Πώς σώθηκε το σπίτι της Αγίας Φιλοθέης

Μιαν άγνωστη ιστορία, απολύτως πραγματική, για το πώς σώθηκε το σπίτι της Αγίας Φιλοθέης, στην οδό Αδριανού 96 της Πλάκας, από το γκρέμισμα, μου διηγήθηκε ο εκ των κληρονόμων της, σπουδαίος άνθρωπος και άριστος επιστήμονας χημικός, αείμνηστος Αλέξανδρος Λυμπερόπουλος, καταγόμενος από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας.

Ο κύριος Αλέξανδρος είχε μια θεία άτεκνη, τη Λουλού, όνομα χαϊδευτικό, συνηθισμένο στη Σμύρνη, η οποία πριν την κατοχή είχε δανείσει 500 χρυσές λίρες σε κάποιον κτηματία. Όταν ο δανειστής στη λήξη της προθεσμίας ανέφερε αδυναμία να την εξοφλήσει της έκανε πρόταση ή να δώσει άλλες 200 λίρες για να αγοράσει το σπίτι πάνω στο οποίο είχε εγγράψει υποθήκη, ή να βγει το σπίτι σε πλειστηριασμό, οπότε θα έχανε μέρος του κεφαλαίου της. Ατυχώς για εκείνη, αλλά για το καλό των κληρονόμων της αποφάσισε να το αγοράσει…

Ακολούθησε η κατοχή, οπότε η αξία των ενοικίων πρακτικά μηδενίστηκε. Η θεία η Λουλού μέσα στην κατοχή πέθανε από φυματίωση και κανείς από τους πολυπληθείς κληρονόμους της δεν σκέφθηκε να μαζέψει το μέρος που του έπρεπε από τα μηδαμινά ενοίκια…

Μετά την απελευθέρωση εδέησε να πάει να δει το σπίτι ο θείος του Αλέξανδρου Λυμπερόπουλου, που ονομαζόταν Γιώργος Καρακλής, και γυρίζοντας είπε στους συγκληρονόμους, με φωνή απόγνωσης: "Τα ξέρω όλα!" και στη συνέχεια τους εξήγησε ότι μέσα στο σπίτι είχαν κάνει κατάληψη και κάθονταν τσάμπα δεκαοκτώ οικογένειες, ή και μεμονωμένα άτομα! Για λόγους εφοριακούς και μόνο καθορίστηκε τότε κάποιο ενοίκιο στον καθένα. Το σύνολο των ενοικίων ήταν ασήμαντο και ο μπελάς να συμπληρώνουν οι κληρονόμοι τη σχετική δήλωση για την εφορία φοβερός. Ο Αλ. Λυμπερόπουλος μου είπε χαρακτηριστικά: "Για να τη συμπληρώσω ήθελα μια βδομάδα και τέσσερα φύλλα της εφορίας! Και ξέρεις, μιλάμε για τα 3/32 του ενοικίου, που ήταν ελάχιστο ποσό!".  Όλοι τότε οι κληρονόμοι συνεννοήθηκαν να πουλήσουν το σπίτι, χωρίς να ξέρουν την αξία του, ούτε την ιστορία του.

Η προσπάθεια να πουληθεί το σπίτι είχε αρχίσει ενώ ακόμη ζούσε η θεία Λουλού. Ζητούσε αρχικά 1.000 λίρες. Επί δεκαετίες ουδείς ενδιαφέρθηκε!… Η ζητούμενη τιμή πώλησης παρέμενε σταθερή στις 1.000 λίρες, έως το 1955, όταν ήρθε στην Αθήνα, προσκεκλημένος της τότε Κυβέρνησης, ο συγκοινωνιολόγος κ. Smith. Το κυκλοφοριακό της Αθήνας ήταν από τότε προβληματικό και ο αμερικανός επιστήμονας εκπόνησε μελέτη αποσυμφόρησης του Κέντρου, η οποία, για ευνόητους λόγους, παρέμενε μυστική και δεν την γνώριζε κανείς, πλην ελάχιστων προσώπων. Τότε εμφανίστηκε σε άλλον θείο του Αλέξανδρου Λυμπερόπουλου, τον Γιάννη Αρώνη, κάποιο πρόσωπο που με περίεργη επιμονή ενδιαφέρθηκε να αγοράσει το σπίτι. Προφανώς είχε πληροφορηθεί ότι η εν λόγω μελέτη πρότεινε την διαπλάτυνση της οδού Αδριανού και επομένως η αξία του ακινήτου, ως οικοπέδου, θα πολλαπλασιαζόταν… Ο Αρώνης ήταν άνθρωπος της πιάτσας και στην ερώτηση του άγνωστου πόσα ζητάνε οι κληρονόμοι, απάντησε, χωρίς να ξέρει τα περί σχεδίου Σμιτ: "Εσείς τι μας προσφέρετε;…". Μη λέγοντας τιμή ο άγνωστος και επιμένοντας στην ερώτηση του, ο Αρώνης, για να τον ξεφορτωθεί, του είπε ένα τρελό ποσό: "Θέλουμε 10.000 λίρες!". Ο συνομιλητής του διαμαρτυρήθηκε εντόνως, πως η τιμή είναι υπερβολική. Έκανε πως φεύγει και μετά γύρισε και του είπε στο αυτί: " Μπορούμε να πούμε 12.000 και να πάρουμε 1.000 εσείς και 1.000 εγώ στο πλάϊ"…. Ο Αρώνης εξεπλάγη ευχάριστα, αλλά δεν το έδειξε, όσον δε αφορά το …μπόνους, το "μαρτύρησε" στους συγκληρονόμους… Η υπόθεση δεν είχε συνέχεια. Τότε οι συγκληρονόμοι, για να απαλλαγούν από τον μπελά των ενοικιαστών, της εφορίας και των πενιχρών ενοικίων, αποφάσισαν να  κατεδαφιστεί το σπίτι, και να το πουλήσουν ως οικόπεδο…

Για να χαρακτηριστεί το σπίτι κατεδαφιστέο  χρειαζόταν από πολιτικούς μηχανικούς μια διαδικασία και κάλεσαν δύο να το δουν. Ο ένας λεγόταν Κώστα Βρεττός, ο οποίος, μετά από δική του έρευνα, τους αποκάλυψε ότι το ερείπιο αυτό που ήθελαν να γκρεμίσουν ήταν το μέγαρο της παλιάς οικογένειας των Αθηνών Μπενιζέλου, ότι σ' αυτό το σπίτι γεννήθηκε και μεγάλωσε η Οσία Φιλοθέη και ότι είναι κτισμένο πριν από το 1550! Αποκαλύφθηκε ακόμη ότι εκεί ήταν το πρώτο Κακουργιοδικείο της ελεύθερης Ελλάδος. Οι τοίχοι του σπιτιού είναι από ογκολίθους πάχους ενός μέτρου! Στον μαντρότοιχο, που περικλείει τις 1430 πήχες του οικοπέδου είναι ενσωματωμένα κομμάτια μαρμάρου, που έπεσαν στην περιοχή μετά τον βομβαρδισμό της Ακρόπολης από τον Μοροζίνι! Τέλος ο Βρεττός τους είπε ότι πρέπει να είναι ίσως το παλαιότερο σωζόμενο σπίτι της  Αθήνας από την τουρκοκρατία!…

Οι συγκληρονόμοι κατάλαβαν ότι δεν μπορεί το οίκημα να κατεδαφιστεί και ότι πρέπει να δεχτούν "τη σκληρή γι' αυτούς πραγματικότητα". Κι ενώ ήσαν απογοητευμένοι εμφανίστηκε το Κράτος που σωστά κήρυξε το σπίτι "διατηρητέο μνημείο και απαλλοτριωτέο" και τους προσέφερε ικανοποιητικό τίμημα για να το αποκτήσει. Ο χαρακτηρισμός ήταν χρήσιμος για τη σωτηρία του σπιτιού της Αγίας Φιλοθέης, γιατί ακύρωσε την προϋπάρχουσα ρυμοτόμηση, που θέλοντας να δώσει διέξοδο στην από πάνω ευρισκόμενη οδό Πρυτανείου προς την Αδριανού, άφηνε στους συγκληρονόμους προς "αξιοποίηση" μόνο δύο μικρά - μη οικοδομήσιμα - οικοπεδικά τριγωνάκια στις άκρες. Έτσι από την μία πλευρά σώθηκε το σπίτι της Αγίας Φιλοθέης και χάρη στην επιμονή του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου αποκαθίσταται, και από την άλλη ο κύριος Αλέξανδρος Λυμπερόπουλος και οι συγκληρονόμοι του πήραν κάποια χρήματα, που, μπρος στο τίποτα, τους φάνηκαν ικανοποιητικά.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Διεθνές Συμπόσιο Καζαντζάκη στο Λονδίνο

Η φετινή χρονιά, εκτός των άλλων μεγάλων και σπουδαίων επετείων, τιμά και την επέτειο των 130 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου Έλληνα δημιουργού Νίκου Καζαντζάκη.

Με αφορμή την επέτειο αυτή οργανώθηκε χθες στο Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου μια λαμπρή Ημερίδα, ένα Διεθνές Συμπόσιο, αντάξιο του μεγέθους του ανεπανάληπτου αυτού Κρητικού λογοτέχνη.

Μια μεγάλη ομάδα ειδικευμένων στο έργο του Καζαντζάκη Πανεπιστημιακών Καθηγητών και Ερευνητών, προερχόμενη από διάφορα γεωγραφικά σημεία της υφηλίου, συμφώνησε να συναντηθεί στο Λονδίνο και να παρουσιάσει, σε μια ανοικτή στο ευρύ κοινό Ημερίδα, τα ευρήματά των ερευνών της.

  

Οι παρουσίες και οι παρουσιάσεις των ειδημόνων ήταν εξαιρετικά υψηλού πνευματικού επιπέδου και οπωσδήποτε προσέφεραν πολλή τροφή για τη σκέψη των ακροατών, οι οποίοι συμμετείχαν ελεύθερα με ερωτήσεις και παρατηρήσεις στο Συμπόσιο.

Επί της ουσίας προσεγγίσθηκαν από τους ομιλητές όλες οι πτυχές του πολυποίκιλου και πολυδιάστατου λογοτεχνικού έργου, μέρος του οποίου είναι ακόμα ανέκδοτο, του Νίκου Καζαντζάκη.

Το πρόγραμμα της ημέρας ήταν πληρέστατο, αλλά τόσο ενδιαφέρον που κανείς πραγματικά δεν αισθάνθηκε καμιά κούραση. Όλοι ρουφούσαν με λαχτάρα τη γνώση, τις λέξεις, τις εμπειρίες, καθώς και την κοινωνία και την ανταλλαγή σκέψεων με τόσο άξιους ανθρώπους και επιστήμονες.

Αξίζει να αναφερθεί πως η Αίθουσα στην οποία πραγματοποιήθηκε το Συμπόσιο ήταν διακριτικά στολισμένη με μεγάλες αφίσες, οι οποίες παρουσίαζαν φωτογραφίες από διάφορες στιγμές της ζωής του συγγραφέα και ποιητή, διανθισμένες με περίφημα ρητά και μνημειώδεις φράσεις από το πολύτιμο έργο του.

Η οργάνωση της Ημερίδας ήταν συν-ευθύνη των Εκδόσεων Καζαντζάκη, με το Γραφείο Τύπου & Επικοινωνίας και το Γραφείο Εκπαίδευσης (στο οποίο προΐσταται η ελλόγιμη κα. Βαρβάρα Καμπουρίδου) της Πρεσβείας της Ελλάδας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σε όλους αξίζουν θερμότατα συγχαρητήρια για την αρτιότατη οργάνωση και επιτυχία του Συμποσίου.

Ἄσχημοι καιροί καί σκοτεινοὶ ἄνθρωποι

Ὅσο περνάει ὁ καιρός ὅλο καί περισσότερο ζητᾶς τήν ἡσυχία, τήν ἀπομόνωση καί φυσικά τήν ἀποχή ἀπό τίς μεγαλοφωνοῦσες συντυχίες· συντυχίες πού πληγώνουν, διχοτομοῦν καί μακραίνουν τή δυστυχία μέσα σου. Γιατί στίς μέρες μας, ὅπου ἔχει συσωρευτεῖ ὅ,τι τό σπουδαῖο καί τεχνολογικά τέλειο, οἱ ἄνθρωποι ὁλοένα καί γίνονται ἀτελεῖς· μεταπλάθονται δηλαδή σέ ὄντα πού βόσκουν στά λιβάδια τῆς κατανάλωσης καί τοῦ ἀνταγωνισμοῦ, μέ σκοπό τήν αὔξηση τῆς ἐγκόσμιας περιουσίας τους, πού τούς γίνεται καθημερινά βρόγχος στήν ψυχή τους, γι᾿ αὐτό καί παρατηρεῖται αὐτό τό φαινόμενο τῆς πλεονεξίας καί τῆς σκληρῆς πάλης, τό ποιός δηλαδή θά κυριέψει, ποιός θά ἐξαφανίσει τόν ἄλλον ἀπό τούς καταλόγους τῶν ἀνθρώπων, γιά νά ὑπερισχύσει αὐτός.

Πῶς, λοιπόν, οἱ καιροί μας νά μή γίνουν ἄ-σχημοι, δίχως δηλαδή τήν εὐπρέπεια καί τό ἦθος, πού μᾶς κληροδότησαν οἱ πατέρες μας, ὅταν, μάλιστα, βλέπουμε μέ τόση βεβαιότητα νά ἀγριεύει καί νά θεριεύει ὁ κόσμος, παρ᾿ ὅλο πού εὐδόκησε ὁ Θεός, ὥστε στά χρόνια μας νά δοῦμε τόσα καί τόσα θαυμαστά καί ἐξαίσια πράγματα, πού μποροῦσαν νά μᾶς ἀναπάψουν! Καί μαζί μ᾿ αὐτούς τούς καιρούς ἄ-σχημοι μεταβάλονται καί  γίνονται κι οἱ ἄνθρωποι, μή φέροντας δηλαδή τή σφραγίδα καί τήν ὀμορφιά τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ πού τούς δόθηκε  τήν ἡμέρα τῆς Δημιουργίας. Γι᾿ αὐτό καί ἄρχισε ἡ συνεχής καθίζηση τοῦ Ἀνθρώπου, ὡς ὄντος μέ θεϊκή προέλευση καί δυνατότητα ἁγιασμοῦ, ἀπό τό θρόνο τοῦ κυρίαρχου τῆς οἰκουμένης πού τόν εἶχε τάξει ὁ Δημιουργός του. Γιά νά λάβει τή θέση του ἕνα πλάσμα δίχως σπλάχνα ἐλέους καί ἐντιμότητας, τό ὁποῖο ζεῖ γιά νά ταλανίζεται μέ τό σισύφιο μαρτύριο τῆς τάχα δημιουργίας: δημιουργίας πού βάση της ἔχει τά ὑλικά άγαθά κατά τό γραφικό «ψυχή μου ἔχεις πολλά ἀγαθά κείμενα εἰς ἔτη πολλά».

Καθώς διάβηκα τήν ἕκτη δεκαετία ἐγκόσμιου βίου,  παρατηρῶ τήν ἀποχή τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν καλλιέργειά του, κυρίως τήν ἐσωτερική, καί τήν διαρκῆ προσπάθειά του νά ψαύσει μέ ὅσα μέσα μπορεῖ τό κέρδος καί τήν οἰκονομική του ἐπιφάνεια. Γι᾿ αὐτό καί οἱ ἀδυσώπητοι ἀνταγωνισμοί, οἱ ἀνόσιοι συσχηματισμοί καί περισσότερο οἱ σκοτεινές συμμαχίες γιά τήν ἐξαφάνιση τοῦ ἄλλου καί τήν κυριαρχία αὐτῶν πού νομίζουν πώς μέ τό χρῆμα καὶ μὲ παγίδες διάφορες  θά κατακτήσουν τόν κόσμο. Δίχως νὰ λησμονοῦμε τὶς νέες παγίδες τοῦ διαβόλου, τὶς σκοτεινὲς ὑποκλοπὲς ἡλεκτρονικοῦ τύπου, ποὺ γίνονται χάριν ἐκβιασμοῦ καὶ διατηρήσεως τῆς ἐπιφάνειας τοῦ ἑνὸς ἔναντι τοῦ ἄλλου.

Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὀφείλει ὁ καθένας μας νὰ ἐρευνήσει βαθειά τὶς φλέβες τῆς ψυχῆς του, γιὰ νὰ βρεῖ ἐκεῖνες τὶς πηγὲς, ποὺ θὰ τοῦ χαρίσουν εἰρήνη καὶ τὴν ἡσυχὶα. Γιατὶ ἀπό πουθενὰ δὲν ὑπάρχει ἐλπίδα νὰ ἐμφανιστοῦν αὐτὰ τὰ ἀγαθά, παρά μονάχα ἀπό τή βαθειὰ συναίσθηση καὶ ἐμβίωση τοῦ Γεροντικοῦ λόγου: «Φεῦγε καὶ σώζου».   Κι ἄν γυρίσουμε ἀνάποδα τὶς λέξεις, νὰ είμαστε σίγουροι; πολλὰ θὰ βροῦμε.

π. Κων. Ν. Καλλιανός

Η εβδομάδα του «Α»

Η θητεία μου στο Facebook με ενέπνευσε να ασχοληθώ ταπεινά με το ελληνικό αλφάβητο. Έτσι, ξεκίνησα από την προηγούμενη Κυριακή έναν διάλογο με τους φίλους και συνοδοιπόρους του FB, με σημείο αναφοράς διακεκριμένες λέξεις και έννοιες, που να αρχίζουν από ένα προς ένα τα γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου. Ξεκίνησα βέβαια από το «Α»! Κάθε μέρα προτείνω έναν όρο, τον αναλύω μέσα σε λίγες γραμμές, και τον συνοδεύω κι από μια εικόνα. Το πως θα εξελιχθεί όλη αυτή η περιπέτεια θα το δούμε στην πορεία! Στο FB θα αλλάζουμε γράμμα κάθε Κυριακή!

Αφού τελειώσει η εβδομάδα θα παρουσιάζω τις λέξεις και τις εικόνες στο παρόν ιστολόγιο. Τα σχόλια των φίλων που έγιναν στο FB θα μένουν εκεί.

ΑΝΑΣΤΑΣΗ! Είναι σαφώς η κατ’ εξοχήν κυριακάτικη λέξη που λέει πολλά και σημαίνει περισσότερα! Είναι έννοια σωτηριολογική και θεμέλιο ελευθερίας. Η Ανάσταση του Ιησού, αλλά και του ανθρώπου, σε πραγματικό τόπο και χρόνο κι όχι αόριστα και φιλοσοφικά, είναι αιτία χαράς, ελπίδας και ανανέωσης. Ο Άγ. Κοσμάς ο Αιτωλός αναφέρει χαρακτηριστικά πως ο Χριστός μας έχει «ποτίσει» με ανάσταση...

Καλή Κυριακή!

ΑΝΑΤΟΛΗ! Πολλές κι ενδιαφέρουσες οι ερμηνείες του όρου αυτού. Στην πνευματική του διάσταση, ο προφ. Ζαχαρίας τον χρησιμοποιεί για να αναφερθεί στον Θεό, ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης τον αποδίδει στην «άναρχη Θεότητα». Ο ευαγγελιστής Λουκάς λέει πως, «Επεσκέψατο ημάς ανατολή εξ ύψους» και εννοεί το Χριστό μας.

Στη φυσική της διάσταση η Ανατολή είναι η έναρξη της νέας ημέρας, που φέρνει το καινούργιο, μας δίνει το φως και τη νέα ελπίδα. Η Κυπριακή διάλεκτος τη φυσική Ανατολή την αποδίδει περιφραστικά, λέγοντας το καταπληκτικό: «γέννημα του ήλιου»!

Η φωτογραφία δική μου, δείχνει μιαν Ανατολή να κατακοκκινίζει τον ουρανό κοντά στις... πολύχρυσες Μυκήνες!

Καλή Ανατολή και καλημέρα μας!

ΑINΟΣ! Μια πανέμορφη και εξαιρετικά εύηχη λέξη, προερχόμενη από το πλουσιότατο θησαυροφυλάκιο της ελληνικής γλώσσας μας, που σημαίνει τον έπαινο, τον επαινετικό λόγο, τον λόγο που εγκωμιάζει και εξυμνεί, κυρίως τον Θεό, εξ ου και το Παλαιοδιαθηκικό «αινείτε»!

Ο δικός μου Αίνος, ο Φαεσφόρος, είναι ο έμμετρος λόγος της προσωπικής μου ποιητικής άσκησης και δημιουργίας, που έφερε κατ’ αρχάς σ’ εμένα -κι ελπίζω και σε άλλους- φως και χαρά!

ΑΓΑΠΗ! Πού να μπορέσει κανείς να βάλει σε λίγες γραμμές τούτη την έννοια. Και μόνο η αναφορά σ’ αυτήν φέρνει τα πάνω κάτω. Φέρνει στο νου τη σταυρική θυσία, την αφετηρία όλων των αγαθών της ζωής, την έναρξη κάθε καλού και αγαθού, τη μάνα!

Κι όπως έλεγε κι ο Μέγας Καρδαμάκης: «Κρίνοντας τα πράγματα, δε φτάνουμε ποτέ σ’ αυτά. Αγαπώντας τα, τα κατανοούμε»!

Η Αγάπη είναι τελικά μονόδρομος!

ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Το έλλογο όν που διαλέγεται άμεσα με τον ίδιο τον Δημιουργό! Η φύση και η ζωή του είναι δώρο, η πορεία του είναι ελευθερία και επιλογή! Αποτελεί δε πάντα το μέτρο όλων των πραγμάτων, όπως έλεγε ο φιλόσοφος Πρωταγόρας!

Η πνευματική και ηθική προίκα του ανθρώπου, που είναι ταυτόχρονα το κόσμημα και ο θησαυρός του, κάνει την αποστολή του να έχει ορίζοντα μέλλοντος και δυνατότητα προκοπής και ποίησης!

Τελικά, οι Αρχαίοι μας, και εν προκειμένω ο Μένανδρος, είχαν στα λεγόμενά τους πάντα δίκιο: «Ή χαρίεν εστί άνθρωπος, αν άνθρωπος ή» (Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, αν είναι άνθρωπος)!

ΑΛΗΘΕΙΑ! Ένα σχετικό και πανάρχαιο ερώτημα είναι: «Τί ἐστιν ἀλήθεια»; Από πνευματικής βέβαια πλευράς για τους χριστιανούς η Αλήθεια είναι ο ίδιος ο Χριστός!

Η Αλήθεια -σε ανθρώπινο επίπεδο- είναι οπωσδήποτε βίωμα και τρόπος ζωής. Έχει άμεση σχέση με τη γνησιότητα των συναισθημάτων και την πραγματική και άφθαρτη ομορφιά. Όμως πολλές φορές κρύβεται και χρειάζεται να καταβάλουμε προσπάθεια για να την ανακαλύψουμε.

Ο Νίτσε έλεγε χαρακτηριστικά πως «η αξία ενός ανθρώπου μετριέται με το πόση Αλήθεια μπορεί να βαστάξει»! Κι ο Χρήστος Γιανναράς υπογραμμίζει: «Μια Αλήθεια είναι ένας απέραντος ουρανός και το βλέμμα της ψυχής μεθάει να τον διατρέχει με παρθενική έκσταση»!

ΑΡΕΤΗ! Μια σταθερή πνευματική αξία, που σημαίνει -μεταξύ άλλων και- σεβασμό στους ηθικούς κανόνες και μόνιμη διάθεση της βούλησης προς το αγαθό.

Η αρετή ήταν μια αξία που απασχολούσε ιδιαίτερα τους αρχαίους προγόνους μας, οι οποίοι την χαρακτήριζαν ως ήθος και χρηστότητα αλλά και ομορφιά σωματική. Πίστευαν δε πως είναι μια συνεχώς αναβαθμιζόμενη αξία, στο βαθμό που ασκούνταν από τους ανθρώπους.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα και η άποψη της διαχρονικότητάς της, την οποία εκφράζει με σοφία ο Ευριπίδης, όταν λέγει πως «Αρετή ζη ουκέτι όντος σώματος» (Η αρετή διατηρείται και όταν δεν υπάρχει πλέον το σώμα)! 

Λύθηκε το μυστήριο του Στόουνχεντζ

Μετά από δέκα χρόνια συνδυασμένων μελετών, η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα έρευνα πάνω στο ζήτημα, την οποία διεξήγαγε μία ομάδα επιστημόνων από αρκετά βρετανικά πανεπιστήμια, κατέληξε στην προσγειωμένη ετυμηγορία της σχετικά με το διάσημο μεγαλιθικό μνημείο του Στόουνχεντζ, η οποία μάλλον θα απογοητεύσει τους σύγχρονους παγανιστές, αποκρυφιστές κ.λπ., που συρρέουν στην περιοχή.

Όπως ανακοίνωσαν οι επιστήμονες, δεν ήταν ούτε προϊστορικό αστρονομικό παρατηρητήριο, ούτε ναός του ήλιου ή των αρχαίων Δρυιδών, ούτε θεραπευτήριο σωμάτων και ψυχών, ούτε -πολύ περισσότερο- χτίστηκε από εξωγήινους! Ήταν απλώς το πρώτο σύμβολο ενότητας των λαών της Βρετανίας, οι οποίοι ένιωσαν την ανάγκη να το κατασκευάσουν μετά από μία μακρά περίοδο συγκρούσεων ανάμεσα στους κατοίκους των ανατολικών και των δυτικών περιοχών, κάνοντας έτσι τα πρώτα βήματα για ένα Ηνωμένο Βασίλειο.

Οι μεγάλοι λίθοι που χρησιμοποιήθηκαν, πιστεύεται ότι συμβόλιζαν τους προγόνους των επιμέρους ομάδων (πατριών και φυλών) των πρώτων αγροτικών κοινοτήτων της Βρετανίας. Οι ερευνητές από τα πανεπιστήμια του Σέφιλντ, του Μάντσεστερ, του Σαουθάμπτον, του Μπώρνμουθ και του University College του Λονδίνου, που συνεργάστηκαν για μία δεκαετία στο πλαίσιο του Προγράμματος «Stonehenge Riverside», μελέτησαν εξονυχιστικά το ίδιο το μνημείο που κατασκευάστηκε μεταξύ 3.000 και 2.500 π.Χ., καθώς και τις ευρύτερες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες εκείνης της εποχής.

Όπως ανέφερε ο επικεφαλής καθηγητής Μάικ Πάρκερ Πίρσον του πανεπιστημίου του Σέφιλντ, σύμφωνα με τις βρετανικές εφημερίδες «Τέλεγκραφ» και «Ντέιλι Μέιλ» και μόνο το γεγονός της κατασκευής, που απαίτησε τη συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι έπρεπε να συνεργαστούν για να μεταφέρουν τις πέτρες από τεράστιες αποστάσεις (μέχρι και από τη δυτική Ουαλία), να τις λαξεύσουν και να τις τοποθετήσουν, αποτέλεσε ένα σύμβολο ενότητας. Σε μία εποχή όπου ήδη στη Βρετανία εμφανίζονταν τα πρώτα σημάδια ενός ενιαίου πολιτισμού από το Βορρά έως το Νότο (π.χ. ίδιο στιλ σπιτιών και κεραμικών), σε αντίθεση με τις περιφερειακές διαφορές που υπήρχαν έντονες έως τότε.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι αρχαίοι Βρετανοί διάλεξαν μια τοποθεσία για το μνημείο τους, η οποία είχε ήδη ιδιαίτερη σημασία για τους ίδιους, πιθανώς επειδή τη θεωρούσαν ως το κέντρο του κόσμου (τους) και όπου ήδη συνέρρεαν μαζικά για να γιορτάσουν τα θερινά και χειμερινά ηλιοστάσια.

Οι επιστήμονες απέρριψαν κατηγορηματικά τα κατά καιρούς ευφάνταστα σενάρια ότι οι κατασκευαστές του Στόουνχεντζ εμπνεύστηκαν από τους αρχαίους Αιγύπτιους ή… τους εξωγήινους. «Όλες οι αρχιτεκτονικές επιρροές του Στόουνχεντζ μπορούν να εντοπιστούν σε προηγούμενα μνημεία και κτίρια μέσα στη Βρετανία, με προέλευση από την Ουαλία και τη Σκωτία. Στην πραγματικότητα, οι Νεολιθικοί άνθρωποι της Βρετανίας ήσαν απομονωμένοι από την υπόλοιπη Ευρώπη επί αιώνες. Η Βρετανία μπορεί να ενώθηκε, παρ’ όλα αυτά δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για να έρθει σε επαφή με λαούς στην απέναντι όχθη του καναλιού (της Μάγχης). Το Στόουνχεντζ φαίνεται πως υπήρξε η τελευταία πνοή του πολιτισμού της Εποχής του Λίθου, που ήταν απομονωμένη από την Ευρώπη και από τις νέες τεχνολογίες των εργαλείων από μέταλλα και από τον τροχό», δήλωσε ο καθηγητής Πίρσον, το νέο βιβλίο του οποίου «Στόουνχεντζ: Εξερευνώντας το μεγαλύτερο μυστήριο της Λίθινης Εποχής» (εκδόσεις Simon and Schuster, 2012) παρουσιάζει αναλυτικά τα νέα ευρήματα.

Πηγή: Gr.News

Έλληνες φοιτητές του Λονδίνου

Σχεδόν σε κάθε Αγγλικό Πανεπιστήμιο υπάρχει κι από ένας Ελληνικός Φοιτητικός Σύλλογος. 

Συνήθως οι Σύλλογοι αυτοί οργανώνουν εκδηλώσεις για να συσπειρωθούν οι Έλληνες φοιτητές, να διασκεδάσουν, να γνωρισθούν μεταξύ τους και να υπερβούν το άγχος, τη μοναξιά, τη νοσταλγία...

Στο φημισμένο Imperial College του Λονδίνου ο εκεί Ελληνικός Φοιτητικός Σύλλογος εκτός των συνηθισμένων εκδηλώσεων αποφάσισε να συμμετάσχει σε μια ωραία και μαραθώνια εκδήλωση υποστήριξης ενός φιλανθρωπικού σκοπού.

Αν καταφέρουν και μαζέψουν τα περισσότερα LIKES σ’ αυτή τη φωτογραφία του facebook η Τράπεζα Barclays θα προσφέρει το ποσό των £1000 στα Παιδικά Χωριά SOS της Ελλάδος.

Ο σκοπός είναι ιερός και αξίζει την υποστήριξή μας!

Ο Ορθόδοξος Άγιος Βαλεντίνος

Εορτάζεται: 14 Φεβρουαρίου

Το μαρτύριο του Αγίου στη Ρώμη

Ο Άγιος Βαλεντίνος έζησε στη Ρώμη τον 3ο αιώνα και ήταν ιερέας, ο οποίος βοηθούσε τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β’ το Γότθο. Η μεγάλη αρετή και η κατηχητική δράση του Αγίου είχαν γίνει γνωστές· έτσι συνελήφθηκε και παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου… «Γιατί, Βαλεντίνε, θέλεις να είσαι ο φίλος των εχθρών μας και απορρίπτεις τη φιλία μας;» ρώτησε ο αυτοκράτορας, τότε ο Άγιος απάντησε, «Άρχοντά μου, αν ήξερες το δώρο του Θεού, θα ήσουν ευτυχής και μαζί σου η αυτοκρατορία σου, θα απορρίπτατε τη λατρεία των ειδώλων και θα λατρεύατε τον αληθινό Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό».

Ένας από τους παρόντες δικαστές διέκοψε τον Άγιο ρωτώντας τον τι πιστεύει για το Δία και τον Ερμή, τότε ο Άγιος Βαλεντίνος θαρραλέα απάντησε «Είναι άθλιοι, και πέρασαν τη ζωή τους μέσα στη διαφθορά και το έγκλημα!» Ο δικαστής, εξαγριωμένος, φώναξε, «βλασφήμησε ενάντια στους θεούς και ενάντια στην αυτοκρατορία!» Ο αυτοκράτορας εν τούτοις συνέχισε τις ερωτήσεις του με περιέργεια, ικανοποιημένος μιας και βρήκε την ευκαιρία να μάθει ποια ήταν επιτέλους η πίστη των Χριστιανών.

Ο Βαλεντίνος βρήκε λοιπόν το θάρρος να τον προτρέψει να μετανοήσει για το αίμα των Χριστιανών που είχε χύσει. «Πίστεψε στον Ιησού Χριστό, βαφτίσου και θα σωθείς, και ήδη από αυτή τη στιγμή θα διασφαλίσεις τη δόξα της αυτοκρατορίας σου και το θρίαμβο των όπλων σου».

Ο Κλαύδιος άρχισε να πείθεται, και να λέει σε εκείνους που ήταν παρόντες: «ακούστε τι όμορφη διδασκαλία που μας κηρύττει αυτός ο άνθρωπος». Αλλά ο έπαρχος της Ρώμης, δυσαρεστημένος, άρχισε να φωνάζει «Δείτε πώς αυτός ο Χριστιανός παραπλανεί τον Πρίγκιπά μας».

Τότε ο Κλαύδιος, παρέπεμψε τον Άγιο σε άλλο δικαστή. Αυτός ονομάζονταν Αστέριος, είχε ένα μικρό κορίτσι που ήταν τυφλό δύο χρόνια. Ακούγοντας για τον Ιησού Χριστό, πως είναι το Φως του κόσμου, ρώτησε το Βαλεντίνο εάν θα μπορούσε να δώσει εκείνο το φως στο παιδί του. Ο Άγιος Βαλεντίνος λοιπόν, έβαλε το χέρι του στα μάτια της και προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, αληθινό Φως, φώτισε αυτό το τυφλό παιδί». Ω θαύμα μέγα! Το παιδί είδε! Έτσι ο δικαστής με όλη την οικογένειά του ομολόγησε Χριστό. Νήστεψαν για τρεις ημέρες, κατέστρεψαν τα είδωλα που είχαν στο σπίτι τους και τέλος έλαβαν το άγιο βάπτισμα.

Μόλις ο αυτοκράτορας έμαθε για όλα αυτά τα γεγονότα, σκέφτηκε αρχικά να μην τους τιμωρήσει, όμως η σκέψη πως στα μάτια των υπηκόων του θα φανεί αδύναμος τον ανάγκασε να προδώσει το αίσθημα δικαίου που είχε. Έτσι λοιπόν ο Άγιος Βαλεντίνος μαζί με άλλους Χριστιανούς αφού πρώτα τους βασάνισαν, τους αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου του έτους 268 (ή 269).

Τα λείψανα του αγίου στην Αθήνα

Μετά το μαρτύριο κάποιοι χριστιανοί περιμάζεψαν το σώμα του Αγίου και λίγο από το αίμα του σε κάποιο φιαλίδιο. Το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Πρίσκιλλας, τόπο κατεξοχήν ενταφιασμού των μαρτύρων. Με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο «λησμονήθηκε», δεδομένου ότι σχεδόν καθημερινά ενταφιάζονταν σε αυτές τις κατακόμβες νέοι μάρτυρες για αρκετούς αιώνες. Η ανάμνηση όμως του μαρτυρίου του Αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης. Επίσημα η μνήμη του Αγίου Βαλεντίνου θεσπίστηκε το 496 από τον Πάπα άγιο Γελάσιο.

Έτσι περνούν 15 αιώνες και φθάνουμε στα 1815 οπότε η θεία βούληση έμελλε να «ταράξει» την αιώνια ανάπαυση του Αγίου. Τότε τα λείψανα δωρήθηκαν από τον Πάπα σε κάποιον ευγενή Ιταλό ιερέα (κατά την συνήθεια της εποχής). Ύστερα τα λείψανα «χάνονται» πάλι μέχρι το 1907 οπότε τα ξαναβρίσκουμε στη Μυτιλήνη! στο ρωμαιοκαθολικό ναό της Παναγίας. Φαίνεται πως μετά το θάνατο του κληρικού αυτού κάποιος απόγονός του ο οποίος είχε κληρονομήσει τα λείψανα πρέπει να μετανάστευσε στη Μυτιλήνη, στην οποία τότε υπήρχε ακμάζουσα κοινότητα δυτικο-ευρωπαίων ρωμαιοκαθολικών χριστιανών. Εκεί λοιπόν παραμένουν μέχρι και το 1990 οπότε και μεταφέρονται στην Αθήνα στο ναό των αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας της Ιταλικής παροικίας, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.

Άγιος Βαλεντίνος ο Έλληνας

Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως επαρκή στοιχεία για την εθνική καταγωγή του αγίου δεν υπάρχουν εκτός κάποιες (αποχρώσες) ενδείξεις πως ο Άγιος ήταν ελληνικής καταγωγής. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως η αρχαιότερη απεικόνιση του αγίου που φέρει την επιγραφή «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC» στα ελληνικά, βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας της Αρχαίας (Santa Maria Antiqua) του 6ου αιώνα, η οποία ήταν η Ενορία των Ελλήνων της Ρώμης. Στο ναό αυτό τιμούσαν ιδιαίτερα τους Έλληνες αγίους και γενικά τους εξ’ Ανατολής. Την αγιογράφηση και την ανακαίνιση του ναού είχε παραγγείλει ο Έλληνας Πάπας Ιωάννης ο Ζ’ (705-707) και την τελείωσαν οι διάδοχοί του, μεταξύ των οποίων ο τελευταίος Έλληνας Πάπας Ρώμης Ζαχαρίας (741-752). Ίσως όμως δεν είναι τυχαίο ότι μετά από 17 αιώνες τα λείψανα μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα. Το θέμα όμως εδώ χωρά ακόμη πολύ έρευνα.

Άγιος Βαλεντίνος προστάτης των ερωτευμένων

Εκτός από τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον Άγιο Βαλεντίνο, η ζωή του συνοδεύεται από διάφορους θρύλους, όπως αυτή που τον θέλει προστάτη των ερωτευμένων…

Ο Άγιος που είχε τη φήμη του ειρηνοποιού, κάποια μέρα ενώ καλλιεργούσε στον κήπο του τριαντάφυλλα, άκουσε ένα ζευγάρι να μαλώνει πολύ έντονα. Αυτό συγκλόνισε τον Άγιο, ο οποίος αφού έκοψε ένα τριαντάφυλλο, βγήκε στο δρόμο πλησίασε το ζευγάρι και τους παρακάλεσε να τον ακούσουν. Αυτοί έστω και ανόρεκτα υπάκουσαν. Ο Άγιος αφού τους πρόσφερε το τριαντάφυλλο τους ευλόγησε. Αμέσως η αγάπη επανήλθε ανάμεσα τους, λίγο αργότερα αυτοί επέστρεψαν και ζήτησαν στον Άγιο να ευλογήσει το γάμο τους. Άλλη παράδοση αναφέρει πως μια από τις κατηγορίες εναντίον του Αγίου ήταν πως είχε απειθαρχήσει στην εντολή του αυτοκράτορα να μην συνάπτουν γάμο άνδρες που δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, ενώ ο Άγιος είχε ευλογήσει το γάμο νεαρών Χριστιανών στρατιωτών με τις αγαπημένες τους.

Περά από όλα αυτά πιθανότατα η επιλογή του ως «αγίου των ερωτευμένων» να σχετίζεται και με την ειδωλολατρική γιορτή των Λουπερκαλίων, γιορτή της γονιμότητας, που εορτάζονταν από τους Ρωμαίους στις 15 Φεβρουαρίου· άλλοι συνδέουν τη γιορτή με την εποχή του ζευγαρώματος των πουλιών κατά την περίοδο αυτή. Σίγουρο πάντως είναι πως ο Άγιος δεν έχει καμία σχέση με το εμπόριο (marketing) των λουλουδιών, των δώρων και των κοσμικών κέντρων που ευτελίζουν τον Έρωτα, το μεγάλο αυτό δώρο του Θεού.

Άγιος Βαλεντίνος και Ορθοδοξία

Πολλοί είναι όμως αυτοί που προβάλλουν την ένσταση πως ο Άγιος Βαλεντίνος δεν αναφέρεται πουθενά στο εορτολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Πράγματι στις 14 Φεβρουαρίου στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας αναφέρονται οι όσιοι Αυξέντιος, Μάρωνας και οι νεομάρτυρες Νικόλαος και Δαμιανός. Η εξήγηση είναι απλή: την αρχαία εποχή που συντάσσονταν οι αγιολογικοί κατάλογοι, τα συναξάρια και τα μαρτυρολόγια είχαν καθαρά τοπικό χαρακτήρα και η φήμη ενός αγίου δεν σήμαινε πως εκτεινόταν σε όλη την Εκκλησία. Έτσι υπάρχουν άγιοι που τιμώνταν σε μία περιοχή πολύ ενώ σε άλλη ήταν εντελώς άγνωστοι, π.χ ο Άγιος Δημήτριος που είναι πασίγνωστος σε όλη την Ανατολική Εκκλησία, στη Δύση δεν τιμάται καθόλου, είναι σχεδόν άγνωστος, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είναι άγιος. Άλλο παράδειγμα από τη σύγχρονη Εκκλησία: ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης (†1922) ενώ στην Ελλάδα είναι γνωστός, στη Ρωσία είναι παντελώς άγνωστος, αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δεν είναι άγιος.

Ο Άγιος Βαλεντίνος είναι άγιος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και δεν τίθεται θέμα επειδή τιμάται στη Δύση σήμερα. Άλλωστε, το Σχίσμα -η μεγάλη αυτή τραγωδία και μέγα σκάνδαλο της διαίρεσης των Χριστιανών- ήρθε πολύ αργότερα. Όσοι λοιπόν τιμούν τον Άγιο Βαλεντίνο έργο θεάρεστο επιτελούν, γιατί «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού… και ο Θεός ημών εν αγίοις επαναπαύεται».

Τιμή μάρτυρος - Μίμησις μάρτυρος

Τιμούμε τους αγίους μας και τον Άγιο Βαλεντίνο όταν μιμούμαστε το θάρρος τους να διακηρύττουν την πίστη τους στο Σωτήρα Χριστό, ακόμη και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Τους τιμούμε όταν τους επικαλούμαστε να πρεσβεύσουν στον Θεό να μας ελεήσει και να συγχωρέσει τις πολλές αμαρτίες μας. Τους τιμούμε όταν μας είναι υποδείγματα της κατά Χριστόν ζωής. Τιμή μάρτυρος - Μίμησις μάρτυρος!

Πηγή: Ορθόδοξη Ομάδα ΔογματικήςΈρευνας