Για το Γαμήλιο Ταξίδι

Είναι καθιερωμένη συνήθεια πια στην «προοδευμένη» εποχή μας, όταν κάποιο ζευγάρι τελέσει τον γάμο του να πηγαίνει αμέσως μετά για λίγες (ή πολλές) ημέρες διακοπές. Οι διακοπές αυτές ονομάζονται «γαμήλιο ταξίδι», ή «ταξίδι του μέλιτος», ή ακόμα «μήνας του μέλιτος», όταν το ταξίδι κρατήσει -σπάνια- έναν ολόκληρο μήνα.

Όμως αυτή η συνήθεια, που τόσο απαραίτητη θεωρείται σήμερα και που σε τόσες θυσίες υποβάλλονται πολλές οικογένειες για να την εξασφαλίσουν στα αγαπημένα τους παιδιά, για «να μην τους χαλάσουν το χατήρι», όπως συνηθίζουν να λένε, αυτή λοιπόν η συνήθεια δεν υπήρχε από πάντα.

Φαίνεται μάλιστα πως είναι δημιούργημα του 20ου αιώνα. Η καθιέρωσή της δε έγινε σταδιακά. Στις αρχές του αιώνα μας ο κόσμος άρχισε να μεταλλάσσεται και να ακολουθεί νέο τρόπο ζωής, ο οποίος περιείχε καινούριες συνήθειες και πρακτικές. Ανάμεσα στις άλλες ήταν και το ταξίδι μετά τον γάμο.

Όμως η καινούργια αυτή πρακτική δεν έγινε απ’ όλους δεκτή αμέσως και χωρίς συζητήσεις και αντιρρήσεις. Μέσα στα πλαίσια αυτά, της άρνησης δηλαδή να δεχθεί μια μερίδα κόσμου το γαμήλιο ταξίδι, εντάσσεται και ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο, που πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημ. «Η Εσπερία» του Λονδίνου, την Παρασκευή 5η Δεκεμβρίου 1919 (σσ. 779-780). Το κείμενο του άρθρου δεν είναι βέβαια ανυπόγραφο, αλλά ο συγγραφέας, επιθυμώντας να κρατήσει την ανωνυμία του (άγνωστο γιατί), υπογράφει ως εξής: «Σ». Κάτω δε από το αρχικό του ονόματός του σημειώνει: Γενεύη, 6 Νοεμβρίου 1919.

Το κείμενο, αυτό καθ’ αυτό, εξαιρετικά διαφωτιστικό και αντιπροσωπευτικό του συντηρητικού πνεύματος της εποχής που γράφτηκε, έχει ως εξής (διατηρήθηκε ο γλωσσικός τύπος και η ορθογραφία του κειμένου):

ΤΟ ΤΑΞΕΙΔΙ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ

Αν όλαι αι μέχρι τούδε απόπειραι μεταρρυθμίσεως της εκπαιδεύσεως απέτυχον, τούτο οφείλεται, όπως πολύ ορθά γράφει ο Γάλλος ιατρός Πώλ Γγονταίν, εις το ότι δεν εβασίσθησαν επί της ελευθερίας του παιδιού και δεν εσεβάσθησαν τα απαράγρατα δικαιώματά του. Και τα δικαιώματα αυτά του παιδιού τα οποία πρέπει να γίνουν καθήκοντα της Κοινωνίας και του σχολείου, των γονέων και της οικογένειας, υφίστανται προτού καν το παιδί γεννηθή. Αν την αλήθειαν ταύτην εγνωρίζομεν, πόσα ολέθρια αποτελέσματα θα ηδυνάμεθα να αποφύγωμεν.

Πόσοι ολίγοι γονείς, όταν πρόκειται να υπανδρεύσουν την κόρη των, προσπαθούν να εξακριβώσουν την κληρονομικήν κατάστασιν της υγείας του μέλλοντος γαμβρού των! Πόσοι παρασύρονται από εξωτερικά και επιπόλαια χαρίσματα, από τίτλους, από την ομορφιάν και ιδίως από τον χρυσόν. Θυσιάζουν εις τον βωμόν του το ιερώτερον πράγμα που έχει ο άνθρωπος εις αυτόν τον κόσμον, τα τέκνα του. Βαδίζουν τυφλοί κατά των νόμων της κληρονομικότητος. Πόσοι γίνονται δούλοι της μόδας και δεν έχουν το ηθικόν θάρρος να υπακούσουν εις την φωνήν της αληθείας των φυσικών νόμων.

Ιδού μία νέα μόδα, που απειλεί να κατακυριεύση και την Ελλάδα: το ταξείδι του γάμου!

Υπάρχει εις πολλούς τόπους μία συνήθεια, που φαίνεται εις πολλούς αστεία! Την ημέραν του γάμου προσφέρεται ως δώρον εις τους νεονύμφους, ένα μικρό αγοράκι, κατασκευασμένο από κερί ή από ζάχαρη και τυλιγμένο με χάρτινες δαντέλλες. Μας έρχεται να γελάσωμεν. Και όμως, είναι πολύ ευκολώτερον να γελά κανείς παρά να σκέπτεται. Διότι εις το έθιμον αυτό υπάρχει ένα βαθύτατον νόημα. Είναι ωσάν να λέγη εις τους νεονύμφους: «Συγκεντρώσατε όλην σας της σκέψιν και όλην σας την προσοχήν εις το παιδί σας. Αυτό είναι το αληθινόν σας μέλλον». Και η σύστασις αυτή είναι πολύ χρήσιμος, διότι συνήθως οι νεόνυμφοι δεν σκέπτονται σχεδόν καθόλου το παιδί που ημπορεί να γεννηθεί μετά το ταξείδι του γάμου.

Κατάκοπος η νεόνυμφος από τας αγρυπνίας και τας πολλαπλάς προετοιμασίας δια τον γάμον, με εξηντλημένον το νευρικόν της σύστημα από τας συγκινήσεις και τας εορτάς, μετά την ιεροτελεστίαν του γάμου δεν αποσύρεται δια να αναπαυθή και να επανακτήση τας δυνάμεις της δια την νέαν και απείρως σπουδαιοτέραν ιεροτελεστίαν της δημιουργίας, δια της οποίας πρόκειται να δημιουργηθή το νέον θαύμα, το παιδί της. Αλλά με ελαφράν την συνείδησιν υποκύπτει εις την μόδαν και προετοιμάζεται ύστερα από όλα αυτά δια το ταξείδι του γάμου. Δεν βλέπουν τους κινδύνους, τους οποίους συνεπάγεται το ταξείδι αυτό.

Βεβαίως κανείς δεν αρνείται τα πλεονεκτήματα του ταξειδίου. Οι νεόνυμφοι που δεν γνωρίζονται ακόμη κατά βάθος, θα συσφίγξουν τους δεσμούς των, θα ίδουν νέας χώρας, νέας πόλεις, άλλην ζωήν, θα κάμουν εκδρομάς και θα θαυμάσουν την ομορφιάν της Φύσεως και της ανθρώπινης δυνάμεως. Έπειτα, όταν γυρίσουν, πόσα δεν θα έχουν να διηγηθούν και πόσοι δεν θα τους ζηλεύσουν δια την ευτυχίαν των.

Και όμως πόσον ακριβά θα τους εκόστισαν όλα αυτά τα καλά! Διότι ακριβώς μέσα εις τους δυνατούς κόπους και τας εξαντλητικάς συγκινήσεις και τα εκνευριστικά εμπόδια κάθε ταξειδιού, ημπορεί να συλλάβη η νεαρά σύζυγος.

Αι κινήσεις της άμαξης, αι δονήσεις του αυτοκινήτου και του σιδηροδρόμου, αι μεταιωρήσεις του πλοίου, οι κόποι των εκδρομών έχουν πολλάκις δυσαρέστους συνεπείας δια την σύλληψιν και όχι σπανίως συμβαίνει ώστε το τέκνον, το οποίον υπό τοιούτους όρους συνελήφθη, να αισθανθή βραδύτερον τας δυσαρέστους συνεπείας του ταξειδιού του γάμου των γονέων του.

Αλλά δυστυχώς η δύναμις της ομάδας και η αδυναμία του ανθρώπου να πιθηκίζει είναι πολύ ισχυραί! Πόσα κακά, πόσαι διαστρεβλώσεις ανθρωπίνων υπάρξεων δεν οφείλονται εις την μόδαν. Και όμως το κακόν πρέπει να κτυπηθή. Έχομεν καθήκον ιερόν να σεβασθώμεν τα ιερά δικαιώματα του παιδιού, διότι υπαγορεύονται υπό της Φύσεως. Και όστις βαδίζει εναντίον των φυσικών νόμων αργά ή γρήγορα θα μετανοήση πικρά.

Όλοι βέβαια θα συμφωνούμε ότι αυτά που αναφέρει και προτείνει ο συγγραφέας του άρθρου είναι σήμερα εκτός τόπου και χρόνου. Θα πρέπει όμως -με το χέρι στην καρδιά- να παραδεχθούμε ότι εκφράζει, με έναν ιδιαίτερο και μάλιστα αρκετά ρομαντικό τρόπο, το ήθος και τον πολιτισμό ενός λαού και μιας εποχής.

Εμείς σήμερα είμαστε πολύ «προχωρημένοι», σε σχέση με όσα αναφέρονται στο παραπάνω κείμενο. Χωρίς να είμαστε βέβαια αντίθετοι με το γαμήλιο ταξίδι, ίσως θα μπορούσαμε να πούμε πως λίγο συντηρητικό πνεύμα και περισσότερη αυτοσυγκράτηση, στις σκέψεις και περισσότερο στις πράξεις μας, σίγουρα δεν βλάπτουν.

του π. Α.Δ.Σ.

Το πρώτο Νόμπελ της Κύπρου

Ο Χριστόφορος Πισσαρίδης, Ελληνοκύπριος, που ανήκει στην Ομογένεια της Μεγ. Βρετανίας, είναι μεταξύ των τριών επιστημόνων στους οποίους απονεμήθηκε φέτος το βραβείο Νόμπελ Οικονομίας 2010. Οι δυο άλλοι νικητές είναι οι Αμερικανοί Πίτερ Ντάιμοντ και Ντέιλ Μόρτενσεν. Τους απονεμήθηκε για μια μέθοδο ανάλυσης των αγορών, ανακοίνωσε από τη Στοκχόλμη η Επιτροπή απονομής των Νόμπελ.

Ο Καθηγητής κ. Χριστόφορος Πισσαρίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1948. Είναι Καθηγητής Οικονομικών στο London School of Economics and Political Science και Διευθυντής του ερευνητικού προγράμματος στη μακροοικονομική του Centre for Economic Performance του London School of Economics. Ειδικεύεται σε θέματα αγοράς εργασίας και έρευνας οικονομικής πολιτικής. Έχει πολύ πλούσια και αξιόλογη συγγραφική εργασία σε επαγγελματικά περιοδικά, ενώ το βιβλίο του με τίτλο «Θεωρία της ανεργίας ισορροπίας» (Equilibrium Unemployment Theory) θεωρείται πρότυπο εγχειρίδιο στα οικονομικά της ανεργίας.

Ο κ. Πισσαρίδης υπηρέτησε ως Προϊστάμενος του Τμήματος Οικονομικών του London School of Economics και είναι μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας και του Econometric Society. Είναι επίσης Μέλος του Συμβουλίου του European Economic Association και του Econometric Society και διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου του Royal Economic Society. Είναι ερευνητικό μέλος του Centre for Economic Policy Research στο Λονδίνο και του Institute for the Study of Labor στη Βόννη, καθώς και ανώτερος συνεργάτης του φόρουμ οικονομικής έρευνας στις Αραβικές Χώρες, το Ιράν και την Τουρκία και μέλος της Επιτροπής Νομισματικής Πολιτικής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου.

Ο κ. Πισσαρίδης υπηρέτησε στην ευρωπαϊκή ομάδα δράσης για την απασχόληση το 2003 και υπήρξε σύμβουλος σε θέματα της αγοράς εργασίας στην Παγκόσμια Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Τράπεζα της Αγγλίας και τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ). Το 2005 έγινε ο πρώτος οικονομολόγος εκτός των ΗΠΑ, στον οποίο απονεμήθηκε από κοινού με τον Dale Mortensen του Northwestern University των ΗΠΑ το αναγνωρισμένου διεθνούς κύρους βραβείο του Ινστιτούτου για τη Μελέτη της Εργασίας (IZA) στα Οικονομικά της Εργασίας.

Το βραβείο "IZA" στα Οικονομικά της Εργασίας τιμά πρωτοποριακή εργασία εξαιρετικά δημιουργικών επιστημόνων, που έχουν επιφέρει επαναστατική αλλαγή στη θεωρητική και εμπειρική έρευνα της αγοράς εργασίας. Στην Επιτροπή απονομής του βραβείου συμμετείχαν οι κάτοχοι του βραβείου Νόμπελ George Akerlof και Joseph Stiglitz.

.

Το έργο του καθηγητή Πισσαρίδη, για το οποίο έχει τιμηθεί με το βραβείο IZA, οδήγησε στην καλύτερη κατανόηση της ανεργίας και των ροών εργασίας. Πιο συγκεκριμένα, το μοντέλο του για το συνταίριασμα της δημιουργίας θέσεων εργασίας με τον αριθμό των ανέργων, τις κενές θέσεις εργασίας και την ένταση της ζήτησης και προσφοράς εργασίας είναι βασικό εργαλείο για την ανάλυση των αγορών εργασίας που είναι ατελείς ως προς την αναγκαία πληροφόρηση.

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομος Β΄ έστειλε εγκάρδιο μήνυμα στον βραβευθέντα, αναφέροντας -μεταξύ άλλων- πως:

«Εκ μέρους της Εκκλησίας της Κύπρου, και ημών προσωπικώς, Σας εκφράζουμε τα θερμότατα συγχαρητήριά μας για την επάξια απονομή προς Σας του βραβείου Νόμπελ Οικονομίας.

Τιμήσατε, έτσι, ως ο πρώτος Νομπελίστας της νήσου μας, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την Κύπρο μας. Ταυτόχρονα προσφέρατε σε όλους μας -σε όλο το λαό μας- ιδιαίτερη χαρά και ξεχωριστή υπερηφάνεια!

Αναμένοντας σύντομα να Σας δούμε και στη νήσο μας, για να Σας σφίξουμε και από κοντά με θέρμη το χέρι, ευχόμαστε όπως ο Κύριος Σας χαρίζει πλούσιες τις ευλογίες, την ενίσχυση και τις δωρεές Του, ώστε να συνεχίσετε και στο μέλλον την ανεκτίμητη πνευματική και επιστημονική Σας προσφορά. Ο Θεός μαζί Σας!»

ΠΗΓΕΣ: Hellenic Business και ΑΜΕΝ

Τάμεσης και Henley

Στην εξοχική πόλη Henley on Thames έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν, με ένα ποίημα και μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες.

Εκείνο βέβαια που κάνει το Henley να ξεχωρίζει είναι η επαφή και το αγκάλιασμά του με τον Τάμεση, τον ποταμό σύμβολο της Αγγλίας.

Το Henley βρίσκεται 35 μίλια (55 χλμ.) δυτικά του Λονδίνου, λίγο έξω από το δρόμο που οδηγεί στην Οξφόρδη.

Στην περιοχή αυτή λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο, γύρω στα τέλη Ιουνίου / αρχές Ιουλίου, η περίφημη Βασιλική Ρεγκάτα του Henley, η οποία διαρκεί για 5 ολόκληρες ημέρες και γεμίζει την πόλη από ζωή.

Η Ρεγκάτα ολοκληρώνεται με την παραδοσιακή -για την Αγγλία- γιορτή των πυροτεχνημάτων.

Ανεξάρτητα όμως από τη Ρεγκάτα, ο ευλογημένος αυτός τόπος προσφέρεται για επίσκεψη σε όλες τις εποχές του χρόνου.

Πολλά και πλούσια καταστήματα, με αντίγκες και πολλά άλλα προϊόντα, τοπικά και διεθνή, καφετέριες, εστιατόρια με διάφορες κουζίνες, παγωτό χωνάκι, βάρκες διαθέσιμες για ενοικίαση και τόσα άλλα προσελκύουν το ενδιαφέρον του επισκέπτη.

Το Henley αναφέρεται για πρώτη φορά στην ιστορία το 1179 μ.Χ., όταν ο Βασιλιάς Ερρίκος Β΄ αγόρασε μεγάλη έκταση στην περιοχή αυτή με σκοπό να οικοδομήσει κτήρια.

Το 1204 υπάρχει αναφορά σε λειτουργία Ναού στο Henley, ενώ το 1234 είναι η χρονιά που πρωτοαναφέρεται η γέφυρα. Στα τέλη του 13ου αιώνα είχε οριστικοποιηθεί η ρυμοτομία του οικισμού.

Την εποχή του Μαύρου Θανάτου που σάρωσε κυριολεκτικά την Αγγλία κατά τον 14ο αιώνα, το Henley έχασε το 60% των κατοίκων του.

Ο 17ος και ο 18ος αιώνας ήταν σημαντική εποχή για το Henley, γιατί αναπτύχθηκαν πολύ οι τοπικές βιομηχανίες, όπως του τζαμιού και της ζυθοποιΐας.

.

Σημαντικοί πολιτικοί άνδρες έζησαν στο Henley, ανέπτυξαν εκεί τα πολιτικά ταλέντα τους και εκπροσώπησαν την πόλη στο Αγγλικό Κοινοβούλιο.

Από τους γνωστότερους της σύγχρονης εποχής είναι ο Βαρώνος Μιχαήλ Heseltine, καθώς επίσης και ο σημερινός Δήμαρχος του Λονδίνου Μπόρις Johnson.

Τέλος δε, ο παγκοσμίου φήμης συγγραφέας George Orwell (1903-1950) έζησε λίγα χρόνια στην πόλη του Henley.

Νεώτερα για τα «Γλυπτά»

Έχουμε τη χαρά να δημοσιεύουμε σήμερα το τελευταίο τεύχος (Νο. 6, Φθινόπωρο 2010) του φυλλαδίου Marble Reunited News, το οποίο εκδίδεται με ευθύνη της ομάδας Marbles Reunited Campaign.

Είναι ένα τετρασέλιδο έγχρωμο και ιδιαίτερα ενδιαφέρον φυλλάδιο, το οποίο υποστηρίζει με σημαντικά επιχειρήματα και έχοντας διεθνή στήριξη την «Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα».

Αυτός είναι βέβαια ένας ιερός, εθνικός και πολιτιστικός αγώνας που μας βρίσκει όλους στις επάλξεις.

Ι.Μ. Αγ. Δημητρίου Καρακαλά [B΄]

Εισερχόμενοι στον εσωτερικό χώρο του Μοναστηριού μένουμε έκθαμβοι από την κτηριακή ομορφιά του συγκροτήματος.

Η είσοδος, οι τοίχοι, το Καθολικό, τα Παρεκκλήσια, γενικά το όλο κτηριακό συγκρότημα είναι ένα κόσμημα του Ελληνικού Μοναχισμού.

Η πέτρα, που είναι το κυρίαρχο υλικό οικοδομής, μας γυρίζει τη σκέψη και το βλέμμα μας πίσω στα ένδοξα Βυζαντινά χρόνια.

Περπατώντας κανείς στο περίγυρο του Καθολικού και ατενίζοντας τα κελιά και τα άλλα κτήρια έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται (κατ’ αναλογία) στην Ι.Μ. Κουτλουμουσίου στις Καρυές του Αγίου Όρους.

Πάνω από την είσοδο του Καθολικού υπάρχει μαρμάρινη επιγραφή, η οποία μας ενημερώνει για τη νέα ανέγερση του Ιερού αυτού Ναού. Συγκεκριμένα αναφέρει:

Ο ΠΑΝΣΕΠΤΟΣ ΟΥΤΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΗΓΟΥΜΕΝΕΥΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΟΣΙΩΤΑΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΜΠΕΒΑΡΔΟΥ ΑΒΔΙΜΠΕΪΤΟΥ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ ΟΝΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΖΑΜΙΛΑ ΚΑΙ ΑΝΑΝΙΟΥ ΒΕΝΕΤΗ ΧΕΛΙΩΤΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΑΝΙΗΛ ΠΕΤΡΟΥΛΙΑ ΕΝ ΜΗΝΙ ΜΑΪΩ ΑΩΟΑ = 1871

Εισερχόμενοι κατόπιν στο εσωτερικό του Καθολικού θαυμάζουμε τα όμορφα ξυλόγλυπτα, τον αγιορείτικο πολυέλαιο, τα ωραία κεντήματα, την τάξη και την καθαριότητα που κυριαρχούν στο χώρο.

Η ψυχή μας πετάει τότε σε ουράνιους χώρους και συμψάλλει με τους αγγέλους και αρχαγέλλους ύμνους δοξολογικούς υπέρ της Τριαδικής Θεότητας, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Στον Μάριο Βάργκας Λιόσα...

...το Νομπέλ Λογοτεχνίας 2010

Στον 74-χρονο Ισπανο-περουβιανό συγγραφέα Μάριο Βάργκας Λιόσα, απονέμεται φέτος το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2010. Εδώ και χρόνια θεωρείται ένας κλασικός σύγχρονος συγγραφέας, με έργο εμπνευσμένο από την ιστορία που αποδίδεται μέσα από καινοτόμες μορφές αφήγησης.

Ο Λιόσα, ο οποίος έχει ήδη τιμηθεί μεταξύ άλλων με το Βραβείο Θερβάντες, τη σημαντικότερη ισπανική λογοτεχνική διάκριση, έχει γράψει περίπου τριάντα βιβλία (δοκίμια, μυθιστορήματα, νουβέλες, θεατρικά έργα), τα οποία έχουν μεταφραστεί σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο πρώην δημοσιογράφος και καθηγητής ήταν επίσης υποψήφιος ενός κεντροδεξιού συνασπισμού για την προεδρία του Περού το 1990, αλλά ηττήθηκε από τον Αλμπέρτο Φουτζιμόρι και έχει γίνει επίσης γνωστός από τα άρθρα που δημοσιεύει συχνά στις μεγαλύτερες εφημερίδες παγκοσμίως για να υπερασπιστεί τον φιλελευθερισμό.

Γεννήθηκε στην Αρεκίπα, στο νότιο Περού, στις 28 Μαρτίου του 1936 και τον μεγάλωσε η μητέρα του και οι παπούδες από την πλευρά της μητέρας του στην Κοτσαμπάμπα, στη Βολιβία και μετά στο Περού. Μετά τις σπουδές του στην Στρατιωτική Ακαδημία Λεόνσιο Πράδο δε Λίμα, πήρε πτυχίο λογοτεχνίας από το Πανεπιστήμιο Σαν Μάρκος δε Λίμα. Χάρη σε μια υποτροφία, συνέχισε τις σπουδές του και πήρε διδακτορικό στη Μαδρίτη.

Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου, παντρεμένος με την κατά 15 χρόνια μεγαλύτερη θεία του Χούλια Ουρκίδι, εξήσκησε διάφορα επαγγέλματα: μεταφραστής, καθηγητής ισπανικών, δημοσιογράφος στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) κλπ.

Το 1959 δημοσίευσε την πρώτη του συλλογή από νουβέλες «Οι Αρχηγοί», η οποία θα του χάριζε το Βραβείο Λεοπόλδο Άλας. Όμως το μυθιστόρημα «Η Πόλη και τα Σκυλιά», το οποίο εμπνεύστηκε από τα σκληρά χρόνια που πέρασε μεταξύ των «αρχηγών» και μεταφράστηκε σε περίπου 20 γλώσσες, είναι αυτό που θα απογείωνε τη λογοτεχνική του σταδιοδρομία το 1963. Τρία χρόνια αργότερα, θα καθιερωνόταν με «Το Πράσινο Σπίτι».

Γοητευμένος από τον Φιντέλ Κάστρο και την κουβανική επανάσταση, πήγε στην Αβάνα, την οποία εγκατέλειψε στη συνέχεια για να επιστρέψει στην Ευρώπη με μια νέα σύζυγο την Πατρίθια. Το 1971 ο συγγραφέας διέκοψε δημοσίως τους δεσμούς με την επανάσταση του Κάστρο και τα κινήματα της αριστεράς και έγινε δριμύς επικριτής του «λίντερ μάσιμο».

Το λογοτεχνικό του κύρος ενισχύθηκε στο μεταξύ με την κυκλοφορία το 1969 του βιβλίου του με τίτλο «Συζητήσεις στον Καθεδρικό Ναό». Ακολουθούν άλλες επιτυχίες όπως το βιβλίο του «Η Θεία Χούλια και ο Γραφιάς», το οποίο εμπνεύστηκε από τον πρώτο του γάμο, και το «Ο Πόλεμος της Συντέλειας του Κόσμου», στο οποίο αναφέρεται στη βραζιλιάνικη πολιτική.

Το 1990 δοκιμάζει τις δυνάμεις του στην πολιτική ως υποψήφιος του δεξιού Δημοκρατικού Μετώπου στις προεδρικές εκλογές του Περού. Ηττάται από τον Φουτζιμόρι, εγκαταλείπει τη χώρα του για να ξαναρχίσει τις λογοτεχνικές του δραστηριότητες και έρχεται στο Λονδίνο.

Το 1993 παίρνει την ισπανική υπηκοότητα. «Το Περού θέλει να μου αφαιρέσει την υπηκοότητά μου και δεν θα ήθελα να μετατραπώ σε παρία από τη μια μέρα στην άλλη», εξηγεί τότε καταγγέλλοντας την κυβέρνηση Φουτζιμόρι.

Το επόμενο βιβλίο του «El Sueno del celta», το οποίο είναι αφιερωμένο στον Bρετανό διπλωμάτη Ρότζερ Κέισμεντ και καταδικάζει τις ωμότητες που διαπράχθηκαν στο Κονγκό του Λεοπόλδου του Β', θα κυκλοφορήσει στις αρχές Νοεμβρίου στην ισπανική γλώσσα.

Σχετική με την μεγάλη τιμή απονομής του βραβείου Νόμπελ ο Λιόσα δήλωσε στον κολομβιανό ραδιοσταθμό RCN πως πρόκειται για «μια αναγνώριση της λατινοαμερικάνικης και της ισπανόφωνης λογοτεχνίας. «Δεν πίστευα καν ότι θα είμαι μεταξύ των υποψηφίων», δήλωσε ο 74χρονος Λιόσα από τη Νέα Υόρκη. «Πιστεύω ότι είναι μια αναγνώριση της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας και της ισπανόφωνης και αυτό πρέπει όλους να μας χαροποιεί», προσέθεσε.

Πηγή: Η Καθημερινή

Κάλιο γνώση παρά γρόσι

Αυτή είναι μια παροιμία που δείχνει την προτίμηση του σοφού λαού μας στη γνώση και την παιδεία παρά στο χρήμα και τα πλούτη.

Λέει χαρακτηριστικά ο Λάμπρος Μάλαμας (Λαοσοφία, 1973): «Η δίψα του λαού για μάθηση σ’ όλες τις εποχές του σκοταδιού και της δουλείας, έφερνε σε πρώτη μοίρα και θέση την παιδεία, να του δώσει φως, ν’ ανοίξει τα μάτια του, να γνωρίσει τον εαυτό του, ν’ αποχτήσει σα βασική προϋπόθεση τις απαραίτητες γνώσεις που οδηγούν σε κάθε νίκη της ζωής και κάθε ευτυχία. Η αμορφωσιά και η άγνοια έπληξαν αμέτρητες προγονικές γενιές και τις καταδίκασαν σε γενοκτονία και αφανισμό. Γι’ αυτό, και για τη φυσική του λευτεριά κι αξιοποίηση, συνοψίξει στην παραπάνω τετράλεκτη παροιμιούλα από τα χρόνια της τουρκοκρατίας και πριν, τη φλογερή επιθυμία και λαχτάρα ν’ αποκτήσει γνώσεις. Η γνώση συγκεντρώνεται και καθοδηγεί. Το χρήμα τότε μόνο δεν διαφθείρει, όταν σκορπίζεται σαν η φουσκή και τρέφει τη γη των ανθρώπων».

Ο σοφός Σολομώντας τονίζει χαρακτηριστικά: «...προσευχήθηκα στο Θεό και μου έδωσε σύνεση. Τον κάλεσα σε βοήθεια κι ήρθε σ’ εμένα το πνεύμα της Σοφίας. Προτίμησα τη Σοφία απ’ τη βασιλική εξουσία και τους θρόνους. Θεώρησα τον πλούτο μηδέν όταν τον σύγκρινα μ’ αυτήν. Ποτέ δεν την εξίσωσα με τα πολύτιμα πετράδια γιατί όλο το χρυσάφι είναι μπροστά της σαν μια χούφτα άμμος και το ασήμι θεωρείται λάσπη μπροστά της. Την αγάπησα περισσότερο από την υγεία και την ομορφιά, την προτίμησα από το φως, γιατί η δική της λάμψη είναι άσβεστη. Μαζί με τη Σοφία ήρθαν σ’ εμένα όλα τα αγαθά. Στα χέρια της κρατάει αναρίθμητο πλούτο» (Σοφία Σολομώντος 7, 7-11).