Sunday, 17 October 2021

Νέα Εορτή «Σύναξις των Αγίων Ιατρών»

 
Στην συνεδρία της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου που έλαβε χώρα στις 21 Ιουλίου 2021 υπό την προεδρία της Α. Θ. Παναγιότητος, συζητήθηκε και εξετιμήθη η θυσιαστική και ουσιαστική προσφορά της ιατρικής επιστήμης και των θεραπόντων της στην αντιμετώπιση της σοβούσης πανδημίας.
 

Ως εκ τούτου, αποφασίσθηκε να καθιερωθεί η εορτή «Η Σύναξις των Αγίων Ιατρών» την Κυριακή εκάστου έτους την πλησιέστερη προς την 17ην και την 18ην Οκτωβρίου, κατά τις οποίες εορτάζεται η Σύναξις των Αγίων Αναργύρων και η μνήμη του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά του Ιατρού. Κατά την ημέρα αυτή, της «Συνάξεως των Αγίων Ιατρών», η Εκκλησία θα τιμήσει την όλη συνεισφορά της ιατρικής επιστήμης και των θεραπόντων της προς την ανθρωπότητα.
 

Προσεχώς, εν όψει της Εορτής, θα αποσταλεί σχετική εγκύκλιος του Οικουμενικού Πατριάρχου, καθώς και η Ακολουθία της Εορτής υπό του Σεβ. Μητροπολίτου Ρόδου κ. Κυρίλλου.
 

Ενθαρρύνουμε τις Μητροπόλεις, όπως και τους εκπροσώπους και φίλους του Πατριαρχικού Δικτύου, να διαδοθεί η είδηση αυτή, ώστε να εορτασθεί η Σύναξη των Αγ. Ιατρών με κάθε λαμπρότητα και να τιμηθούν πρεπόντως οι Λειτουργοί στον χώρο της υγείας με την προβολή που τους αξίζει. 
 
Δίκτυο του Οικουμενικού Πατριαρχείου
για την Ποιμαντική Διακονία στον Χώρο της Υγείας
 

Wednesday, 13 October 2021

Σπυρίδων Τρικούπης

 
Η πολυσχιδής φυσιογνωμία της Επανάστασης
 

Ο Σπυρίδων Τρικούπης (1788-1873), πατέρας του επτά φορές πρωθυπουργού και αναμορφωτού της Ελλάδας Χαρίλαου Τρικούπη (1832-1896) ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα της Επανάστασης του 1821 και των πρώτων δεκαετιών του Ελληνικού Κράτους. Υπήρξε πολιτικός,  λογοτέχνης, ρήτορας, ιστοριογράφος και διπλωμάτης. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και ήταν γόνος εύπορης οικογένειας προεστών. Μετά την Ελλάδα συνέχισε τις σπουδές του πρώτα στη Ρώμη και μετά στο Παρίσι, τις οποίες διέκοψε όταν εξερράγη η Επανάσταση. Με το θάνατο του πατέρα του, το 1824, ανέλαβε πληρεξούσιος του Μεσολογγίου. Συνεργάστηκε με τον Μαυροκορδάτο και παντρεύτηκε την αδελφή του Αικατερίνη. Ως εκ του δεσμού του με τον Φαναριώτη πολιτικό ο Σπ. Τρικούπης προσκολλήθηκε στο Αγγλικό Κόμμα.
 
Ως ρήτορας ανέλαβε να εκφωνήσει τον επικήδειο λόγο στον Λόρδο Βύρωνα, ο οποίος έκαμε μεγάλη εντύπωση και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Οι πρώτοι «Λόγοι» του εκδόθηκαν το 1829. Η κύρια βεβαίως ενασχόλησή του ήταν η πολιτική και στη συνέχεια η διπλωματία. Όμως στους Έλληνες έμεινε κυρίως η «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», που έγραψε στο Λονδίνο μεταξύ των ετών 1853 και 1857, όταν ήταν εκεί πρέσβης της Ελλάδος. Σημειώνεται ότι ο Σπ. Τρικούπης διετέλεσε  πρέσβης της Ελλάδος στο Λονδίνο δεκαοκτώ συνολικά χρόνια: Από το 1834 έως το 1837, από το 1841 έως το 1843 και από το 1849 έως το 1862.
 
