Στην πρόσοψη του σπιτιού

Κυριακή σήμερα. Ημέρα του Κυρίου. Ημέρα ανάπαυλας, περισυλλογής και προσευχής. Ημέρα προοίμιο στη νέα χρονική περίοδο, αφού παραδοσιακά η Κυριακή θεωρείται ως η πρώτη ημέρα της νέας εβδομάδας.

Σ’ αυτή τη συμβολική ημέρα, και με τον καιρό να μας χαμογελά στο Λονδίνο το τελευταίο διάστημα, η ματιά πέφτει στην πρόσοψη του σπιτικού μας, όπου τα όμορφα και εύοσμα λουλούδια καλοδέχονται τους επισκέπτες και τους ενορίτες, αφού το Πρεσβυτερείο βρίσκεται δίπλα ακριβώς από τον Ιερό Ναό μας.

Η καπετάνισσα οικοδέσποινα, με τα «πράσινα δάχτυλα» («green fingers», όπως λένε και οι Άγγλοι), περιποιείται προσωπικά τα λουλούδια μας, έτσι ώστε να έχουν όμορφη κι ελκυστική όψη, αλλά να αποπνέουν επίσης και ωραία ευωδία! Κι η επιτυχία είναι σαφής! Οι φωτογραφίες αποδεικνύουν του λόγου το αληθές!

Εκπαιδευτικό Συνέδριο ΚΕΣ

Το Κεντρικό Εκπαιδευτικό Συμβούλιο (ΚΕΣ) της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας οργανώνει την ερχόμενη Δευτέρα 23^η Ιουνίου 2014 το 15^ο Συνέδριό του.

Είναι ένα Εκπαιδευτικό Συνέδριο με γενικό θέμα: «Οργάνωση και αναβάθμιση των Σχολείων του Κ.Ε.Σ.». Τα θέματα των ομιλιών και εισηγήσεων είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα και άπτονται πολλών πλευρών της δραστηριότητας και λειτουργίας των Εκκλησιαστικών Σχολείων της Ομογένειας Μεγάλης Βρετανίας.

Το εν λόγω Συνέδριο θα λάβει χώρα στην πάντα φιλόξενη Κοινότητα του Αποστόλου Βαρνάβα στο Βόρειο Λονδίνο, η οποία μετά το πέρας των εργασιών θα παραθέσει δείπνο για τους Συνέδρους.

Την πρωτοβουλία για τη σύγκλιση του Συνεδρίου είχε ο Πρόεδρος του ΚΕΣ Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας κ. Γρηγόριος, ενώ τις οργανωτικές λεπτομέρειες έχει αναλάβει ο κ. Παναγιώτης Τοφής, Συντονιστής των Σχολείων του ΚΕΣ. Πολλοί Κληρικοί, Εκπαιδευτικοί και Σχολικοί Έφοροι αναμένεται να λάβουν μέρος και να εμπλουτίσουν με τις γνώσεις και ιδέες τους το Συνέδριο αυτό.

Το Τίμημα

Μια μεγάλη ευλογία μου επιδαψίλευσε πρόσφατα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος, στέλνοντάς μου το νεοεκδοθέν (Μάρτιος 2014) βιβλίο του Joseph Fadelle «Το Τίμημα», το οποίο προλογίζει ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος, που αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ο μουσουλμάνος Joseph Fadelle ένιωσε την θεία χάρη και με συγκλονιστικό αυθορμητισμό αποφάσισε να ακολουθήσει τον Χριστό... Για την πίστη του στον Χριστό έχασε πατρίδα και αδέλφια. Επέλεξε το δρόμο της ελευθερίας... και συνεχίζει να πληρώνει το βαρύ τίμημά της»!

Το βιβλίο με τη συγκινητική ιστορία, σε μετάφραση της Αλίκης Αρναούτη, εκδόθηκε από τις Εκδόσεις «Πορφύρα». Έχει 264 σελίδες και το ISBN είναι: 978-618-80923-5-8. Οπωσδήποτε αξίζει να γίνει ευπώλητο και καλοτάξιδο!

