Nεολαία και η χωρίς οικογένεια κοινωνία

 
Η εποχή μας καταπνίγει την επιθυμία των νέων για δημιουργία οικογένειας, με το να παρουσιάζει το παιδί ως ένα καταναγκασμό. Αυτό επισημαίνει η Γαλλίδα Ελέν Καλάς, ερευνήτρια συνεργαζόμενη με το Fondapol (Ίδρυμα για την πολιτική καινοτομία) σε συνέντευξη που έδωσε στον δημοσιογράφο Ρονάν Πλανσόν, της εφημερίδας Le Figaro (30/10/2026, σελ. 21). Η συνέντευξη ελήφθη μετά τη δημοσίευση της μελέτης της «Συζυγία, σεξουαλικότητα, γεννητικότητα: Η τριπλή παρακμή της παραδοσιακής οικογένειας». Πρόκειται για μελέτη που δίνει έγκυρες και υπεύθυνες επισημάνσεις για την πίεση που δέχονται στην «προοδευτική» κοινωνία οι νέοι και οι νέες για να μην συγκροτήσουν  οικογένεια.
 

Η μελέτη της Καλάς προχωρεί στο βάθος του προβλήματος της υπογεννητικότητας και βλέπει τις αιτίες που οδήγησαν στην σημερινή παρακμή της οικογένειας. Στην ίδια περίοδο (Οκτώβριος του 2026) κυκλοφορήθηκε μελέτη της «διαΝΕΟσις», ανεξάρτητου μη κερδοσκοπικού ερευνητικού οργανισμού στην Ελλάδα, με τίτλο «Μεταξύ φύλων: Πορείες, χάσματα και πολιτικές προς την ισότητα»*. Η μελέτη αυτή παραμένει στο πλαίσιο των φεμινιστικών αντιλήψεων της Σιμόν ντε Μποβουάρ, της δεκαετίας του 1960, και της  Μαργαρίτας Παπανδρέου της δεκαετίας του 1980.
 
Η Καλάς διαπιστώνει πως δύο εξουσιαστικά ιδεολογικά ρεύματα τείνουν να επιβάλουν τη νέα μορφή κοινωνίας, που καθίσταται θνησιγενής. Το ένα είναι το υλιστικό – ωφελιμιστικό  και το άλλο είναι το λαϊκιστικό – ελιτιστικό. Τα επιχειρήματα του ωφελιμιστικού ρεύματος είναι και αυτά που υποστηρίζει και ο Πρόεδρος Μακρόν: Τα παιδιά κοστίζουν ακριβά στο μεγάλωμά τους, οι μισθοί δεν επαρκούν, οι κατοικίες είναι μικρές, το παιδί επιβαρύνει την καριέρα των γυναικών… Κατά την Καλάς αυτά τα προβλήματα υπάρχουν, αλλά είναι το δέντρο, που κρύβει το δάσος, την πραγματική δηλαδή αιτία της πολεμικής κατά της οικογένειας. Υποστηρίζει ότι με τα όσα συμβαίνουν στη χώρα της έναντι των 2,3 παιδιών ανά οικογένεια, που είναι το όριο για να μη μειώνεται ο πληθυσμός, η γονιμότητα έχει πέσει στα 1,56 παιδιά… Στην Ελλάδα έχει κατέβει ακόμη περισσότερο, στα 1,24 σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία της Eurostat…
 
Εξ αιτίας των υλιστικών αντιλήψεων, σημειώνει η Καλάς, στην κοινωνία τείνει να επιβληθεί  ο εξοβελισμός των φυσικών και ηθικών κανόνων ζωής, ως «απαρχαιομένων». Προς τον σκοπό αυτό  τεχνητώς υπερτιμώνται και εμφανίζονται στην κοινή γνώμη ως «εναλλακτικές» οι μη φυσικές σεξουαλικές σχέσεις ανδρός και γυναικός και στους νέους και στις νέες προωθείται η ιδέα να προτιμούν στη σχέση τους τον πειραματισμό, παρά τη δέσμευση. Τελικώς, για την πιο σημαντική και πιο δημιουργική φάση της ζωής  των γυναικών, η Καλάς τονίζει ότι «μια ιδέα υποβάλλεται στις ψυχές τους: το ζευγάρωμα είναι πολυσύνθετο και δυσβάστακτο και το παιδί καταναγκασμός». Και προσθέτει:
 
