Σύναξη Κλήρου Λονδίνου

O Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας κ. Γρηγόριος κάλεσε Έκτακτη Σύναξη του Ιερού Κλήρου Μείζονος Λονδίνου, η οποία πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 14^η Οκτωβρίου 2013 στους χώρους του Ιερού Ναού του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού στο Βόρειο Λονδίνο. Συμμετείχαν οι Θεοφιλέστατοι Επίσκοποι, Κυανέων κ. Χρυσόστομος και Τροπαίου κ. Αθανάσιος και η πλειοψηφία των Κληρικών του Λονδίνου.

          Η Σύναξη ξεκίνησε με Προσευχή και Ανάγνωση Αγίας Γραφής. Κατόπιν ο Σεβασμιώτατος καλωσόρισε εγκάρδια τους συμμετέχοντες Κληρικούς. Τους ευχαρίστησε για τη διακονία τους στην Ιερή αυτή Επαρχία του σεπτού Οικουμενικού Πατριαρχείου και τους συνεχάρη για την τακτική προσφορά τους στη συγγραφή κηρυγμάτων για το εβδομαδιαίο φυλλάδιο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, καθώς και για το Ελληνικό Ραδιόφωνο Λονδίνου. Ανέφερε δε, πως σχεδιάζεται από την Ιερά Αρχιεπισκοπή πρόγραμμα επιμόρφωσης Κληρικών, ειδικά μάλιστα εκείνων που έχουν γεννηθεί και ανατραφεί στη Διασπορά.

          Κατόπιν έγιναν -σύμφωνα με το πρόγραμμα της Σύναξης- μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες από Κληρικούς ομιλητές. Οι ομιλητές, τα θέματα και σύνοψη της ομιλίας τους έχουν ως εξής:

-         Ο Αρχιμ. Βασίλειος Παπαβασιλείου, με θέμα: «Γραπτό κήρυγμα - Εβδομαδιαίο φυλλάδιο». Υπογράμμισε το προαπαιτούμενο της ικανότητας επικοινωνίας του ιεροκήρυκα και την ανάγκη προετοιμασίας του για την επιτυχία του κηρύγματος.

-         Ο Αρχιμ. Χρυσόστομος Μιχαηλίδης, με θέμα: «Το κήρυγμα της Κυριακής». Ανέφερε πως οι ιεροκήρυκες έχουν μεγάλη ευθύνη στην υπόθεση της μεταφοράς του μηνύματος του Θεού στο λαό. Το κήρυγμα πρέπει να είναι απλό, λειτουργικό πρακτικό, ευπρόσληπτο και να περιέχει ερμηνεία του αυτονόητου. Ο ιεροκήρυκας οφείλει να ενεργοποιεί την εσωτερική του διάθεση με μελέτη του θείου λόγου και προσευχή.

-         Ο Αρχιμ. Χριστόδουλος Περσόπουλος, με θέμα: «Το Ελληνικό Παροικιακό - Νυκτερινό Σχολείο». Τόνισε πως το Παροικιακό Σχολείο αποτελεί τον πυρήνα της Εκκλησιαστικής Κοινότητας στη Διασπορά και το φυτώριο της Εκκλησίας μας.

-         Ο Οικον. Δρ. Σταύρος Σολωμού, με θέμα: «Το Ελληνικό Παροικιακό Σχολείο του Σαββάτου». Ομίλησε για τις προσωπικές του εμπειρίες, από την Ομογένεια του Καναδά στην οποία γεννήθηκε και ανατράφηκε. Ανέφερε με έμφαση πως στο Παροικιακό Σχολείο οι μαθητές δεν μαθαίνουν μόνο γράμματα, αλλά αποκτούν επίσης και μόνιμους και πολύτιμους φίλους. Τα παιδιά μαθαίνουν εμπειρικά να ανήκουν σε μια ευρύτερη οικογένεια. Από τη φετινή χρονιά διαπιστώνεται πληθυσμιακή ενίσχυση των Παροικιακών Σχολείων του Λονδίνου, λόγω του νεομεταναστευτικού ρεύματος από την Ελλάδα.

-         Ο Αρχιμ. Βασίλειος Παπαβασιλείου, με θέμα: «Το Ημερήσιο Ελληνορθόδοξο Δημοτικό Σχολείο “Αγ. Κυπριανός”». Ανέφερε την εμπειρία του πως, στα παιδιά του εν λόγω Σχολείου αρέσει πολύ να βλέπουν Ορθόδοξο Ιερέα να τα επισκέπτεται. Πρότεινε τον διορισμό μόνιμου Εφημερίου στα Ημερήσια Σχολεία της Ομογένειας.

-         Ο Αρχιμ. Δαμιανός Κωνσταντίνου, με θέμα: «Ημερήσιο Ελληνορθόδοξο Γυμνάσιο “Απ. Ανδρέας”, Βορείου Λονδίνου». Ο ομιλητής παρουσίασε, με την προβολή έγχρωμων διαφανειών, το νεοσυσταθέν πρώτο Ελληνορθόδοξο Γυμνάσιο του Λονδίνου, το οποίο ίδρυσε η Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων & Μεγ. Βρετανίας και άνοιξε τις πύλες του τον Σεπτέμβριο 2013.

-         Ο Πρωτοπρεσβύτερος και Καθηγητής Ιωσήφ Παλιούρας, με θέμα: «Ελληνικό Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο Λονδίνου». Παρουσίασε αναλυτικά τη λειτουργία του μοναδικού αμιγώς Ελληνικού Σχολείου που λειτουργεί από το 1983 στο Λονδίνο, και βρίσκεται υπό τη σκέπη του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας.

Ακολούθησε εποικοδομητική συζήτηση, στην οποία συμμετείχαν πολλοί Σύνεδροι, οι οποίοι αντάλλαξαν ενδιαφέρουσες ιδέες και απόψεις, γύρω από τα προταθέντα θέματα.

Μετά το πέρας της Σύναξης η φιλοξενούσα Κοινότητα του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού δεξιώθηκε τους Κληρικούς και προσέφερε πλούσιο γεύμα. Ο Άγιος Θυατείρων ευχαρίστησε εκ μέρους όλων των Συνέδρων τους Άρχοντες και το λαό της εν λόγω Κοινότητας για τη θερμή υποδοχή και την αβραμιαία φιλοξενία.

