Συνέδριο για Ορθόδοξους Νέους

Στην Αγγλία λειτουργούν από πολλές δεκαετίες αρκετές Ορθόδοξες Εθνικές Εκκλησίες, που έχουν τη δική τους ξεχωριστή οργάνωση, κυρίως για γλωσσικούς και πολιτισμικούς λόγους.

Η πολυπληθέστερη Ορθόδοξη Εκκλησία στο Ηνωμένο Βασίλειο, και με τη μεγαλύτερη ιστορία, είναι βέβαια η Ελληνορθόδοξη Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας, στην οποία προεξάρχει ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος κ.κ. Γρηγόριος. Υπάρχουν επίσης και Μητροπόλεις των Αντιοχειανών, των Ρώσων, Σέρβων, Ρουμάνων, Βουλγάρων, Ουκρανών και Γεωργιανών.

Όλες αυτές οι Εκκλησίες έχουν οπωσδήποτε και πολλά νεαρά μέλη, τα οποία -με κοινή συνισταμένη την αγγλική γλώσσα- οργανώνουν συναντήσεις και διάφορες εκδηλώσεις, με σκοπό την αλληλογνωριμία μεταξύ τους, τη συμμετοχή σε Ιερές Ακολουθίες και τη μελέτη της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης μας.

Η επόμενη και εξόχως ενδιαφέρουσα συνάντηση των Ορθόδοξων Νέων της Αγγλίας θα πραγματοποιηθεί σε ένα Συνέδριο που οργανώνουν οι ίδιοι, το οποίο απευθύνεται σε άτομα ηλικίας από 18 έως 35 ετών και το θέμα του είναι: «Η Εκκλησία ως Οδηγός Αυθεντικών Σχέσεων»!

Κύριος ομιλητής στο εν λόγω Συνέδριο, που θα λάβει χώρα μεταξύ 23 και 26 Αυγούστου τ.έ., θα είναι ο π. Νικολάϊ, της Ιεράς Σταυροπηγιακής και Πατριαρχικής Μονής Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ.

Περισσότερες πληροφορίες μπορεί να βρει κανείς στην αφίσα που έχουν εκδώσει οι οργανωτές.

Ο Νίκος Σαλαπάτας στην ΠΑΕ ΑΟ Χανίων

Ο δευτερότοκος γιός μας Νίκος Σαλαπάτας, επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, με μεγάλες επιδόσεις στο άθλημα, το οποίο διακονεί από την τρυφερή ηλικία των πεντέμιση ετών, ετοιμάζεται πυρετωδώς για τον επόμενο σταθμό της καριέρας του.

Το παιχνίδι των χρωμάτων συνεχίζεται... Από τα ερυθρόλευκα στα γαλανόλευκα (ίσως)... και βλέπουμε!

Πρόσφατα συμμετείχε στις πρώτες προπονήσεις της ΠΑΕ ΑΟ Χανίων (Β΄ Εθνική - Football League), στα Χανιά της Κρήτης. Μάλιστα προχθές έπαιξε σε φιλικό παιχνίδι όπου διέπρεψε σκοράροντας δύο φορές, με σουτ στο "Γ" της αντίπαλης εστίας. Έτσι, εντυπωσίασε τον προπονητή κ. Μουράτ Σεροπιάν, τον Πρόεδρο και τους λοιπούς παράγοντες της ομάδας και ΑΠΕΣΠΑΣΕ με την ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΤΑΣΗ για ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΥ στην ΠΑΕ ΑΟ ΧΑΝΙΩΝ!!!

Οι αθλητικές ιστοσελίδες έγραψαν κολακευτικά λόγια για το Νίκο, την ποδοσφαιρική του καριέρα και την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία. Μεταξύ άλλων ανέφεραν:

Το πιο αξιόλογο βιογραφικό φαίνεται ότι το έχει ο 24χρονος επιθετικός (περιφερειακός που παίζει και αριστερά και δεξιά), Νίκος Σαλαπάτας που έμεινε ελεύθερος από τον Πανηλειακό (όχι με τον πλέον βελούδινο τρόπο) με τον οποίο αγωνίστηκε στο περυσινό πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας.

Ο Σαλαπάτας, που είναι διεθνής με τις Εθνικές Παίδων και Νέων έχει γεννηθεί στην Ουαλία και από μικρός βρέθηκε στην Αγγλία και μετά τις πρώτες ερασιτεχνικές ομάδες που ανήκε, μεταπήδησε στις Ακαδημίες της Τσέλσι. Από εκεί τον απέκτησε ο Ολυμπιακός το 2006 σε ηλικία 17 ετών με τριετές επαγγελματικό συμβόλαιο! Έχει ακόμα θητεύσει στη Λούτον στην Τσάμπιονσιπ, στην οποία πήγε έξι μήνες μετά τον ερχομό του στον Ολυμπιακό, μετά από δική του επιλογή και βάση της πρότασης που είχε, στη Χάροου Μπόρο και Στίβενατζ. Έχει κάνει Πανεπιστημιακές σπουδές στο Τμήμα των Αθλητικών Σπουδών (Sports Science) του Πανεπιστημίου του Brunel στο Δυτικό Λονδίνο, λαμβάνοντας το πτυχίο του «Μπάτσελορ των Αθλητικών Επιστημών με Τιμές».

