Ἀλέξανδρος Βάμβας

O κα­τη­χη­τής καί πνευ­μα­τι­κός ὁ­δη­γός μας 

Εἰς Μνημόσυνό του

Ἀπό το­ύς κα­τη­χη­τές οἱ ὁ­ποῖ­οι στά­θη­καν γιά πολ­λούς κο­ρυ­φαῖ­οι πνευ­μα­τι­κοί ὁ­δη­γοί στά χρό­νια τῆς ἐ­φη­βί­ας καί τῆς ἀ­να­ζή­τη­σης μιᾶς στα­θε­ρῆς πο­ρε­ί­ας, ἦ­ταν καί ὁ Ἀ­λέ­ξαν­δρος Βάμβας.

Ἄν καί γιά τό πρό­σω­πό του, τή δρα­στη­ρι­ό­τη­τά του καί τήν δι­α­κο­νί­α του ἔ­χει γρά­ψει ὁ ἰ­κα­νός λο­γο­γρά­φος, ό θε­ο­λό­γος Ἀ­θα­νά­σιος Κοτ­τα­δά­κης, ἐν το­ύ­τοις θά μοῦ ἐ­πι­τρα­πεῖ νά πῶ δυό λό­για γι᾿ αὐ­τόν τόν πραγ­μα­τι­κό ἱ­ε­ρα­πό­στο­λο καί πνευ­μα­τι­κό Ἄν­θρω­πο.

Ἦ­ταν τά πρῶ­τα χρό­νια τῆς δε­κα­ε­τί­ας τοῦ 1960· μι­κροί ἐ­μεῖς κι ἄ­βγαλ­τοι μα­θη­τές, κα­θώς ἐρ­χό­μα­σταν ἀ­πό ἕ­να σχε­δόν πρω­τό­γο­νο χω­ριό σέ μι­άν ἐ­ξε­λισ­σό­με­νη ἐ­παρ­χια­κή πό­λη, τό Βόλο, ἔ­πρε­πε νά βροῦ­με τά ἰ­κα­νά ἐ­κεῖ­να δε­κα­νί­κια πού θά μᾶς βο­η­θοῦ­σαν νά μή χά­σου­με κά­ποι­α ἀ­πό τά βι­ώ­μα­τα πού εἴ­χα­με κλη­ρο­νο­μή­σει ἀ­πό τό χω­ριό, τό ἔ­στω κα­θυ­στε­ρη­μέ­νο ἤ πρω­τό­γο­νο.

 

Ἐ­πει­δή δέ ὑ­πο­φαι­νό­με­νος στίς άρ­χές τῆς Α᾿ τοῦ Γυ­μνα­σί­ου,  σέ ἡ­λι­κί­α 13 χρο­νῶν, τό 1963 δη­λα­δή, ἔ­λα­βε ὡς ἐ­πι­βρά­βευ­ση τῆς νη­σι­ω­τι­κῆς του προ­φο­ρᾶς ἀ­πό τό φι­λό­λο­γο τῆς τά­ξε­ώς του ἕ­να γε­ρό χα­στο­ύ­κι­σμα, γιά τόν τρό­πο μέ τόν ὁ­ποῖ­ο εἶ­πε τό μά­θη­μα ἐ­νώ­πιον τῆς πλει­ά­δος τῶν ἐ­παρ­χι­ω­τῶν συμ­μα­θη­τῶν του, καί κα­τά­λα­βε ὅ­τι ἦ­ταν ἕ­νας "πα­ρε­ί­σα­κτος", ἀ­πό κε­ί­νη τή στιγ­μή ἄρ­χι­σε νά ντρέ­πε­ται γιά τήν κα­τα­γω­γή του· εὐ­τυ­χῶς ὄ­χι γιά πο­λύ, για­τί κα­τά­λα­βε ποι­ός ἦ­ταν ὁ ἀ­λη­θι­νός τό­πος τῆς στορ­γῆς καί ποι­ός τῆς ἐ­ξο­ρί­ας...

Τήν ἐ­πα­νέ­ντα­ξη τοῦ ὑ­πο­φαι­νό­με­νου στήν μα­θη­τι­κή κοι­νό­τη­τα έ­νί­σχυ­σε μετα­ξύ τῶν ἄλ­λων καί τό πρό­σω­πο τοῦ μα­κα­ρι­στοῦ Ἀ­λέ­ξαν­δρου Βάμβα πού εἶ­χε τό­τε στό Βόλο μι­άν ἰ­σχυ­ρή καί ἐν πολ­λοῖς ἡ­χη­ρή, ἀλ­λά κα­τά πά­ντα, ἀ­ξι­ό­πρε­πη πα­ρου­σί­α πού ἐ­μᾶς, τά χω­ρι­α­τό­παι­δα μᾶς ἐν­τυ­πω­σί­α­ζε. Πῶς ὅ­μως ἔ­γι­νε καί γνω­ρι­στή­κα­με μέ τόν Βάμβα;