«Την ιδέα αυτή παρουσιάζουν κυρίως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα podcasts (διαδικτυακές ηχοεκπομπές), όπου ένας λόγος αγχωτικός περιβάλλει τη γονιμότητα. Η εγκυμοσύνη εμφανίζεται ως μια δοκιμασία. Η φοβία της εγκυμοσύνης κυριαρχεί στην προπαγάνδα προς τις νέες κοπέλες. Αποτέλεσμα οι περισσότερες από τις μισές έχουν φόβο να συλλάβουν από αγωνία μήπως χαλάσει το σώμα τους. Τους προκαλούνται επίσης επίμονες σκέψεις μήπως πάρουν βάρος, μήπως έχουν ναυτίες, μήπως χάσουν την εργασία τους, ή μήπως περιπέσουν σε κατάθλιψη. Ο τοκετός περιγράφεται ως μία φρίκη. Η βρεφική ηλικία χαρακτηρίζεται ως μια κόλαση και με πολλά προβλήματα το μεγάλωμα των παιδιών έως την ενηλικίωσή τους. Γενικά η κοινωνία κατασκεύασε μια κόλαση  για το νέο και τη νέα, που είναι φυσιολογικό να μη θέλουν να την ζήσουν…».
 
Οι ρομαντικές κωμωδίες  που προβάλλονται στα ΜΜΕ και σε αυτά της κοινωνικής δικτύωσης, κατά την Ελέν Καλάς, δεν διαδίδουν την ιδέα της φιλίας μεταξύ των δύο φύλων, που εξελίσσεται σε έρωτα, σε μεταξύ τους σεβασμό και αγάπη διαρκείας, αλλά σε πάθος της στιγμής, που όταν αυτό ξεπερασθεί αναζητείται άλλος σύντροφος… Την κατάσταση του στιγμιαίου πάθους που οδηγεί σε ψυχικά προβλήματα διευκολύνουν και τα smartphones…
 
Στη μελέτη της η Καλάς αναφέρει τη μελέτη των λαογράφων Μισέλ Μποζόν και Φρανσουά Εράν, που δημοσιεύθηκε το 1987. Σε αυτήν είχαν χαρτογραφήσει τους χώρους συνάντησης και γνωριμίας των δύο φύλων, που ήσαν η οικογένεια, η γειτονιά, η Εκκλησία, οι λαϊκοί χοροί. Στη Γαλλία αυτές οι ευκαιρίες  έχουν σχεδόν εκλείψει – όχι ακόμη στην Ελλάδα. Υποχρεωτικά οι δεσμοί αναπτύσσονται στους χώρους σπουδών, εργασίας, και ομίλων με κοινά ενδιαφέροντα. Και το ιντερνέτ σήμερα εξυπηρετεί… Το 2017 στις ΗΠΑ οι συναντήσεις δια μέσου ιντερνέτ ήταν ο συχνότερος τρόπος γνωριμίας αγοριών με κορίτσια, έχοντας ξεπεράσει αυτών δια μέσου της φιλικής παρέας.
 
Η  Καλάς στο τέλος της συνέντευξής της στην «Φιγκαρό» τονίζει ότι πρέπει να ξανάρθει στη μόδα η φυσική και πραγματική  σχέση μεταξύ των δύο φύλων, να έχει ο καθένας και η κάθε μία φίλους/ες, σε μια ζωή φυσιολογική, ποιοτική, μακριά από δεσμούς μέσω του διαδικτύου. Θα πρέπει επίσης να εξοικειωθούν οι νέοι/ες με το ότι και η έγγαμη ζωή έχει τις δυσκολίες της, αλλά με την αγάπη αυτές ξεπερνιούνται και πως, εν πάση περιπτώσει, η συζυγική και οικογενειακή ζωή είναι η καλύτερη από οποιονδήποτε άλλο τρόπο ζωής.
 
Για να επανέλθουν η οικογένεια και η κοινωνία στην φυσική τους κατάσταση, η Καλάς επισημαίνει, ότι είναι αναγκαίο να επαναϊεροποιηθεί και να επανακαθαγιασθεί το παιδί  και η μητρότητα: «Δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο από τον δεσμό των γονέων με τα παιδιά τους. Εάν δεν παρουσιαζόταν από τον επιβαλλόμενο τρόπο ζωής μονοσήμαντα πως τα παιδιά αποτελούν περιορισμό των νέων ζευγαριών, αλλά λεγόταν η αλήθεια, πως αυτά είναι για τους γονείς μια εμπειρία βαθιά ζωτική για το είναι τους, τότε η κοινωνία θα ήταν πιο ευτυχισμένη».
 
Η μελέτη της «διαΝΕΟσις» ασχολείται με το ποσοστό της απασχόλησης των γυναικών έναντι των ανδρών, με το ποσοστό αντιπροσώπευσης των γυναικών στα Διοικητικά Συμβούλια Εταιρειών, με το ποσοστό των γυναικών στη Βουλή, με το ότι λίγες γυναίκες εκλέγονται για βουλευτές, ότι για άνδρες και γυναίκες είναι σημαντικό να είναι οικονομικά ανεξάρτητοι, και χωρίς σοβαρό επιχείρημα ισχυρίζεται ότι «κλονίζεται η κυρίαρχη παραδοχή πως οι γυναίκες δεν κάνουν παιδιά επειδή προτιμούν να εργάζονται».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
           
* Τη μελέτη της «διαΝΕΟσις» επιμελήθηκαν η Κατερίνα Γλυνιαδάκη, επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον, το μέλος του Ειδικού Διδακτικού Προσωπικού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Θωμάς Γεωργιάδης και η Αντιγόνη Λυμπεράκη καθηγήτρια του Παντείου, πρώτη εξαδέλφη του Κυρ. Μητσοτάκη, πρώην μέλος του ΔΣ του ΙΣΤΑΜΕ (2004-2007) και με  έντονη κομματική – ιδεολογική δραστηριότητα στον χώρο της Αριστεράς, με συμμετοχή στην πρώτη Κεντρική Επιτροπή του «Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου» και στη συνέχεια με ενεργό συμμετοχή στον «Κοινωνικό Σύνδεσμο» του Γιώργου Φλωρίδη, στη «Δράση» του  Στέφανου Μάνου και στο «Ποτάμι».

Προσευχή για το άγχος

 
Το άγχος, η αγωνία και η αβεβαιότητα αποτελούν συχνά αναπόσπαστα στοιχεία της καθημερινής ζωής του σύγχρονου ανθρώπου. Οι δυσκολίες, οι υποχρεώσεις και οι ανησυχίες για το αύριο πολλές φορές βαραίνουν την ψυχή και στερούν από την καρδιά την πολυπόθητη γαλήνη. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η προσευχή γίνεται καταφύγιο παρηγοριάς, πηγή πνευματικής ενισχύσεως και ζωντανή επικοινωνία με τον Θεό, ο Οποίος γνωρίζει τις ανάγκες και τους προβληματισμούς κάθε ανθρώπου.
 

Η Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση μας διδάσκει ότι η αληθινή ειρήνη γεννιέται από την πίστη, την ταπείνωση και την εμπιστοσύνη στη θεία Πρόνοια. Ο ίδιος ο Χριστός μάς προτρέπει: «Μή οὖν μεριμνήσητε εἰς τήν αὔριον» (Ματθ. 6, 34), υπενθυμίζοντάς μας ότι δεν είμαστε μόνοι απέναντι στις δοκιμασίες της ζωής. Η προσευχή δεν εξαφανίζει πάντοτε τις δυσκολίες, αλλά μας χαρίζει δύναμη, υπομονή και ελπίδα για να τις αντιμετωπίζουμε. Όταν εμπιστευόμαστε τις αγωνίες μας στα χέρια του Θεού, η καρδιά μας ανοίγεται στη γαλήνη και στο φως της αγάπης Του.

Η Ουγγρική Επανάσταση και η ελληνική διανόηση

 
Στις 23 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν εβδομήντα χρόνια από την έναρξη της επανάστασης στην Ουγγαρία κατά του ολοκληρωτικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Κατά τον σημαντικό και γενναίο έναντι του κομμουνισμού διανοούμενο Κώστα Παπαϊωάννου ήταν μέχρι τότε «η μόνη επανάσταση του 20ού αιώνα, που σφραγίστηκε αληθινά από την ένωση της σκεπτόμενης ανθρωπότητας και της πάσχουσας ανθρωπότητας, που ζητούσε ο Μαρξ, ήταν η εξέγερση που ένωσε διανοουμένους, εργάτες και αγρότες της Πολωνίας και της Ουγγαρίας και τους όρθωσε εναντίον του ταυτόχρονα ιδεολογικού, πολιτικού και οικονομικού δεσποτισμού των οπαδών του “ορθοδόξου μαρξισμού”…. Και πρόσθεσε: «Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός στους Ούγγρους διανοούμενους και εργαζόμενους για να συνειδητοποιήσουν την “αλλοτρίωση” που τους επέβαλλε ένα “καθεστώς νορμών”, που το χαρακτήριζε ο παραλογισμός και η τυραννία, τόσο στο πεδίο της διανοητικής όσο και στο πεδίο της υλικής παραγωγής. Και εκείνη που πρώτη εξεγέρθηκε ήταν η Ένωση Συγγραφέων: η πάλη της “σκεπτόμενης ανθρωπότητας” για την αλήθεια προηγήθηκε της πάλης της  “πάσχουσας ανθρωπότητας” για την ελευθερία».
 

Υπενθυμίζεται ότι η Ουγγρική Επανάσταση ξεκίνησε ειρηνικά από φοιτητές, που ζητούσαν εθνική και οικονομική ανεξαρτησία. Την επομένη ημέρα προστέθηκαν οι εργάτες, ήρθαν κατόπιν οι στρατιώτες, που συναδελφώθηκαν με τους φοιτητές και τους εργάτες, μετά οι δημόσιοι υπάλληλοι και τέλος το σύνολο των διανοουμένων της χώρας, που διήγειραν συνειδήσεις και ενέπνευσαν το ιδανικό της ελευθερίας. Η Επανάσταση πνίγηκε στο αίμα από τα σοβιετικά στρατεύματα. Οι άοπλοι επαναστάτες κάθε ηλικίας ήρθαν αντιμέτωποι με τανκς, αεροπορία, και στρατό δέκα σοβιετικών μεραρχιών. Όμως ήταν μια ακόμη παρήγορη ένδειξη πως τα απάνθρωπα καθεστώτα έχουν ημερομηνία λήξεως.
           
Ο αείμνηστος πολιτικός φιλόσοφος Παναγιώτης Κανελλόπουλος σε άρθρο του στο περιοδικό «Νέα Εστία» (Τεύχος 710, Αθήναι, 1 Φεβρουαρίου 1957, σελ. 147), συμφωνώντας με τον σημαντικό ποιητή και διανοούμενο Γιώργο Σαραντάρη (1908-1941), πρόβλεψε πως τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα έχουν ημερομηνία λήξεως: «Η ιστορία, μετά τα συμβάντα εναντίον του  λαού της Ουγγαρίας, αποφάνθηκε ότι ο κομμουνισμός έπαψε να ανήκει στο μέλλον, Μπορεί βέβαια να κρατήσει ακόμα πολλά χρόνια και να ταλαιπωρήσει τον κόσμο. Όσο, όμως, και αν κρατήσει, θα είναι μια δύναμη που όλο και θα φθείρεται και θα πέφτει περισσότερο».
           
Η ελληνική «προοδευτική» ιντελιγκέντσια, που είχε εξιδανικεύσει τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, πάγωσε από τη σφαγή αμάχων στην Ουγγαρία από τα σοβιετικά στρατεύματα. Ακούστηκαν κάποιες δικαιολογίες για την αιματηρή παρέμβαση τους, αλλά αυτές πνίγηκαν από τα ίδια τα γεγονότα. Οι περισσότεροι διανοούμενοι της Αριστεράς συμπεριφέρθηκαν ως να μη συνέβη κάτι το σοβαρό στην Ουγγαρία και έμειναν στο ότι παρέμεινε το κομμουνιστικό καθεστώς, ξεχνώντας ότι αυτό επέζησε λόγω της ισχύος των σοβιετικών όπλων και μόνον. Χαρακτηριστικό ήταν τότε το άρθρο του Αγγέλου Τερζάκη στην εφημερίδα «Το Βήμα» (31 Οκτωβρίου 1956), στο οποίο έγραψε, μεταξύ άλλων, ότι ο πνευματικός κόσμος, ο οποίος ήταν πάντοτε έτοιμος να στηλιτεύσει αδυναμίες της Δύσης, έδειχνε μια ακατανόητη απροθυμία να καταγγείλει την κατάπνιξη της ουγγρικής εξέγερσης.
 
Διαφορετική στάση από αυτήν των αριστερών διανοουμένων κράτησαν Έλληνες συγγραφείς και άνθρωποι του θεάτρου. Μένουν στην Ιστορία γιατί λόγω της αβελτηρίας της φιλελεύθερης διανόησης στην Ελλάδα η Αριστερά, με την προπαγάνδα της και την αποπληροφόρηση, που είχε αναχθεί από αυτή σε επιστήμη, είχε ηττηθεί στην ένοπλη αναμέτρηση και έτεινε να επικρατήσει στην ιδεολογική μάχη.

Το προαναφερθέν τεύχος της «Νέας Εστίας» ήταν αφιερωμένο στην Ουγγρική Επανάσταση του 1956 και είχε τίτλο «Η Ελλάδα για την Ουγγαρία». Το σκίτσο του εξωφύλλου ήταν του σημαντικού ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου, ο οποίος έτσι έδειξε την αλληλεγγύη των Ελλήνων προς τους Ούγγρους Επαναστάτες. Τριάντα τρεις ήσαν αυτοί που εγγράφως διαμαρτυρήθηκαν. Μεταξύ αυτών ο συγγραφέας Τάσος Αθανασιάδης των «Πανθέων» και των «Παιδιών της Νιόβης» έγραψε: «Όλα τα έθνη υπήρξαμε ένοχοι θεατές στην αυθόρμητη και μεγαλειώδη εξέγερση ενός λαού, όπου σύσσωμος – με την εργατιά, τους μικροαστούς, τους αστούς και το στρατό του – ζήτησε να λευτερωθεί από ένα καθεστώς που ενώ ευαγγελίστηκε την εξύψωση του ανθρώπου, κατάντησε η δυναμική αντίφαση της ιδεολογίας του».
 
Από πλευράς του ο Θεσσαλονικιός ποιητής Τάκης Βαρβιτσιώτης έγραψε: «Ακόμα μου είναι αδύνατο να φανταστώ ότι θα υπάρξουν διανοούμενοι στον τόπο μας που θα θελήσουν ν’ αποφύγουν την ηθική και πνευματική υποχρέωση να διαδηλώσουν την αλληλεγγύη τους προς τα θύματα μιας τόσο στυγνής τυραννίας και ν’ αρνηθούν να συνασπισθούν για να καταπολεμήσουν την καταπίεση και το ψεύδος που απειλούν να γίνουν κοινή μοίρα». Ο Μ. Καραγάτσης έγραψε πως η 23^η Οκτωβρίου 1956 είναι για την Ουγγαρία ό, τι η 28^η Οκτωβρίου 1940 για την Ελλάδα: το δυναμικό ΟΧΙ που προβάλλει ένας μικρός λαός στην ιμπεριαλιστική καταπίεση μιας μεγάλης δύναμης.
 
Από τους ηθοποιούς που διαμαρτυρήθηκαν για την επέμβαση των σοβιετικών στρατευμάτων στην Ουγγαρία ο Βασίλης Λογοθετίδης έγραψε: «Το ελεύθερο πνεύμα έδωσε μια μεγάλη μάχη στην Ουγγαρία. Και αναφέρομαι ιδιαιτέρως στο πνεύμα που οιστρηλάτησε τον Ουγγρικό λαό επειδή από όσα διαβάσαμε προκύπτει καθαρά ότι επί κεφαλής της μεγάλης αυτής εξεγέρσεως ήσαν οι διανοούμενοι, οι συγγραφείς, οι καλλιτέχναι».
 
Ο Αλέξης Μινωτής δίνει μιαν άλλη διάσταση στο θέμα τονίζοντας ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν είχε φτάσει στον παραλογισμό και τη βαρβαρότητα, που έχει φτάσει στον 20ό αιώνα ο «πολιτισμένος άνθρωπος». Και εξηγεί ότι «αυτός έστησε τα καμίνια του Buckenwald  και του Dahaw καταμεσίς της γηραιάς Ευρώπης, αυτός ξαπόλυσε την τρομοκρατία του σύγχρονου Τουρκοεμάδα Μακ Άρθι στην Αμερικανική Συμπολιτεία, αυτός από το foreign office  ατιμάζει την ανθρώπινη ιστορία με τους ανασκολοπισμούς των Κυπρίων αδελφών μας. Αυτός κατασκευάζει σε ανατολή και δύση επιστημονικά, πολιτισμένα και ψύχραιμα την ατομική μπόμπα και τους προληπτικούς πολέμους…Αυτός ο πολιτικάντης του Πολιτμπιρό, που προφέρει με σαρκασμό τη λέξη «ανθρωπότητα», σκοτώνει τα γυναικόπαιδα και το άνθος της Ουγγαρίας γιατί ξεσηκώθηκαν για την Εθνικής τους ανεξαρτησία». 
 
Τέλος ο Δημήτρης Χορν τονίζει: «Σε εμάς, τους Έλληνες, ιδιαίτερα αυτή τη στιγμή, τα γεγονότα της Ουγγαρίας μας δημιουργούν ένα αίσθημα ασφυξίας. Το αγαθό της ελευθερίας είναι το πιο πολύτιμο. Ακόμα όμως και αν δεν είχαμε ειδικούς λόγους να μας πονά η συμφορά της Ουγγαρίας, η αγανάκτηση θα ήταν η ίδια και στην ίδια ένταση».
 
Τα γεγονότα της Ουγγαρίας του 1956 ήταν μια ευκαιρία για τους έντιμους κομμουνιστές διανοουμένους να απαλλαγούν από τις ψευδαισθήσεις τους και να πολεμήσουν τον ολοκληρωτισμό. Είναι λυπηρό πως συνέβη σε ελάχιστους από αυτούς. Οι υπόλοιποι έμειναν πακτωμένοι στην «θρησκεία» τους με την βοήθεια, αστών πολιτικών και διανοουμένων που προτίμησαν από την αλήθεια τον κενό τίτλο του «προοδευτικού».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Greek tomb for an English Poet

 
Rupert Chawner Brooke (3 August 1887 - 23 April 1915) was an English poet known for his idealistic war sonnets written during the First World War, such as "The Dead" and "The Soldier".
 

In October 1906, he went up to King's College, Cambridge, to study Classics. There, among other activities, he acted in the Cambridge Greek Play, which is a play performed in Ancient Greek by students and alumni of the University of Cambridge. The event is held once every three years and is a tradition which started in 1882.
 
He died of septicaemia following a mosquito bite whilst aboard a French hospital ship moored off the island of Skyros in the Aegean Sea.
 
Rupert Brooke wrote that a corner of a foreign field would be forever England, probably similar to the Greek phrase, written by Pericles in his work Epitaphios «Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος» (For illustrious men have the whole earth for their tomb).
 
He was buried on Skyros by his friends on 23 April 1915, by lamplight, in a grove above Tris Boukes bay. The grave is reached by a rough road in the south of the island.

Ανέκπτωτη αγάπη

 
Οι ταπεινοί διάκονοι της ανέκπτωτης  αγάπης, βάζουν τις πολυόμματες ψυχές τους να γονατίζουν, μετανοούν διαρκώς και επικαλούνται τον Κύριο! Με έναν ψαλμό, μια προσευχή από το ψαλτήρι, το προσευχητάρι των θλιμμένων ελπιζόντων… Και κάποιες λέξεις τις τονίζουν πιότερο και τις επαναλαμβάνουν συνεχώς!
 

Σῶσον με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος, ὅτι ὠλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι ἀπό τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων. …σύ, Κύριε, φυλάξαις ἡμᾶς καί διατηρήσαις ἡμᾶς ἀπό τῆς γενεᾶς ταύτης καί εἰς τόν αἰῶνα... ( Ψαλμ. 11,2,8).
 
Ω πόσο συγκλονιστικός και στο σήμερα τούτος ο ψαλμός!
 
Μείναν λίγες οι αλήθειες! Χιλιάδες χρόνους πριν γράφτηκε αυτός ο ψαλμός!
 
Αυτή η κραυγή αγωνίας! Πόσο επίκαιρη στο σήμερα, στο τώρα! Πόσο η ασέβεια και το θεοστυγές της εποχής μας πνίγουν και καταδυναστεύουν το ευσεβές και το αληθές!
 
Σώσον με Κύριε! Θυμίζει εκείνο το Επιστάτα απολλύμεθα (Λουκ.8,24)! Πού έστιν η πίστις υμών; απαντά ο Κύριος! Πλήθυνε το ασεβές και η αγάπη αφανίστηκε …πάγωσε! Τα λόγια του Προφητάνακτος στα χείλη και στην καρδιά! Οδοιπορία μακρά και κοπιώδης μέχρι να βρει η ψυχή, το ευσεβές που πλέον τόσο σπανίζει αν όχι εξαφανίζεται! Σώσον με Κύριε ότι εκλέλοιπεν όσιος! Οι πλείστοι προσκυνούν ψεύτικους θεούς! Ελάχιστοι ευσεβείς έμειναν στο θέλημά Σου! Χειροτερεύουν όλο και περισσότερο και πιο βασανιστικά Κύριε οι καιροί!
 
Φύλαξέ μας Κύριε! Θεάνθρωπε Ιησού! Από το μίσος των πολλών που πάγωσε η αγάπη τους! Σημείο των καιρών… Εψύχθη η αγάπη! Δια το πληθυνθήναι την ανομίαν (Ματθ. 24, 12).  Ετυρώθη η καρδία και η  αγάπη των πολλών! (Ψαλμ. 118, 70) Εκλέλοιπεν όσιος! Απομακρυνθήκαμε από την Σοφία Σου! Πλήθυνε η βλάσφημη ανομία! Πάγωσε η αγάπη! Όπως τότε μας το αποκάλυψες Κύριε! Φύλαξέ μας! Και κράτα μας στην πίστη και την αγάπη! Την αγάπη εν Αληθεία! Κράτα μας ως το τέλος με καρδιές καιόμενες! Γιατί όσων οι καρδιές παγώνουν καύμα τις περιμένει (Αποκ. 16, 9)! Και ας είναι Κύριε μακρύς ο δρόμος ως την Εμμαούς των Ευσεβών!
 
Νώντας Σκοπετέας
 
To βίντεο είναι εδώ

Professor of Greek in Oxford

 

Appointment of Regius Professorship of Greek in the University of Oxford

 

The King of England has approved that Professor Laura Swift, Professor of Greek at the University of Oxford and Fellow and Tutor in Classics at Magdalen College, be appointed to the Regius Professorship of Greek at the University of Oxford in succession to Professor Gregory Hutchinson. The Regius Professorship of Greek was established by Henry VIII in 1541.
 
Professor Swift took her BA in Literae Humaniores at Magdalen College, Oxford in 2002, followed by an MSt and DPhil at Oxford, completing her doctorate in 2007. She subsequently held academic and research positions at Oxford and University College London before taking up a Lectureship at the Open University in 2012. She returned to Oxford in 2022 as Tutorial Fellow in Classics at Magdalen College and Associate Professor of Greek in the Faculty of Classics, and was awarded the title of Professor in 2024. The Regius Professorship is held in association with an Ordinary Studentship (professorial fellowship) at Christ Church.
 
Welcoming the appointment, The Very Revd Professor Sarah Foot FRHistS FSA, Dean of Christ Church, commented:
 
Professor Swift’s appointment is excellent news. Her distinguished work on ancient Greek literature, alongside her commitment to widening engagement with Classics, will enrich the academic life of Christ Church. We look forward with great pleasure to her taking up the Regius Professorship.
 
Professor Swift is a literary critic of ancient Greece, specialising in Greek tragedy and lyric poetry. Her doctoral thesis received the Hellenic Foundation Thesis Prize and her subsequent research has received international recognition including an Alexander von Humboldt postdoctoral fellowship and a Philip Leverhulme Prize.
 
She is known particularly for her work on the relationship between Greek tragedy and other forms of choral poetry, including her book The Hidden Chorus, and for her work on fragmentary texts from antiquity. She wrote the first complete commentary on the seventh-century BC poet Archilochus.
 
Professor Swift also works with contemporary theatre-makers and other creative practitioners, exploring how fragmentary ancient texts can inspire new creative work. She is an active advocate for making Classics accessible to wider audiences and has contributed to the development of the Classical Civilisation A level curriculum, as well as working across radio, podcasts, theatre and literary festivals.

30 Years Ledbury Poetry

 
An important birthday for the Poets’ diary.
 

Ledbury Poetry Festival returns 2-11 July 2027, and it will be the thirtieth.
 
Established in 1996, Ledbury Poetry held its first festival in 1997. The thirtieth-anniversary programme honours how poetry has evolved since it began, its place in the present, and the role it will play in the future.
 
Next year, the festival will celebrate thirty years of poets with a core programme of live readings, conversations, workshops, film and music, alongside an imaginative year-round education programme (a strand of Ledbury Poetry close to the director's heart) and a series of community-led poetry projects in and around Herefordshire.
 
Tickets for the festival go on sale in early spring. In the meantime, put 2-11 July 2027 in the diary. If you've never been, it will be a good year to go. If you've been going for years, thank you.