Η τιμητική πρόταση προς το Νίκο από την ΠΑΕ ΑΟ Χανίων έγινε, οι διαπραγματεύσεις προχωρούν, η πορεία συνεχίζεται...

Σύντομα θα έχουμε νεώτερα και επίσημες ανακοινώσεις!

Πηγές: MikriLiga, Argolida-Net, Athlitico

Τα Ελισαβετιανά Θέατρα

Η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας είναι πασίγνωστη σε όλους μας για την μακρόχρονη, πετυχημένη βασιλεία της και είναι συνδεδεμένη με την νικηφόρα ναυμαχία και επικράτηση επί της ισπανικής αρμάδας, την σταθεροποίηση της αγγλικανικής εκκλησίας και  την αρχή των υπερπόντιων κατακτήσεων που είχε και ως φυσικό επακόλουθο την μετέπειτα  βρετανική αυτοκρατορία. Είναι ο λεγόμενος «χρυσός αιώνας» της Αγγλίας, η αναγγένησή της. Η Ελισάβετ εκτός από όλα τα άλλα, ήταν υπέρμαχος της παιδείας και των τεχνών, στην εποχή της ιδρύθηκαν σχολεία, προωθήθηκε η ζωγραφική και οι μινιατούρες, άνθισε η λογοτεχνία. Δεν είναι τυχαίο που στα χρόνια της βασιλείας της Ελισάβετ έζησαν και μεγαλούργησαν τρεις από τους παγκοσμίως γνωστούς και πλέον κλασικούς θεατρικούς συγγραφείς όλων των εποχών: ο Κρίστοφερ Μάρλοου, ο Μπεν Τζόνσον και φυσικά ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ.

Στα παλιότερα χρόνια υπήρχε η αντίληψη ότι τα θέατρα είναι πόλος έλξης κλεφτών, γενικά ανυπόληπτων ανθρώπων και αλητείας. Οι παραστάσεις άρχιζαν νωρίς το απόγευμα και για αυτόν τον λόγο υπήρχε η κατηγορία ότι παρέσερναν τους εργάτες και τους μαθητευόμενους από την εργασία τους και τις άλλες θεμιτές ενασχολήσεις τους. Οι αρχές προσπαθούσαν να τερματίσουν κάθε θεατρική δραστηριότητα και όλοι οι θίασοι έδιναν παραστάσεις εκτός των τειχών της πόλης, εκεί όπου σταματούσε η νόμιμη εξουσία των εκάστοτε δημάρχων.

 

 Ελισαβετιανό θέατρο. Το Globe Theatre.

Στα χρόνια της Ελισάβετ οι ηθοποιοί και οι θεατράνθρωποι σταμάτησαν να αντιμετωπίζονται ως παλιάνθρωποι και αλήτες, οι εκδηλώσεις αναψυχής δεν περιορίζονταν μόνο στις σκυλομαχίες, οι παραστάσεις δεν δίνονταν πλέον στο ύπαιθρο και τα θέατρα απέκτησαν στέγη.

Το πρώτο γνωστό θέατρο του Λονδίνου είναι το “The Theatre”  στην περιοχή του Σόρεντιτς, χτίστηκε το 1576 από τον Τζέιμς Μπάρμπριτζ. Την ίδια ακριβώς  χρονιά εικάζεται ότι λίγο πιο πριν είχε χτιστεί το θέατρο “Red Lion” αλλά δυστυχώς δεν γνωρίζουμε τίποτα για αυτό. Πάντως το “The Theatre” είναι σίγουρα το πρώτο θέατρο που χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για την παρουσίαση θεατρικών παραστάσεων και όχι γενικών θεαμάτων. Θεωρείται ότι ο ίδιος ο Σαίξπηρ είχε εμφανιστεί ως ηθοποιός σε αυτό το θέατρο. Την επόμενη χρονιά το 1577 στην ίδια περιοχή άνοιξε το “The Curtain”, οι επιστήμονες θεωρούν ότι σε αυτό το θέατρο δόθηκε η πρώτη παράσταση του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα».

Το 1587 ανοίγει το “The Rose” κάτω από τον Τάμεση αυτήν την φορά. Ιδιοκτήτης του είναι ο Φίλιπ Χάνσλοου, ο οποίος δεν είναι θεατράθρωπος αλλά απλά ένας επιχειρηματίας που βλέπει το θέατρο ως μια άλλη μορφή επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η επιχείρησή του πρέπει να ήταν επιτυχημένη γιατί το 1592 αποφασίζει να κάνει επέκταση του θεάτρου. Ευτυχώς για εμάς και την ιστορία ο Χάνσλοου διατηρούσε ένα ημερολόγιο και σε αυτό κατέγραφε τις επαγγελματικές του συναλλαγές: δάνεια προς τους ηθοποιούς, πληρωμές των συγγραφέων, καθημερινά έσοδα του θεάτρου, τους τίτλους των έργων που παρουσιάστηκαν. Το ημερολόγιο αυτό διασώθηκε και αυτήν την στιγμή αποτελεί μια ανεκτίμητη πηγή πληροφοριών για τον τρόπο διαχείρισης των θεάτρων της εποχής.  

Το 1599 ανοίγει  το “The Globe”, ιδιοκτήτες του είναι ηθοποιοί, μέλη της θεατρικής ομάδας του Σαίξπηρ, ανάμεσα τους ο ίδιος ο Σαίξπηρ καθώς και ο γιος του Τζέιμς Μπάρμπριτζ, ο Ρίτσαρντ. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε η ξυλεία από το πρώτο θέατρο του Λονδίνου, το “The Theatre”, οι ίδιοι οι ηθοποιοί αποσυναρμολόγησαν το παλιό θέατρο, μετέφεραν τα μαδέρια με βάρκα στην άλλη πλευρά του ποταμού και έχτισαν το νέο θέατρο. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι η πρώτη παράσταση που δόθηκε στο “The Globe” ήταν ο «Ιούλιος Καίσαρας». Το 1613 το “The Globe” κάηκε κατά την διάρκεια μιας παράστασης του «Ερρίκου Η΄», όταν ένα κανόνι που χρησιμοποιούσαν για τις ανάγκες του έργου έβαλε κατά λάθος. Τα δοκάρια και η αχυροσκεπή έπιασαν φωτιά αμέσως, ευτυχώς δεν υπήρχε κανένα θύμα και το θέατρο ξαναχτίστηκε την επόμενη χρονιά.

Όλα αυτά τα θέατρα δεν έμελλε να έχουν μακροχρόνια πορεία. Κάποια εγκαταλείφτηκαν και κατεδαφίστηκαν (“The Rose”), άλλα απλά σταμάτησαν να λειτουργούν χωρίς να γνωρίζουμε τον λόγο (“The Curtain”), άλλα τα έκλεισε ο πουριτανισμός που επιβλήθηκε με τον εμφύλιο πόλεμο της Αγγλίας (“The Globe”).

 

Τιμητική πλακέτα έξω από το Rose Theatre.

Το 1997 άνοιξε το “Shakespeare’s Globe”,  διακόσια τριάντα μέτρα πιο πέρα από την θέση που βρισκόταν το αυθεντικό “The Globe”.  Είναι χτισμένο με μια κατά προσέγγιση απομίμηση του ελισαβετιανού θεάτρου. Το θέατρο λειτουργεί από τους μήνες Μάιο έως Οκτώβριο και δίνονται κυρίως παραστάσεις Ελισαβετιανών έργων. Πριν μερικά χρόνια ήμουν αρκετά τυχερή και είδα την πρώτη τους απόπειρα αρχαίου ελληνικού έργου, την «Ελένη» του Ευριπίδη. 

Τον Ιανουάριο του 1989 οι αρχαιολόγοι του Μουσείου του Λονδίνου βρήκαν τα θεμέλια του “The Rose”, αυτήν την στιγμή οι ανασκαφές συνεχίζονται και γίνεται μια τιτάνια προσπάθεια να χρηματοδοτηθεί η συνέχειά τους. Από το 2007 δίπλα στον χώρο των ανασκαφών έχει ανεγερθεί μια μικρή αίθουσα όπου δίνονται παραστάσεις τους καλοκαιρινούς μήνες και παρουσιάζονται έργα του Σαίξπηρ, του Μάρλοου  και του Μπεν Τζόνσον.  Πριν μερικές ημέρες παρακολούθησα μια παράσταση του έργου «Ο αλχημιστής» του Μπεν Τζόνσον. Η αίσθηση να βλέπεις ένα θεατρικό  έργο δίπλα στον ανοιχτό χώρο των ανασκαφών είναι συγκινητική. Συγκινητική επίσης είναι και η προσπάθεια όλων αυτών των εθελοντών να βοηθήσουν το έργο των αρχαιολόγων και να διασώσουν την ιστορία και τον πολιτισμό της πατρίδας τους.