Επένδυση στην Παιδεία

Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι η λύση στην Παιδεία. Τα παιδιά μας πρώτα πρέπει να μάθουν για τις ρίζες τους, να μάθουν να έχουν Πίστη και να αγαπούν την οικογένειά τους και την Πατρίδα τους. Μετά μπορούν άφοβα για την ψυχή τους και τη ζωή τους να πληροφορηθούν για  τον κοσμοπολιτισμό και για τη λογική που τους επιβάλλεται από τους ισχυρούς οικονομικά και τεχνολογικά λαούς. Στην εκπαίδευσή μας σήμερα τείνουμε να ανατρέψουμε τη λογική αυτή.

Καθηκόντως παρακολούθησα την εορτή για τη λήξη του σχολικού έτους στην Τρίτη Τάξη του Α΄ Δημοτικού Σχολείου Αρσακείου Ψυχικού. Θέμα της «Τα παιδικά δικαιώματα» και υποθέματα «Μαθαίνω-Προστατεύομαι-Βοηθώ». Οι «σκέψεις» που είπαν τα παιδιά ήσαν: «Επιβίωση», «Ανάπτυξη», «Προστασία» και «Συμμετοχή». Στο βοήθημα που διδάχθηκαν τα 9-χρονα παιδιά σημειώνεται:

«Στο πλαίσιο της Κοινωνικής και Πολιτικής Αρωγής των μαθητών εντάσσεται και η εκπαίδευση για τα ανθρώπινα παιδικά δικαιώματα. Ειδικότερα η διδασκαλία μαθητών ηλικίας 4-11 ετών για το πώς να αναγνωρίζουν, να σέβονται και να προστατεύουν τα δικαιώματά τους στοχεύει στο να τους βοηθήσει να αναπτυχθούν ως το σημείο  που να αντιλαμβάνονται την αξία τους, να μπορούν να προσαρμόζουν τη χρήση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών τους στις απλές καθημερινές αντιδράσεις και πρακτικές συμπεριφοράς και να αισθάνονται και να μεταφέρουν τη σπουδαιότητά τους, τόσο μεταξύ των συνομηλίκων τους, όσο και στις επαφές τους με τον κόσμο των ενηλίκων».

 

Η πρώτη αντίδραση είναι ότι  πάει,  τρελαθήκαμε… Ότι ισχύει ο λόγος του Σοφοκλή, πως «εκεί που τους γονείς τους κυβερνάνε τα παιδιά τους εκεί οι άνθρωποι έχουν χαμένα τα μυαλά τους». Όμως το θέμα δεν είναι για ανέκδοτα, ούτε σηκώνει αδιαφορία. Η συγγραφέας του βιβλίου χρησιμοποιεί κάποιες λέξεις κλειδιά, που δείχνουν τη λογική της, που είναι η λογική του αλήστου μνήμης Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, όπως φαίνεται και από την αναγραφόμενη βιβλιογραφία. Πρώτον γράφει ότι πρόκειται για τα «σύγχρονα» προγράμματα σπουδών. Το σύγχρονο, κατά τη γνώμη εκείνων που το προωθούν, έχει κάτι το φρέσκο, που ξεφεύγει από τα «τετριμμένα». Αλλά το «σύγχρονο» δεν είναι πάντα καλό και ωφέλιμο. Δεύτερον η διδασκαλία των «παιδικών δικαιωμάτων» είναι στο πλαίσιο της «κοινωνικής και πολιτικής αρωγής των παιδιών». Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια γενικότερη γενική πολιτική να μάθουν τα παιδιά τα δικαιώματά τους από  τεσσάρων ετών και να βοηθηθούν «να αναγνωρίζουν, να σέβονται και να προστατεύουν τα δικαιώματά τους» και «να μεταφέρουν τη σπουδαιότητά τους και στον κόσμο των ενηλίκων». Τα παιδιά 4-11 ετών κοντά τους έχουν κυρίως τους γονείς τους και τους δασκάλους τους και επομένως σ’ αυτούς πρέπει να διδάξουν τη σπουδαιότητα των παιδικών δικαιωμάτων… Το δικαίωμα βεβαίως έχει διεκδίκηση, έχει αντιπαράθεση και όταν τα παιδιά, από τα τέσσερα τους, διεκδικούν δικαιώματα η οικογένεια παύει να είναι η φυσική εστία αγάπης, ειρήνης, στοργής και ψυχικής ηρεμίας και ισορροπίας και μετατρέπεται σε ομάδα ατόμων με κοινά συμφέροντα, στην οποία η βουτηγμένη στη συμβατικότητα ζωή τους είναι πεδίο αντιπαράθεσης πατέρα - μητέρας - παιδιών, και έτσι έχει ανάγκη παγκοσμίων διακηρύξεων και κρατικών νόμων...

