Καρπούζια από Ελλάδα

Το καλοκαίρι είναι η κατ' εξοχήν εποχή των φρούτων. Ή τουλάχιστον έτσι είχαμε συνηθίσει από μικρά παιδιά να πιστεύουμε.

Η αλήθεια είναι ότι σήμερα, και μάλιστα σε πόλεις όπως το Λονδίνο, βρίσκουμε όλα τα φρούτα όλες τις εποχές.

Είναι κι αυτό ένα στοιχείο της παγκοσμιοποίησης. Άλλοι μπορεί να το χαρακτηρίζουν ως καλό κι άλλοι ως κακό.

Πάντως, εμείς στο Λονδίνο χαρήκαμε πολύ που πρόσφατα βρήκαμε στον μανάβη της γειτονιάς καρπούζια που είχαν έλθει από την Ελλάδα, και μάλιστα από την Κόρινθο. Προφανώς τα είχε παράγει κάποιος «Νίκος», εξ ου και η ονομασία. Η γεύση τους τέλεια. Τα συστήνουμε...

Η κοινωνία που δεν έχει χρόνο να σκεφθεί

Το ότι η κοινωνία μας υποφέρει από μακρόχρονη βαριά ασθένεια είναι ηλίου φαεινότερο. Λόγω ακριβώς της βαριάς μας ηθικής και κοινωνικής ασθένειας καταντήσαμε έρμαιοι χειραγωγήσεων. Αυτή η πρόσφατη τρέλλα με τα pokemon είναι ένα ακόμη σύμπτωμα της κατάστασής μας. Η δωρεάν εφαρμογή «Pokemon Go» για «έξυπνα» κινητά τηλέφωνα  έχει προκαλέσει «φρενίτιδα» σε χιλιάδες χρήστες στην Ελλάδα. Οι παίκτες επιδίδονται σε ένα πρωτοφανές αλλά και επικίνδυνο κυνήγι «τεράτων» στους δρόμους, στις πλατείες, αλλά και στις εκκλησίες και στα νεκροταφεία των πόλεων! Κάποτε σχήμα λόγου ήταν το «κυνήγι των μαγισσών». Σήμαινε ότι κυνηγά κάποιος το παράλογο, τη χίμαιρα. Τώρα άνθρωποι, κυρίως νέοι, κυνηγούν «τέρατα» μέσα στην εικονική τους πραγματικότητα...

Η τρέλλα (στην κυριολεξία) του ηλεκτρονικού κυνηγιού «τεράτων», μέσα από τα smartphone, προκαλεί εθισμό και μπορεί να οδηγήσει σε ψυχώσεις, ακόμη και σε εγκληματικές διαθέσεις. Βεβαίως η εταιρεία που εισήγαγε το κυνήγι των pokemon και χειραγωγεί στο παιχνίδι της χιλιάδες νέων ανθρώπων κερδίζει τεράστια ποσά. Το τελευταίο διάστημα η χρηματιστηριακή αξία της υπολογίζεται ότι ανέβηκε κατά εννέα δισεκατομμύρια Ευρώ...

Η χειραγώγηση μιας κοινωνίας είναι ό, τι χειρότερο μπορεί να της συμβεί... Γίνονται τα μέλη της όπως τα παιδιά του Χάμελιν, στον μαγικό αυλό του παραμυθιού των αδελφών Γκριμ... Και γιατί συμβαίνει; Μια απάντηση δίνει ο δημιουργός του θεάτρου του παραλόγου Ευγένιος Ιονέσκο. Σε μια διάλεξη του, που έδωσε το 1961, σημειώνει:

«Τα αγχωμένα, πολυάσχολα άτομα, που τείνουν σε ένα σκοπό που δεν είναι ανθρώπινος σκοπός ή που είναι μόνο μια αυταπάτη, ξαφνικά μπορούν, στον ήχο ποιος ξέρει ποιας σάλπιγγας, στο κάλεσμα οποιουδήποτε τρελλού ή δαίμονα, να αφεθούν να παρασυρθούν από έναν παραληρηματικό φανατισμό, από ένα οποιοδήποτε βίαιο ομαδικό πάθος από μια λαϊκή νεύρωση. Οι πιο διαφορετικοί ρινοκερισμοί, της δεξιάς και της αριστεράς, οι πιο διαφορετικοί μεταξύ τους, αποτελούν απειλές που βαραίνουν σε μια ανθρωπότητα που δεν έχει χρόνο να σκεφθεί, να έρθει στα σύγκαλά της» (Βλ. σχ. Nuccio Ordine, «Η χρησιμότητα του αχρήστου», Εκδ. Άγρα, Αθήνα 2014, σελ. 106-108).

