Union Without Confusion

 
IOCS is proud to host on Tuesday 30 June 2026 the UK book launch of the important work by Prof Peter Bouteneff, “Union Without Confusion: Councils and Christology Beyond the Chalcedonian Divide”, in-person at Trinity College, Cambridge. The event will begin with a presentation from the author, a response from the Coptic Archbishop Angaelos of London and member of the board of Trustees will then follow.
 

This book offers a fresh perspective on the conciliar era, exploring the separation between Eastern and Oriental Orthodox post Chalcedon. it examines the theological formulations of the seven great councils alongside other key writings- presented here in Greek with English translations. It invites a reconsideration of figures long revered or rejected by the different churches, and traces how Greek philosophical terminology was gradually reshaped to express Christian belief-a process that took different forms across the diverse regions in late antiquity. More than a reappraisal of the past, this study challenges readers to reflect on the nature of patristic authority, and its enduring implications for theology and the restoration of communion among the churches.

Εορτή Αγ. Ιωάννου του Ρώσου

 
Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης αγαπούσε πολύ τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσο και πάντα τον επισκεπτόταν. Μάλιστα τον είχε δει πολλές φορές να φεύγει από τη λάρνακά Του και να τρέχει για βοήθεια.
 

Κάποια μέρα ο  Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος του είχε πει τα εξής:
 
Νομίζουν πως κοιμάμαι, ότι είμαι νεκρός, και δεν με υπολογίζουν οι Χριστιανοί. Εγώ όμως είμαι ζωντανός. Τους πάντες βλέπω.
 
Το σώμα μου είναι μέσα, αλλά εγώ εξέρχομαι πολλές φορές από την λάρνακά μου. Τρέχω ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους βοηθήσω. Πολύς ο πόνος. Αυτοί δε με βλέπουν.
 
Εγώ τους βλέπω και τους ακούω τι λένε. Και πάλι μπαίνω στη λάρνακα μου.
 
Βοήθεια όλων μας... ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος.
 
Θαυματουργός Άγιος στο Προκόπι Ευβοίας.
 
Βοήθειά μας. Αμήν.
 
🌹📿🌹

Ποιητικές σκέψεις αποφοίτησης

 
Η ανηψιά μου Ελένη Θεοδώρου, μαθήτρια της ΣΤ’ Τάξης του 14ου Δημοτικού Σχολείου Χαϊδαρίου Αθηνών, ετοιμάζεται για την καθιερωμένη αποφοίτηση. Έχοντας αγάπη στην Ποίηση, έγραψε λίγες Ποιητικές σκέψεις, αναφορικά με την αποφοίτησή της.
 

Αποφοίτηση
 
Γύρνα πίσω έξι χρόνια
για να δεις τι έχει αλλάξει.
Ότι πίσω δεν γυρνάμε
κι ότι το παρόν κοιτάμε.
 
Μην το σκέφτεσαι αστεία,
είναι σαν μικρή ιστορία
που όλοι είναι μονιασμένοι
και στον χρόνο ευτυχισμένοι.

Ένωση Επτανήσου με Ελλάδα

 
Η χαρούμενη επέτειος της ενώσεως της Επτανήσου με την μητέρα Ελλάδα ημερομηνιακά είναι κοντά με την θλιβερή επέτειο της αλώσεως της Βασιλεύουσας. Στην Κέρκυρα ο κεντρικός εορτασμός θύμισε Βυζάντιο. Τελέστηκε η Θεία Λειτουργία και η Δοξολογία προεξάρχοντος του Μητροπολίτου, ο οποίος φορούσε άμφια και μίτρα (στέμμα) - που φορούσαν ο Αυτοκράτορας της Ρωμιοσύνης και οι αξιωματούχοι της. Επλαισιούτο από πλήθος λαού, από σημαίες, λάβαρα, εξαπτέρυγα και από την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Και μετά η παρέλαση, την οποία κοσμούσαν και με τοπικές φορεσιές οι νέοι και οι νέες, ήταν και οι πολυπληθείς μπάντες, που ενίσχυαν μελωδικά τον πανηγυρικό τόνο.
 