Ως προς την αισθητική του βοηθήματος. Η συγγραφέας βιάστηκε να μάθει στα 4-χρονα έως 11-χρονα παιδιά την Γκουέρνικα του Πικάσο και το παχουλό ζευγάρι του Μποτέρο, την ώρα που οι πινακοθήκες παγκοσμίως είναι γεμάτες με έργα με οικογενειακές εικόνες, πιο κοντά στην παιδαγωγική των παιδιών. 

Ένα ζήτημα είναι αν στις ηλικίες αυτές υπάρχει η δυνατότητα σωστής αφομοίωσης των δικαιωμάτων, που τα παιδιά πρέπει να διεκδικούν από τους γονείς τους, και ένα ακόμη ο τρόπος καλλιέργειας της αισθητικής των παιδιών χωρίς αυτή να είναι δοτή, ανάλογα με τον προσανατολισμό του ιδεολογικού εποικοδομήματος της χώρας. Ένα άλλο ζήτημα είναι αν ωφελεί ή ζημιώνει τις παιδικές ψυχές η κατάργηση της αυθεντίας των γονέων και η «συμμετοχική» λήψη των αποφάσεων. Από τα 15-μελή στα σχολεία, της δεκαετίας του 1980, περάσαμε τώρα στα «παιδικά δικαιώματα» που διεκδικούν τα παιδιά των 4-11 ετών... Αυτή  η κατάργηση της αυθεντίας συντελεί στη μείωση έως εξάλειψη της εκ μέρους των γονέων μετάδοσης της Παράδοσης και των Αξιών και Αρχών που αυτή περιέχει και κάνει τα παιδιά έρμαια σε κάθε είδους νεωτερισμό.

Το βιβλίο και η εορτή είχαν θέμα κυρίως τα παιδιά της Αφρικής, στα οποία δεν εφαρμόζονται τα παιδικά δικαιώματα, αφού δεν έχουν φαγητό να φάνε, καθαρό νερό να πιούνε και δεν πάνε σχολείο. Η ευαισθητοποίηση για τα παιδιά αυτά είναι κάτι καλό, όμως ανώδυνο και χωρίς επιπτώσεις για τη Δύση, που έχει την ευθύνη για την κατάστασή τους. Μπορεί ο δυτικός άνθρωπος να πει «τα κακόμοιρα», να δώσει και κάποια ελεημοσύνη και μετά να έχει ήσυχη τη συνείδησή του, ότι έκανε το καθήκον του... Είναι ο φαρισαϊσμός των ευκατάστατων, που έχει περάσει και στον ΟΗΕ και στις «οικουμενικές διακηρύξεις» του. Γι’ αυτό και είναι 65 χρόνια όλο αποτυχίες…

Η εορτή για τα δικαιώματα του παιδιού θα έπρεπε να υπάρχει, για τους γονείς όμως και όχι για τα παιδιά, αυτά τα αθώα πλάσματα που επιδιώκεται από τα σύγχρονα προγράμματα σπουδών να αποκτήσουν διεκδικητική αντίληψη και αντιπαλότητα προς τους γονείς τους, ως εργαζόμενοι προς εργοδότες. Στην εορτή αυτή μόνο ένα συναίσθημα θάπρεπε να διδάσκονταν οι γονείς, που είναι και το μόνο απαραίτητο για τη ζωή των παιδιών τους, την αληθινή αγάπη, που όμως είναι επώδυνη κι έχει απαιτήσεις. Οι γονείς  θα εκαλούντο να σκεφθούν και να διερωτηθούν αν η αγάπη τους στα παιδιά προσφέρεται ως  προϊόν προσωπικής θυσίας και πνευματικού αγώνα, ή νοθευμένη από τον εγωισμό και τα πάθη τους.

