Ἀναγνώσεις...

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, Ὅλα εἶναι δρόμος. Εὐκαιρίες συμφιλίωσης μὲ τὸν χαμένο μας ἑαυτό, Ἁρμός, Ἀθήνα 2014, σσ. 114.

Ὁ παπα-Χαράλαμπος εἶναι ἔνας νέος ἰερέας, λόγιος καὶ παράλληλα γνώστης τῶν νέων μορφῶν πληροφορικῆς ἐπικοινωνίας. Ἡ θαυμάσια ἰστοσελίδα του μὲ τὸν τίτλο «π. Λίβυος» δέχεται πολλὲς ἐπισκέψεις, ἀλλὰ καὶ τὸ πρῶτο βιβλίο του, ποὺ εἶναι μιὰ συλλογὴ ἀπὸ πολὺ προσεγμένα καὶ μὲ νόημα γραμμένα διηγήματα, τοὺ τιτλοφορεῖται «Ὁ Κινέζος, ὁ Θεός κι ἡ μοναξιά», ἐντυπωσίασε καὶ ἔγινε δεκτὸ ἀπὸ τὸ ἀναγνωστικὸ κοινό μὲ εὐμενέστατα σχόλια.

Τώρα μὲ τὸ νέο του βιβλίο, ποὺ εἶναι, καὶ πιστεύω ὅτι ἀποτελεῖ ἀπόσταγμα τῆς ποιμαντικῆς του ἐμπειρίας καὶ τῆς ἱερατικῆς διακονίας του, προσπαθεῖ νὰ συνδράμει τὸν καθένα μας νὰ τὰ βρεῖ μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ φυσικὰ στὴ συνέχεια μὲ τὸ συνάνθρωπο καὶ τὸ Θεό. Τὰ δεκαεννέα λοιπὸν κείμενα τοῦ βιβλίου γίνονται στὴν περίπτωση αὐτὴ βακτηρία καὶ συνδρομή, ὥστε νὰ ἐπιτευχθεῖ τὸ παραπάνω ἐγχείρημα. Ὀφείλω δὲ νὰ προσθέσω ὅτι ὁ λόγος τοῦ π. Χαραλάμπη εἶναι καὶ εὔληπτος, ἀλλὰ καὶ σαφής, τίμιος λόγος καὶ εἰλικρινής, γιατὶ δὲν εἶναι λόγος γραφείου, ἀλλὰ τοῦ ἐξομολογητηρίου καὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζας. «Τὸ νόημα, ἡ ἀξία καὶ ἡ χαρὰ τῆς ζωῆς εἶναι στὰ  μικρὰ καὶ καθημερινά. Σὲ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ μας διαφεύγουν τὶς ὧρες ποὺ ἀντὶ νὰ ζοῦμε σκεφτόμαστε» θὰ μᾶς πεῖ (σελ. 67). Κι ἀλλοῦ θὰ τονίσει (καὶ πολὺ σωστά, γιὰ νὰ μὴν πῶ καὶ σοφά) «Γιὰ νὰ δημιουργήσεις χρειάζεται κάπου νὰ σταθεῖς, νὰ πατήσεις, νὰ ἁπλώσεις πινέλα καὶ μπογιές, ἤχους καὶ μορφές. Δὲν ἔχει σημασία ἄν τὸ πρωτογενές σου ὑλικὸ δὲν εἶναι τὸ καλύτερο... Τέχνη δημιουργεῖται ὅταν τὸ ἐσωτερικὸ ἀσχημάτιστο συναίσθημα λάβει μορφὴ καὶ δομή. Καὶ τοῦτο δὲν μπορεῖ νὰ συντελεστεῖ ὄταν οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουν κατανοήσει καὶ συνάψει εἰρήνη μὲ τὸν βαθύτερο ἐαυτό τους» (σελ. 72).