Ο Ιονέσκο, που βίωσε στο Άγιον Όρος την Ορθόδοξη πνευματικότητα, στο αριστούργημα του «Ρινόκερος» περιγράφει τον άνθρωπο που χάνει την ανθρωπιά του, που αποκτηνώνεται και γίνεται παχύδερμο. Στην κατάσταση αυτή καλεί τον καθένα μας να κραυγάζει προς τους ρινόκερους: «Εγώ δεν θα γίνω ποτέ δικός σας. Δεν θα σας ακολουθήσω... Θα μείνω αυτό που είμαι! Είμαι άνθρωπος!...Θα υπερασπιστώ την ύπαρξή μου κόντρα σε ολόκληρο τον κόσμο! Νιώθω ευθύνη έναντι όσων μένουν άνθρωποι. Δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι μέχρι τέλους!».

Με άλλο τρόπο περιγράφει το 1938 -προβλέπει καλύτερα- τη σημερινή κατάσταση ο στοχαστής και ποιητής Γιώργος Σαραντάρης, στο φιλοσοφικό του δοκίμιο «Η παρουσία του ανθρώπου»:

«Οι έννοιες Ανατολή και Δύση θα φανούν σιγά- σιγά αοριστίες, ακόμα και από μιαν άποψη πολιτική. Δεν θα αντικρύζουμε πια στο μέλλον άτομα Ευρωπαϊκά και όχι Ευρωπαϊκά, άτομα της Δύσης και άλλα της Ανατολής... Θα υφίσταται μονάχα ο χωρισμός ανάμεσα σε άτομα και λαούς που πιστεύουν και σε άλλα που δεν πιστεύουν. Όσοι πιστεύουν, άτομα και λαοί, αναγκαία θα περάσουν από τη δοκιμασία του Χριστιανισμού και θα πιστέψουν στον μόνο Θεάνθρωπο, στον Χριστό. Οι άπιστοι με ψέματα θα αμύνονται, μα, όπως εύκολα κατανοείται, όσο θα αυξάνει ο πολιτισμός, μια τέτοια άμυνα θα γίνεται πιο χαλαρή, σαν αντίδραση οπου χάνει την έντασή της γιατί δεν ανταποκρίνεται σε καμιά απαίτηση της πραγματικότητας και μονάχα συντηρείται με την τροφή που λαβαίνει από την ασθένεια (έμφυτη, αν και τυχαία ασθένεια) της ζωώδικης δικής μας φύσης» (Γ. Σαραντάρη, «Δοκίμια για την ύπαρξη του ανθρώπου», Εκδ. Ευθύνη, Αθήνα, 1999, σελ. 47).

         

Η αθλία μας κατάσταση, που οδηγεί στην  ανοχή αν όχι στην αποδοχή  σε ό,τι μας επιβάλλεται από τους κανόνες της παγκοσμιοποίησης, θα γίνει χειρότερη αν περιοριστεί η ενημέρωση μας, αν αύριο κλείσουν τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί και μεθαύριο έντυπα, που σήμερα αποτελούν πνευματικές οάσεις. Τότε θα έχουμε από τη μία να παραδέρνει τον άνθρωπο η Σκύλλα της αδιαφορίας περί τα πνευματικά και του δίχως νόημα συνεχούς τρεξίματος, και από την άλλη η Χάρυβδη της μονομερούς ιδεολογικής ενημέρωσης. Οι ημέρες που έρχονται από κάθε άποψη -κοινωνική, ηθική, οικονομική, πολιτική, εκκλησιαστική- θα είναι για την Πατρίδα μας πολύ δυσκολότερες και θα δοκιμαστεί σκληρά ο κάθε Έλληνας που δεν θέλει να μεταμορφωθεί σε ρινόκερο.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μεγαλόχαρη της Τήνου

Νέα εκπομπή αφιερωμένη στο διαρκές  θαύμα της Μεγαλόχαρης της Τήνου !

