Χριστούγεννα 2016

Σε λίγες ημέρες έρχεται η μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων. Το γεγονός που έμελλε να αλλάξει τον άνθρωπο και από τρωγλοδύτη σε ήμερο, λαμπροφόρο και πολιτισμένο. Και είναι πολιτισμό που μας έφερε ο Χριστός στη γή με τον πιό θείο τρόπο. Τον τρόπο που γνωρίζει μόνον η ΑΓΑΠΗ. Η οποία διαπερνά καρδιά και σωθικά του ανθρώπου. 

Τί πιο δυνατή από την ακρινοβολία της ΑΓΑΠΗΣ η οποία δεν γνωρίζει κανένα εμπόδιο προκειμένου να εισχωρίσει στο νου και την καρδιά κάθε καλοπροαίρετου ανθρώπου. Ευτυχείς είναι λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι που εκπέμπουν και λαμβάνουν δια των πράξεών τους αγάπη.

Ο Χριστός ενίκησε την κακοδαιμονία που υπήρχε στον άνθρωπο εξημερώνοντάς τον με δύο όπλα το ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ και ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΥΜΩΝ. Όταν οι πρώτοι Χριστιανοί άκουσαν τα παραπάνω λόγια, τους εφάνηκαν παράξενα αν όχι αδιανόητα. Δεν μπορούσαν να διανοηθούν το να αγαπάς τους εχθρούς σου. 

Ό,τι απολαμβάνουμε λοιπόν σήμερα, είναι απόρροια ΑΓΑΠΗΣ. Νόμοι εθεσπίσθησαν για να βελτιώσουν την ζωή σε ύλη και πνεύμα. Πόσοι συγγραφείς επηρεασμένοι από την διδασκαλία του Χριστιανισμού δεν συνετέλεσαν να αλλάξουν τον τρόπο της ζωής. Έμαθαν τον άνθρωπο να σκέπτεται αλλά και να ενεργεί με τον τρόπο που λέγεται σήμερα πολιτισμένος.

Το κήρυγμα του Χριστού που ακούγεται στις Εκκλησίες μας είναι ο οδηγός πολιτισμού στη διαμόρφωση του χαρακτήρος των ανθρώπων που πιστεύουν στον ΧΡΙΣΤΟ.

Είναι η επέτειος των Γενεθλίων του Χριστού κατά κόσμο από την Παρθένο Μαρία που κατ’ επέκταση είναι τα Γενέθλια της Πολιτισμένης Ανθρωπότητος.

Λυπηρόν είναι ότι μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που κατοικούν στη γη, δεν γνωρίζουν ακόμη το βαθύ νόημα του Χριστιανισμού που εξισώνεται μόνον με Πολιτισμό.

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

«Το Άγιο Δωδεκαήμερο»

Με πολλή μεγάλη χαρά παρουσιάζω σήμερα από το παρόν ιστολόγιο ένα εύηχο, γλυκύτατο και φυσικά επίκαιρο στιχούργημα, που αποτελεί ποιητική δημιουργία της εμπνευσμένης και ευαίσθητης Πρεσβυτέρας Αγγελικής Αλευρά, συζύγου του αξιότατου και εξαιρέτως πνευματικού ανδρός και ποιμένος Πρωτοπρ. Ηλία Αλευρά. Ας ευχηθούμε η συνεργασία αυτή να είναι μία από πολλές που θα δημοσιευθούν στο Ημερολόγιο Αποδημίας προσεχώς, προς τέρψη των αναγνωστών.

Το Άγιο Δωδεκαήμερο

Με χαρά μικρού παιδιού να έρθει περιμένω

το Δωδεκαήμερο το ευλογημένο!

Χριστόψωμα, γλυκά, η μάνα μου να ψήσει

ευωδιές το σπίτι να γεμίσει.

Κάλαντα ν’ ακουστούν στις γειτονιές απ’ τα παιδιά

και τα Χριστούγεννα, ειρηνικά να δω τα πρόσωπα

των ανθρώπων να βγαίνουν απ’ την εκκλησιά.

Ευχές να χαρίζουν. Χρόνια πολλά, χρόνια πολλά.

Και του Αγίου Βασιλείου μετά τη Λειτουργιά

ο πατέρας να κόψει την πίτα στο σοφρά!

Κάθε κομμάτι, τι αγωνία, κάθε μπουκιά...

Ναι! Σε μένα έτυχε το φλουρί παιδιά!!!

Των Φώτων

ν’ αγιάσουμε τις θάλασσες,

τα σπίτια, τα χωράφια, τα νερά...

Ευλογία, χαρά!

Και να θυμίσω στα παιδιά...

τελειώσαν οι γιορτές , η ανεμελιά

το καλαντάρι του Γενάρη δείχνει επτά.

Με στολισμένη την ψυχή με ευχές

στο σχολειό σας πάλι τώρα

τ’ Αη-Γιαννιού την άλλη μέρα!

Τα πάντα σοκολάτα

Στην Αγγλία, αλλά και σε όλες τις προοδευμένες χώρες του κόσμου, όπου υπάρχουν άφθονα υλικά αγαθά, ένα από αυτά που συγκινεί, ευχαριστεί και γλυκαίνει, μικρούς και μεγάλους, είναι η σοκολάτα.

Έτσι, οι σοκολατο-παραγωγοί προσπαθούν να βρίσκουν πάντα πρωτότυπους τρόπους κατασκευής και προσφοράς του γλυκύτατου αυτού προϊόντος.

Πέρα, λοιπόν, από τους γνωστούς τρόπους με τους οποίους προσφέρεται η σοκολάτα, οι έξυπνοι και ευρηματικοί Άγγλοι βρήκαν και αυτόν που απεικονίζεται στις φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησης.

Ανακαλύψαμε τυχαία σε μεγάλο εμπορικό κέντρο, κοντά στο Λονδίνο, αυτές τις «συσκευασίες» σοκολάτας, που σίγουρα σε κάνουν κατ’ αρχάς να χαμογελάσεις κι ύστερα να θέλεις οπωσδήποτε να δοκιμάσεις.

Κι εκεί που βλέπεις έναν πάγκο γεμάτο με εργαλεία, γεμάτα κατασκευαστική λεπτομέρεια, όπως ψαλίδια, βίδες, βρύσες, σφυριά, κατσαβίδια και τόσα άλλα, τελικά διαπιστώνεις πως όλα αυτά μπορείς να τα δαγκώσεις και να τα καταναλώσεις, γιατί... είναι σοκολατένια!!! Κυριολεκτική προσέγγιση έκπληξης κι επινοητικότητας!!!

Χριστουγεννιάτικα έθιμα Ζακύνθου

Τα Χριστούγεννα ήταν και συνεχίζουν να είναι η πιο σημαντική γιορτή για τους Ζακυνθινούς και παρόλο που τα έθιμα μοιάζουν με αυτά της υπόλοιπης Ελλάδας, έχουν και μερικές διαφορές, είναι αυτές οι μικρές αλλαγές που χαρίζουν στο τοπικό χρώμα του κάθε τόπου. Όπως καταλάβατε, σήμερα θα λειτουργήσω πάλι τοπικιστικά και θα σας μιλήσω για τα έθιμα του τόπου μου!

Την παραμονή των Χριστουγέννων στο νησί της Ζακύνθου το μενού αποτελείται: α) από βραστά, αλάδωτα μπρόκολα και ελιές πριν τη λειτουργία προκειμένου να νηστέψουν οι άνθρωποι για να κοινωνήσουν και β) από την πατροπαράδοτη κουλούρα, η οποία σερβίρεται μετά την κοινωνία. Η κουλούρα είναι ένα είδος γλυκού ψωμιού ή βασιλόπιτας με κύρια χαρακτηριστικά το γλυκάνισο, την κανέλλα και τα γαρύφαλλα. Πολλοί κάτοικοι συμπληρώνουν στα υλικά καρύδια , αμύγδαλα, κουφέτα και σταφίδες. Μέσα στην κουλούρα υπάρχει το φλουρί ή όπως το λένε οι Ζακυνθινοί, το «εύρημα», το οποίο έχει ακριβώς την ίδια λογική όπως το φλουρί της βασιλόπιτας: συμβολίζει την καλοτυχία για τον επόμενο χρόνο που έρχεται. Δίπλα στην κουλούρα ανάβουν κεριά. Σε ένα ποτήρι ρίχνουν μέσα λάδι και κρασί, σταυρώνουν την κουλούρα και την κόβουν, ο κάθε παρευρισκόμενος έχει ο κομμάτι του και το πρώτο είναι πάντα του Χριστού. Την ώρα της κοπής της κουλούρας μαζεύονται όλοι γύρω από το τραπέζι και ψέλνουν χριστουγεννιάτικους ύμνους. Αμέσως μετά - τουλάχιστον τα παλαιότερα χρόνια- οι νέοι έριχναν ντουφεκιές, τα λεγόμενα «σμπάρα», για να εορτάσουν τον ερχομό του Χριστού και να διώξουν μακριά τον Ηρώδη. Η ζακυνθινή κουλούρα εικάζεται ότι κρατάει τις ρίζες της από την εποχή της Ενετοκρατίας. Σύμφωνα με τον Λόγιο Λεωνίδα Ζώη, η κουλούρα συμβολίζει το άστρο της Βηθλεέμ, το φλουρί τον μικρό νεογέννητο Χριστό, το κρασί και το λάδι συμβολίζουν τα δώρα των τριών μάγων, τα κεριά που καίνε συμβολίζουν την φλόγα της Ανάστασης και οι πυροβολισμοί τον αποτροπιασμό των ανθρώπων για τον Ηρώδη.

Την μέρα των Χριστουγέννων οι νοικοκυρές μαγειρεύουν σούπα αυγολέμονο: κρέας (είτε κοτόπουλο, είτε γαλοπούλα, είτε χοιρινό) με ρύζι και μπόλικο αυγολέμονο, μέσα στην θερμαντική σούπα ρίχνουν τριμμένο τυρί: το υπέροχο ντόπιο λαδοτύρι, το οποίο προσφέρει μια ιδιαίτερη γεύση σε όλα τα ζακυνθινά φαγητά.

Ένα άλλο ιδιαίτερο έθιμο είναι το κάψιμο του χριστουγεννιάτικου κούτσουρου: σύμφωνα με τις παραδόσεις και τις προλήψεις, για όλο το εορταστικό δωδεκαήμερο πρέπει να καίει στο τζάκι το ίδιο κούτσουρο, για να κυριαρχήσει το καλό και να φύγουν τα δαιμόνια. Έτσι οι κάτοικοι διαλέγουν το μεγαλύτερο κούτσουρο για να κάψουν, το οποίο ονομάζουν «Δωδεκαημερίτη». Σύμφωνα με την Μαρία Φιορεντίνου, την στάχτη από το κούτσουρο αυτό οι ντόπιοι παλιότερα την έριχαν στα κηπευτικά τους για να τα προστατεύσουν από την μελίγρα.

Ασχέτως των εθίμων όλων των τόπων της Ελλάδας μας, εύχομαι Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα σε όλες και όλους! Μακάρι η άφιξη του Χριστού μας να μας φέρει αγάπη, γαλήνη και ευσπλαχνία!

Εύη Ρούτουλα

Προσκυνοῦμεν Σου τήν Γένναν, Χριστέ...

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, [25-12) Μνήμη τῶν θεασαμένων Ποιμένων τόν Κύριον.

Στίχοι
Ποίμνην ἀφέντες τήν ἑαυτῶν Ποιμένες,
Ἰδεῖν καλόν σπεύδουσι Χριστόν ποιμένα

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Ἡ προσκύνησις τῶν Μάγων.

Στίχοι
Σέ προσκυνοῦσα τάξις ἐθνική, Λόγε,
Τό πρός σέ δηλοῖ τῶν Ἐθνῶν μέλλον σέβας.

Δέν εἶναι δυνατή ἡ βίωση τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας δίχως τήν παραίτησή μας ἀπό τήν καθημερινότητα, τήν ἀναζήτηση ἑνός προφίλ πού θά μᾶς προβάλλει, τήν ἀγχωτική πορεία γιά κατάληψη ἀξιωμάτων μέσα στόν κόσμο, ὥστε νά ὑπολογιζόμαστε ὡς κυρίαρχοι ἑνός παιχνιδιοῦ πού ἀρχίσαμε, μέ σκοπό νά πετύχουμε, νά φαννοῦμε τοῖς ἀνθρώποις (πρβλ. Μτθ. 6, 11). Γιατί ἡ εἴσοδός μας στή Γιορτή, ἄρα καί στό Σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, προϋποθέτει νά σκύψουμε πολύ, νά ταπεινώσουμε τόν ἑαυτό μας, ἀφήνοντας πίσω τόν Κόσμο καί τά τοῦ κόσμου: ἀξιώματα, προβολή, διαφήμιση, περιττά ὑλικά ἀγαθά, ἀναζήτηση τρυφηλότητας καί συμπεριφορές ἀπανθρωπίας. Ἐδῶ πρέπει νά ἔχεις τήν ἀθωότητα καί τόν ἔνθεο ἐνθουσιασμό τῶν ἁπλῶν ποιμένων, πού ἦταν οἱ πρῶτοι πού ἄφησαν τά πάντα (βλ. τήν παράλληλη καί πιό μεταγενέστερη περίπτωση τῶν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι «ἀφέντες πάντα ἠκολούθησαν αὐτῷ» (Λκ. 5, 11) καί σπεύδουν νά προσκυνήσουν τόν πραγματικό Ποιμένα.

Τά Χριστούγεννα ἔφτασαν καί φέτος. Μέ πολύχρωμα φῶτα, δῶρα καί ἕνα ψεύτικο (διά) κοσμο νά τά κυκλώνει. Καί εἶναι ἀλήθεια, πώς ἐντυπωσιάζεται ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος -ἰδίως τά παιδιά ἀπό αὐτό τό σκηνικό, γιατί ἀκτινοβολεῖ μιά λάμψη περίεργη, ὅπως λάμψη ἀκτινοβολεῖ καί τό ἐπιχρυσωμένο μέταλλο. Γι᾿ αὐτό καί ἡ διάθεση τῶν περισσότερων φαίνεται ὅτι εἶναι γιορταστική (πόσο θαυμάσια ἀναλύει τό σύμπτωμα αὐτό ὁ π. Σταύρος Κοφινᾶς στό βιβλίο του, Χριστουγεννιάτικη θλίψη, Ἁρμός, Ἀθ. 2010) ἐνῶ στήν οὐσία συμβαίνει τό ὅλως ἀντίθετο. Γιατί, τάχα;

Ἡ ἀπάντηση εἶναι εὔκολη νά εἰπωθεῖ καί πάρα πολύ δύσκολη νά βιωθεῖ. Κι ἀκόμα, ἡ ἀπάντηση βρίσκεται στήν ἀντίθετη ὄψη τῶν ἐνεργειῶν τοῦ σύγχρονου (καταναλωτικοῦ) ἀνθρώπου. Μέ λίγα λόγια, τό γεγονός τῆς Γιορτῆς βιώνεται περίφημα ἄν ὁ καθένας τιμήσει τή Γέννα τοῦ Χριστοῦ προσκυνώντας Την, δηλαδή, παραιτηθεῖ, ὅπως οἱ ποιμένες ἀπό τά βιοτικά, ἔστω γιά λίγο, κι ὕστερα προσέλθει, ὅπως ἐκεῖνοι νά ἀναγνωρίσει «Χριστόν Ποιμένα». Μόνο πού ἀπαιτεῖται ἀπόφαση νά κοιτάξει κανείς τήν ἄλλη ὄψη, γιατί οἱ πειρασμοί τόν κυκλώνουν. Μήπως τυχαῖα κάνει λόγο ὁ λαός γιά τούς Καλλικάτζαρους, πού προσπαθοῦν νά «χαλάσουν» τή Γιορτή, ὅπως ἐπίσης ἄστοχη εἶναι ἡ παρουσία στήν εἰκόνα τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ τοῦ πειρασμοῦ πού πασχίζει νά δημιουργήσει σύγχυση στό νοῦ τοῦ Ἰωσήφ, ὅ ὁποῖος ἄν καί «σώφρων ἐταράχθη»;

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ἡ Ἐκκλησία παραγγέλει: «Σπήλαιον εὐπρεπίζου... Βηθλεέμ ἑτοιμάζου...». Ἀλήθεια, γιατί, θά ρωτήσει ὁ κάθε σώφρων καί μέ πνεῦμα ἐρεύνης καί μαθητείας ἐμφορούμενος: Μά, γιά νά προσκυνήσουμε τή θεία Γέννα τοῦ Χριστοῦ, παναπεῖ γιά νά κάνουμε Χριστούγεννα, δηλαδή νά τά νοιώσουμε, νά τά χαροῦμε· ἄν ὄχι ὅπως οἱ ποιμένες, τουλάχιστον ὅπως οἱ Μάγοι πού ἀναζήτησαν καί, μετά ἀπό ἔγκοπο πορεία ἰκανῶν ἡμερῶν ἤ καί μηνῶν, «Χριστόν Βασιλέα ἐτεκμήραντο». Ἀλήθεια, δέν εἶναι καιρός νά τό καταλάβουμε;

π. Κ.Ν. Καλλιανός

Εγκύκλιος Αρχιεπ. Θυατείρων

Εγκύκλιο Γράμμα του Αρχιεπισκόπου προς τον Ιερόν Κλήρον, τους Λαϊκούς Άρχοντες και το Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Αγαπητοί μας εν Κυρίω,

Ήλθαν πάλιν τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά και τα Άγια Θεοφάνεια, για να δώσουν χαρά και νόημα στη ζωή μας. Τούτες οι μέρες, είναι μέρες χαράς και δοξολογίας του εν Τριάδι Προσκυνούμενου Θεού, ο οποίος έστειλε στον κόσμο τον Μονογενή Υιόν και Λόγον Του για να φέρει την θείαν ειρήνη και την θείαν αγάπη, στους ανθρώπους και στα κτήνη και σε όλη την Δημιουργία. Τη άγια νύχτα των Χριστουγέννων και οι άνθρωποι και τα ζώα και ὀλη η πλάση έλαβαν μέρος, «εγνώρισαν το Γεγονός» όπως χαρακτηριστικά ψάλλει ο υμνωδός «Διέδραμε αστήρ τον Ήλιον της δόξης Χριστόν, Αστρολόγοι εν τη πόλει Βηθλεέμ και άγγελοι Ποιμένας νυν ευαγγελιούνται μεθ’ ων συνδράμωμεν θεόφρονες».

Το ξένον τούτο Μυστήριον ο Ευαγγελιστής Ματθαίος το τοποθετεί στην ιστορία της αρχής του γένους του Αβραάμ. «Βίβλος, Γενέσεως Ιησού Χριστού, Υιού Δαυίδ, υιού Αβραάμ» (Ματθ. κεφ. Α) μέσα στα πλαίσια των αιωνίων σχεδίων του Θεού για την συμφιλίωση του Ανθρωπίνου Γένους μετά του Δημιουργού Θεού Του. Ο δε ιερός Ευαγγελιστής Λουκάς το τοποθετεί στην ιστορία της εποχής του για να τονίσει την υπαρξιακή σχέση που έχει ο άνθρωπος και η ζωή του με τον Θεάνθρωπον Χριστόν. «Ἐγένετο δέ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐξῆλθε δόγμα παρά Καίσαρος Αὐγούστου ἀπογράφεσθαι πᾶσαν τήν οἰκουμένην ἀνέβη δέ καί Ἰωσήφ ἀπό τῆς Γαλιλαίας ἐκ πόλεως Ναζαρέτ εἰς τήν Ἰουδαίαν εἰς πόλιν Δαυΐδ, ἥτις καλεῖται Βηθλεέμ, ἀπογράψασθαι σύν Μαριάμ τῇ μεμνηστευμένῃ αὐτῷ γυναικί, οὕσῃ ἐγκύῳ», (Λουκά κεφ. Β, 1-5).

Γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα μαζί με όλους τους Χριστιανούς -και όλους τους άλλους- οι οποίοι ευρίσκονται εις το περιθώριον της παρεμβολής της Χριστιανοσύνης, και ιεροπρεπώς πανηγυρίζουμε, δοξολογούμεν τον Αίτιον της χαράς και τιμούμεν την Ημέραν, ως Ημέραν επανενώσεως των ουράνιων και των επίγειων, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Απόστολος Παύλος «αὐτός γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τά ἀμφότερα ἓν καί τό μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας», (Εφεσίους κεφ. Β, 14).

Την ειρήνην του Θεού την έψαλλαν οι άγγελοι την αγία νύχτα της Γεννήσεως του Χριστού «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», (Λουκά κεφ. Β, 14). Αυτή την ειρήνη «την πάντα νουν υπερέχουσαν» διακηρύσσει ο θείος Παύλος «καί ἐλθών ὁ Χριστός εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακράν καί τοῖς ἐγγύς, ὅτι δι᾿ αὐτοῦ ἔχομεν τήν προσαγωγήν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνί πνεύματι πρός τόν πατέρα», (Εφεσίους κεφ. Β, 17-18).

Έχουν περάσει δύο χιλιάδες χρόνια από τότε που «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν», (Ιωάνν., κεφ. Α, 14),  ο Θεάνθρωπος Χριστός μπήκε στην ιστορία του Ανθρωπίνου Γένους αλλά δυστυχώς η ειρήνη και η συμφιλίωση του Ανθρώπου και της Δημιουργίας παραμένει όνειρο και ιερά προσδοκία. Στις ημέρες μας, βιώνουμε ταραχές και πολέμους μεταξύ των τέκνων του Θεού για τα οποία ήλθεν ο Χριστός στον κόσμο και σαν κοινός θνητός συναναστρέφεται τους ανθρώπους και διακηρύττει «ειρήνη πάσι».

Πρέπει, αδελφοί και πατέρες να επαναλάβουμεν ότι η ειρήνη του Θεού βιώνεται, γίνεται πράξη και ζωή, με την ακλόνητη πίστη και την εμπιστοσύνη στο Θεόν «και ον απέστειλεν Ιησούν Χριστόν» για να φέρει τα Ευαγγέλια, την ειρήνη, την αγάπη και το έλεος του ουρανού. Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει ότι στις κοινωνίες υπάρχει και πολλή ανθρωπιά, πολλή καλωσύνη και αγάπη Χριστιανική, υπάρχει φιλανθρωπία, συνεργασία καί συνεχώς γίνεται προσπάθεια ανάπτυξης και επικράτησης του Ευαγγελίου της Ειρήνης και της αγάπης του Θεού. Γι’ αυτό ευγνωμόνως ευχαριστούμε τον Άρχοντα της Ειρήνης Χριστόν για την  αγάπη του προς τα πλάσματά Του.

Οι Χριστιανοί όλης της Υφηλίου θα εορτάσωμεν τα Χριστούγεννα ιεροπρεπώς και ο καθένας από εμάς θα προσφέρει τα δώρα του στο Νεογέννητο Χριστό, την άδολη πίστη του, την ταπεινοφροσύνη του, την ειλικρινή μετάνοια του και την εμπιστοσύνη του σε Kείνον ο οποίος έκλινεν ουρανούς και κατέβη για να μας ανεβάσει, να μας υιοθετήσει και να μας κάμει κοινωνούς και μετόχους της βασιλείας Του. Μικροί και μεγάλοι, να καταφύγουμε στην Εκκλησία, να προσκυνήσουμε τον Χριστό και σαν τους Μάγους, να προσφέρουμε τα δώρα της καρδιάς μας στους φίλους του Χριστού, τους φτωχούς, τους ασθενείς, τους ξένους, τις χήρες και τα ορφανά, τους αστέγους και σε όλους εκείνους που είναι στο περιθώριο της ζωής, και η μόνη ελπίδα τους είναι ο Χριστός, ο οποίος ενανθρώπησεν, ήλθεν στη γη, για να μας αγιάσει και να μας απελευθερώσει από την αμαρτία, την κακία και τα έργα του Διαβόλου. Με σεβασμό να κοινωνήσουμε των Αχράντων Μυστηρίων, του Σώματος και του Αίματος του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιων». 

Και να παρακαλέσουμε το Θείο Βρέφος, να επισκεφθεί το σπίτι μας και να αγιάσει την ψυχή μας και το σώμα μας και να μας δώσει την χαρά των Μάγων και των Ποιμένων οι οποίοι πρώτοι συναντήσαν το Θείο Βρέφος μαζί με την Παναγία και τον Ιωσήφ στο ιστορικό σπήλαιο της Βηθλεέμ «διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι» (Λουκά κεφ. Β, 7).

Στον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, ο οποίος «δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν σαρκί καταδεξάμενος» ανήκει η δόξα, το κράτος, η τιμή και η Βασιλεία εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Λονδίνο, Χριστούγεννα 2016

Ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Γρηγόριος

Μικρή Αγία Σοφία στην Πόλη

Από την πίσω πλευρά του Ιπποδρόμου στη Βασιλεύουσα, κατεβαίνοντας προς τη Θάλασσα του Μαρμαρά, συναντούμε ένα πανέμορφο οκταγωνικό κτίσμα, το οποίο χτίστηκε το 527 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό, λίγο πριν την Αγία Σοφία.

Αρχικά λειτούργησε ως εκκλησία - μοναστήρι, αφιερωμένο στους Αγίους Σέργιο και Βάκχο, με εντολή του Ιουστινιανού και της Θεοδώρας. Μετά την Άλωση της Πόλης λειτουργεί ως τζαμί!

Η εκκλησία είναι γνωστή μέχρι σήμερα ως "μικρή Αγία Σοφία", επειδή οι γενικές αρχές της αρχιτεκτονικής της είναι συγκρίσιμες με αυτές της Μεγάλης Εκκλησιάς μας.

Στο εσωτερικό του ναού σώζεται μια εντυπωσιακή αναθηματική επιγραφή, που περιτρέχει το εσωτερικό γείσο του κυρίως ναού. Μεταξύ των άλλων αναγράφονται και τα ονόματα των δωρητών. Τα κιονόκρανα επίσης φέρουν τα μονογράμματα του Ιουστινιανού και της Θεοδώρας.

Ο ναός αναφέρεται σαφώς στις βυζαντινές πηγές και στο μοναστήρι εκεί διακόνησαν ως ηγούμενοι ονομαστές εκκλησιαστικές προσωπικότητες.

Αξίζει να αναφερθεί πως σε αυτό το ναό εκκλησιάζονταν ο αυτοκράτορας, μετά πομπής, την Τρίτη ημέρα της Διακαινησίμου.

Το 1509 ο Σουλτάνος Βαγιαζίτ ο Β' μετέτρεψε την εκκλησία σε τζαμί. Το όνομα του τζαμιού είναι Κιουτσούκ Αγιασοφιά (τούρκικα: Küçuk Ayasofya), μεταφράζεται δε ως Μικρή Αγία Σοφία. Οι Τούρκοι κατέστρεψαν την αψίδα και ασβέστωσαν τις τοιχογραφίες και τα ψηφιδωτά στους τοίχους.