Parthenon

 
The Parthenon has watched Athens change for nearly 2,500 years.
 

In the 5th century BC, it stood in the full splendour of Classical Greece, with sculpted details and painted elements that made the Acropolis far more colourful than many imagine today.
 
Now, even in ruin, it remains one of the most powerful symbols of Greek history and identity.
 
One sacred hill. Two very different centuries. One Greek legacy that still stands.

Κωνσταντινούπολη - Istanbul

 

Μία πόλη, δύο αυτοκρατορίες

 

Έκθεση στο μουσείο Victoria & Albert του Λονδίνου

 

Mια σημαντική έκθεση που εγκαινιάζεται τον Νοέμβριο του 2026 και θα εξερευνήσει 1.600 χρόνια εξαιρετικής καλλιτεχνικής δημιουργίας σε μία από τις πόλεις με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως.
 
Τα εισιτήρια είναι πλέον διαθέσιμα.

Crowns

 
Crowns were more than symbols of wealth and royalty. They represented power, religion, legitimacy and the identity of some of history’s greatest empires.
 

From the British and Byzantine Empires to the Mughal, Ottoman, Roman, Qing, Japanese and Inca Empires, royal headpieces reflected the culture, beliefs and political power of their rulers.

Ελληνικά επώνυμα

 
Το ελληνικό επώνυμο κρύβει ένα μικρό κομμάτι από την ιστορία της οικογένειας αυτού που το φέρει.
 

Ορισμένες καταλήξεις επωνύμων μπορούν μερικές φορές να μας δώσουν στοιχεία για τον τόπο καταγωγής μιας οικογένειας.
 
Η κατάληξη -άκης συνδέεται συχνά με την Κρήτη, η κατάληξη -όπουλος με την Πελοπόννησο, η κατάληξη -άκος με τη Μάνη και τη Λακωνία, ενώ οι καταλήξεις -ίδης / -ιάδης συνδέονται με τους Πόντιους Έλληνες, τη Μικρά Ασία και τη Βόρεια Ελλάδα.
 
Φυσικά, αυτό δεν αποτελεί απόλυτο κανόνα, καθώς οι ελληνικές οικογένειες μετακινούνται εδώ και πολλές γενιές σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο, τα επώνυμα εξακολουθούν να κουβαλούν μέσα τους εκπληκτικές ιστορίες για τους τόπους καταγωγής, τους προγόνους και τις οικογενειακές ρίζες.
 
Μερικές φορές, το επώνυμο είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό όνομα… Είναι ένα μικρό κομμάτι της Ελλάδας που ταξιδεύει με αυτόν που το φέρει, όπου κι αν βρίσκεται!

Επίσκοπος Ιλίου κ. Ραφαήλ: «Η ανατολή της Δύσης»

 
14η μέρα (Oct 10, 2026) των εορταστικών εκδηλώσεων με την επωνυμία «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026», που λαμβάνουν χώρα στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, Δήμου Αγίου Δημητρίου και ομιλητής ήταν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ιλίου κ. Ραφαήλ, εκ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος ομίλησε στο πολυπληθές ακροατήριο που κατέκλυσε τον Ιερό Ναό.
 

Μετά τον Αναστάσιμο Εσπερινό, ακολούθησε η ομιλία του Θεοφιλεστάτου με θέμα: «Η ανατολή της Δύσεως: το φαινόμενο της μαζικής επιστροφής στην Ορθοδοξία στον δυτικό κόσμο».
 
Ο Θεοφιλέστατος ανέπτυξε το θέμα, αρχίζοντας με τη διήγηση αληθινών περιστατικών από τη ζωή πιστών της Μεγάλης Βρετανίας, τονίζοντας μέσα από αυτά ότι οι περισσότεροι από όσους εκδηλώνουν αληθινό ενδιαφέρον για την Ορθόδοξη πίστη είναι νέοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ιδιαίτερα μεγάλη προσέλευση νέων στις καθημερινές ιερές ακολουθίες, η συμμετοχή τους με ξεχωριστό ζήλο, καθώς και η επιθυμία τους για συνεχή κοινή προσευχή στους Ιερούς Ναούς. Χαρακτηριστικά ανέφερε: «Μόνο στον Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέα στο Εδιμβούργο, οι νέοι ηλικίας μεταξύ 15 με 30 ετών, στις ακολουθίες της Κυριακής αποτελούν το 50-60%, ενώ στις καθημερινές έως και το 90%. Μάλιστα, αν κάποια μέρα δεν μπορεί ο ιερέας να πάει στις καθημερινές ακολουθίες, μαζεύονται οι νέοι και διαβάζουν τις ακολουθίες μόνοι τους».
 
