Allotment

Το ”allotment” στην Αγγλία είναι ένα κομμάτι γης μέσα σε ένα ευρύ λαχανόκηπο, ο οποίος ανήκει συνήθως στο τοπικό Δημαρχείο, ή σε έναν Ανεξάρτητο Σύνδεσμο Λαχανόκηπων, και ενοικιάζεται (αντί ενός πολύ χαμηλού ενοικίου) από άτομα που επιθυμούν να ασχοληθούν ερασιτεχνικά με την παραγωγή λαχανικών. Τα άτομα αυτά είναι κατά πλειοψηφία συνταξιούχοι.

Οι λαχανόκηποι αυτοί εξυπηρετούν κυρίως τις ανάγκες των ανθρώπων των πόλεων, οι οποίοι θέλουν να απολαμβάνουν κάπως την εμπειρία των ανθρώπων της υπαίθρου. Το σύστημα αυτό ξεκίνησε το 18ο αι. Είναι ονομαστοί οι λαχανόκηποι του Μπίρμιγχαμ στις αρχές του 18ου αι. Ανάλογα συστήματα υφίστανται στη Γερμανία, τη Σουηδία και τις Φιλιπίνες.

Από την δεκαετία του 1970, οπότε άρχισε η μεγάλη οικολογική συνειδητοποίηση, τα allotments απέκτησαν μεγαλύτερη αξία και σημασία και ήλθαν στο προσκήνιο της ζωής των ανθρώπων των πόλεων. Η έγκριτη εφημερίδα The Guardian ανέφερε πρόσφατα (2008) ότι 330.000 άνθρωποι διαχειρίζονται στην Αγγλία από ένα allotment, ενώ 100.000 άλλοι περιμένουν σε λίστα αναμονής για να τους δοθεί η χρήση ενός λαχανόκηπου.

Πολλά άτομα της Ελληνικής Ομογένειας Μεγ. Βρετανίας διαχειρίζονται τέτοιους λαχανόκηπους κι έτσι παράγουν ωραία και εύγευστα λαχανικά, μερικά από τα οποία απολαμβάνουμε κι εμείς.

Χωρεπίσκοπος Αρσινόης

Ένας αγαπημένος μας φίλος, ο π. Νεκτάριος Σπύρου, εξελέγη την 11η Σεπτεμβρίου 2008 από την Αποστολική Εκκλησία της Κύπρου νέος Χωρεπίσκοπος Αρσινόης, μετά από εισήγηση του Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Πάφου κ. Γεωργίου.

Ο μέχρι πρότινος Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος, υπηρετούσε το τελευταίο διάστημα ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Κιτίου, στη Λάρνακα. Η χειροτονία του νέου Χωρεπισκόπου πραγματοποιήθηκε την Κυριακή, 14η Σεπτεμβρίου 2008, στον Ιερό Ναό Παναγίας Ευαγγελίστριας στην Παλλουριώτισσα.

Τον Θεοφιλέστατο γνωρίσαμε όταν κατέφθασε στο Λονδίνο το 2005 για να σπουδάσει στο ονομαστό School of Oriental and African Studies του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Διορίσθηκε τότε στον Ιερό Ναό μας ως Βοηθός Εφημέριος. Σύντομα όμως μετετέθη και ανέλαβε την θέση Προϊσταμένου σε άλλο Ναό του Λονδίνου.

Είναι ένας πραγματικά ΑΞΙΟΣ άνθρωπος και κληρικός, γεμάτος αγάπη, γλυκύτητα, υπομονή και ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπό του, και είμαστε βέβαιοι πως θα ευαρεστήσει τον Άγιο Θεό μας και το εμπιστευμένο σ’ αυτόν ποίμνιο με την δράση και το ποιμαντορικό έργο του.

Νεκταρίου του Θεοφιλεστάτου Χωρεπισκόπου Αρσινόης Πολλά τα Έτη!

Η μηλιά

Στον κήπο μας δεν έχουμε μόνο λουλούδια. Έχουμε και μια μηλιά:

Άλλα μήλα τα κρατάει πάνω της:

κι άλλα τα ρίχνει κάτω:

Αυτή είναι η εποχή μάλιστα που τα μήλα είναι έτοιμα για να γίνουν μηλόπιτα. Κι όταν η Βιργινία ετοιμάζει τη μηλόπιτα τρώμε ένα ωραίο (ζεστό) κομμάτι μαζί με παγωτό:

Από τη Μεγάλη Ελλάδα (στην οποία αναφερθήκαμε χθες) μας έρχεται κι ένα ωραίο παραμύθι για μια καλή κοπέλα, που την έλεγαν Μηλιά, «γιατί την είχαν εύρει ένα απριλιάτικο πρωΐ από κάτω από ένα μηλόδενδρο, σκεπασμένη από τα άσπρα άνθια όπου είχε τινάξει απάνω της ο άνεμος τη νύχτα». Αξίζει να αφιερώσει κανείς λίγα λεπτά να το διαβάσει και να απολαύσει τις γλαφυρότατες εικόνες που περιγράφει εκεί ο Εμμανουήλ Ροΐδης.

Ελληνική Σικελία

Και ποιός δεν γνωρίζει την ιστορική σχέση της Σικελίας με την Μεγάλη Ελλάδα (Magna Grecia). Είναι όροι σχεδόν ταυτόσημοι.

Από μικροί μαθαίναμε στο σχολειό για τα κατορθώματα και τις επιτυχίες των σπουδαίων προγόνων μας, για τις πολιτιστικές εκστρατείες και τις κατακτήσεις τους, για την διάδοση του αθάνατου ελληνικού πολιτισμού και για την καλλιτεχνική προσφορά τους σε τόσα μέρη και τοπικές κοινωνίες.

Ονόματα, όπως Συρακούσες, Σελινούντας, Ακράγαντας, Γέλα, Ταυρομενία, «ring many bells» όπως θα έλεγαν και οι Άγγλοι. Είναι ονόματα δηλαδή που μας λένε πολλά.

Στις περιοχές αυτές σώζονται μέχρι σήμερα αρχαίοι ελληνικοί ναοί, ελληνικά θέατρα, αρχαία λατομεία και τόσα άλλα αξιοθέατα.

Είναι οπωσδήποτε αλήθεια ότι η εποχή της κατοχής, η της διοίκησης, ή της επιρροής έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Το ελληνικό ίχνος όμως παραμένει μόνιμα εκεί.

.

Εορτή του Τιμίου Σταυρού

Παγκόσμιος Ύψωσις

του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού

«Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης
Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Εκκλησίας
Σταυρός, βασιλέων τό κραταίωμα
Σταυρός, πιστῶν τό στήριγμα
Σταυρός, ἀγγέλων ἡ δόξα καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα».

Ο θρύλος της Godiva

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία από την μεσαιωνική εποχή της Αγγλίας, γύρω στα τέλη του 10ου και αρχές του 11ου αιώνα, καταγράφεται στα ιστορικά αρχεία της ονομαστής Αγγλικής πόλης Κόβεντρυ (έδρα σήμερα πολλών, γνωστών και μεγάλων αυτοκινητοβιομηχανιών).

Η ευγενική και καλοσυνάτη λαίδη Godiva ήταν η σύζυγος του σκληρόκαρδου Αγγλοσάξωνα άρχοντα της περιοχής Leofric. Ο άρχοντας, λοιπόν, είχε βάλει βαρύτατους φόρους στους υπηκόους του. Εκείνοι, μη δυνάμενοι να ανταποκριθούν και να τους πληρώσουν, απευθύνθηκαν στην καλή τους αρχόντισσα. Αυτή, με τη σειρά της, δέχθηκε να μεσολαβήσει στον παράξενο σύζυγό της. Τότε εκείνος της πρότεινε κάτι που προφανώς πίστευε πως μια αρχόντισσα δεν θα δέχονταν να κάνει. Της είπε πως αν καβαλίκευε ένα άλογο τελείως γυμνή και περνούσε όλη την πόλη του Κόβεντρυ, για να την δουν όλοι οι υπήκοοί της, τότε εκείνος θα απέσυρε την βαρύτατη φορολογία.

Η Godiva έκανε αυτό που της ζήτησε ο σύζυγός της κι έτσι έμεινε στην ιστορία ως η φιλάνθρωπη αρχόντισσα.

Godiva

Αδύνατον ν’ αντισταθείς
στης ακάλυπτης αρχόντισσας
τη γυμνή αλήθεια.

Λουσμένη στο φως
με τις επίσημες αποχρώσεις
της χιλιετίας του πένθους.

Αμύητη στις σκευωρίες
ως άλλο οστράκινο σκεύος μάρτυρος
την αδύναμη δύναμή της

προβάλλουσα
αίρει την αδικία
στη χώρα των αργαλειών.

Της δέσποινας η σεμνότητα
αποκαθιστά την αρμονία
στην οικουμενική μας αβεβαιότητα.

Coventry, Οκτώβριος 2003

Καμπάνα

Η καμπάνα («κώδων» στην ελληνική εκκλησιαστική ορολογία) είναι ένα απαραίτητο σκεύος για την τέλεση των Ιερών Ακολουθιών της Εκκλησίας μας, αλλά βέβαια αποτελεί κι ένα σημαντικότατο στοιχείο της πνευματικής ζωής των πιστών. Η έναρξη της χρήσης της χάνεται στα βάθη των χριστιανικών αιώνων.

Δεν επιθυμώ όμως εδώ να κάνω μεγάλη ανάλυση για το θέμα αυτό. Θέλω απλά να αναφέρω ότι αισθανθήκαμε μεγάλη χαρά και τιμή όταν μας δόθηκε η ευκαιρία να σχεδιάσουμε, να μελετήσουμε, να κατασκευάσουμε και τελικά να τοποθετήσουμε στην κατάλληλη θέση την καμπάνα του ιστορικού Ιερού Ναού Αγ. Νικολάου στο Κάρδιφ της Ουαλίας.

Στην Ελληνική Κοινότητα της Νότιας Ουαλίας, με έδρα την πρωτεύουσα του Πριγκηπάτου, το Κάρδιφ, διακόνησα για 6 χρόνια, από το 1987 μέχρι το 1993. Στις αρχές του 1988 πληροφορήθηκα από τα παλαιότερα μέλη της Κοινότητας ότι ο Ναός είχε καμπάνα, αλλά αποφάσισε να την προσφέρει στην Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, για να υποστηρίξει με τον τρόπο αυτό την πολεμική προσπάθεια της φιλοξενούσας χώρας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μετά από διαβουλεύσεις στο Διοικητικό Συμβούλιο της Κοινότητας, πήραμε τελικά την απόφαση να κατασκευάσουμε μια καινούρια καμπάνα. Η Βιργινία την σχεδίασε, ο Κερκυραίος Σπύρος Ατζοπάρδης επιμελήθηκε την κατασκευή της σε χυτήριο της περιοχής και όταν ετοιμάσθηκε τοποθετήθηκε στην θέση της, τον Δεκέμβριο του 1988, για να σημαίνει και να επισημαίνει...

Το χειρόγραφο ποίημα «Η καμπάνα του χωριού», που το κρατώ ως πολύτιμο φυλακτό στο προσωπικό μου αρχείο, το έχει γράψει με τα χέρια της η σεβαστή μου μητέρα Ελένη.