Ο Σπ. Τρικούπης στην αρχή συνεργάστηκε με τον Καποδίστρια. Όταν αυτός ανέλαβε Κυβερνήτης της Ελλάδος τον διόρισε πρωθυπουργό του και υπουργό των Εξωτερικών, όπως επίσης τον διόρισε προεδρεύοντα στην Επιτροπή για την επίλυση του εκκλησιαστικού θέματος. Όμως ο Σπ. Τρικούπης σύντομα παραιτήθηκε από όλες τις θέσεις, εντάχθηκε στην υπό τους Μαυροκορδάτο και Κωλέττη αντιπολίτευση στον Κυβερνήτη και μαζί τους τον πολέμησε. Η δικαιολογία ήταν ότι θα έπρεπε αμέσως και πριν ορθοποδήσει το Ελληνικό κράτος και αποκτήσει θεσμούς και ομαλότητα, να εφαρμόσει ο Καποδίστριας πλήρεις δημοκρατικές διαδικασίες και παράλληλα να δεχθεί τα προνόμια και τα συμφέροντα των προεστών... Όμως στη συνέχεια λησμόνησαν τις δημοκρατικές διαδικασίες και υπηρέτησαν την απόλυτη μοναρχία της Αντιβασιλείας και της βασιλείας του Όθωνα... Ο Σπ. Τρικούπης συγκεκριμένα κατά την οθωνική περίοδο ορίστηκε πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών, Δικαιοσύνης, Παιδείας και Θρησκευμάτων. Επίσης από το 1844 έως το 1849 ήταν αντιπρόεδρος της Γερουσίας.
 
Η ένταξη  του Τρικούπη στο Αγγλικό Κόμμα είχε ασφαλώς επίπτωση στην κρίση του ως προς τα πρόσωπα που περιέγραψε στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως». Όμως αυτή είναι καλογραμμένη και ο ίδιος στα «προλεγόμενά» του εξηγεί την άποψή του και γιατί κατέληξε να γράψει ιστορία των συγχρόνων του. Στην αρχή φέρει το παράδειγμα του Θουκυδίδη. Γράφει σχετικά: «Ο Θουκυδίδης συνέγραψε όχι μόνον την ιστορίαν του καιρού του, αλλά και των ανθρώπων μετά των οποίων επολιτεύθη και επολέμησε και υπό των οποίων έπαθε και ηττήθη. Και όμως όλοι ομοφώνως απέδωκαν εις αυτόν την επωνυμίαν του φιλοδικαίου ιστορικού, ως προτιμώντι την αλήθειαν των συμπαθειών και αντιπαθειών του» (Σπ. Τρικούπη «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» ΔΟΛ, Τόμος 1, Βιβλ. Πρώτο, Α΄ Μέρος, σελ. 7).
 
Έχει δίκαιο πάντως ο Σπ. Τρικούπης στο ότι η συγγραφή της ιστορίας από σύγχρονο δεν μειονεκτεί έναντι αυτής από μεταγενέστερο  καθώς έχει μείζονα σημασία η αναγραφή της αλήθειας. Και προσθέτει ότι ο σύγχρονος έχει προσωπικές γνώσεις και εμπειρίες επί των συμβάντων, ενώ ο μεταγενέστερος στηρίζεται στα όσα βρήκε έγγραφα που σώθηκαν, ή από αυτά που άκουσε. Σημειώνει σχετικά ο Τρικούπης: «Ποιος αγνοεί ότι τα έγγραφα αυτά, εξ αιτίας των περιστάσεων, διηγούνται ως επί το πλείστον άλλ’ αντ’ άλλων, κάποτε εν γνώσει και κάποτε εν αγνοία της αληθείας; Ποίας λοιπόν πίστεως αξία ημπορεί να θεωρηθή ιστορία γραφείσα τοιουτοτρόπως, ό εστίν ανεξέλεγκτος, αναπόδεικτος και ύποπτος;» (Αυτ. σελ. 8).
 
Ο Τρικούπης θεωρείται εκ των οπαδών του Διαφωτισμού. Αυτός λοιπόν δίδει σαφή, αδιάψευστη και αδιάσειστη περιγραφή της επιλογής της 25ης Μαρτίου ως ημέρας ενάρξεως της Επανάστασης. Γράφει ο Σπ. Τρικούπης ότι ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αποφάσισε κατ’ αρχήν να κατέβει στην Ελλάδα και έστειλε με ειδικούς ταχυδρόμους μυστικά γράμματα στην Πελοπόννησο, στα νησιά και στην Στερεά Ελλάδα. Αυτοί είχαν εντολή να προκηρύξουν ότι σύντομα θα έρθει στην Ελλάδα και να προετοιμαστεί η κάθοδός του. Η σκέψη του ήταν να περάσει άγνωστος στην Τεργέστη και εκεί να επιβιβαστεί σε ελληνικό πλοίο περί την 20ή Νοεμβρίου 1820 και άγνωστος να καταπλεύσει στα παράλια της Μάνης, από όπου «εμελέτα ν’ αρχίση τα ένοπλα κινήματά του την 25ην Μαρτίου, ημέραν του Ευαγγελισμού, ως ευαγγελιζομένην την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους». (Αυτ. σελ. 39).
 
Στη συνέχεια ο Τρικούπης εξηγεί γιατί ο Υψηλάντης ξεκίνησε την Επανάσταση νωρίτερα και όχι από την Πελοπόννησο στις 25 Μαρτίου 1821, όπως είχε προγραμματίσει. Επείσθη να μεταβεί στη Μολδοβλαχία και από εκεί να ξεκινήσει την Επανάσταση γιατί και οι δύο αυτές ηγεμονίες «εθεωρούντο ως άλλη Ελλάς, οι ηγεμόνες και αυλικοί ήσαν Έλληνες και ο λαός ως ομόδοξος ήτο πρόθυμος να συναγωνισθή τον υπέρ πίστεως αγώνα» (Αυτ. σελ. 39). Τον βεβαίωσαν επίσης ότι θα ταχθούν στο πλευρό του οι Βούλγαροι και οι Σέρβοι ως ομόδοξοι και υπηρετούντες στη φρουρά των Ελλήνων ηγεμόνων. Ο Υψηλάντης εκ των πραγμάτων απεδείχθη ότι πείσθηκε λανθασμένα να ξεκινήσει την Επανάσταση από τις παραδουνάβιες χώρες. Πάντως δεν είχε αποστεί του σχεδίου του να κατέβει στη συνέχεια στην Πελοπόννησο.
 
Στο να αλλάξουν τα σχέδιά του συνέβαλε επίσης το γεγονός ότι οι ταχυδρόμοι που έστειλε στην Πελοπόννησο συνελήφθησαν, εφονεύθησαν και τα γράμματα του έπεσαν στα χέρια των οθωμανών. Έμαθε επίσης ότι ο Πελοποννήσιος Ασημάκης Θεοδώρου πρόδωσε την ύπαρξη και δράση της Φιλικής Εταιρείας στον Σουλτάνο και ένας Διόδος από την Επτάνησο πρόδωσε την Εταιρεία στον Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Εκείνος που πέτυχε να φτάσει στον προορισμό του, στην Πελοπόννησο, ως απεσταλμένος του ηγέτη της Επανάστασης, ήταν ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος, ο Παπαφλέσσας.
 
Ενέργειες επιπόλαιες ανδρών του Υψηλάντη σε βάρος Τούρκων της Μολδοβλαχίας επιτάχυναν επίσης την έναρξη της Επανάστασης. Στις 24 Φεβρουαρίου 1821 εξέδωσε τη γνωστή Προκήρυξη και στις 28 εν όψει της εκστρατείας του στη Βλαχία διέταξε και εψάλη δοξολογία, στην οποία παρέστη ο στρατός, ο ίδιος ως αρχιστράτηγος και ο Μητροπολίτης, που τον έζωσε τη σπάθη και ευλόγησε τη σημαία του. Αυτή έφερε το σημείο του Σταυρού, τα ομοιώματα των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και το «εν τούτω νίκα», στο πλάϊ δε τον φοίνικα και το «εκ της κόνεώς μου αναγεννώμαι». Ακολουθούν τα γνωστά συμβάντα εις Κωνσταντινούπολη, Μολδοβλαχία και Ελληνικό χώρο, που περιγράφει ο Τρικούπης.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Monday, 11 October 2021

Καθημερινά μαθήματα πνευματικῆς ἀθλήσεως

 
«πορ κα ξσταμαι, τ ποισω θλιος, ταν τλος φθσ, τ τς ζως μου λοιπν, πο μοι δρμος καιρος; πο τ ξιματα; πο πλοτος, πο τρυφ; πο δξα πρσκαιρος; πο τς φσεως, τ καιντατον νθος; λλ δερο, πρ το τλους ψυχ μου, τ Θεοτκ προσπσωμεν»
(Θεοτοκίον το «Εσπερινο τς 11ης κτωβρίου)
 

Τ κορυφαα μαθήματα ρθοδόξου νθρωπολογίας -ρα κα βιοτς- πο λαμβάνει κάθε μέρα πιστός, εναι ναμφίβολα κα βασικά, λλ κα κυρίως εύεργετικά, στε ν ποβάλλει «πσαν βιοτικν μέριμναν» κα ν ξετάσει βαθει τν ψυχή του. Γι’ ατ κα κκλησία κάθε μέρα χει ν το προσφέρει λόγο παραμυθίας κα στοργς, στε ν ρεμήσει π τν κάματο τς καθημερινότητας, ν σταθε «νώπιος νωπί» κα ν ψυθιρίσει ατ πο πόψε, στν κολουθία το σπερινο διάβασε. Λές κι γραψε διος τ τροπάριο ατό, λς κα νοιωθε τν νάγκη ν ξομολογηθε κειδ στ σύνορο τς μέρας μ τ Νύχτα. Ν προετοιμαστε δηλαδή, γιατ δ γνωρίζει τ αριο κι ψυχή του δν ντέχει λλο τ βάρος τν ποιων του στοχιν κα πράξεων.
 
Κι πευθύνεται στν Παναγία Μητέρα, Τν ποία «μεσίτρια χει πρς τν φιλάνθρωπον Θεόν» λογαριάζοντας τν Μητρική Της στοργή, στν παντοτεινή Της Σκέπη, στε ν το δώσει παντήσεις στ παραπάνω ρωτήματα: ρωτήματα φυσιολογικ γι κάθε ψυχή, πο γνωρίζει τ ριά της σ’ ατόν τόν κόσμο κι ποτάσσεται τ κάθε τ πο εναι περιττ, λλ πρόσκαιρο.
 
Σφραγίζεις τ χέρια Σου κα ξαναλές… «πορ κα ξίσταμαι τί ποιήσω θλιος… λλ’ κ τούτων προφθάσα σσον με». μήν.
 
π. Κ.Ν. Καλλιανός

Thursday, 7 October 2021

Αρχιμ. Γεννάδιος Θέμελης στο Κάρδιφ

 
Με την εμπνευσμένη καθοδόγηση του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας κ. Νικήτα, καθώς επίσης και τις συντονισμένες προσπάθειες του Αρχιερατικώς Προϊσταμένου της ιστορικής Ελληνορθόδοξης Κοινότητας Αγίου Νικολάου Κάρδιφ και Νοτίου Ουαλίας Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Κλαυδιουπόλεως κ. Ιακώβου και των Αρχόντων της Κοινότητας, ανακαλύφθηκε πρόσφατα στο Κοιμητήριο Cathays του Κάρδιφ το μνήμα του μακ. Αρχιμ. Γενναδίου Θέμελη του Καλύμνιου.
 

Ο π. Γεννάδιος ήταν ο μοναδικός εν ενεργεία Ιερέας της Κοινότητας του Κάρδιφ, που εκοιμήθη και ετάφη στην πόλη αυτή. Είχε γεννηθεί στις 3 Νοεμβρίου 1856 στη νήσο Κάλυμνο. Υπηρέτησε στην Κοινότητα από τις 21 Οκτωβρίου 1917 μέχρι και την κοίμησή του στις 12 Δεκεμβρίου 1928, σε ηλικία 72 ετών. Στη διάρκεια της διακονίας του στο Κάρδιφ τέλεσε 219 Βαπτίσεις (125 αρρένων και 94 θηλέων), 46 Γάμους και 119 Κηδείες. Επί εφημερίας του π. Γενναδίου, στις 24 Απριλίου 1919, τελέσθηκαν από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Κύριλλο τα εγκαίνια του Ιερού Ναού της Κοινότητας.
 

Μετά την ανακάλυψη του μνήματος κι αφού πραγματοποιήθηκε επίσημη επικοινωνία της Κοινότητας με τις τοπικές Αρχές, κανονίσθηκε ειδικό ραντεβού για την πρώτη επίσκεψη στο Κοιμητήριο Cathays. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2021. Επικεφαλής της Ελληνορθόδοξης αντιπροσωπείας ήταν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κλαυδιουπόλεως κ. Ιάκωβος. Παρευρέθηκαν ο Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας (Ιερ. Προϊστάμενος στην Κοινότητα του Κάρδιφ κατά τα έτη 1987-1993), ο οποίος είχε συνδράμει στην κοινοτική προσπάθεια για την εύρεση του μνήματος, ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Άντον Άτταρτ, καθώς και η κα. Denise, αντιπρόσωπος του Διευθυντή Κοιμητηρίων, των Υπηρεσιών Bereavement, του τοπικού Δημαρχείου του Κάρδιφ.
 

Κατά την εν λόγω επίσκεψη τελέσθηκε από τον Θεοφιλέστατο Τρισάγιο «υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του κεκοιμημένου δούλου του Θεού Γενναδίου Ιερομονάχου»! Κατόπιν συζητήθηκε εκτενώς με την εκπρόσωπο του Δημαρχείου το θέμα της αποκατάστασης του μνήματος και δρομολογήκαν οι σχετικές διαδικασίες.
 

Αναμένεται πως σύντομα θα πραγματοποιηθεί η αποκατάσταση του μνήματος στην αρχική του μορφή και κατόπιν θα κανονιστεί επίσημη επίσκεψη του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Νικήτα, με σκοπό να τιμηθεί εκκλησιαστικά η μνήμη του μακ. Αρχιμανδρίτου π. Γενναδίου, ο οποίος άφησε αγαθή μνήμη ευλεβέστατου κληρικού και άξιου εκπαιδευτικού στον πιστό λαό της τοπικής ιστορικής Ελληνικής Κοινότητας.
 

Αιωνία και άληστος η μνήμη Γενναδίου Ιερομονάχου και είθε να μας συνοδεύουν οι ευχές και οι προς Θεόν πρεσβείες του! Αμήν!

Wednesday, 6 October 2021

Σωτηρία Αλιμπέρτη

 
Η πρώτη γυναίκα ιστορικός της Επανάστασης
 

Μεταξύ των πολλών ανδρών που έζησαν κατά και κοντά στην Επανάσταση του 1821 και έγραψαν ιστορικά μελετήματα και απομνημονεύματα υπήρξε και μία γυναίκα, η Σωτηρία Αλιμπέρτη (1847 – 1929), η οποία έγραψε ένα εξαιρετικό ιστορικό πόνημα για τις ηρωίδες του Ξεσηκωμού υπέρ της ελευθερίας του Έθνους. Το 484 σελίδων βιβλίο της, με τίτλο «Αι ηρωίδες της Ελληνικής Επαναστάσεως» (Τύποις Στεφ. Ν. Ταρουσόπουλου) κυκλοφορήθηκε το 1933, τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό της.
 
Στην εισαγωγή του βιβλίου γράφεται ότι το έργο της Σωτηρίας Ι. Αλιμπέρτη περί των Ηρωίδων της Ελληνικής Επαναστάσεως «αποτελεί το λαμπρότερον Μνημείον των Γυναικών, αι οποίαι μετά των Ανδρών εθεμελίωσαν ελληνικήν πατρίδα, οικογένειαν, κοινωνίαν». Στη συνέχεια τονίζεται: «Πρώτη η ενθουσιώδης συγγραφεύς ορμωμένη όχι μόνον εξ απλού ιστορικού ενδιαφέροντος, αλλ΄ εξ υψηλού αισθήματος εθνικού απεφάσισε να ασχοληθή ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΩΣ με τας ηρωίδας, να ερευνήση μετ΄ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ τα περί αυτών και να τας αναστήση, με την πνοήν και την φλόγα του ενθουσιασμού της...».
 
Το πόσο επιμελημένη είναι η ερευνητική εργασία της Αλιμπέρτη για τις Ηρωίδες της Επαναστάσεως εξάγεται από το ότι ανέτρεξε στις ιστορικές πηγές προς εξακρίβωση των γεγονότων και από την πλούσια βιβλιογραφία της, ελληνική και ξένη. Το έργο της αποτελεί αληθή ιστορία του υπέρ ελευθερίας εθνικού αγώνος, με κέντρο τις ηρωίδες και τη δράση τους.
 
Η Σωτηρία Αλιμπέρτη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1847 από εύπορη οικογένεια. Πατέρας της ήταν ο αγωνιστής και βουλευτής Κλεομένης (Οικονόμου), εκ των σπουδαίων ρητόρων της Βουλής. Ο Κλεομένης απέθανε στην ακμή της ηλικίας του, το 1852, δηλητηριασθείς από πολιτικούς του αντιπάλους. Εκτός από την Σωτηρία άφησε σε νεαρή ηλικία δύο αγόρια, τον Άγη, που διετέλεσε νομάρχης και τον στρατηγό Κλεομένη Κλεομένους, που ήταν εκ των ελευθερωτών της Θεσσαλονίκης, στις 26 Οκτωβρίου 1912.
 
Η Σωτηρία Κλεομένους αφού περάτωσε τις σπουδές της στην Ελλάδα, τις συνέχισε στην Ιταλία, όπου στην Φλωρεντία και στη Ρώμη σπούδασε φιλολογία και καλές τέχνες. Το 1875 επέστρεψε στην Αθήνα και μετά  πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ανέλαβε υποδιευθύντρια στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο. Στην Βασιλεύουσα γνώρισε τον γενικό γραμματέα του «Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως» και αθόρυβο εργάτη των εθνικών συμφερόντων Ιωάννη Αλιμπέρτη και παντρεύτηκαν το 1882. Έως τον θάνατό του, το 1902, ήσαν ένα αρμονικό ζευγάρι, με σπουδαία εθνική δράση, στην Ελλάδα και στις ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού. Η Σωτηρία Αλιμπέρτη ως γενικός γραμματέας του Συλλόγου της «Εργάνης Αθηνάς» έδωσε μεγάλη ώθηση στην γυναικεία βιοτεχνία, ιδίως την υφαντική, την ταπητουργία και την πλεκτική.
 
Μετά την απώλεια του συζύγου η Σωτηρία επί δέκα περίπου χρόνια απομακρύνθηκε από την κοινωνική της δράση. Την ξανάρχισε το 1911 με την μετονομασθείσα «Εργάνη» σε «Πανελλήνιο Σύλλογο Γυναικών». Εκτός από διεθνείς εράνους που διενήργησε στο εξωτερικό, οργάνωσε στην Αθήνα γραφείο  για τον εφοδιασμό με χρήματα και ρουχισμό όσων επανήρχοντο από τους Βαλκανικούς πολέμους στρατιώτες. Τον Απρίλιο του 1914 διοργάνωσε εορτή στο Θέατρο του Διονύσου, τα έσοδα της οποίας προσφέρθηκαν σε γυναικόπαιδα της Ηπείρου. Το εθνικό και κοινωνικό έργο του Συλλόγου, ψυχή του οποίου ήταν η  Σωτηρία, συνεχίστηκαν, λόγω των γεγονότων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρασιατική Εκστρατεία.
 
Παράλληλα με το εθνικό και κοινωνικό της έργο ασχολείτο με την έρευνά της για τις ηρωίδες της Επανάστασης και με άλλες μελέτες, όπως με την βιογραφία της Βασίλισσας Αμαλίας, την οποία έγραψε με πληροφορίες γυναικών φίλων της, που ήσαν στην αυλή της Βασίλισσας. Το έργο της «Αι ηρωίδες της Ελληνικής Επαναστάσεως» αρχίζει με την διαπίστωση ότι οι ελληνίδες γαλούχησαν τις γενιές των ηρώων και διατήρησαν άσβεστο δια μέσου των αιώνων το θρησκευτικό συναίσθημα, το εθνικό φρόνημα και το μίσος κατά της τυραννίας. Γράφει σχετικά εμπνεόμενη από το δημοτικό τραγούδι: «Κατάρα νάχετε παιδιά, μη λιώσουν τα κορμιά σας. Όσο να ζήτε, την Τουρκιά να μην την προσκυνάτε». Αυτή είναι η εντολή που δίνει στα παιδιά της η μάνα των Λαζαίων (Σελ. 29). Και προσθέτει το γραφέν από τον ρωσογάλλο κοινωνιολόγο Ζακ Νοβίκοφ (Κωνσταντινούπολη 1849-Παρίσι 1912), ότι η γυναίκα ήταν η πρώτη δημιουργός του μεγαλείου της Ελληνικής πατρίδας. (Σελ. 31).

Στο ιστορικό βιβλίο της η Αλιμπέρτη αναφέρεται στις ηρωίδες του Σουλίου Μόσχω Τζαβέλλα, Χάιδω Σέχου, Δέσπω Μπότση, Ελένη Μπότσαρη. Επίσης στο Ζάλλογγο, στις ηρωίδες του Μεσολογγίου, στις ηρωίδες της θαλάσσης και των νησιών (Μπουμπουλίνα, Βισβίζη, Μαυρογένους κ.α.), σε αυτές της Πελοποννήσου, της Μακεδονίας, της Ρούμελης... Το βιβλίο κοσμείται από πλούσια εικονογραφία, με δυσεύρετες ιστορικές εικόνες, μεταξύ των οποίων και η προσωπογραφία του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη ως αρματωλού.
 
Η αξία του βιβλίου της Σωτηρίας Αλιμπέρτη έγκειται ότι εκτός από τις γνωστές ηρωίδες ανακάλυψε και άγνωστες, όπως η Βενετή της Χαλκίδας, η Ροζάκαινα της Μάνης, η Χρυσή, σύζυγος του ήρωα Μάρκου Μπότσαρη, η Κοντύλη και η Καραντάνη από τις Μεσολογγίτισσες. Από τις λιγότερο γνωστές ιστορίες αναφέρονται δύο. Κατά τη σφαγή της Χίου οι δύο νεαρές, καλλιεργημένες  και όμορφες κόρες οικογενείας εκ των πρώτων της νήσου συνελήφθησαν αιχμάλωτες και σύρθηκαν στο κατάλυμα Τούρκου αξιωματικού, που θέλησε να καταστήσει δική του τη μεγαλύτερη από τις αδελφές. Αυτή αντιστάθηκε και ο Τούρκος της έδωσε διορία να επιλέξει, ή θα υποκύψει στις ορέξεις του ή θα την σκοτώσει, και έπεσε στον ύπνο. Η Ελληνίδα κοπέλα, ως νέα Ιουδίθ, επωφελήθηκε της ευκαιρίας, έσυρε από τη θήκη το σπαθί του και το κάρφωσε στο στήθος του. Ύστερα αντιλαμβανόμενη τί την περιμένει κρεμάστηκε και την ακολούθησε η νεότερη αδελφή της.
 
Η άλλη περίπτωση είναι της παπαδιάς της Κουρκουμέλη. Όταν ο Ιμπραήμ πολιόρκησε το Αιτωλικό, πριν από την Έξοδο του Μεσολογγίου, και η κατάσταση σε αυτό έγινε αφόρητη οι πρόκριτοι αποφάσισαν να συνθηκολογήσουν. Ο Ιμπραήμ επέτρεψε στους κατοίκους του υπό όρους να αποχωρήσουν. Υπολόγιζε ότι αν έβλεπαν οι Μεσολογγίτες το πώς φέρθηκε στους κατοίκους του Αιτωλικού θα έκαμαν το ίδιο... Οι κάτοικοι περνούσαν ανάμεσα σε Τούρκους. Όταν πέρασε η πανέμορφη  Παπαδιά Κουρκουμέλη την κράτησαν και την πήγαν πεσκέσι στον Ιμπραήμ. Αυτός προχώρησε να την αγκαλιάσει και την ακούμπησε με την χρυσοποίκιλτη λαβή του χατζαριού του. Η κοπέλα άρπαξε το σπαθί και του είπε ότι αν πάει να την αγκαλιάσει θα το καρφώσει στο στήθος του, γιατί ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ. Ο Ιμπραήμ της απάντησε ότι μπορεί να φωνάξει τη φρουρά του και αυτή θα την κανονίσει. Η νεαρή Ελληνίδα τότε του απάντησε ότι δεν θα προφτάσουν και βύθισε το σπαθί στο στήθος της.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Tuesday, 5 October 2021

Οφειλή ανεξόφλητη

 
Ξεκινάμε λοιπόν με την χάρη και το έλεος του Κυρίου και την φετινή ραδιοφωνική μας συναλληλία!
 

Καλές υπομονές σε όλους!
 


Με αγάπη Χριστού
 
Νώντας Σκοπετέας

Monday, 4 October 2021

Μνήμη Κωνσταντίνου Κάρκου

 
π τς πλέον εγενικς κα ρχοντικς Μορφς πο γνώρισα, ταν κι ατ το είμνηστου φιλόλογου καθηγητο Κωνσταντίνου Κάρκου, τν ποο -τότε πο μουν μαθητς στ Βόλο- δν τυχε ν χω καθηγητή. μως τ νομά του μς ταν γνωστό, πως κα ντιμη διδασκαλική του κτινοβολία. Γιατ ντως πρξε κορυφαος δάσκαλος κα πολλο μαθητς του σφαλς θ τν θυμονται μ τιμή, λλ πρωτίστως μ εγνωμοσύνη, γιατ ταν π κείνους τος δασκάλους, πο θεωρον τν ποστολή τους χι ς βιοποριστικ μέσον μονάχα, λλ ς εραποστολή. Κι τσι ταν.
 
ργότερα, ταν γινε πι δικός μας -φο παντρεύτηκε Γλωσσιώτισσα- τν βλεπα συχν στ Πλατάνα, κυρίως τ Μεγαλοβδομάδα, τότε,  δηλαδή, πο δν εχαμε ερέα στ χωριό μας κα κκλησιαζόμασταν στ γειτονικ χωρι τς Γλώσσας κι σφαλς τς Παναγίας, τν Δεκαπενταύγουστο, πο πανηγύριζε τ χωριό.
 
μως στ μνήμη μένει χραγμένη μι συνάντησή μας στν στορικ πλατεία τς Γλώσσας, τότε πο εχε ρθει δελφικός του φίλος μακαρίτης Γλωσσιώτης λόγιος, Βασίλης Δ. Κουκουρίνης.
 
Θυμμαι ταν να δροσερ Αυγουστιάτικο μεσημέρι πο βρεθήκαμε λοι μας κεῖ. λησμόνητη συνάντηση, πο δ ξεχνιέται εκολα, φο κι ο διάλογοι ταν γόνιμοι, λλ κα τ πρόσωπα οκεα κα μ μι φυσικ πλότητα, λλ κα καλωσύνη ζυμωμένα. Κι δ θέλω ν σημειώσω το πόσο μ λύπησε πουσία νδιαφέροντος π πολλούς, ο ποοι σχολονται μ τν πολιτισμό κα δν στάθηκε τρόπος, στε ν κδοθε κα ν τιμηθε τ βιβλίο, τ ποο γραψε καθηγητς Κ. Κάρκος, γι τν φίλο του, τν Κουκουρίνη. Προσωπικά, ταν τ διάβασα, πολ μ συγκίνησε, λλ κα μ πείραξε, πο δν τυπώθηκε μ περισσότερη καλαισθησία, στε ν εναι να τεκμήριο τς πνευματικς προσφορς τς Γλώσσας. Τς Γλώσσας πο τόσο γάπησαν κα  ο δυό τους… Κι ς ταν στ μακρυν μερική Κουκουρίνης κι π τ Θεσσαλικ ργιθέα Κάρκος.
 
Κα γι το λόγου τ ληθς θυμίζω δ κι να λλο θησαύριστο ργο το μακαριστο καθηγητο, τν γιο Ρηγνο του, πο κι ατ τ βιβλιαράκι κυκλοφορήθκε σ μειωμένο ριθμ ντιτύπων. στόσο, δν παύει ν μς θυμίζει τό πόσο γάπησε ατ τ νησ είμνηστος καθηγητς καί, πρωτίστως, τ χωριό τς συζύγου του.
 
Πιστεύω τι θ μείνει να π τ μοναδικ παραδείγματα Δασκάλου κα νθρώπου, λλ θ εναι περήφανος γι τς δύο κόρες του τ Βίκυ -καθηγήτρια σ Πανεπιστήμιο το ξωτερικο κα τν ρετή, πο διάλεξε ν περπατήσει ριστα τ δρόμο κα τν πιστήμη το Πατέρα της.
 
π. Κ.Ν. Καλλιανός
 
Τήν φωτογραφία δανείστηκα π τν στοσελίδα: https://magnesianews.gr/volos/efyge-apo-ti-zoi-o-paidopolitis-toy-2021-den-prolave-na-lavei-to-vraveio-toy.html/attachment/me-tin-proedro-t