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ανέφερε: «Ευθύνη όλων των Ελλήνων, κληρικών και λαϊκών, είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ορθοδοξία είναι κιβωτός της σωτηρίας όλων και ως τέτοια, δεν μπορούμε να την περιορίσουμε σε ορισμένες χώρες ή σε ορισμένα μέρη» και στη συνέχεια σημείωσε: «Κλήση όλων μας, κληρικών και λαϊκών είναι να μαθητεύσουμε εμείς πρώτοι στη ζωή του Χριστού και των Αγίων, πρέπει πρώτα να γευτούμε τους καρπούς της ζωής εν πνεύματι για να έχουμε μετά να δώσουμε και στους άλλους λαούς».
 
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Θεοφιλέστατος παρέθεσε τη μαρτυρία ενός ανθρώπου που ασπάστηκε την Ορθοδοξία στη Μεγάλη Βρετανία και σήμερα διακονεί ως αναγνώστης, μέσα από την οποία περιγράφεται η προσωπική του πορεία προς την Ορθόδοξη πίστη. Η μαρτυρία καταλήγει με τα εξής λόγια: «Η Ορθοδοξία είναι μία πίστη καθολική που ανήκει σε όλους τους λαούς, και έχει γίνει αποδεκτή και από πολλούς βρετανούς όπως εγώ».
 
(c) 2026 Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Δήμου Αγίου Δημητρίου. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος
 
Το βίντεο είναι εδώ

Οι λυπημένοι ελπίζοντες

 
Φέτος τον Οκτώβριο στις Εκκλησιές μας, δεν θα ακουστεί το Ευαγγέλιο του γιού της χήρας της Ναΐν. Υπάρχουν εκκλησιαστικά έτη που λόγω ενός εξαιρετικά σπάνιου συνδυασμού συμπτώσεων στην σειρά των Κυριακάτικων αναγνωσμάτων, κάποιες ευαγγελικές περικοπές όπως αυτή της Γ’ Κυριακής του Ευαγγελιστή Λουκά δεν βρίσκουν «κενές» ημέρες του Κυρίου  για να μετατεθούν…
 

Όμως όπως έχουμε ξαναπεί, στην Αγία μας Ορθόδοξη πίστη υπάρχει και συνταράσσει ο ευλογημένος ενεστώτας διαρκείας. Όλα τα αιώνια ρήματα συμβαίνουν στο τώρα… στο άληκτο και αιώνιο παρόν της πίστης. Μπορεί λοιπόν να μην ακουστεί το χωρίο με το μεγάλο θαύμα της Αναστάσεως του γιού της χήρας της Ναΐν… Αλλά είναι εδώ… ενώπιόν μας η χήρα μάνα με τον μοναχογιό της στο νεκροκρέβατο… Και ακούγεται ολοκάθαρα η φωνή του Χριστού μας να απυθύνεται σε όλους εμάς τους νεκροζώντανους μονάκριβους υιούς Του… νεανίσκε, σοί λέγω, ἐγέρθητι…Η φωνή του παρηγορητή Χριστού… στο αέναο εγερτήριό Του…
 
Μα και το στόμα του Χριστού μας, το στόμα του Αποστόλου των Εθνών μέγα Παύλου… Να μην λυπείσθε καθώς και οι λοιποί η μη έχοντες ελπίδα… εκείνοι που δεν πιστεύουν στην Ανάσταση των νεκρών και δεν προσδοκούν... εκείνοι που κυριεύονται και συνθλίβονται από την λύπη και την φθορά… Μια εκπομπή για εκείνους που αποχωρίστηκαν προσωρινά από πρόσωπα αγαπημένα. Αποχωρισμοί κάποτε απρόσμενοι και ξαφνικοί, που σκοτεινιάζουν ζωές και ψυχές ανθρώπων που γυρεύουν καταφυγές και παραμυθίες… όχι όμως κούφιες, στεγνές, ξύλινες και ψεύτικες, άνιωθες παρηγοριές, αλλά βεβαίες ελπίδες ποιητών… σαν άγκυρες ριγμένες σε ποθητό λιμάνι ουρανού.
 