Τον Ιούνιο του 2012, πριν έναν χρόνο, οι αρχαιολόγοι του Μουσείου Αρχαιολογίας του Λονδίνου ανακοίνωσαν πως βρήκαν τα θεμέλια του “The Curtain”.  Οι ανασκαφές θα κρατήσουν πολλά χρόνια φυσικά και το μόνο που μας μένει είναι να αναμένουμε. Φαντάζομαι πως το έργο των αρχαιολόγων θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο αν σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά τα θέατρα ήταν χτισμένα με ξύλο και άχυρο, υλικά που δεν διασώθηκαν με το πέρας του χρόνου. Επειδή ακριβώς δεν διασώθηκαν τα κτήρια αυτά καθ’ αυτά, ιδιαίτερη δυσκολία παρουσιάζει και το γεγονός της ακριβής προσέγγισης της τοποθεσίας τους, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς και την ανοικοδόμηση του Λονδίνου μετά την μεγάλη φωτιά του 1666. Ξεφεύγω λίγο από το θέμα μας εδώ αλλά δεν μπορώ να μην αναλογιστώ το θέατρο του Διονύσου στην Αθήνα και την αναστήλωσή του που δεν ολοκληρώνεται ποτέ, τα κονδύλια που όλο δίνονται από διάφορες πηγές και δεν έχουν αντίκρισμα, την έλλειψη ιδιωτικής πρωτοβουλίας και εθελοντών πολιτών. Για να μην γίνω παραπάνω γκρινιάρα θα προτιμήσω να κλείσω με μια φράση του Σαίξπηρ: «Όλος ο κόσμος είναι ένα παλκοσένικο.»

Εύη Ρούτουλα

Ἐξόριστες φωνές…

…ὅμως τόσο οἰκεῖες. Δὲ νομίζετε;

Μιά πρώτη ἀνάγνωση τοῦ νέου βιβλίου τῆς Νατάσας Κεσμέτη, Ἐξόριστες φωνές, ἐκδ. ΑΡΜΟΣ, Ἀθήνα 2013, σελ. 160.

Ὅταν σέ ἐπιστολή του ὁ Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος ἔλεγε στόν Μ.Δ. Στασινόπουλο, «Μή γράφε, μόνον τὸ βεβιωμένον», πιστεύω πὼς ἔλεγε πέρα γιά πέρα τήν ἀλήθεια. Γιατί τελικά αὐτό πού βιώνεις,  εἶναι ὅ,τι τό πιό ἐκλεκτό καί χρήσιμο νά εἰπωθεῖ, ἐπειδή στόν πυρήνα του περιέχει τήν πνοή τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τήν ἀληθινή δημιουργία. Ἔτσι τό γραφτὀ, ἀλλὰ κι ὁ προφορικός ὁ λόγος,  ντύνονται μέ μιά τέτοια χάρη πού ἀναμφίβολα ἕλκει, γιατί κομίζει στόν ἀναγνώστη καί  στόν ἀκροατή, τό ἀληθινό, τό γνήσιο, τό εἰλικρινές. Κι ἔρχομαι πάλι στόν Μ.Δ. Στασινόπουλο ποὺ ἔγραφε πρίν ἀπό πολλά χρόνια τό ἑξῆς σημαντικό: «Ἕνας τρόπος ὑπάρχει γιά νά ἐκφράζεις ἐκεῖνο πού σκέπτεσαι, κι ὁ τρόπος αὐτός εἶναι ἡ εἰλικρίνεια».  Καί μήπως δέν εἶναι ἔτσι;

Αὐτὰ σκεφτόμουν καθώς διάβαζα τό νέο βιβλίο τῆς Νατάσας Κεσμέτη, πού τιτλοφορεῖται «Ἐξόριστες φωνές» -ἐγώ θά τίς ἔλεγα ἀποσυνάγωγες, κατά τό εὐαγγελικό λόγιο  (πρβλ. Ἰω. 16,2). Βιβλίο πού διαβάζεται μέ τό μολύβι στό χέρι, ἀφοῦ πρέπει νά ὑπογραμμίζονται πολλά καί χρήσιμα χωρία του,  γιά μιά περαιτέρω ἐπεξεργασία. Ἀντιγράφω λοιπόν: «Μιά ψυχή δεκτική δέν εἶναι  μιά λίμνη ὅπου καθρεφτίζεται τό πρόσωπο τοῦ Νάρκισσου. Οὔτε εἶναι ἔνα ἀγριεμένο ποτάμι ἀφρισμένων συναισθημάτων. Οὔτε πάλι εἶναι παθητική, ὅπως ἔνας νερόλακος πού γρήγορα ξεραίνεται. Ποιός μπορεῖ νά περιγράψει μιά ψυχή Δεκτική» (σ. 29), ὅπως ἐκείνη τῶν Ἁγίων -θά ἔλεγα ἐγώ- ἡ ἐλεήμων καδρία  καί  ψυχή τοῦ ὀσίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου. Γιά να μή βάλλω τόν ἀναγνώστη μου σέ περιπέτειες, ὥστε νά διαβάσει τό θαυμάσιο δοκίμιο τοῦ π. Δημητρίου Στανιλοάε, «Τρυφερότητα καί ἁγιότητα». Καί λίγο παρακάτω, «Μιά ἀληθινή λέξη εἶναι ἕνας θρόμβος ἱδρῶτα μέ πήγματα ἀπό αἷμα πού δέν εἶναι ἰδιοκτησία κανενός» (σελ. 37). Πράγματι... Καί γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές ἄς ἐπισκεφθεῖ ὁ ἀναγνώστης τίς σελίδες ἐκεῖνες τῆς Κ. Διαθήκης ὄπου περιγράφεται ἡ ἀγωνία τοῦ Κυρίου στόν Κῆπο τῆς Γεθσημανῆ (Λκ. 22, 39-46). Θά καταλάβει καλύτερα τά πραπάνω. Θά μποροῦσα νά παραθέσω κι ἄλλα ἀκόμα, όπως εἶμαι σίγουρος ὅτι θά κουράσω, γιατί ὁ λόγος μου εἶναι φτωχός κι ἴσως ϋποβαθμίσει τόν φωτεινό λόγο τῆς συγγραφέως.  

Τό βιβλίο, πού χωρίζεται σέ τρεῖς μεγάλες ἑνότητες, α. Γνωστοί καί Ἄγνωστοι (σελ. 11-44), β. Ἀναθήματα καί Ἀναθέματα στή Σκιά τοῦ Ἐλεώνα (τοῦ Θείου Ἐλέους λέω ἐγώ) (σελ. 45-68) καί γ. Ἡ Ἀράλη ὡς τόν Μαραθώνα - Ἐξομολογήσεις κι ἄλλα Γειτονικά (σελ. 69-158). Ἑνότητες πού διακρατοῦνται  ὡστόσο ἀπό ἕναν ἄξονα: τής Γειτονίας, τής Κοινότητος, τῆς Ἐπι-Κοινωνίας. Γι᾿ αὐτό καί λυγίζει ἡ ψυχή τοῦ ἀναγνώστη πού θά φέρει στό νού του τήν εἰκόνα ἐκείνη τῶν γειτόνων πού περιμένουν μέ τίς λαμπάδες στά χέρια τους τόν Ἐπιτάφιο (σελ. 33). Εἶναι μιά προσεγμένη «φωτογράφιση» τοῦ ψυχισμοῦ τῶν γειτόνων, πού -τό ξαναλέω- συγκινεῖ άπεριόριστα... Ὅπως τήν ἴδια συγκίνηση, ἀλλά μέ μιά νοσταλγία κεντημένη θαυμάσια,  παρουσιάζει κι ἡ ὑπαίθρια Θ. Λειτουργία κάτω ἀπό τά πεῦκα (σελ. 73-74) «μέ τίς φρέσκες καί τίς ξερές πευκοβελόνες πάνω στό Ἀντιμήνσιον» ( σελ. 73)... κι ἄλλα πολλά, πού ἀσφαλῶς θά τά χαρεῖ ὁ ἀναγνώστης, ἀλλά περισσότερο θά τά βιώσει μέ τό αἴσθημα τῆς χαρμολύπης, αύτῆς τῆς ἀρετῆς δηλ. πού μονάχα μέσα στήν Ὀρθόδοξη παράδοση καί ζωή προσφέρεται μέσω τῆς ψαλμωδίας, τῆς λειτουργικῆς ζωῆς καί τοῦ ζυμωμένου μέ πίστη καί εἰλικρίνεια πρόσφορου τοῦ λόγου. Πρόσφορου, πού μέσα στόν μέγα Ἐλεώνα τῆς Ἀγάπης Του γίνεται ἀντίδωρο καί μοιράζεται. Ὅπως αὐτά τά, ὅλο λάμψη,  γραπτά τῆς κ. Νατάσας. Καί δέ νομίζω ὄτι κάνω λάθος.

παπα - Κων. Ν. Καλλιανός

Εγκύκλιος για την Κύπρο

Ευλαβεστάτους Ιερείς και Διακόνους,

και Αξιοτίμους Προέδρους και τα Μέλη

των Εκκλησιαστικών Επιτροπών των Κοινοτήτων, των Οργανώσεων, των Σωματείων, των Συλλόγων και το Χριστεπώνυμο Πλήρωμα της καθ’ ημάς Iεράς Αρχιεπισκοπής Ηνωμένου Βασιλείου και Ιρλανδίας.

Αγαπητοί μας εν Κυρίω,

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος η πολυπληθής Ομογένεια που κατοικοεδρεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, αλλά γενικά και όλοι οι Έλληνες όπου γης ενθυμούμαστε με πόνο ψυχής τα τραγικά γεγονότα και την απαράδεκτη κατάσταση που κρατά μοιρασμένη στα δύο την Μεγαλόνησο Κύπρο από τον Ιούλιο του 1974 μέχρι σήμερα.

Για τριάνταεννέα δίσεκτα χρόνια ο μαρτυρικός λαός της Νήσου των Αγίων υποφέρει τον εξευτελισμό της βίαιης και απάνθρωποης προσφυγιάς και την άνομη και απάνθρωπη κατοχή του ενός τρίτου των εδαφών της Κύπρου από τους εισβολείς. Εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων, Ελλήνων Μαρωνιτών και Οθωμανών της Κύπρου, έχουν ξεσπιτωθεί, οι δε περιουσίες τους στην Βόρεια Κύπρο καταπαντούνται παράνομα από τους εποίκους της Ανατολίας. Η Κύπρος, ένα μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, με μία Χριστιανική παράδοση δύο χιλιάδων χρόνων, παραμένει μοιρασμένη στα δύο σε βάρος πάντοτε κάθε αρχής δικαίου και ηθικής και αξιοπρέπειας ανθρωπίνης.

Γι’ αυτό λοιπόν, απευθύνουμε την παρούσα Εγκύκλιο προς όλη την Ομογένεια για να καλέσουμε όλους και όλες σας να δώσετε δυναμικό παρόν στις φιλειρηνικές, εκδηλώσεις διαμαρτυρίας εναντίον της παρατεινόμενης αυτής άδικης και αδικαιολόγητης κατοχής Κυπριακών εδαφών από τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής και τους παράνομους εποίκους της Ανατολίας. Να επανέλθουν δε στα σπίτια και τις περιουσίες τους όλοι ανεξαίρετα οι πρόσφυγες και νόμιμοι κάτοχοί τους. Να παρακαλέσουμε από βάθος καρδίας τον Άγιον Θεόν και τους Αγίους ώστε σύντομα να γίνει πραγματικότητα η ποθούμενη από όλους τους Κύπριους επανένωση της Νήσου σε μία κρατική οντότητα χωρίς την παρουσία και τον έλεγχο ξένων Δυνάμεων και στρατευμάτων.

Στους Ναούς μας θα τελεσθούν πάνδημα μνημόσυνα για τους πεσόντες και τους τεθνεώτες μακράν των προγονικών τους εστιών. Στα δέ Ομογενειακά Σωματεία και τους Συλλόγους να οργανωθούν ενδοσωματειακές εκδηλώσεις τιμής και μνήμης των τραγικών εκείνων Γεγονότων του έτους 1974. Τα δε μέλη τους να μετάσχουν σύσσωμα στην καθημερινή μεγάλη παμπαροικιακή Εκδήλωση που οργανώνει η Κυπριακή Εθνική Ομοσπονδία στις 14 Ιουλίου 2013.

Οι Εκδηλώσεις αυτές, φιλειρηνικές όπως πάντοτε, αποσκοπούν αφ’ ενός στην ενημέρωση του Αγγλικού Κοινού ότι ουδέποτε οι κάτοικοι του μοιρασμένου Νησιού, ούτε εμείς οι Απόδημοι, θα λησμονήσουμε τα Δίκαια της Κύπρου. Καλούμε δε την Μεγάλη Βρετανία να συμβάλει στην ταχεία και δίκαιη λύση του χρονίζοντος Κυπριακού προβλήματος. Διαβεβαιώσουμε δε τον Πρόεδρο της Κύπρου και την Κυβέρνησή του, όπως και όλη την Ηγεσία της ότι συμπαραστεκόμαστε ολόψυχα στις καταβαλλόμενες άοκνες προσπάθειες όπως η αναμενόμενη και επιδιωκόμενη λύση θα διασφαλίσει την μακροπρόθεσμη ευημερία, πρόοδο και ειρηνική συμβίωση όλων ανεξαίρετα των κατοίκων της Νήσου.

Ευχόμενοι δε σε όλους και όλες καλό καλοκαίρι ταχεία και δίκαιη λύση του προβλήματος της Κύπρου, σε σας δε υγεία και δύναμη για να συνεχίζετε τον φιλειρηνικό αγώνα για την δικαίωση των πόθων και των προσδοκιών όλων μας προς επανένωση της μοιρασμένης, Κύπρου μας, διατελούμε μετά της εν Κυρίω αγάπης και τιμής.

Ιούλιος 2013

Ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Γρηγόριος

Σημειώση: Να αναγνωστεί από Άμβωνος αντί Κηρύγματος την Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Πεταλούδες

Με τον τίτλο και το θέμα αυτό κυκλοφόρησαν προχθές, από τα Βασιλικά Ταχυδρομεία της Βρετανίας, δέκα νέα πανέμορφα γραμματόσημα.

Απεικονίζουν πεταλούδες του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Βρετανική Φιλοτελική Υπηρεσία εκδίδει τουλάχιστον μία σειρά γραμματοσήμων τον χρόνο αφιερωμένη στην άγρια φύση. Αυτές οι σειρές είναι από τις δημοφιλέστερες στην Αγγλία. Η τελευταία φορά που εκδόθηκαν αγγλικά γραμματόσημα με πεταλούδες ήταν το 1981.

Ο Andrew Hammond, Διευθυντής της Υπηρεσίας Φιλοτελισμού, ανέφερε χαρακτηριστικά: “This is a stunning set of stamps that feature a collection of beautifully illustrated butterflies. These stamps are sure to brighten your mail this summer - regardless of what the UK’s weather may bring.”

Κτητορική Εικόνα

Μια πολύ όμορφη νέα εικόνα, η επονομαζόμενη στην Ορθόδοξη Παράδοση Κτητορική Εικόνα, ιστορήθηκε ειδικά για τον Ιερό Ναό Αγ. Παντελεήμονος και Αγ. Παρασκευής στο Harrow του ΒΔ Λονδίνου.

Είναι η βυζαντινή εικόνα που απεικονίζει τους δύο Προστάτες Αγίους του Ιερού Ναού, κι επίσης τον ίδιο τον Ναό, τον οποίο κρατούν δύο εξαιρετικής ωραιότητας άγγελοι. Η Εικόνα φέρει την εξής επιγραφή: «Άγιοι του Θεού Παντελεήμων και Παρασκευή, πρεσβεύσατε υπέρ πνευματικής προόδου και σωτηρίας του πληρώματος της θεοφιλούς Κοινότητος ημών»!

Την εικόνα ιστόρησε ο εξαίρετος Αγιογράφος κ. Θεόδωρος Βογδάνος εκ Θεσσαλονίκης. Ο κ. Βογδάνος ασχολήθηκε από το 1977 με την τεχνική της Χαλκογραφίας, ενώ από το 1981 παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής, σχεδίου και γλυπτικής στο καλλιτεχνικό εργαστήριο του Κωνσταντίνου Παλιάν, στη Θεσσαλονίκη. Το 1982 άνοιξε με την σύζυγό του, Ελισάβετ, ένα ζεστό και πολυδημιουργικό χώρο, το «Λιθάρι». Το 1992 γνωρίζει την αγιογραφία, μέσα από το εργαστήριο του Κωνσταντίνου Γεωργιάδη, στη Θεσσαλονίκη. Από το 1995 μέχρι το 1999 εργάσθηκε κοντά σε έμπειρους αγιογράφους, κοσμικούς και μοναχούς (Άγιον Όρος), χρονική περίοδο κατά την οποία μελέτησε τα μυστικά και εμβάθυνε στις τεχνικές της εικονογράφησης, στον τοίχο αλλά και σε φορητή εικόνα. Από το 1998 μέχρι και σήμερα διατηρεί Αγιογραφικό Οίκο στη Θεσσαλονίκη, εικονογραφώντας στην Ελλάδα και το Εξωτερικό.

Ο ίδιος ο Αγιογράφος έφερε και παρουσίασε την εικόνα του στο εκκλησίασμα την Κυριακή 7^η Ιουλίου τ.έ. Η ομιλία του, αυτούσια, έχει ως εξής:

«Αιδεσιμολογιώτατε Πρωτοπρεσβύτερε πατέρα Αναστάσιε,

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε και μέλη του Εκκλησιαστικού και Κοινοτικού Συμβουλίου του περικαλλούς τούτου ναού,

Ερίτιμη κα. Πρόεδρε της Βοηθητικής Αδελφότητας Κυριών,

Κυρίες, Κύριοι,

Σας απευθύνω τον προσωπικό μου χαιρετισμό, αλλά μεταφέρω και χαιρετισμούς από την μητέρα πατρίδα Ελλάδα προς όλους σας.

Aρχικά, θα μου επιτρέψετε να συστηθώ στο αξιότιμο εκκλησίασμα αυτής της ενορίας, που έχω την χαρά και την τιμή να επισκέπτομαι για πρώτη φορά. Ονομάζομαι ΒΟΓΔΑΝΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος, και κατ' επάγγελμα αγιογράφος. Ένα «επάγγελμα» (εντός ή εκτός εισαγωγικών), αν έτσι μπορεί να αποκαλεστεί η μορφή της Τέχνης που υπηρετώ, που σίγουρα απαιτεί βασικά θεολογική κατάρτιση, επισταμένη μελέτη, σταθερή αφοσίωση, αστείρευτη αγάπη και ατέλειωτες ώρες δουλειάς.

Ο δρόμος -στην συγκεκριμένη τέχνη- είναι μακρύς, και οι δυσκολίες πολλές, αλλά το ταξίδι στον ιερό και υπερβατικό τούτο χώρο είναι γεμάτο πνευματικές και δημιουργικές ανατάσεις. Φωτεινό παράδειγμα στη ζωή του αγιογράφου επιβάλλεται να είναι ο βίος και οι μορφές των αγίων, που πάντα θα τον καθοδηγούν στο να διαμορφώσει θεολογική γραφή και τον κατάλληλο χρωστήρα, ώστε να δημιουργεί στον πιστό το θρησκευτικό συναίσθημα, την κατάνυξη και την πνευματική εξύψωση.

Θα τον καθιστούν ταυτόχρονα και κοινωνό και ιερουργό του θείου και θα τον χρίζουν με την χάρη να ιστορεί με πίστη και ταπεινότητα την αγιοσύνη τους. Έτσι και η ταπεινότητα μου έχοντας αναπτύξει, με την πάροδο του χρόνου, τα απαιτούμενα τεχνικά εφόδια, την εξειδικευμένη κατάρτιση, και τα απαραίτητα εκείνα κριτήρια που ενισχύουν και διαμορφώνουν την υπόσταση μου στην τέχνη της αγιογραφίας, θέλω να πιστεύω ότι έχω καταφέρει τον αρχικό μου στόχο που πάντα υπήρξε ο γνώμονας μου σε κάθε μου έργο και κάθε ανάθεση εργασίας: Να ανταποκριθώ με ευθύνη και αξιοπρέπεια στον ιερό αυτόν χώρο ...και θέλω να πιστεύω ότι το έχω καταφέρει. Ιστορώντας με πλήθος εικόνων, ιερούς ναούς και ναΐσκους, επί 23 έτη, κατέχοντας πλέον την απαραίτητη γνώση, και έχοντας κατά νου το χρέος να παραμείνω θεματοφύλακας αλλά και δημιουργικός συνεχιστής, της μακραίωνης παράδοσης, που ονομάζεται ορθόδοξη αγιογραφία.

Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη προς τον Θεό για το γεγονός ότι μου επέτρεψε δια της αγιογραφικής χάριτος να μπορώ να υπάρχω, να κινούμαι και να ζω, μέσα στον οίκο Του ΔΟΞΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ.

Κλείνοντας, θα ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου, προς όλους συνολικά, τους απανταχού συνδρομητές του έργου της ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΣΗΣ των ιερών ναών, αφανείς ή εμφανείς, μικρούς ή μεγάλους, δηλώνοντας ότι με την οικονομική τους ενίσχυση καθιστούν εαυτούς υποστηρικτές και συμπαραστάτες στην ολοκλήρωση του έργου μας και με αυτόν τον τρόπο ως άλλοι Μαικήνες της Τέχνης, διαιωνίζουν την μια και μοναδική, ΕΛΛΗΝΙΚΗ, αγιογραφική παράδοση, που αποτελεί συνέχεια της βυζαντινής αγιογραφίας. Αν δεν υπήρχαν αυτοί, δεν ξέρω πως διαφορετικά θα πραγματοποιούνταν όλα αυτά τα ΜΕΓΑΛΑ έργα με τα οποία οι αγιογράφοι κοσμούν τους ναούς.

Για να φτάσουμε, όμως, στην ολοκλήρωση ενός έργου χρειάζονται πολλά πράγματα. Παραθέτω τα σημαντικότερα: να παρουσιαστεί ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα, να υπάρχει συνέπεια λόγων και έργων και βέβαια να έχεις εκείνους που θα σε πιστέψουν και θα σε στηρίξουν έτσι ώστε να παρουσιαστεί το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Τα δυο πρώτα είναι πράγματι δύσκολα. Το τρίτο όμως είναι ακόμη δυσκολότερο!

Και για να σε πιστέψουν κάποιοι, πρέπει πρώτα να τους γνωστοποιηθεί το έργο σου. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας, το διαδίκτυο δηλαδή, μέσα από ένα χώρο, όπου τα πράγματα είναι πιο γρήγορα και άμεσα, ήρθαμε σε επικοινωνία με τον πατέρα Αναστάσιο, ο οποίος μου εξέφρασε την επιθυμία του για την δημιουργία μιας πρωτότυπης εικόνας, όπου με την δική του καθοδήγηση δημιουργήθηκε ένα προσχέδιο προσωπικής μου έμπνευσης: Η εικόνα των Αγίων Παντελεήμονος και Παρασκευής.

Έτσι λοιπόν, αφού αποφασίσαμε για την δημιουργία της εικόνας, σε πολύ μικρό διάστημα, εμφανίστηκε ενδιαφέρον από κάποιον ανώνυμο δωρητή, για την εξ ολόκληρου κάλυψη του κόστους της.

Η εικόνα ιστορήθηκε στο εργαστήριο μας στη Θεσσαλονίκη της Ελλάδας μας, και μεταφέρθηκε από εκεί, εδώ στο Λονδίνο. Στο σπίτι της.

Και να που σήμερα, εδώ μπροστά σας, έχετε πλέον το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς. Την ιδιαίτερη αυτή εικόνα των Αγίων Παντελεήμονος και Παρασκευής. Είναι δική σας. Είναι οι Άγιοι προστάτες σας.

Είθε οι Άγιοι να σας προστατεύουν και να σας παραδειγματίζουν με τον ενάρετο και μαρτυρικό τους βίο και να ευλογούν όλους με υπομονή, αλληλεγγύη και αγάπη!

Ευχαριστώ όλους σας και κάθε έναν ξεχωριστά, και ιδιαίτερα εσάς πατέρα Αναστάσιε για την μεγάλη τιμή που μου κάνατε αναθέτοντας μου την αγιογράφηση αυτής της κτητορικής εικόνας.

Ελπίζω δε και εύχομαι με την Χάρη και την συναίνεση των αγίων μας, σε μια περαιτέρω συνεργασία»!

Στη συνέχεια ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Παντελής Δημοσθένους και οι συνεπίτροποί του αποκάλυψαν την εικόνα και την έδειξαν στο εκκλησίασμα, το οποίο έσπευσε να την προσκυνήσει με συγκίνηση και βαθιά ευλάβεια.