Παρούσα και η πολιτική εξουσία δια του ανωτάτου άρχοντος, του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κων. Τασούλα, θυμίζουσα τις καλές ημέρες των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας και αυτό που γράφει ο μέγας Βυζαντινολόγος Στίβεν Ράνσιμαν για τον Ιουστινιανό, ο οποίος υποστήριζε τη διάκριση μεταξύ του sacerdotium και του imperium και πίστευε πως η μεταξύ τους αρμονική σχέση είναι ουσιαστική για την ευημερία του κόσμου και ότι το ιμπέριουμ πάντοτε οφείλει να υποστηρίζει τις αποφάσεις και το κύρος του κλήρου («Η Βυζαντινή θεοκρατία», Εκδ. «Δόμος», 1982, σελ. 51).
 
Μετά το 1204 και την πρώτη άλωση από τους «χριστιανούς» Ενετούς και Φράγκους η πίεση στη Ρωμέικη Αυτοκρατορία γινόταν όλο και πιο μεγάλη. Από τη μία οι στην Ανατολή οθωμανοί οσμανλήδες πίεζαν κατακτώντας εδάφη, και από την άλλη στη Δύση οι «χριστιανοί» πίεζαν να υποκύψουμε στον Πάπα και να απωλέσουμε την ταυτότητά μας, χωρίς να μας εγγυώνται ότι θα μας προστάτευαν από τον εξ Ανατολής κίνδυνο... Ο μεγαλοφυής ιστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος περιγράφει με ακρίβεια και αντικειμενικότητα την προ της Αλώσεως κατάσταση:
 
«Οφείλει το γένος των Ελλήνων, παραιτούμενον των περί Ορθοδοξίας αξιώσεών του, και επί σκοπώ του να διαφυλαχθή από τους άκρους κινδύνους, να στρέψει όμμα συνδιαλλακτικόν προς την Δύσιν, να παραδεχθή τον Παπισμόν, να συγχωνευθή μετά των εσπερίων εθνών, να απολέση την αρχαιόγονον φύσιν του, να εξουθενηθή εις τον ωκεανόν των δυτικών εθνικοτήτων, να αποταχθή της αυθεντίας του παρελθόντος, να απεκδυθή της ιστορικής ηγεμονίας του και ταύτα πάντα χωρίς της βεβαιότητος ότι θέλει σωθή ποτέ από της ημέρας παρ’ ημέραν αναβαινούσης βαρβαρικής πλημμύρας. Ή μάλλον, οφείλει προς τον βάρβαρον μεν να παραχωρήση την αυτονομίαν, τον βυζαντινόν θρόνον, την πολιτείαν, εις εαυτό δε να φυλάξη την κατοχήν του θρησκεύματος, ως παλλάδιον εντός του οποίου ήθελε καταφύγει και κρυφθή ο σπόρος της ελευθερίας; Εις άλλας λέξεις, τί μέλλει να δώση βοράν εις τον της Ανάγκης αδυσώπητον δράκοντα; Την ύλην ή το πνεύμα; Να δώση το θρήσκευμα και την εν τω θρησκεύματι μέλλουσαν αναγέννησιν προς τους Δυτικούς, ή να παραδώση το μεσαιωνικόν ατελέστατον πολίτευμα προς τους διαδόχους του Οτμανίου; Δεξιόθεν κρημνός, αριστερόθεν τάφος. Τα εθνικά στοιχεία ηθέλησαν να ριφθώσιν εις τον κρημνόν κατά προτίμησιν, με την ελπίδα την προς τον Θεόν και την βοήθειαν της Ιστορίας» («Άσματα δημοτικά και μελέτη περί μεσαιωνικού Ελληνισμού», Κέρκυρα, 1852, ανατύπ. Βιβλιοπωλείο Διονυσίου Νότη Καραβία, Αθήνα, 1986, σελ. 503).
 
Από την Άλωση αρχίζει ο αγώνας επιβίωσης του Ελληνισμού. Μακρά η περίοδος, 400 χρόνια, σκλαβιάς και τυραννίας υπό αλλόθρησκο κατακτητή. Κατ’ αυτήν συνέβη το δυσκατόρθωτο για όλους τους λαούς της Γης, επιβίωσε το Έθνος χάρη στην Εκκλησία και τους πιστούς λαϊκούς, που διατήρησαν με θυσίες ζωντανές την γλώσσα και την ιστορία μας. Ο Σάμιος  λόγιος Επαμεινώνδας Σταματιάδης (1835-1901) σημειώνει ότι δύο τάξεις υποβάσταξαν κατά τους χαλεπούς εκείνους χρόνους το βαρύ και δυσβάστακτο της Ελληνικής εθνότητος φορτίο, η Εκκλησία και οι αρματωλοί - κλέφτες. Ειδικότερα  γράφει, μεταξύ άλλων:
 
«Οι Έλληνες, ως Χριστιανοί, οφείλουν σεβασμό προς την αγίαν αυτών εκκλησίαν, ως έθνος όμως οφείλουν προς αυτήν και ευγνωμοσύνην, διότι υπό της αγάπης και προνοίας αυτής περιβαλλόμενοι διήλθον σώοι το σκιερό και ζοφώδες διάστημα τεσσάρων όλων αιώνων, υπ’ αυτής εκτρεφόμενοι με το μάνα της εις Θεόν πίστεως, παρηγορούμενοι με την αλάνθαστον παρηγορίαν της ελπίδος, θωρακιζόμενοι με τον αδιαπέραστον θώρακα της υπομονής, υποβασταζόμενοι τέλος με το έρεισμα της προς αλλήλους ευαγγελικής αγάπης» («Βιογραφίαι των Ελλήνων Μεγάλων Διερμηνέων», Αθήνησι, 1865, Ανατύπ. Εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη, 1973, σελ. 8-10).
 
Ο Ελληνισμός δεν θα υπήρχε χωρίς το Βυζάντιο, υποστήριξε σε συνέντευξή της η βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ: «Τί είναι ο Νεοελληνισμός; Ορθοδοξία και ελληνική γλώσσα. Χωρίς το Βυζάντιο δεν θα υπήρχε Ορθοδοξία, όπως επίσης δεν θα είχε συντηρηθεί και διαδοθεί η ελληνική γλώσσα, η οποία δεν έγινε ποτέ νεκρή γλώσσα και μόνον οι Έλληνες τη μιλάμε, αφού δεν υπάρχουν ελληνογενείς γλώσσες, όπως υπάρχουν οι λατινογενείς».
 
Μια πλευρά του παρόντος έζησε η Κέρκυρα πριν από  λίγες ημέρες, όπως την ζούμε οι περισσότεροι Έλληνες σε κάθε εθνική και θρησκευτική μας εορτή. Ο Ελληνισμός εκφράζεται έτσι ως συνέχεια του Βυζαντίου και με ευθύνη για τα πεπρωμένα του. Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Την εκπροσωπούν οι οπαδοί του δυτικού «προοδευτισμού». Από τη μεταπολίτευση έως σήμερα υπάρχει μια αυξανόμενη πίεση από ολιγάριθμες, αλλά ισχυρές αντίθεες δυνάμεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας, για περιθωριοποίηση της Εκκλησίας, για κατάργηση των συμβόλων που θυμίζουν το παρελθόν των Ελλήνων και προσχώρηση στον τύπο του δυτικού ανθρώπου, του αποδεχόμενου ή ανεχόμενου την εφαρμογή των ιδεολογιών του ηδονισμού, του ατομισμού και του μηδενισμού, που τις παραποιεί και τις μετατρέπει σε «δικαιώματα». Και είναι εντυπωσιακό ότι πολιτικοί και του κυβερνώντος Κόμματος, οπαδοί του Σημιτισμού, επιχειρούν να συνδυάσουν τα μη αναμιγνυόμενα, Εκκλησία και δυτικό «εκσυγχρονισμό».
 
Παράδειγμα ο 38ετής κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Μετά την πρόσφατη συνάντησή του στην Αθήνα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο δήλωσε: «Η σοφία, η νηφαλιότητα και το κύρος του αποτελούν διαρκή πηγή έμπνευσης και καθοδήγησης για την απαιτητική συνέχεια του έργου μας». Όμως τον Ιανουάριο του 2026 μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ είχε πει για τις αμβλώσεις: «Είναι αδιανόητο το 2026 να συζητάμε για το τί θα κάνει μια γυναίκα με το σώμα της, αυτά η χώρα μας τα έχει λύσει πολλές δεκαετίες πριν». Επισημαίνεται στον κ. Μαρινάκη πως η «έμπνευσή» του από τον Πατριάρχη δεν πρέπει να είναι επιλεκτική και κατά τη βούλησή του, αλλά οφείλει να είναι σύμφωνη με τα όσα αυτός πρεσβεύει. Αλλιώς η συνάντηση ήταν μια τυπική κοινωνική επαφή, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά τις προσεχείς εκλογές και η δήλωσή του χωρίς περιεχόμενο. Τα ίδια ισχύουν για όσους βουλευτές, ερήμην του λαού και κατά παράβαση των κανόνων της Φύσεως, της Ηθικής και της διδασκαλίας της Εκκλησίας, ψήφισαν υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων, αλλά επιδιώκουν και καλές σχέσεις με τον κλήρο...
 
Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός στον Εθνικό μας  Ύμνο μιλάει για τα περασμένα μεγαλεία που έζησε ο Ελληνισμός και επισημαίνει πως διηγώντας τα είναι να κλαις για το πού κατάντησε… Ο στίχος του, από την πέμπτη στροφή του Ύμνου, αναφέρεται στην εποχή της τουρκοκρατίας, αλλά για κάποιους Έλληνες παραμένει επίκαιρος…
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ποίημα για την Άννα Φρανκ

Δημοσιεύουμε εδώ σήμερα ένα όμορφο Ποίημα, γραμμένο από την ανηψιά μου Αλτάνα Θεοδώρου, που είναι μαθήτρια Γυμνασίου.

 

Το θέμα του είναι η Άννα Φρανκ, μια εμβληματική φυσιογνωμία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κι ένα από τα πιο γνωστά θύματα του Ολοκαυτώματος.

 

 

ΑΝΝΑ ΦΡΑΝΚ

 

Σ’ ένα καταφύγιο κλεισμένη

Μακριά από το φως

Όλα να τελειώσουν περιμένει

Μα ο κόσμος στέκεται δειλός

 

Στο ημερολόγιό της γράφει

Νύχτα-μέρα

Για όνειρα, ελπίδες, καθαρό αέρα

Που ν’ αναπνεύσει δεν μπορεί

Αφού κάποιοι της τον στέρησαν μοιραία

 

Ώσπου μια μέρα σκοτεινή,

δίχως λιακάδα

Θα αποκτήσει ελευθερία

Μια για πάντα

 

Τον κόσμο αφήνει

Και του πολέμου τη δίνη

Η φωνή της γίνεται κραυγή

Σ’ όλον τον κόσμο ν’ ακουστεί

The First Ecumenical Council

 
Join us for the next session of the Online Orthodox Catechism hosted by St. Peter and St. Paul Greek Orthodox Church, Bristol, on Monday, 25th May 2026 at 7.00 pm (UK time). In this special online gathering, Fr. David Gilchrist will offer a talk on one of the most important events in Church history. All are warmly invited to attend, whether they are long-time members of the Church, inquirers into the Orthodox faith, or simply interested in the Christian tradition.
 

The talk will focus on “The First Ecumenical Council,” the historic Council of Nicaea held in AD 325. This Council brought together bishops from across the Christian world to defend the true faith against heresy and to affirm the divinity of our Lord Jesus Christ through the Nicene Creed. The session will provide a concise introduction to the historical background, theological significance, and enduring importance of the First Ecumenical Council in the life of the Orthodox Church.

Analogical Identities

 
On Wednesday 17 June 2026 there will be the online book launch of Analogical Identities: The Creation of the Christian Self, Volume 2: Intermeaningfulness, Self-catholicization, Meta-narcissism, and Christian Theology.
 

The author The Very Revd Prof Nikolaos Loudovikos will be present.
 
Fr Nikolaos is a Visiting Professor of the Institute and Professor of Religious Studies, Hermeneutics of Religion, and Didactics οfReligion at the School of Education of the University of Ioannina and at the University of Balamand, Lebanon.
 
He is the author of twenty books of Systematic or Philosophical Theology and Hermeneutics of Religion, and numerous articles, translated in ten languages.
 
He is the Senior Editor of Analogia: The Pemptousia Journal for Theological Studies.
 
Following the first volume entitled Analogical Identities: The Creation of the Christian Self of a trilogy dedicated to Christian anthropology in a modern re-assessment, the present second volume deals with the specific content of this concept of “Analogical Identity” as a new hermeneutic retrieval of Christian anthropology in its relation with its historical roots and in the light of modern Philosophical and Psychological thought, to which we thus introduce some new conceptual tools.
 
At the same time, a theological criticism of modern Philosophy and Psychology is initiated, and some new anthropological concepts of theological provenance are proposed.