Πάντοτε θα γονατίζουμε μπροστά στους ελπίζοντες… στους λυπημένους ελπίζοντες με τα δακρυσμένα μάτια που εκπέμπουν Φως αναδεμένο με χαρμολύπη… σαν ρίχνουν μια τελευταία  χούφτα από  χώμα πάνω σε σώμα πεφιλημένο, σαν δίνουν το πρόσφορο στα χέρια του παπά να μνημονεύσει αγαπημένους που πρόσκαιρα ξεμάκρυναν… Μερικούς τέτοιους θα συναντήσουμε στη σημερινή μας εκπομπή…
 
...Για κάποιους η μνήμη είναι το πολυτιμότερο εφόδιο σε αυτήν τη ζωή. Μόλις τα χρόνια κυλήσουν και ξεκινήσουν οι θλίψεις και τα χαλεπά δύσβατα και ανηφορικά, έρχεται εκείνη σαν βάλσαμο και αεράκι δροσερό, να συνανεβούν τον ολοδικό τους Γολγοθά. Έτσι συνέβη και με την Χριστίνα, σαν ο αγαπημένος της Διογένης ξεμάκρυνε για… πάνω στο ξεκίνημα εκείνης της Άνοιξης του 2019. Ο αθάνατος Διογένης της. Ο ουδαμώς εφήμερος… ο πάντοτε αιώνιος… ο τόσο ξεχωριστός... παράξενος Χριστιανός. Δεν συμβιβάστηκε ποτέ της με αυτόν τον αποχωρισμό. Δεν ήταν πένθος, ούτε  θυμωσιά με του Κυριεύοντος σε ζωή και θάνατο την απόφαση. Ήταν μια εφτάχρονη νοσταλγία και προσμονή. Μια γλυκύτατη μελαγχολία, κατάγιομη από άπαυστες  θύμησες μιας ωραιότητας, μιας όμορφης ζωής πριν τη Ζωή. Μια ασυνάντητη πληρότητα, το εις σάρκαν μίαν, ολοζώντανο μπροστά σε όσους τους έζησαν έστω και για λίγες στιγμές,  όπως ο γράφων.  Ίσως και για αυτόν τον λόγο θέλησε αυτός να πολλαπλασιάσει αυτό το λίγο, στέκοντας πάνω από το άψυχο σώμα της γαλήνιας  Χριστίνας, επτά χρόνια μετά από εκείνη την Άνοιξη. Κατακαλόκαιρο, ξεκίνημα Δεκαπενταυγούστου… Έμεινε αρκετή ώρα  να κοιτά το σκεπασμένο της σώμα, μέσα στο μνήμα του καλού της. Ξανά μαζί… Ένα λευκό υφασμάτινο σακούλι με τα γεγυμνωμένα οστά του, δίπλα στο φρεσκοσκαμμένο χώμα.  Σχεδόν όλοι είχαν απομακρυνθεί, αφού πρώτα την αποχαιρέτισαν με μια χουφτίτσα χοϊκής ελπίδας με ξεριζωμένο μέσα της το β απ’ το μακάβριο… Είχε έρθει η ώρα να ξανααγκαλιάσει ο ένας τον άλλον λοιπόν. Και τότε συνέβη κάτι αληθινά καταπληκτικό. Κάτι που μόνο όποιος αληθινά αντίκρισε την Αγάπη, μπορεί να σκεφτεί… Μια από τις θυγατέρες τους, με δάκρυα παρακάλεσε τον άνθρωπο που μεριμνούσε για την ταφή, να αποθέσει τα λείψανα του Διογένη όχι οπουδήποτε μέσα στο κοινό μνημούρι τους, μα ακριβώς πάνω στην καρδιά της Χριστίνας.
 
Ήταν μια στιγμή αληθινής μακαριότητας τούτη. Μια μνήμη που όσο ζω θα με συντροφεύει και που αυτόματα θα ανακαλείται κάθε νύχτα Μεγάλης Παρασκευής σαν ακούγεται του Ιεζεκιήλ το παγχαρμόσυνο Αναστάσιμο προσκλητήριο, μα και όποτε γίνεται γνωστό πως άλλος ένας Χριστιανός Ορθόδοξος παραδόθηκε στην θλιβερά διαβολική καύση. Κάθε μνήμα είναι του Χριστού, της Παναγάπης η θύμηση. Του Διογένη και της Χριστίνας το προσδοκώ,  αιώνια γραμμένο στο μέρος της καρδιάς τους… Έτσι μόνο θα νικά πάντοτε η μνήμη την φθορά…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