του Πρωτοπρ. Αναστασίου Δ. Σαλαπάτα

Ο σκελετός του Ριχάρδου Γ΄

Ο Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας έγινε γνωστός από το θεατρικό έργο του Σαίξπηρ. Είναι χαρακτηριστική άλλωστε η φράση που όλοι οι θεατρόφιλοι γνωρίζουν καλά: «Το βασίλειο μου για ένα άλογο». Επίσης,  δικαιολογημένα θεωρείται ο πιο μισητός βασιλιάς της χώρας του. Μετά τον θάνατο του αδελφού του, Εδουάρδου Δ΄, ορίστηκε κηδεμόνας του ανήλικου ανηψιού του, του καινούριου βασιλέα,  Εδουάρδου Ε΄.  Ο Ριχάρδος όμως αντί να βοηθήσει τον νεαρό βασιλιά να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του, φυλάκισε αυτόν και τον μόλις εννέα ετών αδελφό του στον Πύργο του Λονδίνου, τους δολοφόνησε, τους ανακήρυξε νόθους, σφετερίστηκε τον θρόνο  και αυτό-ανακηρύχθηκε βασιλιάς.

Το 1485 και μόλις δύο χρόνια μετά την ενθρόνιση του Ριχάρδου, ο Ερρίκος Τυδώρ, εγγονός ενός απλού Ουαλού υπηρέτη και της Αικατερινής Βαλουά - χήρας του βασιλέα Ερρίκου Ε΄, διεκδίκησε τον θρόνο για λογαριασμό του. Ο Ριχάρδος Γ΄ αντιμετώπισε τον Ερρίκο Τυδώρ στην μάχη του Μπόσγουορθ. Ο λαός μισούσε τον Ριχάρδο Γ΄. Κατά την διάρκεια της μάχης οι ίδιοι οι ακόλουθοί του τον εγκατέλειψαν και τελικά η συντριβή του ήταν αναπόφευκτη. Ο ίδιος ο Ριχάρδος πολέμησε ηρωϊκά ως το τέλος και σκοτώθηκε. Ο νικητής και νέος βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Τυδώρ έδωσε εντολή να θαφτεί το σώμα του σε μια εκκλησία στο Λέστερ, κοντά στην περιοχή που πέθανε. Η Αγγλία γύρισε για πάντα σελίδα: ο Ριχάρδος Γ΄ ήταν ο τελευταίος των Πλανταγενετών και ο τελευταίος των Γιορκ, και η νέα δυναστεία  των Τυδώρ βασίλεψε για πάνω από εκατό χρόνια.

Όλα αυτά συνέβησαν πριν από πεντακόσια χρόνια και ανήκουν στην ιστορία. Τον Αύγουστο του 2012 όμως ερευνητές του Πανεπιστημίου του Λέστερ βρήκαν σε ένα πάρκινγκ έναν ανθρώπινο σκελετό. Η έρευνα έλαβε χώρα με σκοπό την ανέρευση του σκελετού του Ριχάρδου Γ΄. Η εκκλησία που θάφτηκε καταστράφηκε το 1538 κατά την διάρκεια της διάλυσης των μοναστηριών και της ανακατανομής της εκκλησιαστικής περιουσίας, που διενήργησε ο Ερρίκος Η΄. Υπήρχαν όμως βάσιμες υποψίες ότι τα οστά του πρώην βασιλιά βρίσκονταν ακόμα στην περιοχή. Το σωματείο «Ριχάρδος ΙΙΙ» μαζί με το Πανεπιστήμιο του Λέστερ αλλά και το Δημοτικό Συμβούλιο του Λέστερ αποφάσισαν να διενηργήσουν την ανωτέρω έρευνα. Από τις πρώτες επιστημονικές αναλύσεις διαπιστώθηκε ότι ο σκελετός ανήκε σε άντρα ηλικίας περίπου από είκοσι έως τριάντα ετών (ο Ριχάρδος ήταν τριάντα δύο ετών όταν πέθανε), ο οποίος είχε υποστεί σοβαρότατα, μοιραία τραύματα στο κεφάλι. Από τις αναλύσεις μπόρεσε επίσης να βεβαιωθεί, με μια απόκλιση εξήντα ετών περίπου (από 1470 έως 1530), το έτος του θανάτου (ο Ριχάρδος πέθανε το 1485). Άλλο ένα στοιχείο συνέκλινε στην ένδειξη ότι τα οστά ανήκαν στον Ριχάρδο: η σπονδυλική στήλη είχε δείγματα σκολίωσης (είναι γνωστό ότι ο Ριχάρδος Γ΄ είχε μια μορφή αναπηρίας που τον έκανε να καμπουριάζει και να περπατά κουτσαίνοντας. Στις βαριές περιπτώσεις σκολίωσης ο ένας ώμος στέκεται πιο ψηλά από τον άλλον προκαλώντας το καμπούριασμα του σώματος). Όλα τα στοιχεία ήταν ενθαρρυντικά, έτσι οι έρευνες συνεχίστηκαν. Βρέθηκαν απόγονοι δέκατης έβδομης γενιάς του Ριχάρδου Γ΄ και της οικογένειάς του, οι οποίοι έδωσαν γενετικό υλικό, προκειμένου να γίνουν εξετάσεις DNA. 

Στις 4 Φεβρουαρίου 2013 το Πανεπιστήμιο του Λέστερ ανακοίνωσε επισήμως ότι ο σκελετός που βρέθηκε ανήκε όντως στον βασιλιά Ριχάρδο Γ΄. Η εξακρίβωση της ταυτότητας πιστοποιήθηκε από τα αποτελέσματα των εξετάσεων του DNA, τις οδοντιατρικές εξετάσεις, τις αναλύσεις του εδάφους καθώς και τα ιδιαίτερα γνωρίσματα του σκελετού τα οποία ταιριάζουν με τις διηγήσεις και τα στοιχεία εκείνης της εποχής σχετικά με την εμφάνιση του Ριχάρδου. Επίσης, τα τραύματα που βρέθηκαν στον σκελετό ταιριάζουν με τις αφηγήσεις εκείνης της εποχής σχετικά με την μάχη που διεξήχθη και τις συνθήκες θανάτου του.