ESY KI H MEGALOXARH .mp3

				ESY KI H MEGALOXARH .mp3 MediaFire is a simple to use free service that lets you put all your photos, documents, music, and video in a single place so you can access them anywhere and share...
				Προβολή στη διεύθυνση www....	Προεπισκόπηση από Yahoo

Καλή συνέχεια στην πορεία προς το Πάσχα του καλοκαιριού!

Νώντας Σκοπετέας

Οἱ λησμονημένες «λιάστρες»

Δέν εἶναι τυχαῖο πού οἱ παλιοί λέγανε τήν σοφή τήν παροιμία: «Αὔγουστε καλέ μου μήνα, νἄσουν δυό φορές τό χρόνο», γιατί ὁ μήνας αὐτός, ὁ πλέον εὐλογημένος, ἦταν φορτωμένος μέ πλῆθος καλά καί καλούδια: φροῦτα, λαχανικά, καρπούς. Πού τούς σύναζαν οἱ νοικοκυραῖοι καὶ περνοῦσαν τό χειμώνα τους.

Ἀμύγδαλα, καρύδια, δαμάσκηνα, ροδάκινα, σταφύλια, σύκα κ.ἄ. ἀγαθά ἦταν φορτωμένος ὁ Αὔγουστος καί χαροποιοῦσε τούς ἁπλοϊκούς χωρικούς πού εἶχαν νά γευτοῦν τίς ἡμέρες τίς νηστεῖες φροῦτα, ὅπως τά δαμάσκηνα, τά σταφύλια ἤ τά σῦκα.

Πήγαιναν, λοιπόν, τίς αὐγές καί μάζευαν τόν ὤριμο καρπό τῆς συκιᾶς σέ μικρά καλαθάκια, πού τά σκέπαζαν μέ ἀμπελόφυλα κυρίως. Ἄσπρα, μαῦρα, «κρεμίζα» (αὐτά εἶχαν ἕνα σκοῦρο ρόζ χρῶμα καί ἔσταζαν μέλι!) σῦκα, γλυκύτατα καί πάντα εὔγευστα... Τά ἀδειάζανε στούς ταβάδες καί τά γεύονταν ὅλη ἡ οίκογένεια, ἀλλά κι ἡ γειτονιά.

Ὅμως στίς συκιές ἀπόμεναν πάντα κι ἄλλα, γινομένα σῦκα, τά ὁποῖα σιγά-σιγά σούφρωναν. Ἦταν τά λεγόμενα «παστάλια», τά ὁποῖα μάζευαν ξεχωριστά καί τά ἅπλωναν πάνω σέ λιάστρες, γιά νά ξεραθοῦν λίγο, νά στραγγίξουν τά ὑγρά καί νά εἶναι ἕτοιμα νά μποῦν στίς «φτύνες» γιά τό χειμώνα.

Οἱ λιάστρες τώρα ἦταν μεγάλα τελάρα, πού στέκονταν σέ τέσσερα πόδια καί πάνω τους τοποθετοῦνταν ξερές σπαρτίνες, πού προηγουμένως εἶχαν πλακωθεῖ μέ πέτρες καί εἶχαν ἰσιωθεῖ. Τοποθετοῦσαν δέ τίς λιάστρες σέ προσήλια  ἰσιώματα στά χτήματά τους καί πάνω τους ἔβαζαν μέ προσοχή καί σειρά τά ἄσπρα καί τά μαῦρα σῦκα. Τά ἄφηναν δυό τρεῖς μέρες τά πατοῦσαν λίγο μέ τόν ἀντίχειρα καί τόν δείκτη καί τά γύριζαν μέχρι νά στεγνώσουν καλά. Γιά νά μή πλησιάζουν τά πουλιά καί τά τρῶνε τοποθετοῦσαν «σκιάζαρα», δηλ. σκιάχτρα.

Ὅταν ἦταν ἕτοιμα, λιασμένα τά σῦκα τά συγκέντρωναν καί τά ζεματοῦσαν. Ἀφοῦ στέγνωναν καλά τά βάζανε μέσα σέ φτύνες μέ φύλλα δάφνης (βάγια), γιά νά εἶναι εὐωδιαστά.

Τά τσιμπιμένα ἀπό τά πουλιά καί πεσμένα κάτω παστάλια δέν τά πετοῦσαν, ἀλλά τά λιάζανε κι αὐτά καί τά εἶχαν γιά τροφή τῶν ζώων.

Τό χειμώνα, ὅταν δέχονταν κάποια ἐπίσκεψη στό σπίτι, οἱ νοικοκυρές σερβίρανε τό ρακί μέ δυό-τρία σῦκα... Ἀλλά καί τά παιδιά στό Σχολεῖο τά εἶχαν γιά κολατσιό μαζί μέ λίγο ψωμί, ὅπως ἐπίσης κι οἱ ἀργάτες τά εἶχαν πάντοτε στόν τροβᾶ τους...

Μόνο πού κάποτε οἱ λίστρε σάπισαν, ἐξαφανίστηκαν, τά ξερά σῦκα ἔπαψαν νά συγκινοῦν τά παιδιά καί τό μόνο πού ἀπόμεινε εἶναι κάποια μοναχική συκιά νά δίνει δειλά-δειλά λίγο καρπό, γιά τούς ἐραστές τοῦ εἴδους αὐτοῦ.

π. Κ.Ν. Καλλιανός

Ο «παππούς» της Αργολίδας

Ημέρα τιμής και μνήμης η σημερινή. Ημέρα εορτής εκκλησιαστικής. Η Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας πανηγυρίζει τη μνήμη του πνευματικού «παππού» της Αργολίδας, του Οσίου Θεοδοσίου του Νέου!

Το ιστολόγιό μας έχει αφιερώσει και άλλες αναρτήσεις στο παρελθόν στην εορτή αυτή, στον πολυσέβαστο «παππού», καθώς και στην ιστορική Ιερά Μονή του στη γενέτειρα Αργολίδα.

Η μνήμη του θα εορτασθεί εφέτος και στο Λονδίνο, όπου οι πιστοί της Παροικίας του Harrow θα έχουν την ευκαιρία να ασπασθούν την ιερή εικόνα του και να ψάλλουν το Απολυτίκιό του.

Απολυτίκιο Οσίου Θεοδοσίου του Νέου και Ιαματικού

(7 Αυγούστου)

Ήχος πλ. α΄ Τον συνάναρχον λόγον.

Αργολίδος εδείχθης δόξα και καύχημα,

Αθηναίων το κλέος και θείον βλάστημα,

Θεοδόσιε πατήρ ημών Όσιε,

των Οσίων καλλονή και Ιαμάτων η πηγή,

και Πέτρου του Ιεράρχου

συνόμιλος και προστάτης

των αιτουμένων ιλασμόν και μέγα έλεος.

Οι φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησης είναι από το φετινό προσκύνημά μας, με τους αγαπημένους γονείς, στο Μοναστήρι του «παππού», τον μήνα Φεβρουάριο. Η ευχή του να συνοδεύει όλους μας. Αμήν.

Γάμοι στη Βρετανία

Πριν από μία εβδομάδα ακριβώς οι Times του Λονδίνου δημοσίευσαν τον παρακάτω πίνακα, ο οποίος παρουσιάζει με στατιστικά στοιχεία -τα οποία είναι φυσικά αδιάψευστα- την κατάσταση που επικρατεί στη Βρετανία αναφορικά με τους γάμους, τα διαζύγια και τη μοιχεία.

Όπως γίνεται φανερό η κατάσταση είναι αρκετά δυσάρεστη, αφού τα διαζύγια έχουν αυξηθεί κατακόρυφα και απειλούν να δημιουργήσουν ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα, που δεν είναι εύκολο να λυθεί. Παλαιότερα, ό,τι χάλαγε το φτιάχναμε, σήμερα ότι χαλάει το αλλάζουμε! Αυτό ισχύει δυστυχώς και για τους γάμους.

Ο Δημήτρης Σαλαπάτας στο Sobornost

Στο τελευταίο τεύχος του έγκριτου περιοδικού Sobornost, που είναι το επίσημο περιοδικό της Διαχριστιανικής Αδελφότητας Αγ. Αλβανού και Αγ. Σεργίου, με έδρα την Οξφόρδη, δημοσιεύθηκε ένα ενδιαφέρον άρθρο του Δημήτρη Σαλαπάτα.

Το άρθρο αυτό έχει τον τίτλο: «Fellowship Conference 2015 - The Church in the Modern World». Σε αυτό ο συγγραφέας παρουσιάζει αναλυτικά τις εργασίες του Συνεδρίου της Αδελφότητας, που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο 2015. Το άρθρο έχει ως εξής: