...Και το όνομα αυτού: Σεπτέμβριος

 
Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει, αυτός δεν παραλείπει να εμφανίζεται και να μπαινοβγαίνει. Ο ένατος μήνας του χρόνου που θα έπρεπε να  ήταν ο έβδομος, το λέει και η ονομασία του, αλλά πολλά πράγματα έχουν καθιερωθεί με τα  δικά τους "γιατί" και  "επειδή"  και άντε να βρεις άκρη. 
 

Ο λόγος περί μηνός Σεπτεμβρίου με όλα τα πολλά που βρέθηκε να κουβαλά στην πλάτη του. Σαν να είναι φορτωτική της στο τέλος της εποχής των Απελάσεων. Των απελάσεων Ελλήνων Υπηκόων από την Τουρκια το 1964. Γεμάτα τα σακιά, τα τσουβάλια, τα ταγάρια, τα ρακοφαγωμένα  σεντούκια και οι χειραποσκευές του από διάφορα και μέσα σε όλα τα θησαυρισμένα,  γιορτές έθιμα και αναμνήσεις.
 
Η πρώτη μέρα του αρχίζει από την τον Εσπερινό της παραμονής, προμηνύοντας  το ξεκίνημα του Εκκλησιαστικού Έτους. Έτσι λέει το Ημερολόγιο και για να το λέει, έτσι είναι. Θα αμφισβητούσε κάτι τέτοιο η Λωξάντρα; Όχι βέβαια.  Η σειρά των πραγμάτων. Το Τυπικό και η τάξη. Η Τάξη συνδυασμένη με το γερό δέσιμο της  συνύπαρξης. Απλότητα και αρχοντιά. Αρχοντική και απέριττη η σειρά των πραγμάτων στο Πατριαρχείο μας. Στην Πόλη,  στη δική μας Πόλη, στην Πόλη του Κωνσταντίνου και πάνω από όλα στην Πόλη Της Παναγιάς. Αυτό λέει η κληρονομιά και η παράδοση. Τι, αλλαγές θα κάνουμε τώρα;
 
Σεπτέμβρης με τα <Σεπτεμβριανά> του που δεν ξεχνιούνται από αυτούς που τα έζησαν. Αφηγήσεις, φωτογραφίες, εκθέσεις για να μάθουν οι υπόλοιποι που ενδιαφέρονται να μάθουν  αυτά που έγιναν τότε σε μια νύχτα από τις 6 μέχρι τις 7 του μήνα, σε λίγες ώρες για να αλλάξει η πορεία της ζωής μιας μεγάλης μερίδας Ρωμιοσύνης. Συμβάντα που όπως ό,τι γίνεται δεν ξεγίνεται, αγιοκατατάχτηκαν ανεπισήμως στα κιτάπια των αναμνήσεων. Υπήρξαν μάρτυρες και μάρτυρες που υπέκυψαν ποικιλοτρόπως σε αυτά που υπέστησαν. Μάρτυρες των Γεγονότων που τα ονόματα τους είναι γραμμένα στα μεριδοχάρτια των απογόνων τους, μέχρι που θα έρθει η επόμενη, άντε ας είναι η μεθεπόμενη, γενιά για να τα ρίξει στον κάδο της ανακύκλωσης.  Κάτι είναι και αυτό. 
 
Αίθριος καιρός, και γιορτές η μια πίσω από την άλλη, <Στέλιο, αύριο είναι του Αγίου Νεκταρίου, να πάμε στην Σηλυβριά; Να το πούμε και στην Ελένη και στον Κώτσο, να πάρουμε και γιαούρτι, ε, τι λές;>, πρότεινε η μαμά μου. στον πάτερ-φαμίλια της οικογένειας, μπαμπά μου. Πρόταση που δεν δεχόταν αντίρρηση. Και αφού θα πηγαίναμε, θα παίρναμε και γιαούρτι. 
 