“Follow Me”

 

The Call of Christ and the Healing of the Sinner

 

A Sermon on Luke 5:27-32

At the Greek Orthodox Church in Swansea, West Wales, UK

Saturday 10^th October 2026

 

Dear brothers and sisters in Christ,
 
Today’s Gospel reading presents us with one of the most beautiful and encouraging encounters in the earthly ministry of our Lord Jesus Christ: the calling of Levi, the tax collector, who is also known as Matthew. Through this seemingly simple event, the Church invites us to reflect upon three great truths of our Christian faith: the boundless mercy of God, the transforming power of repentance, and the universal invitation to salvation.
 
The Evangelist Luke tells us that Jesus saw a tax collector named Levi sitting at his tax office and said to him just two words: “Follow Me.” Immediately, Levi left everything, rose, and followed Him.
 
To appreciate the significance of this encounter, we must remember that tax collectors in the time of Christ were generally despised by their fellow Jews. They were associated with the Roman occupying authorities, and many were suspected of dishonesty, greed, and exploitation. They were regarded as sinners and often excluded from respectable religious society.
 
Yet Christ did not see Levi merely as a tax collector or as a sinner. He saw a human being created in the image and likeness of God, a person capable of repentance, holiness, and spiritual transformation.
 
This is a fundamental teaching of our Orthodox Christian faith: God does not identify us permanently with our sins. He sees beyond our weaknesses and failures. He sees what we can become through His grace.
 
The response of Levi is equally remarkable. The Gospel tells us that he left everything and followed Christ. He did not ask for time to consider the invitation. He did not negotiate conditions. He simply responded with faith and obedience.
 
For us, this raises an important question: when Christ calls us, how do we respond? Do we willingly follow Him, or do we allow our possessions, ambitions, habits, and worldly concerns to hold us back?
 
Following Christ does not necessarily mean abandoning our employment or family responsibilities. It means placing Christ at the centre of our existence and allowing His Gospel to guide our thoughts, decisions, relationships, and actions.
 
After his calling, Levi organised a great banquet in his house, inviting many tax collectors and others to share a meal with Jesus. This banquet was more than an expression of hospitality. It was a celebration of a new beginning, a joyful response to the mercy he had received.
 
But the Pharisees and scribes complained: “Why do You eat and drink with tax collectors and sinners?”
 
Their question reveals a dangerous spiritual attitude: the temptation to divide humanity into the righteous and the sinful, the worthy and the unworthy.
 
Christ answered with words that remain at the very heart of the Christian message: “Those who are well have no need of a physician, but those who are sick. I have not come to call the righteous, but sinners, to repentance.”
 
Here, our Lord reveals Himself as the Divine Physician, who comes to heal the spiritual wounds of humanity.
 
In the Orthodox tradition, sin is understood not only as the violation of God's commandments but also as a spiritual illness that damages our communion with God and with one another. Consequently, salvation is not merely a legal declaration of forgiveness. It is the healing, restoration, and transformation of the whole human person.
 
This is why the Church is often described by the Holy Fathers as a spiritual hospital. Within her life, through prayer, fasting, confession, the Holy Eucharist, acts of love, and sincere repentance, we receive the healing grace of Christ.
 
We must remember, however, that repentance, or metanoia in Greek, means much more than feeling sorry for our mistakes. It means a profound change of mind, heart, and direction. It is the courageous decision to turn away from sin and return to the loving embrace of our heavenly Father.
 
Levi's life demonstrates precisely this transformation. The man who once sat collecting money became a disciple who followed Christ. His priorities changed, his heart opened, and his life acquired a new and eternal purpose.
 
Dear brothers and sisters,
 
Today's Gospel also challenges us to examine our attitude towards others. Are we sometimes like the Pharisees, quick to judge and slow to forgive? Do we welcome those who struggle, or do we distance ourselves from them?
 
Our Orthodox faith calls us to combine faithfulness to the truth with compassion towards every human being. We must never confuse hatred of sin with rejection of the sinner.
 
The Lord who called Levi continues to call each one of us today. His invitation is personal, loving, and full of hope.
 
May we have the humility to recognise our spiritual illnesses, the courage to repent, and the faith to follow Christ without hesitation.
 
And may our parishes always be places of welcome, forgiveness, spiritual healing, and genuine Christian love, where every person can encounter the mercy of the living God.
 
Amen.