Θὰ μποροῦσα νὰ καταθέσω κι ἄλλα τέτοια σημαντικὰ ἀποσπάσματα ἀπό τὸν φιλόσοφο καὶ φωτεινὸ λόγο τοῦ π. Χαραλάμπη. Ὅμως προτείνω στὸν ἀναγνώστη μου νὰ καταφύγει στὶς σελίδες του -τὸ βιβλίο δὲ διαβάζεται μιὰ κι ἔξω: θέλει προσεχτικὴ μελέτη καὶ στοχασμό- γιὰ νὰ μπορέσει ἔτσι νὰ πορευτεῖ καὶ τὸ δικό του τὸ δρόμο.  Ἴσως δὲ βρεῖ καὶ τὴ σωτήριο ἐκείνη ὁδό ποὺ θὰ τοῦ ἀνοίξει καὶ τὶς πύλες τοῦ Οὐρανοῦ. Γιατὶ ὑπάρχει κι αὐτὸς ὁ δρόμος... Μὴν τὸ ξεχνᾶμε. Κι αὐτὸς εἶναι ἕνας καὶ μοναδικός: Ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Καὶ δὲν τὸ λέω ἐγὼ ἤ ὁ παπα-Χαράλαμπος. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς τὸ μαρτυρεῖ: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδὸς ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» ( Ἰω. 14, 6).

Ὁπότε παραφράζοντας τὸν τίτλο τοῦ ὐπέροχου αὐτοῦ βιβλίου τοῦ καλοῦ συμπρεσβυτέρου καὶ ἀδελφοῦ, τὸν ὁποῖο καὶ εὐχαριστοῦμε γιὰ τὰ πρόσφορα αὐτὰ τῆς ἀγάπης του ποὺ καταλύουν τὴν πνευματική μας πεῖνα,  συμπληρώνω:  Ὅλα εἶναι Χριστός. (πρβλ. Κολ. 3, 11).

παπα-Κων. Ν. Καλλιανός

Η εβδομάδα του «X»

Τελειώνουμε σιγά-σιγά! Είμαστε στο γράμμα «Χ», στο τρίτο από το τέλος της αλφαβήτας μας. Ένα γράμμα που μας θυμίζει πολλά. Μας θυμίζει γράμματα από άλλες γλώσσες και πολιτισμούς. Μας θυμίζει όμως και τον χιαστί σταυρό του Αγίου Ανδρέα, του Προστάτη της Σκωτίας, της οποίας η σημαία φέρει τον χιαστί σταυρό του μαρτυρίου του Πρωτόκλητου αυτού Αποστόλου. Επίσης, κατά την ευλογία που προσφέρει ο Ιερέας στους πιστούς με το δεξί του χέρι, σχηματίζεται -εκτός των άλλων- και το γράμμα «Χ», που συμβολίζει το όνομα του Χριστού!

ΧΡΟΝΟΣ! Άντε τώρα να ορίσεις τούτη την άπιαστη έννοια, που διαπερνά όλη τη ζωή, αλλά που περνά μέσα από τα χέρια μας και τρέχει σαν το νερό, κι ούτε που μαθαίνουμε ποτέ από που έρχεται και που πηγαίνει...

Στην Ορθόδοξη Θεολογία ο Χρόνος κατανοείται ως μέρος κι όχι ως όλον. Πριν και μετά το Χρόνο υπάρχει η αιωνιότητα, η οποία είναι βέβαια υπέρχρονη. Μέσα στο πλαίσιο της λειτουργικής και ευχαριστιακής έκφρασης της Εκκλησίας ο Χρόνος παύει να έχει τη συνηθισμένη κοσμική του διάσταση και ισχύ, και μεταμορφώνεται σε ένα διαρκές «παρόν»!

O δόκιμος ποιητής μας Γιώργος Σαραντάρης αναφέρει με λυρικό κι ευγενικό ύφος: «Δεν ονειρεύτηκα ποτὲ το Χρόνο / Και τη συντροφιά του / Μήτε την απουσία του οσφράνθηκα ποτὲ / Σε κάποιο ελάχιστο ηδονικό μου ύπνο»!

ΧΑΜΟΓΕΛΟ! Στην εμφάνιση και στην αρχή του είναι μονάχα μια σύσπαση του προσώπου. Όμως αυτή η, κάποτε ελάχιστη, σύσπαση, δείχνει θετικά συναισθήματα και πλούσια εσωτερική και καρδιακή διάθεση.