Ήρεμη και γαλήνια η θάλασσα όταν πλησίαζε το Πανηγύρι του Γενεσίου της Παναγίας, στις οκτώ του μήνα, στο Γκιοκσουγιού, στην Ασιατική πλευρά του Βοσπόρου. Παραμονιάτικα το ρίχναμε στις προετοιμασίες για το τι θα ακολουθούσε ύστερα από την Θ. Λειτουργία, έξω από το εκκλησάκι. Ευκαιρία να ανταμωθούμε με την κ. Σοφία και τις κόρες της με τον μικρό Γιαννάκη από  το Τσεγκέλκιοϊ, και  να παίξουμε. Να ξαναδ(ι)ούμε την κυρία Μαρίκα, τον Γιωργάκη και την Νανά με τα χρυσά μαλάκια από το Σελβί Μπουρνού, την κυρία Αιμιλία, τον Σταυρίκο με την κυρία Ελένη από το Πέρα. Παρέα των γονιών μου από μια σύντομη παραμονή στην Αλεξανδρέττα. Σε εκείνο τον τόπο, σε εκείνα τα ζεστά μέρη που άνθιζαν πορτοκαλιές και χουρμαδιές εν αφθονία, εργάστηκαν οι Γαλλομαθείς (και περιζήτητοι) σύζυγοι τους, δημιουργήθηκαν δεσμοί και φιλίες που ακόμα συνεχίζονται από τα παιδιά τους, σκορπισμένα σήμερα σε άλλα μέρη του πλανήτη. 
 
Και μετά από το Γκιοκσουγιού, ο Σταυρός με συντροφιά τον σγουρό βασιλικό να υψώνεται στις δεκατέσσερις, στον Σολέα της Αγίας Παρασκευής. Την άλλη μέρα στις δεκαπέντε, εκδρομή από τα Θεραπειά στο Κεφελίκιοϊ, στους ταρλάδες (χωράφια) και στα τσαϊρια που κάποτε ήταν ο τόπος της Εκκλησίας του Αη Νικήτα. Το όνομα του Αγίου με ενδιέφερε ιδιαίτερα, αφού, όπως με εξήγησε η γιαγιά μου, η προέλευσή του ερχόταν από την νίκη του Χριστού ενάντια στον θάνατο,<σαν το Χριστός Ανέστη; Ναί, έτσι ακριβώς...>. Νίκη του Χριστού ο Νικήτας, Νίκη κι εγώ από την κυρά Δέσποινα την Παναγία και τα νικητήριά Της. Απλά πράγματα. Ταύτιση, σε πλήρη αρμονία. Αχ, γιαγιά, πως έκρυβες τέτοια σοφία μέσα σου; 
 
Γραμμή λοιπόν για το Κεφελικιόϊ που δεν βλέπαμε τίποτα εκεί για να το προσκυνήσουμε. Εμείς όμως πηγαίναμε και με το που φτάναμε η γιαγιά μου μαζί με την θεία Μαρούλα μουρμούριζαν: <Νίκην έστησαν κατά της πλάνης...> η νίκη, πανταχού παρούσα και μέσα σε όλα για να καμαρώνει η αφεντιά μου...
 
Έχει κι άλλη αρχή ο Σεπτέμβρης, της Σχολικής χρονιάς, καινούργια βιβλία, τετράδια, μολύβια και στυλό. Κιμωλίες και μαυροπίνακες -ανύπαρκτοι ίσως πια- τσάντες και μαθητικά ρούχα. Μαύρες μπροστέλες με άσπρα γιακαδάκια, μυρωδιά Σχολείου διάχυτη παντού, το ίδιο και σήμερα, όπως και τότε που ο Peppino di Capri τραγουδούσε... Melancolie in Settembre...
 
Νίκη Beales
6 Σεπτεμβρίου 2026
Μπάκινγχαμ, Αγγλία

Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Swansea

 
Στη μεγάλη και μεσαιωνική πόλη Swansea της Δυτικής Ουαλίας, όπου κατοικούν 250.000 άτομα, υπάρχει και λειτουργεί Ελληνορθόδοξη Κοινότητα, αφιερωμένη στους Αγίους Ζαχαρία και Ελισάβετ.
 

Την Κοινότητα αυτή ίδρυσε πριν από 35 περίπου χρόνια ο παρών ιστολόγος. Τότε είχε έδρα την πόλη Llanelli. Αργότερα, κι αφού έγιναν διάφορες διοικητικές αλλαγές, η έδρα μεταφέρθηκε στο Swansea.

Χθες η εν λόγω Κοινότητα είχε το Πανηγύρι της, αφού εόρταζαν οι Προστάτες Άγιοί της. Έτσι, τελέσθηκε Θεία Λειτουργία, σε παρεκκλήσι του κεντρικού Αγγλικανικού Ναού της πόλης, την οποία παρακολούθησαν 23 άτομα, διαφόρων εθνικοτήτων.

Οι 20 μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου το 2026

 
Η εικόνα των μεγαλύτερων αστικών κέντρων του πλανήτη μάς αποκαλύπτει με εντυπωσιακό τρόπο πόσο γρήγορα μεταβάλλεται η γεωγραφία του παγκόσμιου πληθυσμού. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο εικονίδιο, η Τζακάρτα της Ινδονησίας βρίσκεται στην πρώτη θέση με 41,9 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ ακολουθούν η Ντάκα του Μπανγκλαντές και το Τόκιο της Ιαπωνίας. Στις πρώτες θέσεις συναντούμε επίσης το Δελχί, τη Σαγκάη, την Γκουανγκζού, το Κάιρο και τη Μανίλα. Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό ότι η μεγάλη πλειονότητα των είκοσι μεγαλύτερων πόλεων βρίσκεται στην Ασία, γεγονός που φανερώνει τη δημογραφική και οικονομική βαρύτητα που έχει αποκτήσει η ήπειρος αυτή στον σύγχρονο κόσμο.
 

Οι τεράστιες αυτές μητροπόλεις δεν αποτελούν απλώς συγκεντρώσεις εκατομμυρίων ανθρώπων· είναι πολύπλοκα κέντρα οικονομικής δραστηριότητας, πολιτισμού, εκπαίδευσης, τεχνολογίας και κοινωνικής ζωής. Παράλληλα, η συνεχής αστικοποίηση δημιουργεί σημαντικές προκλήσεις, όπως η ανάγκη για επαρκή στέγαση, σύγχρονες μεταφορές, υποδομές, καθαρό περιβάλλον και καλύτερη ποιότητα ζωής. Ο κατάλογος αυτός μάς προσφέρει, επομένως, μια ενδιαφέρουσα αφορμή να παρατηρήσουμε όχι μόνο πού ζουν σήμερα οι μεγαλύτεροι αστικοί πληθυσμοί, αλλά και προς ποια κατεύθυνση διαμορφώνεται ο ανθρώπινος και αστικός χάρτης του 21ου αιώνα.

Jane Austen Festival

 
The Jane Austen Festival in Bath is the largest and longest running Jane Austen Festival in the world. The first Jane Austen Festival in 2001 took place over a weekend at The Jane Austen Centre, Bath, and has since grown into a 10 day programme, drawing visitors from around the world.
 

The festival begins with our Regency Costumed Promenade, which has been filling the streets of Bath with over 2000 people in Regency dress since 2004 and holds the Guinness World Record for the ‘Largest gathering of people dressed in Regency costumes’. Full of bonnets, soldiers, and drummers the backdrop of Georgian Bath transports visitors back to the time of Jane Austen.
 
Throughout the 10 day festival, we welcome visitors to enjoy events inspired by the timeless works of Jane Austen including: guided walks, costumed balls, theatrical performances, talks and much more!
 
Keeping the spirit of the festival alive in the Summer, we are also delighted to host the Jane Austen Festival Summer Ball in June, which creates an immersive experience for fans as you trace Jane Austen’s footsteps in the historic ballrooms of Bath.
 
The Jane Austen Festival dates:
 
Festival Dates 2026 - Friday 11th to Sunday 20th September 2026
 
More info here

Ο Μεγ. Αλέξανδρος στη Σκωτία

 

Μνημείο του Μεγάλου Αλέξανδρου και του πολεμικού του αλόγου Βουκεφάλα

 

Αυτό το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του θρυλικού πολεμικού αλόγου του Βουκεφάλα βρίσκεται μπροστά από το Δημαρχείο της πόλης του Εδιμβούργου κατά μήκος του Royal Mile.
 
Είναι ένα έργο του σπουδαίου Σκωτσέζου γλύπτη Sir John Steell, το οποίο σχεδίασε το 1832 αλλά το έχυσε τελικά σε μπρούντζο το 1883, περίπου πενήντα χρόνια αργότερα.
 
Έτσι, το γλυπτό αυτό είναι μοναδικό, καθώς συνδέει κατά έναν ιδιαίτερο τρόπο την αρχή και το τέλος της μακράς καλλιτεχνικής σταδιοδρομίας του.
 
