Το Άγιο Όρος από ψηλά [A΄]

Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα μήνυμα στο διαδίκτυο, το οποίο εμπεριείχε πολλές και πανέμορφες φωτογραφίες από το Άγιον Όρος.

Συγκεκριμένα, και με τίτλο αυτόν της παρούσας ανάρτησης, έδινε πολλές φωτογραφίες, που ελήφθησαν από... ψηλά, προφανώς από ελικόπτερο.

Είχαμε δει και στο παρελθόν ανάλογες φωτογραφίες. Ποτέ όμως δεν είδαμε τόσες πολλές, τόσο καθαρές και με τέτοια χρώματα.

Οι φωτογραφίες αυτές αναδεικνύουν οπωσδήποτε το Άγιον Όρος και για τούτο θα κάνουμε στο παρόν ιστολόγιο τρία συνολικά αφιερώματα, με σκοπό την προβολή αυτού του Παρθενώνα της Ορθοδοξίας!

Ποιήματα στο «Μετρό» [Γ’]

Συνεχίζουμε το κυνήγι και την καταγραφή των αναρτημένων ποιημάτων στο Μετρό του Λονδίνου.

Άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον και ιδιαίτερα λυρικό ποίημα ανακαλύψαμε χθες και πάλι σε βαγόνι της Γραμμής Jubilee. Είναι το σύντομο ποίημα με τον τίτλο «Σταθμοί», της Λονδρέζας Connie Bensley, το οποίο αναφέρεται βασικά στο Λονδίνο, γι’ αυτό και επιλέχθηκε να αναρτηθεί σε βαγόνι του Υπογείου Σιδηροδρόμου. Έχει όμως και σαφείς αναφορές στον γάμο και την αγάπη, θέματα που οπωσδήποτε απασχολούν τους ταξιδιώτες του τρένου αλλά και όλους τους ανθρώπους.

Το ποίημα έχει ως εξής:

Stations

As he travels home on the Northern Line

he is reviewing his marriage.

When he used to tell her that he loved her

it was certainly true: but now the words -

though they still fulfil a useful and ceremonial

purpose, have lost some of their resonance -

as in Barons Court or St John's Wood

or the beautiful Shepherd's Bush.

Ο μακιαβελισμός στις ημέρες μας

          Φέτος είναι τα πεντακόσια χρόνια από τότε που ο Νικολό Μακιαβέλι συνέγραψε, το 1513, το κλασσικό του έργο "Ο ηγεμόνας". Πρόκειται για το έργο, που έχει μεταφραστεί σχεδόν σε όλες τις γλώσσες και που αποτελεί τον οδηγό όσων φιλόδοξων επιδιώκουν να κερδίσουν την εξουσία και να την διατηρήσουν. "Ο ηγεμόνας" αναφέρεται στην κατάκτηση και διαιώνιση της κρατικής πολιτικής εξουσίας, αλλά οι συνταγές του εφαρμόζονται έως και σήμερα σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής και για όλες τις άλλες εξουσίες, επιχειρηματική, οικονομική κ.ά.

Το βιβλίο των Φιλ Χάρις, Άντριου Λοκ και Πατρίσια Ρις "Ο Μachiavelli στο σύγχρονο marketing & management" (Σημ. ελλ. μετάφρ. από εκδ. "Περίπλους") αναφέρεται στην επίδραση του Μακιαβέλι στις σύγχρονες επιχειρήσεις και το έργο "Οι δημιουργοί της σύγχρονης στρατηγικής - Από τον Μακιαβέλι στην πυρηνική εποχή" (Επιμέλεια Πίτερ Πάρετ, Εκδ. Κων. Τουρίκη) αναδεικνύει το πώς η σκέψη του Μακιαβέλι επηρεάζει σήμερα τη στρατηγική των μεγάλων δυνάμεων στην επιδίωξή τους να ηγεμονεύσουν της Υφηλίου.