Το αποτέλεσμα μάλιστα του Χαμόγελου είναι ότι δημιουργεί στους γύρω μας συνανθρώπους χαρά, ευδιαθεσία και ανακούφιση. Προσφέρει δε θάρρος και παρηγοριά, ενώ αναπτερώνει την αισιοδοξία και δημιουργεί ευτυχισμένες στιγμές.

Σε όλους τους λαούς και τους πολιτισμούς υπάρχουν ειδικές φράσεις και παροιμίες που επισημαίνουν την αξία του Χαμόγελου. Για παράδειγμα ο Σαίξπηρ έγραψε πως «Ό,τι θέλεις θα το πάρεις ευκολότερα με το Χαμόγελο παρά με το σπαθί σου» κι οι Κινέζοι έχουν μια παροιμία που λέει ότι «Εκείνος που δεν μπορεί να χαμογελάσει, δεν πρέπει ν’ ανοίξει μαγαζί»!

ΧΡΕΟΣ! Στην εποχή μας ο περισσότερος κόσμος ακούγοντας τη λέξη αυτή σκέπτεται (και με το δίκιο του) οικονομικές έννοιες, όπως το «επαχθές και επονείδιστο Χρέος» που έχει αναφορά στο δημόσιο Χρέος της Ελλάδας.

Ο πολύς Νίκος Καζαντζάκης όμως μας διδάσκει μια άλλη ερμηνεία του σπουδαίου αυτού όρου: «Το πρώτο σου Χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νοιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους, Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου Χρέος, να παραδώσεις στο γιό τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει».

Αξίζει όμως να ακούσουμε και τον εξαίσιο και σοφότατο λόγο του αρχαίου δάσκαλου Αριστοτέλη, πως «Χρέος έχουμε να θεωρήσουμε το Θεό πνεύμα πανίσχυρο, αθάνατο και τέλειο. Γιατί αν και αόρατος για τα μάτια των ανθρώπων, φανερώνεται με τα έργα του»!

ΧIONI! Σύμφωνα με τους επίσημους ορισμούς «To Χιόνι είναι ένα είδος υετού που αποτελείται κατά 100% από παγοκρυστάλλους σε μορφή χιονονιφάδων».

Η ομορφιά του Χιονιού γενικώτερα και των κρυστάλλων του ειδικώτερα προσελκύει πάντα την προσοχή και τον θαυμασμό όλων των ανθρώπων, ιδιαίτερα βέβαια κατά την χειμωνιάτικη περίοδο, οπότε και λαμβάνουμε άμεση εμπειρία της παρουσίας του.

Ο ποιητής Τάσος Βυζάντιος μας εξηγεί την σχέση του Χιονιού με το καλοκαίρι: «Οι νυφάδες του πρόσφατου Χιονιού / αναπαύθηκαν απαλά / στο παγκάκι της αυλής μας. / Το καλοκαίρι που θα κάθομαι εκεί / πίνοντας τον φραπέ μου- / θα αισθάνομαι τη δροσιά του Χιονιού...»!

ΧΡΙΣΤΟΣ! Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, που -όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου- σαρκώθηκε και έγινε τέλειος άνθρωπος. Ως Θεάνθρωπος δε, με το Πάθος και την Ανάστασή Του, έσωσε το ανθρώπινο γένος από την αμαρτία, τη φθορά και τον πνευματικό θάνατο.

Ο όρος Χριστός προέρχεται από το χρίω, και είναι αντίστοιχος προς το εβραϊκό Mašíaḥ (Μεσσίας). Ο Χριστός είναι ο δημιουργός της πίστεως και ο τελειωτής, Αυτός δηλαδή που την οδηγεί στην τελειότητα και την πληρότητα.

Πιο απλά, μπορούμε να πούμε ότι ο Χριστός μας είναι αυτός που μας φύτεψε μέσα μας την πίστη, και είναι επίσης ο ίδιος που διατηρεί, συντηρεί και τελειοποιεί αυτή την πίστη μέσα μας, κι έτσι μας οδηγεί στη σωτηρία!

ΧΕΛΙΔΟΝΙ! Το όμορφο αυτό και αποδημητικό πτηνό έχει έντονους και εμφατικούς συμβολισμούς. Ο Ελύτης ψάλλει μελωδικά, «Ένα το Χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή». Το Χελιδόνι σημαίνει ένα προμήνυμα ελευθερίας που ξεπετάγεται μέσα από τη σκλαβιά. Η άνοιξη δε, επισημαίνει την ελευθερία και την ανάσταση, που είναι ακριβή και δεν αποκτιέται εύκολα.

Σε θεολογικό επίπεδο, ο Άγιος Νικόλαος Αχρίδος αναφέρει με γλυκιά γλαφυρότητα πως «Όταν τα Χελιδόνια μένουν από τροφή και το κρύο πλησιάζει, ξεκινούν το ταξίδι τους για τα θερμά κλίματα. Εκεί θα βρουν πολύ ήλιο και αρκετή τροφή. Ένα Χελιδόνι πετά μπροστά, δοκιμάζει τον αέρα και δείχνει τον δρόμο. Όλα τα υπόλοιπα Χελιδόνια ακολουθούν την πορεία του».

Και συνεχίζει ο ίδιος ιερός συγγραφέας, αναφερόμενος στην Ανάληψη του Κυρίου μας, «Αυτό το ευλογημένο Χελιδόνι, το πρώτο που πετάει προς τον τόπο της νοσταλγίας, που διαλύει το σκοτάδι και διαπερνά με τα δυνατά φτερά του την βαριά ατμόσφαιρα ανάμεσα σε γη και ουρανό είναι ο Χριστός»!

ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑ! Ένα από τα πράγματα που μου έκαναν μεγάλη εντύπωση από την παιδική μου ηλικία ήταν τα Χαρτονομίσματα. Τα χρώματα, τα γράμματα, οι εικόνες, οι υπογραφές, οι ημερομηνίες, έκρυβαν μια απροσδιόριστη μαγεία.

Έτσι άρχισα και τη συλλογή των Χαρτονομισμάτων. Δεν είναι μεγάλη. Θεωρώ όμως ότι εμπεριέχει αντιπροσωπευτικά Χαρτονομίσματα της σύγχρονης Ελλάδας. Ένα από εκείνα είναι κι αυτό της σημερινής ανάρτησης, των 500 δραχμών, με χρονολογία το 1932.

Κάποτε, όταν είμασταν παιδιά, παίζοντας με φίλους, βρήκαμε στο υπόγειο ενός σπιτιού ένα τσουβάλι γεμάτο «κατοχικά» Χαρτονομίσματα. Ήταν βέβαια χωρίς πραγματική αξία. Εμείς όμως θεωρήσαμε ότι ανακαλύψαμε ένα… χαμένο θησαυρό!

Εγκύκλιος για τα Σχολεία

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΥΑΤΕΙΡΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Στους Ευλαβεστάτους Ιερείς και Διακόνους, Αξιοτίμους Προέδρους και τα Μέλη των Εκκλησιαστικών Επιτροπών και τους Δασκάλους και τους Γονείς των Ελληνικών Παροικιακών Σχολείων της Ομογένειας Ηνωμένου Βασιλείου και Ιρλανδίας

Αγαπητοί μας εν Κυρίω,

       

Με την βοήθεια του Αγίου Θεού και με την δική σας ενεργουμένη συμβολή ολοκληρώθηκαν κι εφέτος οι εργασίες των Ελληνικών Σχολείων της Ομογένειας Ηνωμένου Βασιλείου και Ιρλανδίας.  Τα Ελληνικά και Κατηχητικά Σχολεία διακόπτουν τα μαθήματά τους για τις καλοκαιρινές διακοπές. Απευθύνουμε, λοιπόν, την παρούσα για να εκφράσουμε τις θερμές ευχαριστίες και την ευαρέσκεια και ημών προσωπικώς και της καθ’  ημάς Ιεράς Αρχιεπισκοπής για την αφοσίωση, τον ζήλο, την αγάπη και το ειλικρινές ενδιαφέρον που έχετε δείξει ώστε τα Σχολεία μας αυτά να λειτουργήσουν αποδοτικά και χωρίς προβλήματα το σχολικό αυτό έτος 2013-2014.

Θα θέλαμε επίσης με την ευκαιρία του τέλους της σχολικής χρονιάς να επιστήσουμε την προσοχή όλων σας, στην παρατηρούμενη συνεχώς συρρίκνωση του αριθμού των παιδιών σχολικής ηλικίας που φοιτούν στα Σχολεία της Ομογένειας. Και η συρρίκνωση αυτή προβάλλει απειλητικά τον τεράστιο κίνδυνο αφελληνισμού των νεωτέρων γενεών της Ομογένειάς μας και την σταδιακή αλλά μόνιμη πια απορρόφησή τους στην αδηφάγο χοάνη της χώρας αυτής της Παροικίας μας.

Ένας κίνδυνος, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα, όπως όλοι πρέπει να γνωρίζουμε, ότι και ο Ελληνισμός του 19^ου αιώνα είχε πλήρως απορροφηθεί από την φιλοξενούσα κοινωνία και χάθηκε για πάντα ως Ομογένεια, λόγω ακριβώς της ελλείψεως Ελληνικών Σχολείων.

Γι’ αυτό και καλούμε όλους και όλες σας, ο καθένας και η καθεμία σας να αναλάβετε μια οργανωμένη και έντονη σταυροφορία ώστε να μην υπάρξει παιδί σχολικής ηλικίας σε οικογένεια Ελληνικής και Ορθοδόξου καταγωγής που να μην φοιτά στο πλησιόχωρο στο σπίτι του Ελληνικό Σχολείο. Και θα το κατορθώσετε αυτό με προσωπικές επισκέψεις και με πειθώ να εξηγήσετε στους γονείς ότι η εκμάθηση και της  Ελληνικής Γλώσσας και της Ορθοδόξου παραδόσεως εγγυάται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους. Παράλληλα, όμως, κρατά δεμένα τα παιδιά με την οικογένειά τους, με την γενέτειρα των γονιών και των προγόνων τους, με την Ορθόδοξη Εκκλησία μας και με τον αθάνατο Ελληνικό μας Πολιτισμό.

Με την ευκαιρία, επίσης, αυτή, σας υπενθυμίζουμε ότι στο Λονδίνο λειτουργούν σήμερα και τρία ημερήσια Ελληνικά Σχολεία. Εκείνο της Ελληνικής Πρεσβείας (Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο) και τα δύο Ομολογιακά μας Σχολεία, εκείνο στο Thornton Heath Croydon του ‘’Αγίου Κυπριανού’’ (Δημοτικό), και εκείνο στο Βόρειο Λονδίνο Finchley του ‘΄Αγίου Ανδρέα’’ (Γυμνάσιο). Σας συμβουλεύουμε δε πατρικά να εκμεταλλευτείτε αυτή τη μοναδικής σημασίας ευκαιρία που σας δίνεται να εγγράψετε τα παιδιά σας στο πιο προσιτό σ’ εσάς  από τα τρία αυτά Εκπαιδευτήρια, η φοίτηση στα οποία είναι μάλιστα, εντελώς δωρεάν.

Να μην λησμονείτε δε ότι εκεί που δεν υπάρχει Ελληνικό Σχολείο και Ελληνικός Ορθόδοξος Ναός, η Ομογένεια στην Αποδημία είναι καταδικασμένη να φθίνει σταδιακά, αλλά μόνιμα. Κάτι, δηλαδή, απευκταίο για όλους μας. Ταυτόχρονα, όμως, να μην ξεχνάτε ότι ο τακτικός εκκλησιασμός των παιδιών, μαζί με τους γονείς και όπου τούτο είναι, δυνατό και με τους δασκάλους τους, εγγυάται την καλύτερη δυνατή ασφάλεια για ένα μέλλον Ελληνοχριστιανικό, που θα τα κρατήσει άρρηκτα δεμένα με τις ρίζες μας.

Ευχόμενοι δε σ’ εσάς και τους Συνεργάτες σας καλό καλοκαίρι, υγεία και δύναμη ώστε με ζήλο και αφοσίωση αν δουλέψετε για την αναβάθμιση ποιοτικά    και ποσοτικά των σχολικών μας μονάδων, διατελούμε μετά θερμών ευχών και της εν Κυρίω αγάπης και τιμής.

Λονδίνο, Ιούνιος 2014

Ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Γρηγόριος

Κλείνουν τα Σχολεία μας

Τα Ελληνικά Παροικιακά Σχολεία της Ομογένειας Μεγάλης Βρετανίας ολοκληρώνουν τη λειτουργία τους σήμερα Παρασκευή και αύριο Σάββατο.

Τελετές λήξης μαθημάτων πραγματοποιούνται σε όλα τα Σχολεία. Οι ετοιμασίες είναι εντατικές. Η λαχτάρα των παιδιών και των οικογενειών μεγάλη.

Στο Ελληνικό Κολέγιο Αγίου Παντελεήμονος στο Harrow - ΒΔ Λονδίνου ετοιμάσθηκε και το χειροποίητο σκηνικό, με τη φροντίδα της Εκπαιδευτικού Πρεσβυτέρας Βιργινίας Κωνσταντινίδου - Σαλαπάτα.

Η γιορτή θα είναι αφιερωμένη στην Κύπρο μας, για να θυμηθούμε όλοι τα 40 χρόνια υποδούλωσης που υφίσταται η κατεχόμενη βόρεια πλευρά της μεγαλονήσου, αλλά και στο καλοκαίρι, στη θάλασσα, στα καΐκια και στον ηλιόλουστο καιρό της Πατρίδας.

Η Γλυκύτητα του Μελιού

Το Σάββατο 12 Ιουλίου 2014, στις 6:30 μ.μ., θα πραγματοποιηθεί μια ειδική εκδήλωση από την ομάδα «Actors of Dionysus», στη διεύθυνση 10 Eton Road, London, NW3 4SS.

Η ομάδα αυτή πρόκειται να παρουσιάσει το καινούργιο της CD: «The Sweetness of Honey - Sappho in poems and songs», ως μέρος των εορτασμών για την 21^η επέτειό της.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης θα έχει ως εξής:

6.30 pm - Guests arrive - Drinks and canapés

7.00 pm - David Stuttard gives an introductory talk followed by
poetry (read by Fenella Fielding and Tamsin Shasha) and music
(written and performed by Emma Hetherington and Rebecca Vucetic)

7.45 pm - fund-raising raffle and donations toward the charity.

Who could possibly resist this? Charismatic, sensuous, sublime: Imagine yourself under Sappho’s silver moon, the warm wind of her beloved Lesbos around you, the oak leaves shivering; our poet and her lovely girls your companions. A lyrical delight. 

R.S.V.P. by phone to 01273 673 691; by email to info@actorsofdionysus.com;
or by letter 25 St Luke’s Road, Brighton BN2 9ZD

This is a free event with a suggested donation of £50 towards the work of aod’s education programme. Actors of Dionysus is a registered charity no. 1044532

Εθνική Ελλάδος… Γεια σου!!!

Σκέψεις με αφορμή την ήττα της εθνικής μας ομάδας

Δεν παρακολουθώ ποδόσφαιρο παρά μόνο όταν η εθνική μας ομάδα, μας χαρίζει απρόσμενες νίκες και εγείρει το ενδιαφέρον και μιας μερίδας κόσμου μη οπαδών του αθλήματος, κατηγορία στην οποία ανήκω και εγώ.  Χάρηκα πάρα πολύ όταν άκουσα πως κέρδισε η ομάδα μας την περασμένη Τετάρτη και με συνεπήρε το αίσθημα και ο ενθουσιασμός των Ελλήνων για τη νίκη.

Οπότε την περασμένη Κυριακή περίμενα πως και πώς να παρακολουθήσω τον αγώνα και να ζήσω ξανά μια τέτοια στιγμή νίκης και εθνικής υπερηφάνειας.

Δεν κερδίσαμε. Παίξαμε όμως καλά. Έβλεπα την ομάδα να κλαίει και σκεφτόμουν το βάρος που κουβαλούσε στη διάρκεια του παιχνιδιού και την ανάγκη της να χαρίσει άλλη μια νίκη.

Κάποιοι είπαν πως αυτό που μετράει δεν είναι η προσπάθεια αλλά η έκβαση του αποτελέσματος.  Διαφωνώ.  Αυτή η σκέψη μάλιστα με προβληματίζει γιατί τη βλέπω γύρω μου να ακμάζει και να θεριεύει. Μα γίνεται όλοι να κερδίζουμε; Η σημασία του παιχνιδιού, κάθε παιχνιδιού, είναι το ίδιο παιχνίδι.

Η διαδικασία του να συμμετέχεις, να προσπαθείς, να βάζεις τον καλύτερό σου εαυτό, να εκτίθεσαι.   Δεν είναι εύκολο ούτε απλό.  Μας ανησυχεί και μας αγχώνει το αποτέλεσμα τόσο, που δε χαιρόμαστε την ίδια τη διαδικασία και τα οφέλη που μπορούμε να αποκομίσουμε από μία ήττα.  Εννοείται βέβαια, πως όταν πάμε να παίξουμε πάμε για να κερδίσουμε. Είναι ένας ξεκάθαρος στόχος. Θέλουμε να ακούσουμε τα μπράβο και το χειροκρότημα. Υπάρχει όμως πάντα κάποιος καλύτερος ή ίσως πιο τυχερός. Γιατί η έκβαση ενός αποτελέσματος είναι παράγοντας πολλών παραμέτρων.

Πραγματικά δεν πειράζει. Θα υπάρξουν πολλά παιχνίδια και πολλές άλλες ευκαιρίες. Μελετάμε τα λάθη μας και μαθαίνουμε από αυτά.  Και ύστερα είμαστε πάλι έτοιμοι, πιο δυνατοί και με τον ίδιο ξεκάθαρο στόχο. Τη νίκη.

Ευαγγελία Χελιώτη

Λουτράκι Κορινθίας

O παραθεριστικός παράδεισος δίπλα στην Αθήνα

Ο πατέρας μου κατάγεται από το Κιάτο της Κορινθίας. Εκεί έζησε όλα τα παιδικά και νεανικά του χρόνια πριν έρθει στην Αθήνα, την δεκαετία του 1950, για να αναζητήσει μια καλύτερη τύχη. Δυστυχώς τα χρόνια μετά την κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο ήταν μίζερα και φτωχά και όλοι οι νέοι αναγκάζονταν να μετοικήσουν και να ψάξουν ένα πιο πρόσφορο μέλλον στην πρωτεύουσα ή στις μεγαλουπόλεις. Παρόλα αυτά ο πατέρας μου ποτέ δεν ξέχασε την Κορινθία και μετά από πολλά χρόνια κατάφερε και αγόρασε ένα μικρό εξοχικό στο Λουτράκι. Το εν λόγω εξοχικό είναι μια γκαρσονιέρα με μεγαλούτσικη βεράντα πέντε λεπτά από την θάλασσα, μια ταπεινή γωνίτσα στον κόσμο που την λατρεύει όλη η οικογένεια. Πάμε όσο συχνά μας το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις μας για να βρεθούμε κοντά στην γενέθλια γη, για να επικοινωνήσουμε με το περιβάλλον, για να βρεθούμε δίπλα στην θάλασσα, για να γευτούμε την ηρεμία και την γαλήνη που δίνει μόνο η πατρίδα.