Το μνημείο μεταφέρθηκε στην σημερινή του θέση το 1916. Είναι μια χάλκινη και κλασική απεικόνιση του νεαρού Αλέξανδρου που ντύνεται μόνο με ένα μανδύα, εξημερώνοντας τον Βουκεφάλο, που ήταν ένα άγριο άλογο.
 
Το άγαλμα βρίσκεται στην κορυφή ενός απλού υποστρώματος και είναι όμορφα περικυκλωμένο από το Edinburgh City Chambers.

The Mystery of the Theotokos

 
Orthodox Research Institute of St. John Chrysostom is delighted to announce its Ninth International Theological Conference, "The Mystery of the Theotokos" at Bachkovo Monastery, Bulgaria.  https://orthodoxresearchgroup.com/oric-conference.../
 

The mystery of the Theotokos stands at the meeting point of Christology, anthropology, ecclesiology, liturgy, spirituality, and the Christian understanding of human transformation. The richness of this tradition cannot be reduced to a fixed body of “Marian doctrine”: it emerged through Scripture and exegesis, patristic theology, hymnography, worship, iconography, and the lived experience of the Church.
 
This conference brings together scholars to reconsider the Theotokos from historical, textual, theological, and interdisciplinary perspectives. It invites renewed attention to the formation and transmission of Marian traditions, to their diverse expressions across Eastern Christianity, and above all to the fundamental theological question they disclose: what does the mystery of the Theotokos reveal about the Incarnation, the Church, and the vocation of humanity to communion with God?

Πού κατευθύνονται οι Έλληνες

 
Η απάντηση στο πού κατευθύνονται οι Έλληνες δίδεται από πρόσφατο ντοκουμέντο. Καθημερινή εφημερίδα ζήτησε από γνωστούς συγγραφείς και κριτικούς λογοτεχνίας να προτείνουν ο καθένας από ένα βιβλίο για κάθε δεκαετία ηλικίας, από των δέκα μέχρι των ενενήντα ετών, που πρέπει ο Έλληνας στο διάβα αυτών των χρόνων και κατά δεκαετία οπωσδήποτε να διαβάσει. Τα βιβλία που προτείνονται ως αναγκαία για κάθε δεκαετία της ζωής του ανθρώπου είναι συνολικά 95 (εννέα δεκαετίες επί δέκα ή έντεκα προτάσεις). Από αυτά τα 75 είναι ξένων συγγραφέων και μόνον είκοσι είναι Ελλήνων!
  

Με τις προτεινόμενες επιλογές από της παιδικής ηλικίας έως τα ενενήντα του χρόνια ο Έλληνας δεν είναι αναγκαίο να έχει διαβάσει  Δάντη, Γκαίτε, Ντοστογιέφσκι, Πούσκιν, Άντερσεν, Αδελφούς Γκριμ, Ζαμιάτιν, Ονέ, Μαλό, Μπαλζάκ, Σκοτ, Βερν, Κορνέϊγ, Ώστεν, Μολιέρο και πολλούς ακόμη. Οι Έλληνες που αγνοούνται στις προτάσεις είναι οι περισσότεροι, από τον Πλάτωνα,  τον Αριστοτέλη, τον Αισχύλο και όλους τους φιλοσόφους, έως όλη τη Βυζαντινή και την Πατερική γραμματεία, έως όλους τους σημαντικούς συγγραφείς της νεοελληνικής γραμματείας, μεταξύ των οποίων και όλοι οι σημαντικοί ιστορικοί από τους Ζαμπέλιο και Παπαρρηγόπουλο έως τον Ζακυθηνό και την Αρβελέρ. Επίσης αγνοούνται τα απομνημονεύματα αγωνιστών του 1821, όπως των Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Καραϊσκάκη και τόσων άλλων.
 
Αγνοούνται συγγραφείς βιβλίων για παιδιά και νέους, που έθεσαν τις βάσεις του σύγχρονου παιδικού βιβλίου στην Ελλάδα. Μεταξύ αυτών πρώτη η Πηνελόπη Δέλτα και οι Λότη Ανδρουτσοπούλου, Αγγελική Βαρελά, Ζωή Κανάβα, Τάκης Λάππας και Γαλάτεια Γρηγοριάδου - Σουρέλη. Επίσης αγνοούνται όλοι οι Νεοέλληνες ποιητές πλην των Σολωμού, Σεφέρη, Ελύτη, Καβάφη και Ζωής Καρέλλη.
   
