Οι Σαρδέλες

 
Έτσι έλεγε η γιαγιά μου τα λουλούδια με το κόκκινο της φωτιάς χρώμα στην γλάστρα δίπλα στην εξώπορτά της. <Σμαρώ, ε Σμαρώ,  μην ποτίσεις την γλάστρα, την πότισα>, φώναζε στην συνυφάδα της που είχε την μανία να παραποτίζει τις γλάστρες. Χήρες και οι δυό από χρόνια, σοβαρές και αυστηρές, η κάθε μιά στο είδος της, συγκατοικούσαν στο πατρογονικό σπίτι του παππού. Συγκατοικούσαν μεν, ίδια πόρτα, αλλά ανεξάρτητες η μια από την άλλη δε, η κάθε μιά τον μπουτσέ  (προϋπολογισμό) της. Φυσικά μοιράζονταν τα βεργκιά (φόρους) και τους λογαριασμούς του νερού και του ηλεκτρικού.

Ήταν βέβαια και η αλλη συνυφάδα, η <πες και γέλα>, λιγότερο αυστηρή, θεία  Μαρούλα ή Μαρουλιώ, ανάλογα ποιός την φώναζε, στο ίδιο σπίτι αλλά με άλλη εξώπορτα, χήρα και αυτή με τον δικό της μπουτσέ, αλλά με συμμετοχή στους υπόλοιπους λογαριασμούς, Δηλαδή, οι λογαριασμοί κομμένοι στα τρία. Οι τρεις συννυφάδες τα καλοπερνούσαν, είχαν βέβαια τις μικροπροστριβές τους, δεν μπορούσαν να συμφωνούν σε όλα, ένα σου και ένα μου και ένα παραπάνω. Όταν έπαιρνε να βραδιάζει τα καλοκαίρια τα ζεστά,  η κάθε μια με το εργόχειρο στο χέρι, το έριχναν στην κουβέντα μέχρι να σκοτεινιάσει. Κανένα στρίφωμα, και κάποιος ποδόγυρος, κάποια τσέπη που είχε τρυπήσει και έπεφταν τα κέρματα, καμιά κάλτσα για ρούντισμα (καρίκωμα), μπιμπίλες με πατητή βελονιά στις πετσέτες της κουζίνας και τα ατελείωτα μέτρα νταντέλας  της γιαγιάς μου, σαν αυτό πού λέει <Νταντέλα πλέκει και δεν αδειάζει να κουβεντιάζει>. 
 
Μια χαρά τα πήγαινα με τις σαρδέλες μέχρι που εμφανίστηκε το τραγούδι του Ελληνικού κινηματογράφου που μιλούσε για ένα γεράνι κόκκινο που λουλούδισε στη γλάστρα. Ως δια μαγείας οι σαρδέλες κόπηκαν από το λεξιλόγιό μου και αντικαταστάθηκαν με γεράνια. Ακουγόταν πιο ρομαντικό. 
 
Πρωτομαγιά. Χιλιάδες ποιήματα και τραγούδια έχουν γραφτεί, γράφονται και θα γράφονται όσο θα υπάρχουν Πρωτομαγιές, θα πλέκονται στεφάνια για τις μπροστινές πόρτες σπιτιών και διαμερισμάτων. Υπάρχουν και τα έτοιμα, ακόμη και πλαστικά (ό Θεός να φυλάει!), πως να τα κάψει κανείς αυτά στις φωτιές του Αη-Γιαννιού; 
 
Έτσι που λέτε και με τον νου να περπατά στον τόσο καλοσκουπισμένο χωματόδρομο που οι τρεις συννυφάδες καθόταν μπροστά από το κατώφλι τους, με την λιγνή κληματαριά που έγερνε το κεφάλι της για να μην χάσει λέξη από τις κουβέντες που αράδειαζαν οι κυράδες στο Τζιρά σοκάκ όταν μάζευαν τα εργόχειρά τους, πήρα τον δρόμο για τo τσαρσί (αγορά). Κατηφορικό το μονοπάτι, με τις φουντωμένες λευκές αγριοπασχαλιές που προσπαθούσαν να με αγκαλιάσουν και ως που να το καταλάβω βρέθηκα μπροστά στο λουλουδάδικο. Μια σειρά από κόκκινα γεράνια  υποδέχτηκαν το βλέμμα μου. Σκέτος πειρασμός.
 
Θυμήθηκα μια χρονιά που  η πρώτη του Μάη ήταν  η δεύτερη μέρα του Πάσχα, όταν  αποφασίσαμε να εκδράμουμε στο Polonεzkoy και ας μην είχαν ωριμάσει ακόμα τα κεράσια. Αφού πρώτα εκκλησιαστήκαμε στην Αγία Παρασκευή, όχι στην δική μας στα Θεραπειά αλλά στου Beykoz, Παρασκευές και Άγιες και οι δύο, σχεδόν αντικριστά, με τον Βόσπορο μόνο ανάμεσά τους, δεν θα κακοφαινόταν και πολύ στη δική μας αν γινόταν και κάποια απουσία από πλευράς μας. Φυσικά είχαμε την δικαιολογία πως εκτός της αλλαγής σκηνικού, θα ακούαμε τον λογιώτατο Μητροπολίτη Χαλκηδόνος που θα κήρυττε -θα έβγαζε λόγο, όπως συνηθίζαμε να λέμε στην απλή καθημερινή μας διάλεκτο. Χριστός Ανέστη λοιπόν στο Μπέικοζ, πικ-νικ με τα κεφτεδάκια και τα κόκκινα αυγά μας, τους απαραίτητους τσίρους με ξύδι και άνηθο, ευχάριστη συντροφιά  και γραμμή για το Πολονεζκιοϊ.  Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. 
 
Μια άλλη Πρωτομαγιά  και η πρώτη στην Αθήνα. Ένα ποταμάκι με λιγοστό νερό και μια μικρή γέφυρα από πάνω και στη μια πλευρά όργιαζε ένας θάμνος από μεγάλες μαργαρίτες. Νωρίς το πρωί μάζεψα μια αρμαθιά και τργουδώντας <pour jouer et cueillir des fleurs...>, τραγουδάκι που είχα μάθει στο Γαλλικό Σχολείο έπλεξα ένα στεφάνι.  Ευχαριστημένη απ’ τα έργα των χειρών μου το κρέμασα στο μπαλκόνι. Ακολουθώντας τα άρματα της Πρωτομαγιάς που περνούσαν μπροστά από το σπίτι μας, τραβήξαμε για την Νέα Φιλαδέλφεια όπου εκεί γινόταν ξεφάντωμα. Είχε πια  για τα καλά σκοτεινιάσει και το στεφάνι έλειπε. Με έπιασαν τα κλάματα. <Θα κάνουμε άλλο> είπε ο μπαμπάς μου, <θα έρθω να πάμε μαζί, να κόψουμε μαργαρίτες τώρα> πρόσθεσε. Δεν πήγαμε, η μαγεία είχε χαθεί. Αχ μαργαρίτα, μαγιοπούλα...
 
Αλλαγή σκηνικού, μακριά, εδώ και χρόνια πλέον, πολύ μακριά από την πατρώα γη. Έτσι ήρθαν τα πράγματα.  Στο περιβόλι μας ανθίζουν Πασχαλιές, δύο δέντρα, πλάι - πλάι. Λιλά τα λουλούδια τους, διαφορετικές αποχρώσεις του καθενός. Στα πόδια τους, κρινάκια του αγρού, αυτά τα λεπτεπίλεπτα κερένια ανθάκια που σκορπίζουν τις ευωδιές τους με κάθε φύσημα  του αγέρα και μπλέ καμπανούλες με περίμεναν. Πανδαισία στην όσφρηση. Λείπει όμως η μυρωδιά της θάλασσας, λείπει ο Βόσπορος...
 
Άδειασα την αγκαλιά μου από τις κόκκινες σαν φωτιές σαρδέλες -για να ξαναθυμηθώ και το παλιό μου λεξιλόγιο. Θα τις φυτέψω  δεξιά και αριστερά της εξώπορτας, θα τις κανακεύω και όταν τις ποτίζω θα σκέπτομαι την θεία Σμαρώ.
 
Δεν θα πλέξω στεφάνι. Ένα μπουκέτο με πασχαλιές, κρινάκια του αγρού, καμπανούλες και μια κόκκινη σαρδελιά στην μέση,  αρκεί,  έτσι για το καλό.
 
Νίκη Beales
Πρωτομαγιά 2026 
Μπάκινγκχαμ Αγγλία

Επέτειος 200 ετών από την Έξοδο του Μεσολογγίου

 
Η Ελληνoρθόδοξη Κοινότητα Αγίων Πέτρου και Παύλου στο Bristol διοργανώνει μια ακόμη διαδικτυακή συνάντηση και μελέτη, τη Δευτέρα 4 Μαΐου 2026, προσκαλώντας όλους τους ενδιαφερόμενους να συμμετάσχουν σε έναν ζωντανό διάλογο ιστορικής μνήμης και αναζήτησης νοήματος. Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο Λάμπρος Θεοδωρόπουλος, θεολόγος, ιεροψάλτης και μελισσοκόμος, ο οποίος με την πολυδιάστατη εμπειρία του αναμένεται να προσφέρει ουσιαστικό προβληματισμό και πνευματική ωφέλεια. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά, δίνοντας τη δυνατότητα συμμετοχής από κάθε τόπο, ενισχύοντας την ενότητα και την επικοινωνία της Ομογένειας.
 

Το θέμα της ομιλίας, «200 χρόνια (1826–2026) από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου», αποτελεί μια ευκαιρία αναστοχασμού πάνω σε ένα από τα κορυφαία γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Η Έξοδος δεν είναι μόνο ένα ιστορικό γεγονός, αλλά σύμβολο θυσίας, ελευθερίας και ακλόνητης πίστης, που συνεχίζει να εμπνέει μέχρι σήμερα. Μέσα από την προσέγγιση του ομιλητή, αναμένεται να αναδειχθούν τόσο οι ιστορικές διαστάσεις όσο και τα διαχρονικά μηνύματα του γεγονότος, φωτίζοντας τη σημασία του για τη συλλογική ταυτότητα και την πνευματική πορεία του ελληνισμού.

Ζεστό φιλί στο χέρι

 
Πόσα τα ιερότατα πρόσωπα, οι πρωταγωνιστές στο Λυτρωτικό Σχέδιο της Σωτηρίας μας. Πρώτη η Θεοτόκος και πίσω της όλοι οι Άγιοι. Ποιόν να πρωτοθαυμάσεις και ποιόν να πρωτοεπικαλεστείς σε τούτα τα δύσκολα που ορθώνονται μπροστά μας!
 

Συγχωρέστε μας που στην σημερινή μας συναλληλία θα ασχοληθούμε μόνο με ένα από αυτά τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα! Είναι αυτή που αδικήθηκε και βλασφημείται συστηματικά, εδώ και τόσους αιώνες! Είναι το ιερό της πρόσωπο, που έχει δεχτεί τόσα ραπίσματα και φύσματα, από εκείνους που νόθευσαν την αλήθεια των γεγονότων. Και ακόμα συνεχίζεται αυτή η ανόσια παραχάραξη της αλήθειας!
 