Πα­λί­ο­τε­ρα, ἀ­πό τίς στῆ­λες πε­ρι­ο­δι­κοῦ εἶ­χαν γρα­φεῖ οἱ μνῆ­μες ἀ­πό τά πρῶ­τα βή­μα­τά μας στήν παι­δε­ί­α τῆς σή­με­ρα πε­ρι­φρο­νη­μέ­νης Κα­τή­χη­σης. Καί ἀ­να­φέ­ρε­ται αὐ­τό με­τά λό­γου ἐ­πι­γνώ­σε­ως, για­τί σή­με­ρα τά παι­διά δέν ἕλ­κον­ται ἀ­πό τό ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ, ἐ­πει­δή δέν ὐ­πάρ­χει ἡ συν­δρο­μή ἀ­πό μέ­ρους πολ­λῶν, λό­γω τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας πού πρέ­πει νά ὐ­πάρ­χει, ὄ­πως λέ­νε κά­ποι­οι, στήν ἔκ­φρα­ση. Ἀ­λή­θεια,  πε­ρι­ο­ρί­ζει τό Κα­τη­χη­τι­κό τήν ἐ­λεύ­θε­ρη ἔκ­φρα­ση, εἶ­ναι τό δι­ε­ρώ­τη­μα·  ὅ­μως τά σχό­λια νο­μί­ζω ὅ­τι πε­ρι­ττε­ύ­ουν...

Στό Βόλο λοι­πόν ὁ Βάμβας ἔ­δω­σε τήν κα­λή του μαρ­τυ­ρί­α καί φυ­σι­κά ἄ­φη­σε τή σφρα­γί­δα του σέ πολ­λά παι­διά μέ τίς νου­θε­σί­ες, τόν εἰ­λι­κρι­νῆ του λό­γο καί φυ­σι­κά μέ τήν ἀρ­χον­τιά του ἐ­κε­ί­νη πού ξε­περ­νοῦ­σε τά ὅ­ρια τοῦ ψευ­δο­ευ­σε­βι­σμοῦ καί ἔγ­γι­ζε τά κρά­σπε­δα τῆς φι­λί­ας καί τῆς τί­μιας πνευ­μα­τι­κῆς κα­θο­δή­γη­σης.

Ἀ­λή­θεια, πώς μπο­ρεῖ κα­νε­ίς νά λη­σμο­νή­σει τίς λει­τουρ­γί­ες στό ἐκ­κλη­σά­κι τῆς Ἀ­γί­ας Τρι­ά­δος τοῦ Νο­σο­κο­με­ί­ου Ὄρ­θρου βα­θέ­ως γιά νά προ­λά­βου­με τό μά­θη­μα; Τό βα­θύ­φω­νο ψάλ­σι­μό του κι ὕ­στε­ρα τό τα­πει­νό κή­ρυγ­μα τήν ὥ­ρα τοῦ Κοι­νω­νι­κοῦ; Ἤ, ἐ­κεῖ­νες τίς ὁ­μι­λί­ες στήν με­γά­λη αἴ­θου­σα τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Πα­ύ­λου τά Κυ­ρι­α­κά­τι­κα ἀ­πό­βρα­δα...

Ὁ ὑ­πο­φαι­νό­με­νος, μά­λι­στα, τοῦ χρω­στᾶ καί κά­τι ἀ­κό­μα: Ὅ­ταν ἔ­φευ­γε ἀ­πό τό Βόλο καί πή­γα­με νά τόν χαι­ρε­τί­σου­με εἶ­πε μέ μάτια πού μέ­σα τους ἔ­βλε­πες ν᾿ ἀ­νε­βα­ί­νουν δά­κρυ­α "Μήν ἀ­φή­σεις τό δρό­μο γιά τήν ἱ­ε­ρω­σύ­νη...". Τότε δέ δό­θη­κε καμ­μιά ἀ­πά­ντη­ση.

Σήμερα ὅ­μως, ὕ­στε­ρα ἀ­πό σα­ρά­ντα πε­ρί­που χρό­νια, τό λι­τό τοῦ­το κε­ί­με­νο τοῦ δί­νει τήν ἀ­πά­ντη­ση μα­ζί καί τίς εὐ­χα­ρι­στί­ες. Μέ τή σι­γου­ριά πώς ἐ­κεῖ πού βρί­σκε­ται ἀ­κο­ύ­ει πο­λύ πιό κα­λά... Κι ὄ­χι μο­νά­χα αὐ­τόν πού χα­ρά­ζει αὐ­τές τίς γραμ­μές, ἀλ­λά πολ­λές φω­νές ἀν­θρώ­πων πού συ­νέ­δρα­με καί το­ύς ὁ­πο­ί­ους ἀ­σφα­λῶς ἀ­να­θέ­τει στή Μνή­μη τοῦ Θε­οῦ…

                                                                   π. K.N. Kαλλιανός