Να μιλήσουν στα σχολεία για τα παιδικά δικαιώματα, αν θέλουν οι διδάσκοντες να φανούν «σύγχρονοι», όμως μέσα από την Παράδοσή μας, μέσα από τη διδασκαλία των συγγραφέων μας, αρχαίων και βυζαντινών, μέσα από την μακρά εμπειρία μας ως λαού. Αλλά ποιος δάσκαλος θα τολμούσε στην εποχή μας να μιλήσει για την αξία των παιδιών και για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως τα δίδαξε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός μέσα από την Επί του Όρους Ομιλία; Ποιος θα μπορούσε να μιλήσει για την αγάπη προς τον ξένο μέσα από την Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη και το λόγο του Απ. Παύλου; Ποιος θα ήθελε να αναλύσει τον ύμνο της αγάπης, που υπάρχει στο ιγ’ κεφάλαιο της  Α’ Επιστολής του Αποστόλου Παύλου; Ποιος θα είχε το κουράγιο να αναφέρει στα παιδιά τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας, καθώς και την αγωγή  των  περασμένων γενιών, κύριο στοιχείο της επιβίωσης του Ελληνισμού έως  τις ημέρες μας; Ποιός θα ήθελε να μιλήσει για την Αφρική, μέσα από την Ορθόδοξη Ιεραποστολή και την παρουσία στη Μαύρη Ήπειρο εκλεκτών ψυχών, που προσφέρουν τα πάντα στη βοήθεια και στη σωτηρία των αφρικανών αδελφών μας;...

Ως Έλληνες έχουμε μπει σε μια ηθική και πνευματική γλιστερή κάθοδο. Ξεχάσαμε την κληρονομιά μας, χάσαμε την αξιοπρέπεια μας  και επόμενο είναι, ως μωρά, να μιμούμεθα αυτόματα το κάθε τί που έρχεται από τη Δύση, καλό ή κακό, σοβαρό ή γελοίο.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Θέατρο Σκιών στο Λονδίνο

Την Τετάρτη 25 Ιουνίου 2014, στις 6.00 μ.μ., θα δοθεί παράσταση Καραγκιόζη στο Αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου SOAS του Λονδίνου (SOAS University of London, Thornhaugh Street, London WC1H 0XG).

Η σχετική ανακοίνωση αναφέρει τα εξής:

The Karagiozis’ shadow theatre was known in Greece before the Greek Revolution of 1821 but officially, Brachalis was the player who presented it (1840 - 1850). As a spectacle was full of foul language and Turkish elements. The performances of Brachalis were full of foul words too and dirty gestures. That’s why Brachalis used to set up his stage in neighbourhood cafes and his audience was only men who in the interval were throwing him some money.

From 1900 until 1940 the art of Shadow Theatre really was in its prime. During the German occupation in Greece, Karagiozis’ spectacle passed a period of “crisis” but the shadow players succeeded to keep this theatre alive. When the coloured cinematograph arrived in Greece, the art of Karagiozis was about to be vanished but because of Eugenios Spatharis’, (who has been considered the most famous and best Greek shadow player in the world), hard and painful tries, the popular hero survived and came back as a winner.

Nowadays Karagiozis’ tradition is going on and the young shadow players are giving performances successfully. The audience, kids, young and old people, enjoy watching this kind of theatre, and this is a good reason for all of us to keep it deeply in our hearts and always alive. The Greek shadow theatre is a precious inheritance of our civilization and its protagonist, our hero, Karagiozis is the “mirror of the Greek heart”.

Music:
Kyriakos Gouventas, violin

Stelios Katsatsidis, accordion

Also to include a violin orchestra performance given by Kyriakos Gouventas’ violin class.

Event Format

18:00 - doors open

18:45 - pre-concert talk “The role of Karagiozis in Greek Culture”, given by Alexandros Koustas

19:45 - PERFORMANCE

Organised by the Rebetiko Carnival 2014. The peformance will be in the Greek language, however a synopsis of the story will be given in English before the performance.

Μνημείο Λάγιου στη Ζάκυνθο

Τον Αύγουστο του 1996 παρακολουθήσαμε μια καταπληκτική συναυλία, αφιερωμένη στο Δήμητρη Λάγιο, στο αρχαίο θέατρο Κούριο, λίγο έξω από τη Λεμεσό, στην Κύπρο. Ήταν μια αξέχαστη μουσική πανδαισία, μέσα από την οποία γνωρίσαμε έναν νέο σε ηλικία αλλά εξαιρετικά ταλαντούχο Έλληνα μουσικοσυνθέτη, ο οποίος έμεινε για πάντα νέος, αφού έφυγε από τη ζωή το 1991, σε ηλικία 39 ετών.