Είναι λυπηρό πως δεν προβάλλεται η σημαντική διαχρονική Ελληνική γραμματεία, η οποία, πέραν των άλλων, ωφελεί την αυτογνωσία και τη σύνδεση της κάθε γενιάς με την Εθνική Παράδοση και την Πολιτισμική κληρονομιά. Ο Έλληνας με το να γνωρίζει από πού έρχεται, ποιοι οι πρόγονοί του και σε τί συνετέλεσαν στον παγκόσμιο, δυτικό λεγόμενο, πολιτισμό αποκτά γερά θεμέλια της διαχρονικότητας του και τη συνείδηση ευθύνης του να συνεχίσει αυτήν την προσφορά του Ελληνισμού.
   
Αρκετά των προτεινόμενων βιβλίων από τους συγγραφείς και τους κριτικούς λογοτεχνίας, είναι αξιόλογα και επίσης αρκετά έχουν παγκόσμια εμπορική επιτυχία. Όμως η από τα προτεινόμενα βιβλία διαμορφούμενη κατάσταση είναι μιας Ελλάδας παγκοσμιοποιημένης, που τείνει να δημιουργήσει Έλληνες κοσμοπολίτες. Σε αυτούς καίρια πλέον θέση λαμβάνουν τα βιβλία πολυεθνούς ανάγνωσης, που οδηγούν σε ομογενοποιημένη σκέψη και σε περιθωριακή θέση τα ελληνικά βιβλία  αξιόλογων συγγραφέων, που έχουν σύγχρονη σκέψη αλλά και επίγνωση της ιδιοπροσωπίας τους.
   
Η αλλαγή ύφους και αντίληψης ζωής στα βιβλία που προτείνεται σήμερα να διαβάζονται διαφέρει καθαρά από τί προτεινόταν παλαιότερα στους Έλληνες.
 
Υπήρχε τότε μια κάποια αρμονία στα μηνύματα του ξένου δόκιμου βιβλίου με το ελληνικό και διαμόρφωνε σωστούς χαρακτήρες. Για την παιδική ηλικία, έως τα δέκα χρόνια, προτείνονταν, μεταξύ άλλων, οι μύθοι του Αισώπου, ο «Γέρο Στάθης» του Λέοντος Μελά, οι «Δέκα Άνθρωποι» του Δημήτρη Γιάκου, «Ο τρελλαντώνης» και το «Παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα και από Έλληνες ποιητές οι Δροσίνης, Πολέμης, Βαλαωρίτης, Βιζυηνός. Από ξένα βιβλία αυτά των Ιουλίου Βερν και Κρόνιν, παραμύθια του Άντερσεν και των αδελφών Γκριμ.
 
Για τις ηλικίες από τα έντεκα έως τα είκοσι χρόνια προτείνονταν, μεταξύ άλλων, τα έργα των Κίπλινγκ, Ντίκενς, Βερν, Ντεφόε, Σκοτ, Χάριετ Μπίτσερ Στόου (Η καλύβα του Μπάρμπα Θωμά), Μπέρι (Πίτερ Παν), Δουμά, Μαρκ Τουέιν, Σαιντ - Εξιπερί, και από των νεοελλήνων ποιητών και συγγραφέων των Σολωμού, Παλαμά, Σικελιανού, Βιζυηνού, Θανάση Πετσάλη - Διομήδη, Τερζάκη, Πηνελόπης Δέλτα (π.χ. «Στα μυστικά του Βάλτου» και «Τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου»), Καρκαβίτσα. Προτείνονταν επίσης θρησκευτικού περιεχομένου βιβλία, όπως τα «Ο Χιτών», «Κβο Βάντις;», Βίβια Περπέτουα, Φαβιόλα κ.α.
   
Για τις ηλικίες από τα 21 έως τα τριάντα χρόνια και κατά τη δεκαετία του 1950 προτείνονταν τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, τα έργα των αρχαίων Ελλήνων ποιητών και τραγικών ποιητών, φιλοσόφων, επιστημόνων, των βυζαντινών ποιητών, ιστορικών και εκκλησιαστικών συγγραφέων, πνευματικά βιβλία όπως αυτό του Βίργκιλ Γκεοργκίου «Η 25η ώρα». Από τους νεοέλληνες, μεταξύ των πολλών άλλων, προτείνονταν τα έργα των  Κάλβου, Παπαδιαμάντη, Μυριβήλη, Βενέζη, Κανελλόπουλου, Ρίτσου, Καζαντζάκη, Μελισσάνθης, Βαρβιτσιώτη, Βρεττάκου, Βάρναλη, Καβάφη, Θεοτόκη. Από τους ξένους συγγραφείς οι Ντοστογιέφσκι, Γκόγκολ, Στάινμπεκ, Καμύ, Γκαίτε, Ντάντε, Όστεν, Ουγκό, Μπαλζάκ, Όργουελ και άλλοι.
   
Για τις ηλικίες από τα σαράντα χρόνια έως και τα ενενήντα χρόνια συμπληρώνονταν οι γνώσεις πάνω σε όλους τους Έλληνες συγγραφείς και ιστορικούς, που ασχολήθηκαν με όλες τις περιόδους του Ελληνισμού, αρχαιότητα, βυζαντινή αυτοκρατορία, σκλαβιά, επιχειρήσεις υπέρ της ελευθερίας, φραγκοκρατία, τουρκοκρατία, διατήρηση της αυτοσυνειδησίας μας καθώς και για την απελευθέρωση του Έθνους, τα της Φιλικής Εταιρείας, της Επανάστασης του 1821, της ιδρύσεως του Κράτους, της λιγόχρονης εποχής Καποδίστρια και των έκτοτε, έως τη δεκαετία του 1950, περιπέτειές του. Συνεχίζονταν επίσης οι γνώσεις στο έργο δυτικών συγγραφέων, όπως των Σαίξπηρ, Θερβάντες, Μολιέρου, Στάϊνμπεκ, Μποντλέρ, Μπροντέ, Ντίκενς, Ουάιλντ, Καμύ, Σίλερ.
   
Ουδέποτε, ως Έλληνες, θελήσαμε να αποκοπούμε από τη Δύση, αφού εμείς τη δημιουργήσαμε. Όσο και αν αυτό φαίνεται εγωιστικό και υπερβολικό είναι αληθινό. Όμως είμαστε μικροί στο δέμας και οι γίγαντες της κοσμικής ισχύος μας επιστρέφουν διαστρεβλωμένα αυτά με τα οποία τους φωτίσαμε. Τώρα κατασκευάζουν ένα αυτοκαταστροφικό πολιτισμό, στον οποίο επιχειρούν με όλα τα μέσα να μας παρασύρουν. Τώρα πλέον δεν είναι η αγάπη που τα θεραπεύει όλα τα προβλήματα, του εσωτερικού μας κόσμου και τα κοινωνικά. Τώρα προωθείται με βιβλία η «θεραπευτική λογοτεχνία» (εφεύρεση της Άπω Ανατολής), με την οποία δίδεται η υπόσχεση ότι φέρνει «συναισθηματική αποφόρτιση και σταδιακή επανασύνδεση του ανθρώπου με τον εαυτό του και τους άλλους»….
   
Τα δεδομένα είναι αρνητικά για το μέλλον του πολιτισμού μας και της ύπαρξής μας. Ο μιμητισμός ξένων προς την ζωή και το ήθος μας ιδεολογιών, ο «γάμος» των ομοφυλοφίλων, το θέσφατο της αρμόδιας Υπουργού ότι η παραδοσιακή οικογένεια απεβίωσε, η προώθηση του ηδονιστικού τρόπου ζωής, το παράλογο που προωθείται ως «προοδευτικό» και το αφύσικο που μετατρέπεται σε «εκσυγχρονιστικό» είναι σοβαρότατα ζητήματα, που η άμεση αντιμετώπισή τους έχει στενή σχέση με την επιβίωση του Ελληνισμού. Στη φιλοπατρία όλων των Ελλήνων και ιδιαίτερα εκείνων που έχουν την ευθύνη δημιουργίας και αγωγής της επόμενης γενιάς,  εναπόκειται η σωτηρία της ύπαρξης του Έθνους μας, ως ανεξάρτητης και ζωογόνου οντότητας.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου