Καιρό
έναν και φορά μία, υπήρχε ένα ζευγάρι, η Όλγα και ο Ιάσονας. Η Όλγα έχασε τον
μπαμπά της από τα οκτώ της χρόνια και αναγκάστηκε με τη μητέρα της να
εγκαταλείψουν τα Ιωάννινα και να ζήσουν στην Ιτέα. Εκεί, στην όμορφη
παραθαλάσσια πόλη ζούσε ο Ιάσονας με τους γονείς του και την αδελφή του την
Άννα.
Τα
δυο παιδιά συναντήθηκαν και έπειτα από πολλά χρόνια φιλίας αποφάσισαν να
παντρευτούν. Μέσα σε μερικούς μήνες μετακόμισαν στο Ντονμπάς, μια πόλη στην άκρη
της Ουκρανίας και δίπλα στη Ρωσία, αποκτώντας δίδυμα παιδιά, τον Ορφέα και τη
Ντάλια.
Δώδεκα
χρόνια έκλειναν σήμερα τα δίδυμα, ώσπου με μιας, φύσηξε ο Θεός και τους χάλασε
τα σχέδια!
-Μα,
πόλεμος!!! αναφώνησε η Όλγα.
-Ναι
και ποιο είναι το θέμα, ούτως ή άλλως οι Ουκρανοί δεν πρόκειται να νικήσουν.
Είπε ο Ιάσονας κόκκινος από τον θυμό του.
Ήταν
μάλλον επειδή ο πατέρας της Όλγας ήταν από την Ουκρανία, ενώ αντίθετα το σόι
του Ιάσονα καταγόταν από τη Ρωσία. Μαλλιά κουβάρια θα γινόταν η οικογένεια με
τον ερχομό του πολέμου.
-Φοβάμαι
πολύ, ακούστηκε μια σιγανή φωνή.
-Ντάλια,
η αλήθεια είναι πως φοβάμαι κι εγώ αλλά έχω μια ιδέα.
Κάθε
φορά που θα φοβάσαι, κλείσε τα μάτια σου και σκέψου κάτι ωραίο.
-Σαν
τι; Μα δεν καταλαβαίνω! Κι ύστερα λένε ότι είμαστε και δίδυμα και
καταλαβαινόμαστε απόλυτα μεταξύ μας.
-Λέω,
σκέψου ότι είσαι κάπου αλλού, με κάποιους άλλους και γίνεται κάτι άλλο.
-Ααα!
Το βρήκα! Είμαι σε μια σκηνή κρατώντας ένα μικρόφωνο και τραγουδώντας, έχοντας
πολλούς θεατές.
Πράγματι,
η Ντάλια είχε εκπληκτική φωνή.
-Γιατί
δεν μου τραγουδάς ένα τραγούδι; πρότεινε ο Ορφέας.
-Ναι!
Θα σου πω το ‘Πόσο Λυπάμαι!’ της Σοφίας Βέμπο! Ταιριάζει και με την περίσταση!
...Πολλές αγάπες γνώρισα, αγάπησα και χώρισα.
Ξαφνικά
το τραγούδι διακόπηκε από έναν καβγά. Πλησιάζοντας την καφέ, ξεθωριασμένη
πόρτα, τα παιδιά άκουσαν ένα διάλογο που τους άλλαξε τη ζωή...
-
(Ιάσονας), Σου είπα! Θα πάρει ο καθένας από ένα παιδί και θα πάει στη χώρα που
θέλει! Έτσι θα ησυχάσουμε και οι δυο!
-(Όλγα),
Καταλαβαίνεις τι μου ζητάς; Ζητάς από μια μητέρα να αποχωριστεί ένα από τα δυο
παιδιά της;
-(Ιάσονας),
Το ξέρω, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Νομίζεις πως μπορώ κι εγώ να τα αποχωριστώ;
Λοιπόν! Προτείνω να πάρω εγώ τη Ντάλια κι εσύ τον Ορφέα.
Η
πόρτα άνοιξε. Δυο στεναχωρημένα και ταραγμένα πρόσωπα δυο μικρών παιδιών
φάνηκαν να τους κοιτάζουν.
-(Ιάσονας),
Μόλις τώρα θα ερχόμουν για να σας πω τι θα γίνει.
-(Ορφέας),
Δεν χρειάζεται, τα ακούσαμε όλα. Το μόνο που ζητάμε είναι να είμαστε μαζί.
-(Όλγα),
Μπορεί να μην συμφωνώ, αλλά αυτή τη στιγμή πρέπει όλοι να μαζέψουμε τα πράγματά
μας. Ιάσονα και Ντάλια, εσείς θα πάτε στην Ρωσία κι εγώ με τον Ορφέα θα
μείνουμε στην Ουκρανία σε συγγενείς μας.
Λέγοντας
αυτά τα τελευταία λόγια, ένα δάκρυ κύλισε από το δεξί μάτι της Όλγας, αφήνοντας
μια στενάχωρη επίγευση στη συζήτηση που είχε προηγηθεί. Τα δίδυμα μάζεψαν τα
πράγματά τους. Αγκαλιάστηκαν σφιχτά και η Ντάλια ψιθύρισε στον Ορφέα:
-Το
μόνο που σου ζητάω είναι να μην με ξεχάσεις ποτέ.
Σε
λίγο η οικογένεια χωρίστηκε όμως αυτό το αντίο δεν ήταν οριστικό.
Λίγους
μήνες μετά, και αφού τα αδέλφια αντάλλασσαν μυστικά γράμματα, ο Ορφέας έλαβε
ένα μήνυμα από τη Ντάλια. Του έγραφε ζητώντας να συναντηθεί όλη η οικογένεια σε
μια λίμνη που ονομαζόταν Σελίγκερ. Εκεί θα γίνονταν πάλι οικογένεια, ή έστω
έτσι πίστευε.
Η
οικογένεια συναντήθηκε ύστερα από δυο μερόνυχτα. Ήταν μεσημέρι. Ξαφνικά
ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Ένας Ρώσος στρατιώτης άκουσε τη Ντάλια να
τραγουδάει τον Εθνικό Ύμνο της Ουκρανίας,
Τη
σημάδεψε,
Είχε
σκοπό να την πυροβολήσει,
Την
πυροβόλησε,
Αλλά
η Ντάλια δεν ένιωσε κάτι,
Είχε
κλειστά τα μάτια της και σκεφτόταν κάτι ωραίο, κάτι ωραίο όπως της είχε μάθει ο
αδελφός της. Κάτι ωραίο που δεν θα μπορούσε να γίνει, κάτι ωραίο που ο πατέρας
της δεν μπορούσε να συμμετέχει πια... Διότι είχε τραυματιστεί θανάσιμα.
Ελένη Θεοδώρου
Μαθήτρια
της ΣΤ’ Τάξης του 14ου Δημοτικού Σχολείου Χαϊδαρίου
Αφιερωμένο
στην Ελπινίκη Κακιοπούλου