Και αφού οι επιστήμονες τελείωσαν και έβγαλαν το τελικό τους πόρισμα, διαμάχη έχει ξεσπάσει πλέον για την περαιτέρω τύχη των οστών του Ριχάρδου. Οι απόψεις διίστανται με κάποιους να θέλουν τα οστά να θαφτούν στο Αββαείο του Γουέστμινστερ -όπου έχουν θαφτεί άλλοι δέκα επτά Άγγλοι βασιλείς- ενώ κάποιοι άλλοι θέλουν να θαφτούν στον Καθεδρικό Ναό του Λέστερ και κάποιοι τρίτοι να θέλουν να θαφτούν στο Γιορκ, τον τόπο καταγωγής του διαβόητου βασιλιά. Ο Δήμαρχος του Λέστερ προέβη στην δήλωση: «Τα οστά θα φύγουν από το Λέστερ μόνο πάνω από το πτώμα μου!»  Δεκαπέντε μακρινοί συγγενείς - απόγονοι του Ριχάρδου δημιούργησαν σωματείο με την επωνυμία «Συμμαχία Πλανταγενετών» και απευθύνθηκαν στην δικαιοσύνη, υποστηρίζοντας ότι έχουν έννομο συμφέρον, ως συγγενείς και κληρονόμοι του, και  ζητώντας ως μέρος ταφής το Γιορκ. Εκπρόσωπος του Καθεδρικού Ναού του Λέστερ δήλωσε πως ετοιμάζεται ήδη ο χώρος εναπόθεσης του λείψανου του Ριχάρδου και ότι δεν θα γίνει κανονική ταφή, αφού αυτή ήδη έγινε πριν από πεντακόσια χρόνια αλλά μια τελετή ανάμνησης. Η βρετανική, βασιλική οικογένεια έχει μείνει αμέτοχη και δεν έχει δηλώσει κάποια αξίωση αναφορικά με τον σκελετό.

Από όλη αυτήν την ιστορία δεν λείπουν βέβαια και τα κωμικά περιστατικά. Ο καθηγητής Ρίτσαρντ Μπάκλει του Τμήματος Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Λέστερ, ο οποίος δεν πίστεψε ποτέ στην δυνατότητα ανεύρεσης των οστών του Ριχάρδου, είχε δηλώσει χαριτολογώντας  πως αν ποτέ έβρισκαν τον σκελετό του βασιλιά θα έτρωγε το καπέλο του. Οι συνάδελφοί του, δεν ξέχασαν την δήλωσή του, του έφτιαξαν μια τούρτα με μορφή καπέλου και τον ανάγκασαν να την φάει.

Άγνωστο είναι ακόμα πού θα αναπαυτεί το λείψανο του πιο μισητού βασιλιά της Αγγλίας. Είναι ίσως μοιραίο ακόμα και μετά από τόσα χρόνια  να δημιουργεί αναστάτωση και έριδες στον λαό του.       

Εύη Ρούτουλα

Κυριακή του Σπορέως

Κήρυγμα, με θέμα:

«Πνευματική ανατροφή και κατήχηση»

Η Αγία Εκκλησία μας έχει με μεγάλη σοφία ορίσει να διαβάζεται σήμερα στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Θείας Λειτουργίας η παραβολή του σπορέως. Το καλοκαίρι τελείωσε, τα σχολεία άνοιξαν, το φθινόπωρο με τα πολύχρωμα φύλλα στα δένδρα και τα πρωτοβρόχια άρχισε. Ο Οκτώβριος είναι μήνας σποράς. Οι γεωργοί έχουν μεγάλη εμπειρία σχετικά με το θέμα αυτό. Για λόγους συμβολικούς έχει καθορισθεί να αρχίζει σήμερα και το κατηχητικό έργο της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, που είναι δηλαδή η δική της πνευματική σπορά στις ψυχές των ανθρώπων, ιδιαίτερα των παιδιών και των νέων μας.

Η πνευματική ανατροφή των ανθρώπων και η κατήχησή τους είναι διαχρονικό αίτημα της κοινωνίας και των χριστιανικών οικογενειών. Για το πρώτο στοιχείο, δηλαδή την πνευματική ανατροφή των παιδιών μας, αρμόδιοι είναι κυρίως οι φυσικοί γονείς και οι ανάδοχοι. Για το δεύτερο, που είναι η κατήχηση, την ευθύνη φέρει η Εκκλησία γενικώς και ειδικότερα οι κατά τόπους εκκλησιαστικές κοινότητες και ενορίες, που συνήθως διορίζουν ένα, ή και περισσότερα, έμπειρα άτομα, για να επωμισθούν το ιερό αυτό έργο.

Μέσω των δύο αυτών διαδικασιών η μικρή μας φυσική οικογένεια και αντίστοιχα η μεγάλη οικογένειά μας, που είναι η τοπική μας ενορία, σχεδιάζουν, εκπαιδεύουν και  φροντίζουν πνευματικά τις νέες γενεές. Με πολλούς και διάφορους πνευματικούς και παιδαγωγικούς τρόπους μεταλαμπαδεύονται οι αλήθειες της χριστιανικής πίστης μας και επιτυγχάνεται η καλή σπορά. Με τη βοήθεια δε του Μεγάλου Θεού και Δημιουργού μας προσευχόμαστε και προσδοκούμε στη μεγαλύτερη και πλουσιώτερη δυνατή καρποφορία.

Οι τρόποι που χρησιμοποιούνται για να επιτύχουμε τα αναμενόμενα αποτελέσματα δεν είναι πάντα οι ίδιοι. Εξαρτώνται από τους ανθρώπους, από τις εποχές, από τη νοοτροπία της τοπικής κοινωνίας και από πολλά και διάφορα άλλα δεδομένα. Πάντως, μερικοί κλασικοί τρόποι μπορούν να προσδιορισθούν ως εξής:

Τα παιδιά μας, τα παιδιά και οι νέοι των Ορθοδόξων οικογενειών, ζουν στην κατ’ οίκον εκκλησία, όπως την αναφέρει χαρακτηριστικά ο Απ. Παύλος. Σ’ αυτήν μαθαίνουν να κάνουν σωστά το σημείο του σταυρού, να προσεύχονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, να δοξάζουν το Θεό, να ευλαβούνται τους Αγίους και να τιμούν τους γονείς. Όλα τα μέλη της οικογένειας εκκλησιάζονται μαζί την Κυριακή και κατά τις μεγάλες εορτές. Όταν έχουμε γιορτή ετοιμάζουμε το πρόσφορο κι όταν έχουμε μνημόσυνο ετοιμάζουμε τα κόλλυβα. Οι μεγαλύτεροι πρωτοστατούν και οι νεώτεροι μαθαίνουν να συμμετέχουν σε όλα. Τα παιδιά μας, όπως όλοι οι Ορθόδοξοι, λαμβάνουν ονόματα Αγίων, έτσι ώστε να έχουν στη ζωή τους Άγιο προστάτη, να εορτάζουν την ονομαστική τους εορτή και η ζωή του Αγίου να λειτουργεί ως πρότυπο ζωής για εκείνον που φέρει το όνομά του.