Στα αρχαία χρόνια το Λουτράκι ονομαζόταν Θέρμες, λόγω των ιαματικών πηγών του. Προστάτιδα δε της πόλης ήταν η θεά Άρτεμις. Στα νεώτερα χρόνια επικράτησε η ονομασία Λουτράκι, πάλι λόγω των ιαματικών πηγών: των λουτρών. Αναγνωρίστηκε επισήμως ως λουτρόπολη το 1925. Το Λουτράκι χτυπήθηκε από τον εγκέλαδο δύο φορές: το 1928 και το 1981. Την πρώτη φορά καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς η πόλη, την δεύτερη κατέρρευσαν κάποια κτήρια και η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές. Όλα τα νεώτερα κτήρια του Λουτρακίου θεωρούνται πλέον αντισεισμικά και έχουν κατασκευαστεί με αυστηρά κριτήρια.

Στο Λουτράκι βρίσκεται ο ναός της Παναγίας της Γιάτρισσας. Γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου και για ένα τριήμερο πλήθος κόσμου συρρέει για να προσκυνήσει την θαυματουργή εικόνα. Μια όμορφη, ρομαντική ιστορία κρύβεται πίσω από την δημιουργία της εκκλησίας. Σύμφωνα με αυτήν την ιστορία, μια μαία ερχόταν στο Λουτράκι επί σειρά ετών για να κάνει ιαματικά μπάνια. Σε μια από τις επισκέψεις της έδωσε ένα δώρο στην σπιτονοικοκυρά της, την Μαρία Σώκου: μια εικόνα της Παναγίας που κρατούσε τον Χριστό βρέφος στην αριστερή της πλευρά. Διηγήθηκε στην Μαρία Σώκου την ιστορία της εικόνας: την είχε προμηθευτεί  από ένα ταξίδι της στους Αγίους Τόπους και την είχαν διαβεβαιώσει  πως η εικόνα ήταν θαυματουργή.  Αμέσως μετά την παράδοση της εικόνας η μαία πέθανε και η Μαρία Σώκου με την βοήθεια του τότε Μητροπολίτη Κορινθίας Δαμιανού και την συνεισφορά των κατοίκων, έχτισε την εκκλησία για να στεγάσουν την θαυματουργή εικόνα.

Στο βουνό των Γερανείων στο Λουτράκι βρίσκεται η μονή του Όσιου Πατάπιου. Ο Άγιος Πατάπιος γεννήθηκε στην Άιγυπτο τον 4ο αιώνα. Μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη όπου έχτισε μοναστήρι. Όταν ο άγιος κοιμήθηκε τα οστά του μεταφέρθηκαν στην μονή του Αγίου Ιωάννη της Πέτρας. Προστάτιδα της μονής ήταν η Ελένη Παλαιολόγου, σύζυγος του Εμμανουήλ Β΄ του Παλαιολόγου και μητέρα του τελευταίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης τα οστά του αγίου Πατάπιου μεταφέρθηκαν στα Γεράνια από τον ανηψιό της Ελένης Παλαιολόγου, Αγγελή Νοταρά. Ο Νοταράς τοποθέτησε τα λείψανα σε ένα σπήλαιο για να τα προφυλάξει. Το 1952 ιδρύθηκε το μοναστήρι για να φυλάξει το λείψανο του αγίου Πατάπιου. Ο επισκέπτης σήμερα μπορεί να δει ακόμα τις εικονογραφίες του Αγίου Πατάπιου και της Αγίας Υπομονής (της Ελένης Παλαιολόγου) στο σπήλαιο που βρίσκεται δίπλα στην μονή. Χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα και είναι άγνωστων καλλιτεχνών.

Στο Λουτράκι λειτούργησε το πρώτο καζίνο στην Ελλάδα το 1928. Παρέμεινε ανοιχτό έως και το 1940 οπότε σταμάτησε λόγω της έναρξης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το καζίνο επαναλειτούργησε το 1995.

Στο Λουτράκι στεγάζεται και ένας από τους παλαιότερους θερινούς κινηματογράφους της Ελλάδας, το σινεμά «Ηλέκτρα». Φέτος έκλεισε τα 77 χρόνια λειτουργίας του. Γιορτάσαμε όλοι μαζί τα γενέθλιά του, δίπλα στο κύμα, βλέποντας την υπέροχη ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Μικρά Αγγλία» και πίνοντας ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.        

Εύη Ρούτουλα