Τον Οκτώβρη του 2013 επισκεφθήκαμε την ιδιαίτερη πατρίδα του Λάγιου, τη Ζάκυνθο, το Φιόρο του Λεβάντε (= Άνθος της Ανατολής) κατά τους Βενετσιάνους. Εκεί ανακαλύψαμε, κοντά στο λιμάνι της πόλης της Ζακύνθου, ένα απλό και όμορφο στη λιτότητά του μνημείο, αφιερωμένο στο γνήσιο τέκνο εκείνου του όμορφου νησιού.

Ο μελοποιητής μεγάλων Ελλήνων ποιητών, με το πλουσιότατο βιογραφικό, που αφορά κυρίως τις μουσικές του έρευνες, καταγραφές και συνθέσεις, μας μηνύει πως:

«Αισθάνομαι δόκιμος άνθρωπος και δόκιμος μουσικός.

Είναι εσωτερικές οι ανάγκες που με κάνουν να τραγουδώ, να γράφω στίχους και μουσική.

Όσο και να διαβάζω, όσο και αν ψάχνομαι,

δεν έχω βρει ακόμα το δρόμο μου,

δεν έχω καλά καλά γνωρίσει τον εαυτό μου,

δεν έχω μεγαλώσει μέσα μου...».

Κι ούτε που πρόλαβε να μεγαλώσει, δυστυχώς...

Τὸ ἀπρόοπτο στὴν Ποιμαντική μας διακονία

Κάποιες πρῶτες σκέψεις πάνω σὲ ἕνα καίριο ποιμαντικὸ ζήτημα

«Κατὰ τὰς στιγμὰς ἐκείνας, ἡ Χαρμολίνα ἀκουσίως ἐνθυμήθη ἕνα σεβάσμιον κληρικόν, τὸν παπα-Γιάννην, τὸν ἐνορίτην της, ἄνθρωπον προικισμένον μ᾽ ἔκτακτον δραστηριότητα, εἰς τὸν ὁποῖον εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἡμέραν εἶχε συμβῆ ποτὲ νὰ ἔχῃ νὰ ὑποδεχθῇ τὸν περιοδεύοντα Δεσπότην, ἐλθόντα εἰς τὸ χωρίον, καὶ νὰ τὸν φιλοξενήσῃ οἴκοι, καθὸ ἐπίτροπός του· νὰ ἔχῃ νὰ θάψῃ ἓν ἐγγόνι του, τέκνον μιᾶς ἐκ τῶν ἓξ θυγατέρων του, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἀποθάνει αὐθημερόν· νὰ ἔχῃ νὰ δεξιωθῇ, ἐλθόντας ἀπὸ τὴν πόλιν Λ… ὅλον τὸ συμπεθερολόγι τῆς νεωτέρας θυγατρός του, τέως διδασκαλίσσης, ὑπανδρευθείσης εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην· καὶ συγχρόνως, τὴν αὐτὴν ἐκείνην ἡμέραν, τοῦ εἶχε κοινοποιηθῆ μία ἀπόφασις «ἐκτελεστὴ» δι᾽ ἓν παλαιὸν χρέος, δισχιλίων τόσων δραχμῶν. Καὶ ὅμως ὁ σεβάσμιος ἐκεῖνος ἱερεύς, ὅλ᾽ αὐτά, τὰ «ἔβγαλε πέρα», ὅπως καὶ ἄλλα πολλά» .

 Ἀπὸ τὸν πάντα ἐπίκαιρο Παπαδιαμάντη ἐρανίζομαι  καὶ τὸ παραπάνω παράθεμα. Γιὰ μιὰ προσπάθεια συντονισμοῦ μὲ τὸ χτές, ἀλλὰ καὶ προετοιμασίας γιὰ τὸ αὔριο. Βλέπεις, τὸ ἀπρόοπτο, ὑπάρχει καὶ θὰ συνεχίζει νὰ ὑπάρχει.  Ὅσο δὲ καὶ νὰ μὴ τὸ ἐπιδιώκουμε αὐτὸ θὰ, ἐμφανίζεται μπροστά μας καί,  κάποτε-κάποτε,  εἶναι δυνατὸ νὰ μᾶς ἀποσυντονίσει, νὰ μᾶς ἀλλάξει τὸ πρόγραμμα, τὴν πορεία καί, γιατὶ ὄχι, τὴ ζωή μας ὀλάκερη.

Προσέχοντας τὰ ὅσα ἀναφέρει ὁ Ππδ. γιὰ τὸν παπα-Γιάννη, ὁ ὁποῖος στὸ χρονικὸ διαστημα μιᾶς μέρας δέχτηκε μιὰ σειρὰ ἀνόμοιων γεγονότων, τὰ ὀποῖα ἐμφανίστηκαν μὲ διαφορετικὴ ψυχικὴ φόρτιση τὸ καθένα. Ἀπὸ τὴ μιὰ ἡ χαρὰ καὶ ἡ συγκίνηση μιᾶς συνάντησης, ἡ ὑποδοχὴ καὶ ἡ φιλοξενία τοῦ προϊσταμένου του καὶ Ἐπισκόπου, ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ θάνατος καὶ ἡ ταφή τοῦ νεογεννήτου ἐγγονιοῦ του (ἴσως καὶ ἡ βιαστικὴ βάπτισή του), μὲ σφραγίδα πάνω σ᾿ αὐτὰ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ χρέους ποὺ εἶχε κι ἔπρεπε νὰ πληρωθεῖ.  

Γιὰ ἕναν ποιμένα τὰ ἀπρόοπτα εἶναι καθημερινὴ ἄσκηση, γιατὶ αὐτὰ ποὺ ἀπρογραμμάτιστα ἐμφανίζονται, ποικίλουν καὶ τὶς ἐντυπώσεις του, ἀλλὰ περισσότερο τὸν καθιστοῦν ἐν ἐγρηγόρσει νὰ βρίσκεται. «Νῆφε ἐν πᾶσι» (Β΄. Τιμ. 4, 5),  Ἤ, ὅπως ὁριοθετεῖ τὰ πράγματα ἕνας σύγχρονος Γέροντας, «γιὰ νὰ μὴν ταράσσεσαι κάθε φορὰ καὶ στενοχωριέσαι (ποὺ θὰ φανεῖ κάποιο ἀπρόοπτο καὶ θὰ ἀποσυντονίζει τὸ πρόγραμμά σου), γιὰ νὰ μὴν ἀγωνιᾶς καὶ προβληματίζεσαι, νὰ (μάθεις) νὰ τὰ περιμένεις ὅλα, νὰ μπορῆς νὰ ὑπομένης ὅ,τι ἔρχεται. Πάντα νὰ λὲς καλῶς ἦρθες ἀρρώστια, καλῶς ἦρθες μαρτύριο. Αὐτὸ φέρνει τὴν πραότητα, ἄνευ τῆς ὁποίας δὲν μπορεί νὰ ὑπάρχη καμμία πνευματική ζωή» (Γ. Αἰμιλιανὸς Σιμονωπετρίτης). Γιατὶ ἡ Νήψη, ἡ ἐγρήγορση δηλ.  εἶναι, κατὰ τὸν ὅσιο Ἠσύχιο τὸν πρεσβύτερο, «ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἀπόκτηση κάθε ἀρετῆς καὶ ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ. Ἡ νήψη λέγεται καὶ καρδιακὴ ἡσυχία».

Τὸ παράδειγμα τοῦ Παπαδιαμαντικοῦ παπα-Γιάννη, ποὺ δὲν εἶναι μυθικὸ πρόσωπο, ἀλλὰ κάποιος ἀπὸ τοὺς ἁπλοὺς, πλὴν ἱεροπρεπεῖς παπάδες τῆς Σκιάθου, ἀναδύεται μπροστά μας ὡς μιὰ πρόσθετη εὐλογία Θεοῦ: μαζὺ μὲ τὶς τόσες ποὺ μᾶς χαρίζει στὶς ἀλλόκοτες μέρες μας, στοὺς σκληροὺς καιρούς μας.

Ὡστόσο πρέπει νὰ καταλάβουμε πὼς τὸ κορυφαῖο ἀπρόοπτο ποὺ εἶναι ἀκόμα μπροστά μας καὶ τὸ ἀναμένουμε νὰ φανεῖ, εἶναι ἐκεῖνο ποὺ σχετίζεται μὲ τὴν ἀναχωρήσή μας ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα, τὰ ὀποῖα καὶ διερχόμαστε πρὸς τὴν αἰωνιότητα. Κι ἐκεῖνο ἄν θέλει προετοιμασία, ἄν θέλει νηπτικὴ διάθεση γιὰ ἔντιμη ἀντιμετώπιση τῆς ὁριακῆς αὐτῆς καταστάσεως.

(ἀπόσπασμα εὑρύτερης μελέτης)

π. Κων. Ν. Καλλιανός