Όταν τα παιδιά θα μεγαλώσουν θα μάθουν να παρακολουθούν το κατηχητικό της Εκκλησίας. Θα τα οδηγήσουν σ’ αυτό οι γονείς και οι ανάδοχοι. Εκεί θα συναντήσουν τους κατηχητές και τα άλλα παιδιά της ενορίας. Σ’ αυτό θα μάθουν, με διάφορους ωραίους και ελκυστικούς τρόπους, και κάπως πιο συστηματικά, όλα εκείνα τα στοιχεία της πίστης που θα τους χρησιμεύσουν στη ζωή τους. Το έργο του κατηχητικού είναι σπουδαιότατο και όλες οι χριστιανικές οικογένειες αγκαλιάζουν και υποστηρίζουν την ιερή αυτή προσπάθεια, η οποία είναι μια γνήσια εκκλησιαστική σπορά του λόγου του Θεού στις αγνές ψυχές των παιδιών και των νέων μας.

Αμήν.

Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας

Eυχή για την οικονομική κρίση

Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ δείξας τό ἔλεός Σου ἐν πᾶσι τοῖς προσιοῦσι σοι καί ἐξαιτουμένοις τοῦτο, ὁ εὐμήχανος καί ποικίλα ἔχων τῆς σωτηρίας τά φάρμακα, «ὁ πατήρ τῶν οἰκτιρμῶν καί Θεός πάσης παρακλήσεως, ὁ παρακαλῶν ἡμᾶς ἐπί πάσῃ τῇ θλίψει ἡμῶν», ὁ διά τοῦ μονογενοῦς Σου Υἱοῦ πληροφορήσας ἡμᾶς ὅτι «οἰκτίρμων» ὑπάρχεις καί πολυέλεος, «ὁ ἐλεῶν πάντας, ὅτι πάντα δύνασαι καί παρορῶν ἁμαρτήματα ἀνθρώπων εἰς μετάνοιαν», ὁ παρακινήσας τόν προφητάνακτα Δαυΐδ εἰπεῖν· «καθαρισθήσομαι ἀπό ἁμαρτίας μεγάλης» τῇ δυνάμει σου, ὁ μή θέλων τόν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ, πρόσδεξαι ἐν ταύτῃ τῇ ὥρᾳ τήν δέησιν ἡμῶν ὑπέρ τοῦ Ἔθνους καί τῆς Πατρίδος ἡμῶν. 

Πάντες γάρ οἱ ὁμοπάτριδες κείμεθα ἐπί ξυροῦ ἀκμῆς τῶν θλίψεων ὀδυνόμενοι ἐπί τῇ χλεύῃ καί καταφρονήσει τῆς φιλτάτης ἡμῶν πατρίδος, οὐ μήν ἀλλά καί τῇ δυστυχίᾳ τῶν κατοίκων αὐτῆς. 

Ὄντως ἔκ τε τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν καί ἐκ τῆς ἐνεστώσης οἰκονομικῆς ἀνάγκης καί τῆς πνευματικῆς κρίσεως τῶν Ἐθνῶν κατέστημεν ἄνθρωποι θλῖψιν μόνιμον ἔχοντες καί Ἔθνος ὑπό τῶν ἄλλων Ἐθνῶν ὀνειδιζόμενον. 

Δός, οὖν, ἡμῖν, Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν ἄνεσιν βίου, πάντα τά χρειώδη τῆς καθ᾽ ἡμέραν ἐπί τῆς γῆς ἡμῶν διαβιώσεως, μετάνοιαν διά τάς παραλείψεις καί ἁμαρτίας ἡμῶν, ἐλευθερίαν ἐκ τῶν πολλῶν δυσοιώνων λογισμῶν, πίστιν βεβαίαν πρός Σέ, ἐλπίδα ἐπί τά βελτίω τῶν ὀχληρῶν ἡμῶν καταστάσεων ἀκαταίσχυντον, χαράν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν σταθηράν. 

Ἐξάγαγε ἡμᾶς ἐκ τῶν λυπηρῶν ἐπί τά θυμηδέστερα, ἐκ τῶν στενωπῶν τῆς ἀπελπισίας εἰς τόν δίαυλον τοῦ θάρσους, ἐκ τῆς ὀλισθηρᾶς ὁδοῦ τῆς ἀπωλείας εἰς τήν ἀτραπόν τῆς σταθερότητος, ἐκ τῆς ἀπιστίας εἰς τήν πίστιν, φανερῶν τοῖς πᾶσι τόν δρόμον τῆς ἀληθινῆς ζωῆς. 

Ὅτι σύ εἶ ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί σοί τήν δόξαν ἀναπέμπομεν τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Οι δεινόσαυροι του Ην. Βασιλείου

Το Βασιλικό Ταχυδρομείο της Αγγλίας κυκλοφόρησε χθες τη νέα του σειρά δέκα γραμματοσήμων, αφιερωμένη στους δεινόσαυρους του Ην. Βασιλείου! Η έκδοση αυτή είναι επετειακή. Φέτος εορτάζονται 200 χρόνια από τότε που έγιναν οι πρώτες ανακαλύψεις απολιθωμένων δεινοσαύρων στη Βρετανία. Πολλά από αυτά τα απολιθώματα βρέθηκαν στις εξής περιοχές: Dorset, Isle of Wight, Oxfordshire, Surrey και Sussex.

Ο δημοσιογράφος και φυσιοδίφης Sir David Attenborough ανέφερε σχετικά: “It was a British scientist, Sir Robert Owen, the first Director of the Natural History Museum, who first identified a dinosaur and who invented that name for the whole group. The sheer size and variety of these extinct reptiles captivates people of all ages and inspires children’s imaginations. They are perennially popular and have inspired countless books, films and television series. These stamps are a wonderful reminder of the majestic creatures that once roamed what is now Great Britain hundreds of millions of years ago.”

Ο Διευθυντής Φιλοτελισμού Andrew Hammond, υποστήριξε: “Britain has played an important role in the discovery of dinosaurs for over 200 years and our Dinosaurs issue is a fitting tribute to these creatures.”

Εισβολή στην Αγγλία!

Έχουν περάσει 947 ολόκληρα χρόνια (!!!) από τότε που έγινε η τελευταία (!) εισβολή στην Αγγλία!

Ήταν 14 Οκτωβρίου του 1066 όταν οι Νορμανδοί, προερχόμενοι από τη Βόρεια Γαλλία, πατούσαν το πόδι τους στη Νότια Αγγλία.

Εκεί που σήμερα ονομάζεται «Χώρα του 1066», για λόγους διατήρησης της ιστορικής μνήμης, πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη μάχη, η γνωστή ως «Mάχη του Hastings», την οποία έχασαν οι Άγγλοι και ο βασιλιάς τους τραυματίσθηκε θανάσιμα.

Βασιλιάς της Αγγλίας τότε ήταν ο Χάρολντ II, ενώ ο ηγέτης των νικητών -που απάρτιζαν τον Νορμανδογαλλικό στρατό- ήταν ο Δούκας Ουΐλιαμ ΙΙ της Νορμανδίας.

Μετά τη μάχη και όσα ακολούθησαν ο Ουΐλιαμ αναγνωρίσθηκε ως βασιλιάς της Αγγλίας και ενθρονίσθηκε ανήμερα τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς στον ιστορικό Ναό του Λονδίνου Westminster Abbey.

Στην περιοχή της περίφημης μάχης υπάρχει μικρό μουσείο, στο οποίο μπορεί κανείς να δει παραστατικά τις διάφορες φάσεις της μάχης, καθώς επίσης και τον οπλισμό των δύο στρατών.

Ο Απόδημος Σαραντάρης

H απόδημη οικογένεια του ποιητή Γιώργου Σαραντάρη*  -  Νέα στοιχεία

          Το Ζ' Τσακώνικο Συνέδριο τιμά τους απόδημους Τσάκωνες. Το εξώφυλλο του προγράμματος κοσμείται με δυο διαφορετικές αλλά σπουδαίες προσωπικότητες των γραμμάτων μας, τον Γιώργο Σαραντάρη και τον Κώστα Ουράνη. Ο Ουράνης γεννήθηκε το 1890 στο Λεωνίδιο και απεβίωσε στην Αθήνα στις 12 Ιουλίου του 1953. Ήταν κοσμοπολίτης και σωστά χαρακτηρίστηκε "φιλαπόδημος". Του άρεσαν τα ταξίδια, η γνωριμία με τον κόσμο. Ο Γιώργος Σαραντάρης ήταν απόδημος Έλληνας τέταρτης γενιάς. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 19 Απριλίου του 1908, μεγάλωσε στην Ιταλία, ήρθε από την ξενιτιά στην Ελλάδα για να υπηρετήσει στον Ελληνικό Στρατό  και δεν ξανάφυγε, παρά μόνο για λίγες ημέρες στην Ιταλία, για να κηδέψει τον πατέρα του. Εκούσια θυσιάστηκε για την Ελλάδα. Ενώ ήταν φιλάσθενη και ασθενική φύση με αυξημένη μυωπία, πήγε και πολέμησε στην πρώτη γραμμή τους φασίστες ιταλούς στην Πίνδο, με αποτέλεσμα  βαριά να ασθενήσει. Τον μετέφεραν στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε ειρηνικά στις 25 Φεβρουαρίου του 1941. Ο Ουράνης ήταν ρομαντικός, λυρικός ποιητής, ο Σαραντάρης περισσότερο με υπαρξιακές, φιλοσοφικές αναζητήσεις. Και οι δυο τιμάνε την Τσακωνιά και αξίζουν κι εμείς να τους  τιμάμε.

         

          Στη σημερινή μου εισήγηση θα ασχοληθώ με τα νεότερα στοιχεία που προέκυψαν από την έρευνά μου, μετά την έκδοση του βιβλίου μου "Γιώργος Σαραντάρης: Ο άνθρωπος, ο ποιητής, ο διανοούμενος". Όπως σημείωσα ο ποιητής ήταν απόδημος τέταρτης γενιάς στην Ιταλία. Ο πρώτος πρόγονός του που έφυγε για την Ιταλία ήταν ο Κωνσταντίνος Σαραντάρης. Έως τώρα οι βιογράφοι του Σαραντάρη γράφουν πως έφυγε από τον Πραστό περί το 1810. Από την έρευνά μου, για την οποία θα μιλήσω στη συνέχεια, καταλήγω ότι γεννήθηκε στον Πραστό περί το 1800 κι έφυγε από το Λεωνίδιο για την Ιταλία σε νεαρή ηλικία, πριν από τον αγώνα της αποτινάξεως του οθωμανικού ζυγού. Ο Κωνσταντίνος Σαραντάρης ήταν το τρίτο στη σειρά αγόρι από τα πέντε  του Γεωργίου Σαραντάρη. Ο πρωτότοκος αδελφός του, Νικόλαος Σαραντάρης, ήταν αγωνιστής του 1821. Ο "Πρόμαχος" καπετάν Γεωργάκης Μιχαλάκης του επέδωσε Πιστοποιητικό, στο οποίο αναφέρει:

"Πιστοποιώ ότι ο κ. Νικόλαος Γεωργίου Σαραντάρης εκ της επαρχίας Πρασιών και κάτοικος του δήμου Λιμναίου υπηρέτησε την πατρίδα στρατιωτικώς υπό τας διαταγάς μου από το έτος 1821 μέχρι του 1828 επί κεφαλής τινών στρατιωτών. Παρευρέθη εις διαφόρους μάχας κατά των εχθρών, οίον εις την μονεμβασίας πολιορκίαν, εις την Τριπολιτζάν, εις τας του δράμαλη κατά την αργολίδα και κόρινθον, εις τρίκορφα και άλλα διάφορα μέρη κατά των αρράβων. Έδειξεν εις όλον αυτό το διάστημα υπακοήν εις τας διαταγάς μου προθυμίαν και τιμιότητα. Όθεν κατ' αίτησίν του και χάριν της αληθείας του δίδεται η απόδειξίς μου αύτη δια να του χρησιμεύση όπου ανήκει. Την 20 Μαρτίου 1836. Εν Λεωνιδίω. Ο πρόμαχος Γιοργάκης Μηχαλάκης".

  Από το πιστοποιητικό, που διέσωσε ο Παναγιώτης Σαραντάρης, πρώτος εξάδελφος του ποιητή, φαίνεται ότι ο Νικόλαος Σαραντάρης είχε γεννηθεί πριν το 1800.

Οι πληροφορίες που επίσης κυριαρχούσαν ήταν πως ο Κωνσταντίνος Σαραντάρης κατοίκησε στο Λιβόρνο και ότι εκεί ανέπτυξε εμπορική επιχείρηση και πλούτισε. Από την επιτόπια  έρευνα μου στην εν λόγω πόλη της Τοσκάνης διαπίστωσα ότι δεν είχε καμία σχέση με αυτήν ο Κων. Σαραντάρης.  Η θεωρία για το Λιβόρνο είχε καθιερωθεί στην οικογένεια γιατί διασώθηκε διαβατήριο της συζύγου του Κων. Σαραντάρη, Ελένης Φοσερό, που από το Λιβόρνο το 1844 είχε ταξιδέψει στην Ελλάδα και μέσω Νάπολης, Ζακύνθου και Πατρών είχε έρθει στο Λεωνίδιο. Για εμένα παρέμενε λογικά σχεδόν αδύνατο ο Κων. Σαραντάρης να ανέπτυξε  εμπορικές σχέσεις με την Ελλάδα, την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη και να είχε την έδρα της επιχείρησης του στη Δυτική Ακτή της Ιταλίας. Το συμβόλαιο που υπέγραψε το 1844 στο Ελληνικό Προξενείο της Τεργέστης  για την κατασκευή εμπορικού πλοίου στο Γαλαξείδι καθώς και μια δυσανάγνωστη αναγραφή του ονόματός του στα Αρχεία της Τεργέστης, που τότε ήταν ακόμη υπό τον έλεγχο της Αυστρο - Ουγγαρίας, μου ενίσχυσε την πεποίθηση ότι θα έπρεπε να συνεχίσω την έρευνα μου στην Τεργέστη. Όμως κι εκεί δεν προέκυψαν περισσότερα στοιχεία και συνέχισα την έρευνά μου.

Εξετάζοντας ζωγραφικό πίνακα που βρέθηκε κατά την επίσκεψή μου στο αρχοντικό της οικογένειας Σαραντάρη στο Μονταπόνε (κωμόπολη στην περιφέρεια της Ανκόνα, όπου είχαν εγκατασταθεί ο ποιητής και η οικογένειά του περί το τέλος της δεκαετίας του 1910) παρατήρησα  ότι ο προπάππος του ποιητή Κων. Σαραντάρης κρατούσε στα χέρια του επιταγή, που έγραφε πόλη εκδόσεως της την Ανκόνα. Ανακάλυψα επίσης διαβατήριο που είχε εκδοθεί το 1853 στην Ανκόνα για τον Γιώργο Σαραντάρη ( παππού του ποιητή) για να ταξιδέψει στην Ελλάδα. Το πιο καθοριστικό όμως στοιχείο για το πού έζησε ο πρώτος Σαραντάρης στην Ιταλία ήταν το έγγραφο του Παραρτήματος στην Ανκόνα του Γενικού Αρχείου του Κράτους της Ιταλίας. Σύμφωνα με αυτό ο Κωνσταντίνος Σαραντάρης ήταν μόνιμος κάτοικος της Ανκόνα. Στην πόλη αυτή της ανατολικής ακτής της Ιταλίας έγινε απογραφή του πληθυσμού το 1857 και σ' αυτήν είναι καταχωρημένη με αύξοντα αριθμό 636, η οικογενειακή μερίδα του Κων. Σαραντάρη, στην οποία μέλη της αναφέρονται τα εξής:

-         Κωνσταντίνος Σαραντάρης, ετών 44, Έμπορος.

-         Ελενα Φοσερό, όνομα πατρός Γκουστάβο, ετών 44, σύζυγος.

-    Ιωάννης Σαραντάρης, όνομα πατρός Νικόλαος, ετών 19.

- Μορέλλι Ανναμαρία, όνομα πατρός Αντόνιο, ετών 23, άγαμη, υπηρέτρια.

- Παραντσίνι Σεραφίνα, όνομα πατρός Τζιοβακίνο, ετών 24, άγαμη, υπηρέτρια.    

Ο Ιωάννης Σαραντάρης, που αναφέρεται στην απογραφή, ήταν πρώτος ανεψιός του Κωνσταντίνου Σαραντάρη, υιός του πρωτότοκου αδελφού του Νικολάου. Ο Κων. Σαραντάρης το 1857 δήλωσε ηλικία 44 ετών, που σημαίνει πως είχε γεννηθεί το 1813. Λόγω ελλείψεως χαρτιού γεννήσεως από την Ελλάδα ασφαλώς έκρυψε μερικά χρόνια…

          Ο Κωνσταντίνος Σαραντάρης ήταν άτεκνος και κάλεσε από το Λεωνίδιο τα ανίψια του και μεταξύ τους αδέλφια Παναγιώτη και Ιωάννη Σαραντάρη για να τους αναθέσει τη συνέχεια της επιχείρησης. Αυτοί δημιούργησαν την επιχείρηση "Ανίψια Κωνσταντίνου Σαραντάρη", μετέφεραν την έδρα της επιχείρησης στη Μπολόνια, όπου και εγκαταστάθηκαν και συνέχισαν με επιτυχία τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της οικογένειας. Άτεκνοι και αυτοί, όπως ο θείος τους, κάλεσαν με τη σειρά τους τα ανίψια τους και μεταξύ τους αδέλφια Δημήτριο - πατέρα του ποιητή -, και Ιωάννη, -πατέρα του παρόντος στο Συνέδριο Παναγιώτη Σαραντάρη, αρχιτέκτονος, που ζει μόνιμα στο Λεωνίδιο -, για να συνεχίσουν την επιχείρηση. Ο ποιητής μεγάλωσε στην Μπολόνια και όταν άρχισαν τα οικονομικά προβλήματα στην επιχείρηση μετοίκησε, μαζί  με τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας του,  στο Μονταπόνε, από όπου ήρθε, το 1931, στην Ελλάδα.

          Συνοπτικά τα χαρακτηριστικά της  οικογένειας Σαραντάρη, μεταναστών για τέσσερις γενιές στην Ιταλία, ήσαν:

Πρώτον,  δεν ξέχασαν ποτέ την Ελλάδα και την ιδιαίτερη πατρίδα τους, το Λεωνίδιον Κυνουρίας.

Δεύτερον,  στο σπίτι τους μιλούσαν πάντα τα ελληνικά και δεν διέκοψαν ποτέ τους δεσμούς τους με τις ρίζες τους.

Τρίτον,  όλα τα άρρενα μέλη της οικογένειας είχαν λάβει την ιταλική υπηκοότητα αλλά επέλεγαν να υπηρετήσουν στον ελληνικό στρατό. Και

Τέταρτον,  τα μεγαλύτερα σε ηλικία μέλη της οικογένειας ήθελαν οι νεότεροι τους να σπουδάσουν στην Ιταλία και προς τούτο τους παρείχαν τα οικονομικά μέσα και κάθε άλλη διευκόλυνση. Οι περισσότεροι  όμως δεν τα  κατάφεραν. Εξαίρεση αποτέλεσαν και τελείωσαν ανώτατη σχολή  μόνο δύο: ο ποιητής, που τέλειωσε τα Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Ματσεράτα και ο πρώτος του εξάδελφος και παρών σήμερα στο Συνέδριο  αρχιτέκτων Παναγιώτης Σαραντάρης, που τελείωσε το Πολυτεχνείο της Φλωρεντίας. Σύμφωνα με τα αρχεία του Πανεπιστημίου της Μπολόνια από εκεί πέρασαν τα ακόλουθα μέλη της οικογένειας Σαραντάρη:

1.     Ιωάννης Σαραντάρης, ο πατέρας του παρόντος Παναγιώτη Σαραντάρη. Τα έτη 1906-1907 φοίτησε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών, που προφανώς δεν του άρεσε και μετεγγράφηκε στη Γεωπονική Σχολή, όπου έκανε ένα έτος (1911-1912), αλλά πάλι δεν του πήγε και πήρε μετεγγραφή για τη Σχολή των Θετικών Επιστημών (Μαθηματικών, Φυσικής και Φυσιογνωσίας), όπου φοίτησε το έτος 1913-1914, χωρίς και αυτή να την τελειώσει.

2.     Ανδρέας Σαραντάρης, που ήταν από τον κλάδο της οικογένειας Σαραντάρη, που κατοικούσε στο Γύθειο. Το έτος 1908-1909 παρακολούθησε ως ακροατής τα μαθήματα του πρώτου έτους στη Γεωπονική Σχολή και δεν συνέχισε. Ως ανέκδοτο και ως χαρακτηριστικό του χαρακτήρα του στην οικογένεια λεγόταν ο διάλογος του με τον καθηγητή της ζωολογίας από τον οποίο εξαρτιόταν η είσοδός του στο πανεπιστήμιο. Στην εξέταση ρωτήθηκε να αναφέρει ένα ιοβόλο ερπετό και είπε την οχιά. Ο καθηγητής του είπε "μπράβο" και του ζήτησε να του πει άλλο ένα. Τότε εκείνος με φυσικότητα απάντησε " άλλη μια οχιά…". Και φυσικά δεν πέρασε στις εξετάσεις.

3.     Νικόλαος Σαραντάρης. Ήταν ο άτυχος της οικογένειας.  Στο ακαδημαϊκό έτος 1879-1880 ενεγράφη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νάπολι και πέρασε με επιτυχία στο δεύτερο έτος. Για λόγους υγείας σταμάτησε την εκεί σπουδή του και στις 20 Φεβρουαρίου του 1902 ενεγράφη στο 2^ο έτος της αντίστοιχης Σχολής του Πανεπιστημίου της Μπολόνια, χωρίς να μπορέσει να συνεχίσει. Απεβίωσε στις 19 Αυγούστου του ιδίου έτους. 

4.     Ο ποιητής Γιώργος  Σαραντάρης τελείωσε κανονικά και χωρίς καθυστέρηση το Πανεπιστήμιο. Έως το 3^ο έτος φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μπολόνια και όταν η οικογένεια μετακόμισε στο Μονταπόνε συνέχισε και τελείωσε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ματσεράτα.

Εκτός από τους απόδημους στην Ιταλία, έχομε και τους απόδημους της οικογένειας Σαραντάρη στην Κωνσταντινούπολη. Να σημειώσουμε ότι ο πατέρας του ποιητή, Δημήτριος Σαραντάρης παντρεύτηκε στην Κωνσταντινούπολη την Ματθίλδη Γούλελου, το γένος Σωτήρου, επίσης καταγόμενη από το Λεωνίδιο, της οποίας η οικογένεια είχε εγκατασταθεί στην Βασιλεύουσα. Σημειώνουμε επίσης ότι στην Κωνσταντινούπολη γεννήθηκε ο Γιώργος Σαραντάρης. Επίσης ο αδελφός του Δημητρίου και πατέρας του παρόντος Παναγιώτη παντρεύτηκε την επίσης Κωνσταντινουπολίτισσα Ιουλία Περσίδου,  που καταγόταν από οικογένεια της Πόλης που οι ρίζες της εκεί χάνονται στον χρόνο. Ο παππούς των δύο πρώτων εξαδέλφων - του ποιητή Γιώργου και του παρόντος αρχιτέκτονα Παναγιώτη - είχε παντρευτεί την Ελένη Παπαδοπούλου, της οποίας ο πατέρας, Γεώργιος Παπαδόπουλος, ήταν επίσης Τσάκωνας - από τον Άγιο Ανδρέα Κυνουρίας -, είχε σπουδάσει ιατρός στην τότε περίφημη Ρωσική Ιατρική Σχολή του Χαρκόβου ( πόλη τώρα της Ουκρανίας) και κατείχε σημαντική θέση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έως την επικράτηση των Νεοτούρκων. Για τον Γεώργιο Παπαδόπουλο ο Παναγιώτης Σαραντάρης διασώζει οθωμανικά έγγραφα, των οποίων η μετάφραση ήταν δύσκολη, λόγω της πολυπλοκότητας της γραφής - ανάμιξη οθωμανικών με αραβικά και περσικά. Ο καθηγητής κ. Νίκος Ουζούνογλου, πρόεδρος της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών, μέσω γνωστών του καθηγητών της Κωνσταντινούπολης μας έδωσε συνοπτικά το περιεχόμενο  των εγγράφων αυτών.

Το πρώτο έχει ημερομηνία 4 Ιουνίου 1866, επί της εποχής του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ. Απευθύνεται προς τον Νομάρχη Αδριανουπόλεως Χουρσίτ  πασά και τον Υπονομάρχη Ραιδεστού Μεχμέτ Ρουστού πασά και τους αναφέρει ότι ο Γεώργιος Νικολάου Παπαδόπουλος (προ-παππούς του ποιητή και του Παναγιώτη Σαραντάρη) αναλαμβάνει Υποπρόξενος στο Ελληνικό Υποπροξενείο της Ραιδεστού (πόλεως της Θράκης στην Προποντίδα, με έντονο το ελληνικό στοιχείο), στη θέση του Δημήτρη Φλωσκινίδη. Στην αρχή του φιρμανίου υπάρχουν σε υπερβολικό βαθμό φιλοφονήσεις υπέρ  των δύο Οθωμανών αξιωματούχων ( προσαγορεύσεις, παράσημα, τίτλοι κ.λ.π.). Στη συνέχεια αναφέρονται οι αρμοδιότητες του Υποπροξένου και πιο συγκεκριμένα ότι συμμετέχει εκ μέρους του Ελληνικού κράτους σε υποθέσεις διαφορών που εμπλέκονται Έλληνες υπήκοοι. Στην περίπτωση  διένεξης μεταξύ Ελλήνων υπηκόων, όπως στην περίπτωση και των άλλων Ευρωπαϊκών κρατών, αυτές εκδικάζονται από τον ίδιο τον Υποπρόξενο της Ελλάδος στη Ραιδεστό.  Επίσης αναγράφονται  διαδικαστικά θέματα  και οι αρμοδιότητες του Υποπροξένου στον εκτελωνισμό αγαθών από και προς την Ελλάδα.

Το δεύτερο έγγραφο έχει ημερομηνία 2 Νοεμβρίου 1865, προέρχεται από την Οθωμανική Κυβέρνηση, απευθύνεται στην Υπονομαρχία Ραιδεστού και αντίγραφο εστάλη στον Έλληνα Υποπρόξενο Γεώργιο Παπαδόπουλο. Αναφέρει ότι υπάρχουν πληροφορίες πως σε κάποιους Έλληνες κατοίκους της περιοχής Σερμετλί απαγορεύεται η συλλογή σταφυλιών, έως ότου εξοφλήσουν τις οφειλές τους προς το Οθωμανικό Θησαυροφυλάκιο και ότι στην Υψηλή Πύλη έφτασαν παράπονα των Ελλήνων της Ραιδεστού, ότι σαπίζουν τα σταφύλια τους  και καταστρέφεται η παραγωγή τους και με σάπια σταφύλια αδυνατούν να εξοφλήσουν τις οφειλές τους. Με το έγγραφο δίδεται στην Υπονομαρχία Ραιδεστού η εντολή να επιτραπεί στους Έλληνες να μαζέψουν τα σταφύλια τους, για να μπορέσουν να ξοφλήσουν τα χρέη τους.

Το τρίτο έγγραφο έχει ημερομηνία 7 Οκτωβρίου 1868 και απευθύνεται στον ίδιο τον  Έλληνα Υπήκοο Γεώργιο Παπαδόπουλο, Υποπρόξενο της Ελλάδος στη Ραιδεστό. Γράφει:

"Αξιότιμε κύριε, μας έχει αναφερθεί ότι τρεις Έλληνες υπήκοοι, κάτοικοι και οικοπεδούχοι στο Σερμετλί της περιοχής Ραιδεστού μίλησαν προσβλητικά  για το Υψηλό (Οθωμανικό) Κράτος λέγοντας ακατανόμαστες λέξεις. Πρέπει να προβείτε στις απαραίτητες ενέργειες κατ' αυτών, καθώς δεν γίνονται δεκτές τέτοιου τύπου συμπεριφορές".

Τα τρία αυτά οθωμανικά έγγραφα δείχνουν με σαφήνεια τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι υπό τον οθωμανικό ζυγό οι Έλληνες και την περίτεχνη μετάθεση ευθυνών στην Ελλάδα, για τη συμπεριφορά των Ελλήνων έναντι των οθωμανών δυναστών.

Ο κλάδος των Κωνσταντινουπολιτών της οικογένειας Σαραντάρη ήρθε στην Ελλάδα πριν από την καταστροφή, αλλά υπό πολύ δύσκολες περιστάσεις, αφού μέλος της υπηρετούσε ως αξιωματικός στον οθωμανικό στρατό και με την έναρξη των διωγμών των νεοτούρκων σε βάρος των Χριστιανών, Ελλήνων, Αρμενίων και Ρωμιών Ασσυρίων, πληροφορηθείς  ότι θα συνελαμβάνοντο ο ίδιος και η οικογένειά του και θα εκτελούντο διέφυγαν στην Ελλάδα, κουβαλώντας μόνο την αρχοντιά της καταγωγής τους και τίποτε άλλο…

Όλοι οι απόδημοι Έλληνες της οικογένειας του ποιητή Γιώργου Σαραντάρη και ο κλάδος που έζησε στην Ιταλία και αυτός που έζησε στην Κωνσταντινούπολη αγαπούσαν την Πατρίδα και το απέδειξαν όχι στα λόγια, αλλά με τη ζωή τους.

 Θα καταλήξω το λόγο με λίγα ψήγματα από τα όσα έγραψε ο Γιώργος Σαραντάρης, ως δροσοσταλιά  στον ζόφο που ζούμε. Πρώτα ένα ποίημα του:

ΑΗΔΟΝΟΛΑΛΙΑ

                                                Η Ελλάδα

                                                Έχει λαλιά που όμορφα θα ταξιδέψει

          Αηδονολαλιά ωραία μου πατρίδα

          Πάνω σ’ εσένα πέταξα

          Και πήγα όπου πάει

          Η προσευχή σου

Πήγα με τον αετό

          Και με το περιστέρι

          Με την πέρδικα

          Και με το χελιδόνι

          Και πήγα πιο μπροστά

          Να σηκώσω σημαία

          Να κεντήσω τ’ άλογο

          Που θα μας φέρει πέρα.

( Από την ποιητική συλλογή « Στους φίλους μιας άλλης χαράς» - 1940)

          Και μια σκέψη  από φιλοσοφικό του δοκίμιο:

          «Νομίζω πως η σημερινή Ελλάδα μπορεί να κρίνει το λεγόμενο δυτικό πολιτισμό. Μπορεί και πρέπει να κρίνει τον τέτοιο πολιτισμό, αν θελήσει να σωθεί από την επιρροή που η ίδια Ευρώπη εξάσκησε πάνω μας έναν ολάκερο αιώνα, κ’ επιθυμήσει να βρει την καθαρότητα μιας παρθενικής θέας και το αυτούσιο κάλλος της δικής μας χώρας και των ανθρώπων της, κριτήριο αλήθειας για όλους τους ανθρώπους της γης». (Από τον πρόλογο του  φιλοσοφικού δοκιμίου «Συμβολή σε μια φιλοσοφία της ύπαρξης» - 1937).

·        Εισήγηση στο Ζ' Τσακώνικο Συνέδριο ( 26-27 Σεπτεμβρίου 2013)

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου