Saturday, 21 July 2018

Εὐχή καί Παράκληση


Σάν προχτές, στίς 19 Ἰουλίου τοῦ 1903, ἔγινε ἡ ἐπίσημη ἀνακήρυξη τοῦ Στάρετς τῆς Χαρᾶς καί τῆς Εἰρήνης Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, σέ Ἅγιο. Οἱ προετοιμασίες εἶχαν ἀρχίσει πολύ νωρίτερα στήν Μονή τοῦ Σάρωφ, καί τήν ἀγαπημένη του Μικρή Ἔρημο: τήν ταπεινή του ἴσμπα μέσα στό δάσος. Τόν φετεινό Ἰούλιο τοῦ 2018, δηλαδή 115 χρόνια ἀργότερα, κοιμήθηκε ἡ χαριτωμένη ποιήτρια καί φίλη Γιώτα Ἀργυροπούλου.


Ὁ Μεγάλος Πνευματοφόρος Ἅγιος  ἔδειξε ἀσυνήθιστα πλούσια στοργή καί φροντίδα στίς Ρωσίδες τῆς ἐποχῆς του: ἀγράμματες ἀγρότισσες, εὔπορες καί καλλιεργημένες πριγκίπισσες, γερόντισσες, νέες κοπέλες, παιδοῦλες, καί προικισμένες μέ θεῖα δῶρα Σαλές. Πίστευε πώς στό σκληρό μέλλον ἔχουν νά ἐπιτελέσουν ἕνα σπουδαῖο ἔργο καί προετοίμαζε γι' αὐτό τίς "ὀρφανές του", τίς ἀδελφοῦλες τῆς Μονῆς τοῦ Ντιβέγιεβο καί τοῦ Μύλου.


Εἴθε ὁ Στάρετς, στόν ὁποῖο ἡ Θεοτόκος ἐμφανιζόταν καί τόν ἀποκαλοῦσε τρυφερά "Ἐκλεκτό Της" καί "Ἀπό τήν δική Της γενιά", νά καλωσορίσει καί τήν δική μας  Πανα - Γιώτα  στό Φῶς πού ἐκεῖνος, κι ἀπό τήν ἐπίγεια ζωή του, γνώρισε μέ ὁλόκληρη τήν ψυχοσωματική του ὑπόσταση.

Αναστασία Κεσμέτη

Friday, 20 July 2018

Σονάτα του Σεληνόφωτος


Με την ονομασία Σονάτα του Σεληνόφωτος είναι γνωστή η Σονάτα για πιάνο αρ. 14 του Γερμανού συνθέτη Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (1770-1827), ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του πιανιστικού ρεπερτορίου. Ο πλήρης τίτλος του έργου είναι Σονάτα για πιάνο αρ. 14 σε ντο δίεση ελάσσονα, έργο 27/2, και φέρει τον υπότιτλο Quasi una fantasia (Με τον τρόπο της Φαντασίας).



Το έργο ολοκληρώθηκε το 1801 και δημοσιεύτηκε στις 3 Μαρτίου του 1802. Ο Μπετόβεν το αφιέρωσε σε μια 17χρονη μαθήτριά του, την κοντέσα Τζουλιέτα Γκουϊτσιάρντι (1784-1856), με την οποία ο τριαντάχρονος τότε συνθέτης ήταν ερωτευμένος και η οποία του άλλαξε την «άθλια και μίζερη ζωή», όπως αναφέρει σε μία επιστολή του. Ήταν η περίοδος που ο Μπετόβεν αντιμετώπιζε τα πρώτα προβλήματα με την ακοή του, που θα τον οδηγούσαν αργότερα στην κώφωση. Η Σονάτα αυτή διαρκεί γύρω στα 15 λεπτά και αποτελείται από τρία μέρη: Adagio Sostenuto, Allegretto και Presto Agitato.

Thursday, 19 July 2018

Ετήσιο Συνέδριο Ινστιτούτου Ορθόδοξων Σπουδών


Το Ινστιτούτο Ορθόδοξων Χριστιανικών Σπουδών, που έχει έδρα το Κέϊμπριτζ, οργανώνει το Ετήσιο Συνέδριό του, από 31 Αυγούστου έως 1 Σεπτεμβρίου.


H σχετική ανακοίνωση έχει ως εξής:

The Institute for Orthodox Christian Studies is pleased to announce that enrolments are now open for our annual conference, taking place between 31 August - 1 September 2018, at Sidney Sussex College, Cambridge. The conference will address the topic: 'The Newness of the Old: Tradition, Doctrine and Christian Life between Preservation and Innovation.' For more details, enrolments and payments please go on our website here.

In Christianity, preservation of tradition and innovation are complexly intertwined. On the one hand, an act of resistance to change can turn out to be an original move that outperforms fashionable new ideas and practices. On the other hand, the audacious introduction of the ‘new’ is at times the only way to safeguard the faithful continuation of tradition. Yet innovation can also weaken tradition and lead to its destruction, and faithfulness to tradition may degenerate into an ossified and lifeless traditionalism. A consistently Trinitarian theology and practice must transcend any simplistic dichotomy between a conservative and a progressive outlook on life. Paradoxically, it is precisely the ‘old’ that manifests itself as the ‘ever-new’. The question as to how to balance the interplay of continuity and discontinuity remains one of the main challenges for Orthodox theology in the twenty-first century. The aim of the conference is to explore how the complex interrelationship between the ‘old’ and the ‘new’ is to be conceived of.

Keynote speakers:

Dr Brandon Gallaher (University of Exeter)
Revd Prof Nikolaos Loudovikos (University Ecclesiastical Academy of Thessaloniki)
Revd Prof Andrew Louth (Durham University)
Prof Jens Zimmerman (Trinity Western University)

Papers will be presented by:

Barnabas Aspray (University of Cambridge)
Lucian George Berciu (University of Fribourg)
Richard Choate (Graduate Theological Union and University of California, Berkeley)
Dr Viorel Coman (KU Leuven)
Dr Christine Mangala Frost (IOCS)
Ryan Hacker (University of Cambridge)
Prof. Sigríður Halldórsdóttir (University of Akureyri)
Dr Smilen Markov (University of Veliko Turnovo / University of Oxford)
Michael Miller (University of Cambridge)
Ben Morris (Diocese of Sourozh)
Yuliia Rozumna (Nottingham University)
Stefan Zelijkovic (University of Belgrade)

A detailed programme for the conference will be uploaded shortly on our website.

Wednesday, 18 July 2018

Σύγχρονη Τέχνη στην Ι.Μ. Βλατάδων


Κατά την πρόσφατη επίσκεψή μας στη συμβασιλεύουσα και συμπρωτεύουσα, την Θεσσαλονίκη μας, είχαμε την ευκαιρία να φιλοξενηθούμε στην Ιερά Μονή Βλατάδων και στο στεγαζόμενο σε αυτήν Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών.



Είμαστε ευγνώμονες για την ιδιαίτερη τιμή, την πρόσκληση και την εγκάρδια φιλοξενία που μας προσέφερε ο Ηγούμενος της Μονής, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμορίου κ. Νικηφόρος, τον οποίο γνωρίσαμε μέσω του εγκαταβιούντος στη Μονή μεταπτυχιακού φοιτητού Θεολογίας του Α.Π.Θ. κ. Αλέξη Φλωρίδη.



Με μεγάλη χαρά δεχθήκαμε την πρόταση για περιήγηση στην Ιερά Μονή και στο Ίδρυμα και είχαμε την ευλογία να διαπιστώσουμε το σπουδαίο επιστημονικό και ερευνητικό έργο που επιτελείται σε αυτό.



Στους χώρους όπου στεγάζεται το Ίδρυμα προσέξαμε και κάποια ιδιαίτερα έργα Σύγχρονης Τέχνης, κάποιους πίνακες, που σχετίζονται με το Ίδρυμα, με το έργο του, αλλά και με την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.



Θαυμάσαμε την τέχνη, εντυπωσιασθήκαμε από το επιστημονικό έργο, ενθουσιασθήκαμε με τις γνωριμίες των προσώπων, και φυσικά ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την επόμενη επίσκεψή μας στην πόλη της αδελφής του Μεγαλέξανδρου.

Tuesday, 17 July 2018

Το συναξάρι του ρόδου


Ο απόδημος λονδρέζικος κήπος μας γέμισε και φέτος πάλι με λουλούδια. Χρώματα, αρώματα, σχέδια ποικίλα, ονόματα εξωτικά.


Ένα από εκείνα τα λουλούδια που ξεχωρίζουν είναι και το κλασικό τριαντάφυλλο, το ρόδο, που ο κήπος μας το προσφέρει σε διάφορα χρώματα, κυρίως όμως στο βασικό του, το κόκκινο. Αξίζει άλλωστε να αναφέρουμε πως η ονομασία «ρόδο» είναι ελληνική και σημαίνει κόκκινο.


Φυσικά δεν ξεχνούμε πως τα ρόδα (τριαντάφυλλα) των αρχαίων προγόνων μας ήταν κόκκινα και σύμφωνα με τη μυθολογία πήραν το χρώμα τους από το αίμα της θεάς Αφροδίτης.