          Ο Μακιαβέλι στον "Ηγεμόνα"  θεωρεί ότι στην πολιτική δεν έχει καμία θέση η ηθική. Αυτή είναι, όπως υποστηρίζει, για τους ρομαντικούς και για τους φιλοσόφους, που είναι απόβλητοι και πρέπει να εξοντωθούν, γιατί δημιουργούν προσκόμματα στην εξουσία. Τον Θεό τον θέτει "σε τιμητική αποστρατεία", όπως γράφει ο Τάκης Κονδύλης, ο οποίος προσθέτει: "Στην πραγματική ζωή της οικονομίας και της πολιτικής πρυτανεύει το κριτήριο της στάθμισης και του υπολογισμού και αυτό χρησιμοποιεί το άτομο στη λαχτάρα του να κυριαρχήσει πάνω στα πράγματα και στους άλλους ανθρώπους". Κατά τον Μακιαβέλι τα εκκλησιαστικά πρόσωπα χρησιμοποιούνται από τον εξουσιαστή μόνο για την εξυπηρέτηση των σκοπών του και πρέπει να είναι υποταγμένα στα συμφέροντα του Κράτους. Ο ωφελιμισμός είναι η υπέρτατη αρχή για το κράτος, το σύστημα εξουσίας, τον άνθρωπο ή την ομάδα. Επομένως, πάντα κατά τον Μακιαβέλι, ο ωφελιμισμός βάζει στο περιθώριο κάθε ηθική αναστολή και κάνει αποδεκτή και την πιο ανήθικη και βδελυρή πράξη, αν εξυπηρετείται ο σκοπός.

          Για τον Μακιαβέλι η ζωή είναι ένας συνεχής πόλεμος χωρίς οίκτο, χωρίς ηθικούς κανόνες. Στο 18^ο κεφάλαιο του "Ηγεμόνα" γράφει πως  ο κάθε φιλόδοξος που θέλει να κατακτήσει την εξουσία πρέπει να πολεμάει με δύο τρόπους: ο ένας είναι με τους νόμους και ο άλλος με τη βία. Ο πρώτος ταιριάζει στον άνθρωπο και ο άλλος στα θηρία και επειδή ο πρώτος δεν αρκεί είναι ανάγκη να προστρέξει στον δεύτερο. Γι' αυτό όποιος επιδιώκει να ηγεμονεύσει είναι απαραίτητο να  ξέρει να δρα ως άνθρωπος και ως θηρίο. Και προσθέτει: "Αφού λοιπόν για έναν ηγεμόνα είναι απαραίτητο να ξέρει να δρα σαν ζώο, πρέπει να διαλέξει την αλεπού και το λιοντάρι, γιατί το λιοντάρι δεν ξέρει να αποφεύγει τις παγίδες και η αλεπού δεν μπορεί να τα βάζει με τους λύκους…".

Ο ιταλός διανοούμενος δίνει έμφαση στο να είναι ο ηγεμόνας σαν αλεπού. Γράφει: "Είναι απαραίτητο να ξέρει να παριστάνει καλά την αλεπού και να είναι μεγάλος ψεύτης και υποκριτής. Οι άνθρωποι είναι τόσο απλοϊκοί και υποκύπτουν τόσο στις ανάγκες της στιγμής, που πάντα θα αφήνουν κάποιον να τους εξαπατά"… Και ως παράδειγμα φέρνει τον Αλέξανδρο ΣΤ', που τίποτε άλλο δεν έκανε από το να εξαπατά τους ανθρώπους και να έχει την ικανότητα να βρίσκει εκείνους που να μπορεί να εξαπατήσει. Και σημειώνει: "Δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος που να είχε μεγαλύτερη ικανότητα στο να υποστηρίζει ένα φοβερό ψέμα και να πείθει με μεγαλόστομους όρκους. Και πάντα πετύχαινε στις απάτες και στα ψέματα του, γιατί ήξερε καλά την αδύναμη πλευρά της ανθρώπινης φύσης".

             Ο μακιαβελισμός διαχρονικά

          Ο μακιαβελισμός είναι διαχρονικός σε διεθνές και σε τοπικό επίπεδο. Πρόκειται για την εφαρμογή μεθόδων και πολιτικών, που  καταργούν κάθε ηθική αναστολή και επιδιώκουν με οποιοδήποτε μέσο να επιτύχουν ένα στόχο. Εργαλεία του η καταπίεση και γενικότερα η βία, το ψέμα,  η υποκρισία,  η ηθική εξουδετέρωση του αντιπάλου, ακόμη και η φυσική εξόντωση των «ενοχλητικών»... Πολλοί στην πολιτική, αλλά και στο οικονομικό και επιχειρηματικό πεδίο, για να αυξήσουν την ισχύ τους δίνουν, εν γνώσει τους, ψεύτικες υποσχέσεις,  υπονομεύουν αυτούς που θεωρούν αντιπάλους τους, προχωρούν σε ανέντιμες συμμαχίες, διαφθείρουν ψυχές, και υποκριτικά συμμαχούν με την ανώτερη εξουσία, ενώ είναι έτοιμοι να την εγκαταλείψουν όταν αυτή εξασθενήσει, για να προσκολληθούν στη νέα εξουσία...

Ο μακιαβελισμός, ως σύμπτωμα, εμφανίζεται σε πολλούς, που ενώ δεν διαθέτουν προσόντα πάσχουν από εγωισμό και αρρωστημένη φιλοδοξία. Συνήθως προσκολλώνται σε κάποιον ισχυρό, για να ανέλθουν άκοπα μαζί του στην ιεραρχική κλίμακα. Στον κύκλο του ισχυρού εφαρμόζουν την μακιαβελική μέθοδο της αλεπούς. Αναπτύσσουν την πονηρία και την κολακεία σε αναπλήρωση των ανύπαρκτων προσόντων τους και εξουδετερώνουν κάθε ικανό και έντιμο συνεργάτη. Όταν νιώθουν  ότι έχουν την ευκαιρία να ανέβουν στη θέση που επιδιώκουν μεθοδεύουν την αναρρίχησή τους  σ' αυτήν. Προς επίτευξη του στόχου τους επιτυγχάνουν να καταλάβουν στη γραφειοκρατία θέση κλειδί και έτσι να έχουν τη δυνατότητα επηρεασμού των εξελίξεων. Παράλληλα  χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να εξουδετερώσουν όποιον θεωρούν εμπόδιο  στην επίτευξη του σκοπού τους. Επίσης, με άφθαστη υποκρισία και με  πετυχημένη προσποίηση, καταφέρνουν να φαίνονται σημαντικοί, ώστε η εκ μέρους τους κατάκτηση της θέσης  που επιδιώκουν να φαίνεται κάτι το φυσιολογικό και αποκατάσταση αδικίας…

Ο Μακιαβέλι έγραψε τον "Ηγεμόνα" πριν από 500 χρόνια και ο μακιαβελισμός, ως έκφραση της  ζωώδους ζωής, ζει και βασιλεύει.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Εκπαιδευτικό Συνέδριο στο Λονδίνο

Πραγματοποιήθηκε προχθές Κυριακή 3η Μαρτίου τ.έ., στους χώρους της Κοινότητας του Αποστόλου Βαρνάβα, Wood Green Βορείου Λονδίνου, Εκπαιδευτικό Συνέδριο που οργάνωσε ο «Ενιαίος Φορέας Ελληνικής Παροικιακής Εκπαίδευσης» (ΕΦΕΠΕ) Ηνωμένου Βασιλείου.

Θέμα του Συνεδρίου ήταν «Τό μέλλον του Ελληνικού Σχολείου της Αποδημίας Ηνωμένου Βασιλείου και Ιρλανδίας».

Η Φιλόλογος Εύα Τσικριτζή και ο Θεολόγος - Φιλόλογος Μανώλης Δάφκος, οι οποίοι έλαβαν μέρος εκπροσωπώντας το Ελληνικό Κολέγιο Αγ. Παντελεήμονος ΒΔ Λονδίνου, ανέφεραν τα εξής:

«Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Τροπαίου κ. Αθανάσιος ξεκίνησε και έκλεισε τις εργασίες του Συνεδρίου. Ακολούθησαν χαιρετισμοί (κα. Βαρβάρα Καμπουρίδου, Δρ. Ανδρούλλα 'Οθωνος Ζαχαρίου, κ. Ανδρέας Χειμώνας και κ. Νικόλαος Κ. Σκηνίτης).

'Επειτα έγινε η 1η παρουσίαση από την κα. Pascale Vassie εκπρόσωπο του Οργανισμού Στρατηγικής Υποστήριξης Παροικιακής Εκπαίδευσης στην Αγγλία - “Ένας Εθνικός Πρωταθλητής για την Αριστεία, Καινοτομία και Συνεργασία στην Παροικιακή Εκπαίδευση”.

Η 2η παρουσίαση έγινε από την κα 'Οθωνος με θέμα “Αλλαγή προς τη Διασφάλιση της Ποιότητας στην Εκπαίδευση” και η 3η παρουσίαση από την Δρ. Λάμπρη Τρισόκκα, Διευθύντρια του Ελληνικού Παροικιακού Σχολείου στο Coventry με θέμα “Μιλώντας μέσα από την εμπειρία”.

Η 4η παρουσίαση: “Η Μεγάλη Παιδευτική και Παιδαγωγική Αξία της Θείας Λειτουργίας και της Ορθοδόξου Εκκλησιαστικής Παράδοσης” έγινε από τον Αρχιμανδρίτη Βασίλειο Παπαβασιλείου.

Στη συνέχεια μίλησε η Υποδιευθύντρια του Ελληνορθόδοξου σχολείου Αγ. Κυπριανού κα Βασούλα Μπάρον και η κα Μαρία- Ελένη Καραολή, Πρόεδρος της Ιδρυτικής Επιτροπής, για το Ελληνορθόδοξο Σχολείο Αποστόλου Ανδρέα.

Ακολούθησε η κα Γεωργία Δουκανάρη, δασκάλα και πρώην μαθήτρια του Ελληνικού Σχολείου στο Coventry με θέμα “Από το Θρανίο στην 'Εδρα”.

'Επειτα έκανε μία εισήγηση η κα Καμπουρίδου με θέμα “Ελληνόγλωσση Εκπαίδευση στη Μεγάλη Βρετανία και Ιρλανδία: Μέλλον και προοπτικές”.

Τελευταίος ομιλητής ήταν ο κ. Σάββας Παυλίδης, ο οποίος δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στο Συνέδριο, παρόλα αυτά παρουσιάστηκε η εισήγηση του από μία δασκάλα. Το θέμα ήταν “Το Παρόν και το Μέλλον του Ελληνικού Παροικιακού Σχολείου: Σημερινές πραγματικότητες και επιβαλλόμενες αλλαγές”.

Στο τέλος δεν υπήρχε συζήτηση λόγω έλλειψης χρόνου. Ακούστηκαν όμως ερωτήματα και προβληματισμοί εκπαιδευτικών.

Η σκέψη που θα μπορούσε να αποτελέσει το κεντρικό μήνυμα της ημερίδας αυτής είναι η ανάγκη για αγαστή συνεργασία όλων όσων εργάζονται για το καλό της παροικιακής Ελληνορθόδοξης παιδείας, σε όποιο μετερίζι και αν βρίσκονται: είτε πρόκειται για δασκάλους, γονείς, εργαζόμενους ή συμβούλους και προϊσταμένους εκπαιδευτικών φορέων και αρχών, ιδιοκτήτες ή διευθυντές σχολείων, η προτεραιότητα πρέπει να είναι η συμπαράταξη για την εκπλήρωση κοινών οραμάτων.

Τέλος μια εκτίμηση πολλών είναι η χρησιμότητα τέτοιων ευκαιριών ενημέρωσης, επικοινωνίας και διαλόγου και η ανάγκη να επαναλαμβάνονται σε πιο συχνή βάση, με σκοπό την πνευματική αλλά και πρακτική οικοδομή όλων.

Το Συνέδριο έκλεισε με πλούσιο δείπνο προσφερόμενο από την Κοινότητα του Απ. Βαρνάβα».

Μνήμης φωτεινῆς ἱερὸ ἀνάκλημα...

(Ἕνας ἀκόμα λόγος γιὰ τὸ Ἡμερολόγιον τοῦ Σωτηρίου ἔτους 2013,

ποὺ ἐξέδωσε ἡ Ἱ. Ἀρχιεπισκοπή Θυτείρων καὶ Μεγάλης Βρετανίας)

Ὁ εὐγενέστατος καὶ φιλότιμος οἰκοδεσπότης τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ὁ π. Ἀναστάσιος Δημ. Σαλαπάτας, πρωτοπρεσβύτερος καὶ ἐκ τῶν λογίων, πλὴν σεμνῶν, κληρικῶν, ἀνύστακτο  τέκνο τῆς μεγάλης πνευματικῆς οἰκογενείας τῆς σεπτῆς καὶ γεραρᾶς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς  Θυατείρων καὶ Μ. Βρετανίας, εἶχε τὴν καλωσύνη μὲ τὰ εἰσόδια τοῦ νέου ἐνιαυτοῦ τοῦ 2013, νὰ μοῦ στείλει τὸ Ἡμερολόγιο αὐτό.

Τὸν εὐχαριστῶ ἀπὸ βάθους καρδίας,  γιὰ τὸ φροντισμένο καὶ ἐνημερωτικὰ πληρέστατο αὐτὸ βιβλίο, τὸ ὁποῖο, ὁμολογῶ, πὼς καθὼς τὸ πῆρα στὰ χέρια μου καὶ τὸ φυλλομέτρησα, ἔγινε νοητὴ γέφυρα, ὥστε νὰ ἐπιστρέψω, μετὰ ἀπό δεκαεφτὰ χρόνια στὸ τόσο φιλικὸ Birmingham, στὸν ἐκεῖ  Καθερικὸ ναὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ὅπου πολλὲς φορὲς λειτούργησα μὲ τὴν φιλόφρονα πατρικὴ εὐλογία τοῦ Ἁγίου Θυατείρων, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου  κυρίου Γρηγορίου.

Εἰλικρινά, μὲ δέος, συγκίνηση καὶ ἄπειρες εὐχαριστίες πρὸς τὸν Κύριο καί τὴν Παναγία Μητέρα Του, γιατὶ ἔτυχα αὐτῆς τῆς πανσέπτου καὶ καθοριστικῆς γιὰ τὸν μετέπειτα ἱερατικό μου βίο ἐμπειρίας, θυμᾶμαι τὴν Κοινότητα τῶν ἐκεῖ Κυπρίων, μὲ πόση φιλικότητα καὶ ἀγάπη μὲ συνέδραμαν στὰ ιερατικά μου καθήκοντα, στὶς μετακινήσεις μου κι ἀσφαλῶς στὸ μεγάλο καὶ κορυφαῖο πρόβλημα γιὰ τὸ ὁποῖο βρέθηκα «εἰςτὴν ξένην»... Ποιὰ ξένην... Ἐκεῖ εἶδα πολλὰ ποὺ μὲ ἐντυπωσίασαν, μοῦ χάρισαν νέες προοπτικὲς γιὰ νὰ δῶ τὰ πράγματα μὲ ρεαλισμὸ καὶ πάντα ἐνταγμένα μέσα στο σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀπεργάζεται πάντα τῆ Σωτηρία μας, ὡς Πατέρας φιλόστοργος καὶ φιλάνθρωπος.

Ξαναβλέπω στὴ φωτ. τῆς σελ. 224 τὸν μεγάλο ναὸ, ὅπου στὸ ἐπίσης εὐρυχωρότατο ἱερὸ Βῆμα -σχεδὸν ἴσων διαστάσεων μὲ τὸ ναὸ τῆς ἐνορίας μου, τῶν Τρ. Ἱεραρχῶν, κι ἀναπολῶ γιορτάδες, Ὄρθρους, Θ. Λειτουργίες, ἀλλὰ καὶ Ἑσπερινοὺς ποὺ κάναμε μὲ τὸν κύριο Ἀνδρέα, τὰ γκρίζα πρωϊνὰ, τὴ στιλπνὴ, σταχτόχρωμη ἄσφαλτο ποὺ καθρέφτιζε τὰ βήματά μου, ἀλλὰ καὶ τὴ μικρὴ, ὅμως τόσο λαμπρὴ καὶ γιορταστικὴ σύναξη στὸ τέλος τῆς Λειτουργίας... Κι ἄλλα πολλά.

Μέσω αὐτῆς τῆς φιλτάτης σελίδας στέλνω τὶς εὐχές καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη μου στὴν Ὀρθόδοξη Κοινότητα τοῦ Birmingham καὶ εὔχομαι νὰ συνεχίσουν τὴν εὐλογημένη τους πορεία πρὸς τὸ Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο, μὲ τὴ συνδρομὴ τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων.

Κλείνοντας θὰ πρέπει νὰ πῶ δυὸ λόγια γιὰ τὸν ὁμώνυμο μὲ τὸν τῆς ἐνορίας μου ναό, τοῦ Ἀγ. Παντελεήμονος τοῦ Harrow, ὅπου καὶ εὐκλεῶς καὶ φιλοθέως ἱερατεύει ὁ τοῦ παρόντος ἰστιολογίου οίκοδεσπότης, ὁ π. Ἀναστάσιος. Εἶχα λοιπόν τὴν τιμή καὶ τὴν εὐλογία, ὤστε νὰ δῶ, ὄχι διὰ ζώσης, ἀλλὰ μέσω πολλῶν φωτογραφιῶν ποὺ μοῦ ἔστελνε ὀ προϊστάμενος τοῦ Ἀγ. Παντελεήμονος, τοὺς πολλοὺς καὶ ποικίλους βηματισμοὺς τοῦ φιλοπόνου π. Ἀναστασίου, ὥστε ὀ νεόδμητος ναός του νὰ ὑψωθεῖ ως ἔνα θαυμάσιο ἔργο χειρῶν ἀνθρώπων, ὅπου θὰ δοξάζεται ὁ Κύριος καὶ οἱ ἔφοροι Ἅγιοι Παντελεήμων καὶ Παρασκευή, πρὸς ἀγιασμό καὶ φωτισμό τῶν πιστῶν. Μὲ ἱερὴ συγκίνηση γευθήκαμε ἐπίσης τὴν εὐλογία τῶν έγκαινίων τοῦ ἐν λόγω ναοῦ καὶ χαρήκαμε ποὺ ἐπήγη ἕνα ἀκόμη Θυσιαστήριο ὅπου θὰ τελεῖται, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος ἡ Εὐχαριστία.

Πολυχρόνιος ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος ποὺ μοῦ ἔδωσε αὐτὴ τὴν εὐκαιρία νὰ πῶ δυὸ λόγια, λόγια προερχόμενα ἀπό τὸ ὑπέροχο τοῦτο Ἠμερολόγιο. Σ᾿ εὐχαριστῶ φίλτατέ μου, π. Ἀναστάσιε.

π. Κων. Ν. Καλλιανός

Η εβδομάδα του «Γ»

Το «Γ» είναι το γράμμα της γ-λώσσας μας. Είναι αυτό που οι δάσκαλοι το διδάσκουν στα μικρά παιδιά... εικονικά, λέγοντάς τους ότι το μικρό «γ» γράφεται όπως σχεδιάζεται ένα ψάρι που βουτάει στη θάλασσα!

ΓΛΩΣΣΑ! Η κύρια και βασική θεραπαινίδα του ανθρώπινου νου. Γι’ αυτό κι ο Πλάτωνας συνέδεε άμεσα τη Γλώσσα με τη λογική. Ο Διον. Σολωμός δε, διετράνωνε ότι δεν είχε τίποτε άλλο στο μυαλό του εκτός από την ελευθερία και τη Γλώσσα!

Θα έλεγα ότι απ’ όλους τους όμορφους ορισμούς της Γλώσσας που έχω ακούσει ή διαβάσει, εκείνος που με συγκινεί και με αγγίζει ψυχικά περισσότερο είναι η φράση του αγαπημένου μου Καθηγητή Γεωργίου Πατρώνου, που έλεγε πως «Γλώσσα δεν είναι μόνο νοήματα αλλά η μύηση στη ζωή»! Όντως!

Η Γλώσσα, ιδιαίτερα η αληθινή Γλώσσα, η έκφραση της σκέψης, ως βάση της διαλογικής επικοινωνίας με τους γύρω μας, είναι πραγματικά ό,τι πιο σπουδαίο, ό,τι πιο κομψό και γλαφυρό, ό,τι πιο μαγικό μπορεί να υπάρχει στην ανθρώπινη ζωή και στις διαπροσωπικές σχέσεις!

ΓΥΝΑΙΚΑ! Είναι τελείως αδύνατο ο περιορισμένος ανθρώπινος λόγος να περιγράψει με λίγες λέξεις και φράσεις το μεγαλείο του τελειότερου όντως δημιουργήματος του Θεού!

Γυναίκα ήταν κατ’ αρχάς η Εύα, που σημαίνει ζωή. Γυναίκα είναι η Παναγία μητέρα του Κυρίου και δική μας, που ως δεύτερη Εύα μας ανοίγει τη θύρα του Παραδείσου. Γυναίκα είναι η μητέρα και η σύζυγός μας, οι πιο σημαντικές υπάρξεις στη ζωή του άνδρα.

Ο Φρόϋντ την αποκαλεί αίνιγμα. Ο Γ.Γ. Μάρκες υποστηρίζει ότι είναι πιο δυνατή από τον άνδρα και ότι κυριολεκτικά συγκρατεί τον κόσμο! Ενώ ο δικός μας Σικελιανός της αφιερώνει μια ολόκληρη ποιητική ενότητα (με τον τίτλο «Η συνείδηση της Γυναίκας»), όπως πραγματικά της αξίζει, όπου την αναγράφει με «Γ» κεφαλαίο και τη χαρακτηρίζει ως «όμοια κορφή όλη χιόνια»! Για εμάς η Γυναίκα είναι όντως και παραμένει πάντοτε κορυφή!

ΓΝΩΣΗ! Από την αρχή της δημιουργίας του σύμπαντος και ειδικώτερα του ανθρώπου μας συνοδεύει το «ξύλο του γινώσκειν», το δένδρο της Γνώσης δηλαδή, με το οποίο βρισκόμαστε σε μια διαρκή διαλεκτική σχέση.

Η Γνώση πάντως, σε ανθρώπινο και κοσμικό επίπεδο, είναι μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, μια «συνείδηση Γνώσεως» κατά τον Σάρτρ, μια «ερμηνεία» σύμφωνα με το Νίτσε.

Οπωσδήποτε βέβαια η κατάκτηση της Γνώσης προϋποθέτει αποφασιστικότητα και αγώνα, για να φτάσει κανείς στην ουσία, στη ρίζα, στην αιτία, όπως θα ’λεγε κι ο Έριχ Φρομ. Η Γνώση τελικά έχει άμεση σχέση με την αλήθεια, όπως κι ο φόβος με το θάνατο.

ΓΡΑΦΟΜΗΧΑΝΗ! Ήμουν μαθητής του Δημοτικού, όταν ακούμπησα για πρώτη φορά τα χέρια μου σε γραφομηχανή. Ήταν μία παλιά χειροκίνητη που είχε στο σπίτι της μια θεία μου, καλή της ώρα!

Όταν διορίστηκα στη Ουαλία πριν από 26 χρόνια και χρειάστηκε να έχω τακτικά επίσημη αλληλογραφία, γραμμένη φυσικά σε γραφομηχανή, ζήτησα από τον τότε Αρχιγραμματέα της Ι.Α. Θυατείρων να με κατευθύνει που θα μπορούσα να βρω μια γραφομηχανή. Εκείνος με συμβούλεψε να προμηθευθώ υπολογιστή.

Έτσι, εισόδευσα οικειοθελώς και δυναμικά στον χώρο της νέας τεχνολογίας, όπου παλεύω με τα κύματά της από τότε και βέβαια βρίσκομαι κι αυτή τη στιγμή που συντάσσω αυτές τις γραμμές. Δεν μετάνιωσα ποτέ για τη θερμή αυτή σχέση που είχα παλιότερα με τη γραφομηχανή και την αντίστοιχη που έχω σήμερα με τον υπολογιστή!

ΓΕΙΤΟΝΙΑ! Ένα από τα ομορφότερα κι γλυκύτερα κοινωνικά στοιχεία, ιδιαίτερα του ελληνικού τρόπου ζωής, είναι η Γειτονιά και βέβαια και οι άνθρωποι που την απαρτίζουν, οι Γείτονες.

Είναι γνωστή η σοφότατη ελληνική παροιμία, πως «πρώτα βλέπει κανείς το Γείτονά του και μετά τον ήλιο»! Όπως είναι επίσης γνωστό το τραγούδι «Υπομονή» του Αλέκου Σακελλάριου, που αρχίζει με τις λέξεις: «Γειτονιά, ο δρόμος σου στενός...».

Αναφέρομαι βέβαια περισσότερο στη Γειτονιά της Πατρίδας και λιγότερο στην αντίστοιχη της Αποδημίας. Αξίζει ν’  αναφέρω ότι με τους παλιούς Γείτονές μου, που με συνδέουν με την ιδιαίτερη Πατρίδα μου, ακόμα και στο Facebook προσφωνούμε ο ένας τον άλλον με τον κλασικό και καταξιωμένο τίτλο: «Γείτονα»! Τους απευθύνω κι από εδώ εγκάρδιο χαιρετισμό!

ΓΕΦΥΡΑ! Ένα σπουδαίο κατασκεύασμα, έμπνευση του ανθρώπου, έτσι ώστε να φέρει κοντά δύο περιοχές, δύο κόσμους, που αν δεν υπήρχε η Γέφυρα θα έμεναν για πάντα σε αντικρυστές όχθες. Όπως καταλαβαίνει κανείς αυτό έχει και τη φιλοσοφική εκτός από την πρακτική του διάσταση.

Με τη Γέφυρα έχουμε τη δυνατότητα να «γεφυρώσουμε» χάσματα, να ενώσουμε διεστώτα, να μειώσουμε αποστάσεις, να περιορίσουμε αντιθέσεις και διαφωνίες, έχουμε τελικά την ευκαιρία να συμφιλιωθούμε με το(ν) Άλλο(ν)!

Γέφυρες, Γεφύρια ή Γιοφύρια, είναι αναπόσπαστα κομμάτια του ελληνικού τοπίου, με προεξάρχον εκείνο της Άρτας, αλλά κι εκείνα που ο καθένας φέρνει μέσα στο νου και στην ψυχή του, από την ιδιαίτερη Πατρίδα του κι από τους τόπους  που έζησε και έδρασε.

ΓΕΥΣΗ! Ευρισκόμενος για τρεις δεκαετίες στη Διασπορά, έχω ακούσει πολλές φορές την ερώτηση: «Τί σου λείπει περισσότερο από την Πατρίδα»; Η αυθόρμητη απάντησή μου είναι πάντοτε η ίδια: «Οι δικοί μου άνθρωποι και οι Γεύσεις»!

Και είναι αλήθεια ότι οι «δικές» μας Γεύσεις είναι διαφορετικές, ίσως όχι για κάποιο μαγειρικό ή άλλο πρακτικό λόγο, αλλά κυρίως γιατί συνδέονται με τις διανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις μας.

Οι ντομάτες του πατρικού κήπου, τα γλυκά της μάνας, οποιαδήποτε νοστιμιά θα απολαύσουμε σε μια οικογενειακή εκδήλωση, έχουν ανεπανάληπτη Γεύση, που δεν μπορεί κανείς να βρει πουθενά αλλού παρά στο οικείο περιβάλλον του!

Βασιλέας Χριστός

Στη γειτονιά μας στο ΒΔ Λονδίνο βρίσκεται ένας Ρωμαιο-Καθολικός Ναός, αφιερωμένος στους Αγίους Πάντες.

Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός του είναι ιδιαίτερος και βέβαια δυτικότροπος και προφανώς μοντέρνος.

Στην εξωτερική πλευρά του καμπαναριού του, σ’ αυτήν που «κοιτάζει» προς τον κεντρικό δρόμο, έχει τοποθετηθεί ένα άγαλμα του Βασιλέα Χριστού.

Το εν λόγω άγαλμα, του οποίου το ύψος φθάνει στα 3 μέτρα και 65 εκ., κατασκευάσθηκε από υαλοβάμβακα. Οι γλύπτες που το σμίλεψαν ήταν ο Bernard και η Anne Davis.

Τα αποκαλυπτήριά του έγιναν μια Κυριακή βράδυ. Ήταν 13 Ιουνίου του 1965.

Ο ποιητής Ivor C. Treby (1933-2012) είδε το άγαλμα αυτό, περνώντας έξω από το Ναό, και εμπνεύσθηκε το παρακάτω ωραίο ποίημα, με τον τίτλο «Περαστικοί»:

This Christ floats in air
on the church’s façade
His body unbroken
no nails and no blood
His feet are unsandalled,
His beard tightly curled
He stands, it might be,
on the shore of the world.

The Muslim and Hindu
who travel this road
May seem to ignore Him,
for them He’s no God,
And even the Christians don’t notice Him there
Alone, unregarded, and floating in air.

Mankind hurries past
with a care-driven tread,
The Sikh’s little dog
pulls with haste at its lead;
How long He has wandered,
now stopped here by chance
A Presence in stillness,
this Lord of the Dance.