Wednesday, 4 March 2009

Μαγαζάκια [Β’]

...στο παλιό Ναύπλιο

Να που επιστρέφουμε και πάλι στο όμορφο Ανάπλι.
Εκεί που γεννήθηκε η νέα Πατρίδα μας, το νέο Ελληνικό κράτος, με τα καλά και τα κάποια στραβά του. Μήπως όμως υπάρχει τίποτα στον κόσμο αυτό που να μην έχει και μια αρνητική πλευρά;
Τα στενά σοκάκια με τα ωραία μαγαζάκια είναι μια εμπειρία βιωματική, ελληνική, θαλασσινή και στεριανή μαζί.
Τίποτα δεν μοιάζει με το άλλο. Όλα διακρίνονται από μια γλυκειά πρωτοτυπία και διακριτική έμπνευση.
Αξίζει μια περιήγηση στα σοκάκια αυτά, χωρίς βιασύνη. Προτιμητέα ίσως μια εποχή που δεν κυκλοφορούν πολλοί τουρίστες. Έτσι θα λάβει κανείς μια αίσθηση αυθεντικότητας.
Ο Θοδωρής Γκόνης έχει πεί για το Ναύπλιο: «Μακάρι να ήμουν φυτονόμος, ανθοκόμος, όλος οφθαλμούς όπως ο νάρκισσος, όλος αυτιά καθώς το ρόδον για το Ναύπλιον. Να γίνω φρουρός του. Αξιωματικός του. Αξιωματικός των ανθέων. Ο ανθολόγος τι είναι; Ένα βλαστάρι, ένα σχοινάκι, ένας κόμπος να κρατά ορθό, στητό το μπουκέτο του».
Στη Αρχόντισσα πόλη του Ναυπλίου και στους πανέμορφους κατοίκους της αφιερώνεται με σεβασμό και αγάπη τούτη η ανάρτηση.
.

6 comments:

Π.Κ. said...

Ανάρτηση όλη χρώμα και άρωμα!
Και αγαπώ τόσο μα τόσο το Ανάπλι!!!
Ευχαριστώ!

Anastasios said...

@ Π.Κ.,

Είναι να μην το αγαπάς, αδελφέ μου!

Δεν αμφιβάλω καθόλου πάντως ότι η γλυκειά Πατρίδα έχεις κι άλλες (κάποτε κρυφές) ομορφιές, έμψυχες και άψυχες!

ardalion said...

Έζησα την πόλη φανταράκι. Πέρασα εξαίσια. Από χειμώνα έως καλοκαιράκι, έζησα τις εποχές του. Τέλεια! Ευτυχώς, δεν καταστράφηκε από την νεοελληνική απληστία, δεν κακοποιήθηκε και δεν έγινε ασυνάρτητο. Ίσως επειδή υπάρχει ένα δίκτυο πνευμάτων που τη φυλάσσουν από εισβολές του κακού. Τερζάκης, Καρούζος, Γκόνης (που αναφέρεις) και άλλοι πολλοί το προστατεύουν με τις ευχούλες τους.

panagiotisandriopoulos said...

Εξαιρετική η παρουσίαση του Ναυπλίου σεβαστέ π. Αναστάσιε!
Πηγαίνω σχεδόν κάθε χρόνο τέτοια εποχή εκδρομή με το σχολείο και απολαμβάνω τα πρώτα σκιρτήματα της Άνοιξης εκεί.
Τα σοκάκια είναι σαν κι εμάς... Τα ανθρωπάκια... Όπως λέει κι ο ήρωας του Παπαδιαμάντη: "Κι εγώ σοκάκι είμαι...ζωντανό σοκάκι".
Καλή Σαρακοστή!
Την ευχή σας να έχουμε

Anastasios said...

@ ardalion,

Δοσμένος απόλυτα στην έκπαγλη καταιγίδα
γιομάτος ήχους οδοιπορούσα κι ανάπνεα σύμβολα
δίχως να βλέπω πια του κόσμου μας την υδατογραφία
βιώματα ευδιάλυτα κι ο άνθρωπος
πλήρης από έρεβος
ανάμεσα στα τόσα φώτα και την ηλιοσύνη.
Χαιρόμουνα λάμποντας από θαυμάσιο σκοτάδι
στον Άθωνα πυραχτωμένον απ' την καταιγίδα.
Βροτός ο θάνατος πετσί και κόκαλο
βαθύτερος αντίκρυ στην αγάπη
κι ο χρόνος ήτανε χαρμόσυνη διάρκεια
βαθύτερος ο κόσμος μέσ' στα μοναστήρια...

Νίκος Καρούζος

Anastasios said...

@ panagiotis andriopoulos,

Η Άνοιξη είναι ένα προσωπικό γεγονός, που την δέχεται κανείς με έναν δικό του τρόπο και μέσα από ιδιαίτερες προσωπικές μνήμες και εικόνες.

Τα σοκάκια του Ναυπλίου είναι μία από αυτές...