Όσον αφορά την προέλευση του τριανταφύλλου, από τις ανασκαφές της αρχαίας Βαβυλώνας φαίνεται ότι καλλιεργήθηκε εκεί τουλάχιστον 20 αιώνες π.Χ. Πατρίδα της τριανταφυλλιάς πρέπει να θεωρείται η περιοχή του σημερινού Ιράν.


Ο διάδοχος του Αριστοτέλη στην Περιπατητική Σχολή, ο Θεόφραστος, αναφέρει ότι υπήρχαν πολλά είδη ρόδων (πεντάφυλλα, δωδεκάφυλλα, εικοσάφυλλα, εκατοντάφυλλα), ενώ ο Ηρόδοτος εκθειάζει τα θαυμάσια ευοσμότατα εξηκοντάφυλλα ρόδα της Μακεδονίας.


Παρατηρώντας, λοιπόν, όλα αυτά τα τριαντάφυλλα στην αυλή, να μπουμπουκιάζουν, ν’ ανθίζουν, να αναπτύσσονται και τελικά να φθείρονται, σκέφθηκα να τα παρακολουθήσω φωτογραφικά και να αποτυπώσω τη γέννηση, την ανάπτυξη, τη πορεία, τη ζωή, κι αυτό που θα λέγαμε στην ιερή γλώσσα μας το «συναξάρι» του ρόδου.


Ήταν όμορφη η εμπειρία αυτή, αν και ολιγοήμερη τελικά, μόνο επτά ημερών... Τα συναισθήματα που μου δημιούργησε τα κρατώ για εμένα. Όμως μοιράζομαι με τους συνοδοιπόρους μου τις φωτογραφίες, τις εικόνες της ζωής και της κατά κάποιον τρόπο «φυσιολογικής» φθοράς.


Ο καθένας αισθάνεται οπωσδήποτε διαφορετικά, παρακολουθώντας την πορεία αυτή. Όμως νομίζω πως σε επτά ημέρες έζησα εμπειρικά και βιωματικά μια ολόκληρη ζωή... Κι ύστερα πάλι γεννήθηκε καινούργιο ρόδο!

Monday, 16 July 2018

Οἱ ξεχασμένες θάλασσες...


Ὅταν περάσουν τὰ χρόνια, ὅταν ἡ νεότητα δηλαδή, διαβεῖ τὸ κατώφλι τοῦ Χρόνου καὶ παραχωρήσει τὴ θέση της στὰ γερατειά, τότε εἶναι φυσικὸ νὰ παραιτεῖται κανεὶς ἀπὸ πολλά, ὅπως οἱ ἐπισκέψεις του σὲ μέρες θερινὲς στ᾿ ἀκρογιάλια ἐκεῖνα ποὺ συνδέονται μὲ τὰ παιδικά του τὰ χρόνια. Γιατὶ τὰ κουράγια πιὰ ἄρχισαν νὰ μειώνονται καὶ μαζὶ κι ἡ διάθεση.


Τώρα πιὰ τὰ ζεὶ κανεὶς ὅλ᾿ αὐτὰ στὸ σύθαμπο τοῦ ὀνείρου καὶ τῆς νοσταλγίας. Κι ἴσως μές᾿ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀπόσταση ποὺ τὸν χωρίζει νὰ νοιώθει τὸ πρόσκαιο τοῦ βίου του, ἀλλὰ καὶ τὴ δυνατότητα νὰ κοιτάξει βαθειὰ μέσα του ν᾿ ἀνακαλύψει τὶς ἄλλες θάλασσες ποὺ τὸν ἀναμένουν νὰ τὶς ταξιδέψει. Ἐκεῖνες τοῦ αἰωνίου. Ὡστόσο, μέχρι τότε ὅταν θὰ ξαναβλέπει αὐτὲς τὶς πασίχαρες ἀκρογιαλιὲς μέσα ἀπὸ φωτογραφίες ἤ στὴν ὀθόνη τῆς μνήμης του, θὰ νοιώθει ὅτι ἐπιστρέφει. Σὲ χώρους καὶ σὲ πρόσωπα τόσο ἀγαπημένα κι ἀλησμόνητα.


Πρόσωπα, ποὺ χάνονται στὶς ἀμυγδαλιὲς τῆς Ἁρμενόπετρας καὶ ξανασμίγουν κάτω ἀπὸ τὸν βαθὺ τὸν ἴσκιο τῆς βερυκοκιᾶς τοῦ μπάρμπα Βαγγέλη τοῦ Βλάχου, μέχρι νὰ ἔλθει τ᾿ ἀπομεσήμερο νὰ κατεβοῦμε ὅλοι στὸ γυαλό, γιὰ νὰ πάρουμε τὴ δροσιὰ τῆς θάλασσας, λίγο πρὶν κινήσουμε γιὰ τὸ χωριό...

π. Κ.Ν. Καλλιανός

Sunday, 15 July 2018