Κάθε χρόνο στα υποτιθέμενα αριστουργήματα της 7^ης τέχνης που σκιαγραφούν τη Ζωή του Θεανθρώπου, μια σταγόνα δηλητήριο, ικανή να μολύνει μια θάλασσα ολάκερη... Η  Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, παρουσιάζεται ως η πόρνη του Ευαγγελίου, αλλού ως πόρνη, αλλού ως η μοιχαλίδα… και όχι εκείνη αφ’ ης ο Κύριος εξέβαλλε 7 δαιμόνια. Θλιβερή αγνωσία; Σκόπιμη διαστρέβλωση της πατερικής μας παράδοσης και του απαρασάλευτου Ευαγγελικού λόγου; Κύριος οίδε!
 
Εκείνη, νικηφόρος μάρτυρας της Θείας ευεργεσίας και ίασης ψυχής και σώματος! Απόστολος Αποστόλων και Ισαπόστολος η Αγία Μαρία, η αφοσιωμένη και ανδρειωμένη Μυροφόρος! Ποτέ δεν φοβήθηκε, ποτέ δεν εγκατέλειψε και έμεινε στη σκιά του Σταυρού να καρτερά στο πλάι της Μάνας όλου του κόσμου… Εκείνη που μετά την Παναγία μας, πρώτη αξιώθηκε να Τον δει Αναστημένο εκ νεκρών! Εκείνη που πρώτη κήρυξε και ανήγγειλε την κοσμοχαρμόσυνη Έγερση! Κι όμως, η μεγάλη μας Αγία ακόμα και αυτούς που βλασφημούν, έστω και ανεπίγνωστα, το ιερό της πρόσωπο, δεν τους εκδικείται, αλλοίμονο, τους ευεργετεί παντοτινά. Έτσι έκανε και με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό κάποτε. Και αυτός την θεωρούσε ως την μετανοημένη πόρνη που άλειψε με τα δάκρυά της τα πανάχραντα πόδια του Χριστού μας στην οικία του Σίμωνος και τα σφούγγισε με τα μαλλιά της. Το αποτύπωσε και σε ένα μνημειώδες ποίημα του αυτό το ατόπημα της άγνοιάς του. Τρεις φορές κατασπάστηκε το ζεστό πάντοτε χέρι της στην Σιμωνόπετρα όπου κάποτε έφτασε προσκυνητής. Τέτοιο συγκλονισμό ένιωσε στα κατάβαθά του, σαν σύγκορμος ασπάστηκε το εκτύπωμα της άκτιστης Θείας Χάριτος, σαν… κοινώνησε την Αγιότητά της. Αυτό το ζεστό χέρι που άγγιξε τον Αναστημένο Ιησού. Σαν το ασπαζόμαστε, είναι σαν να καταφιλούμε Εκείνον. Νοερώς και στη σημερινή εκπομπή αυτό θα πράξουμε!
 
Χριστός Ανέστη! Κύριε, μην φύγει ποτέ εκείνη η θέρμη από τα έμμυσα χείλη μας…
 
Νώντας Σκοπετέας
Πεντηκοστάριο 2026
 
To video είναι εδώ

Europe: A Continent of History and Diversity

 
Europe is one of the world's most culturally and historically diverse continents, typically divided into several main regions, each with its own distinct character.
 

🍀 Western Europe
Includes countries such as France, Germany, Belgium, and the Netherlands.
 
It is characterized by its strong economies and industrial development, as well as its historical and cultural cities.
 
🍀 Eastern Europe
Includes countries such as Poland, Ukraine, Romania, and Bulgaria.
 
It is known for its complex history and significant influence from the Soviet era.
 
🍀 Northern Europe
Includes Russia, Sweden, Norway, Finland, and Denmark.
 
It is famous for its stunning natural beauty, high standard of living, and social welfare systems.
 
🍀 Southern Europe
Includes Cyprus, Greece, Italy, Spain and Portugal.
 
It is characterized by its Mediterranean climate, rich cultural heritage, and tourist attractions.
 
 🍀 Central Europe
Includes Switzerland, Austria, the Czech Republic, and Hungary.
 
Known for its geographical location connecting the east and west of the continent, and for its historic cities.
 
✨ In conclusion, Europe combines a rich past with modern progress, making it one of the most influential continents in world history and culture.

Η συνέχεια του Ελληνισμού

 
Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα ήταν πρόσφατα στην χώρα μας και μιλώντας στον διευθυντή της «Καθημερινής» Αλ. Παπαχελά παραδέχθηκε πως ήταν λάθος του που είπε ότι οι Πλάτωνας και Αριστοτέλης δεν έχουν καμία σχέση με τους σύγχρονους Έλληνες και πως το είπε αστειευόμενος… Είναι γνωστό ότι πολλοί σοβαροί λόγοι -συκοφαντίες, ύβρεις, ψεύδη- λέγονται με πρόσχημα το χιούμορ και με προκάλυμμα την αστειότητα. Σημειώνεται ότι ο πρώην νόμιμος Δήμαρχος Χειμάρρας και τώρα Ευρωβουλευτής Φρέντης (Διονύσιος) Μπελέρης απέδειξε με στοιχεία ότι ο Ράμα έχει από τη μητέρα του ελληνικές ρίζες και μάλιστα ότι οι Έλληνες πρόγονοί του πολέμησαν στο Μεσολόγγι εναντίον και Αλβανών ατάκτων!... 
 

Ο Ράμα δεν είναι ο πρώτος που αρνήθηκε τη συνέχεια των Ελλήνων. Την ταυτότητά τους αμφισβήτησαν και κάποιοι ιστορικοί από λόγους ημιμαθείας και αλαζονείας. Ο Άγγλος Έντουαρντ Γίββων (1737-1794) υπήρξε «ο υπέρτατος κριτής 22 αιώνων εθνικής μας υπάρξεως και την αμφισβήτησε». Ο ιδιοφυής ιστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος απάντησε στον εν λόγω διαμαρτυρόμενο στο θρήσκευμα λόγιο του 18^ου αιώνα ότι η συγγραφή του «όζει κάτι γαιώδες και θνησιμαίο και ως επιγραφή πάνω σε μνήμα, αφού ούτε καν υπόπτευσε την ψυχολογίαν της πολιτείας, το αίσθημα, την πίστι, τας απορρήτους του αιώνος ροπάς τον μύχιο οργανισμό, με ένα λόγο, της Νεοελληνικής υπάρξεως».  
 
Ο Γιάκομπ Φαλμεράιερ (1790-1861), Αυστριακός περιηγητής, δημοσιογράφος, πολιτικός και ιστορικός υποστήριξε πως οι της εποχής του Έλληνες δεν κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά προέρχονται από Σλάβους και Αλβανούς που εισέβαλαν και εξαπλώθηκαν στην Ελλάδα. Ο σημαντικός ιστορικός μας Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος με ισχυρά επιχειρήματα αντικρούει αυτήν την άποψη. Ο καθηγητής ιστορικός Παύλος Καρολίδης στον πρόλογο της 25^ης εκδόσεως, της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους», που συνέγραψε ο Παπαρρηγόπουλος και εκδόθηκε το 1925, σημειώνει πως οι σπουδαίες πραγματείες αυτού «Περί των σλαυικών εποικήσεων εν Ελλάδι» διαφωτίζουν το περί καταγωγής των νέων Ελλήνων ζήτημα. Και προσθέτει ο Καρολίδης: «Εν τω μέσω δε των μελετών τούτων συνελάμβανε το σχέδιον της πραγματώσεως  ιδέας ωριμασάσης εις την συνείδησιν του επιστημονικού κόσμου, της ιδέας δηλονότι της “Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους” κύριον σκοπόν εχούσης την απόδειξιν της ενότητος του ελληνικού έθνους υπό την εθνολογικήν έποψιν και την του πνευματικού και καθόλου ιστορικού βίου και χαρακτήρος».
 
Στον Φαλμεράϊερ απαντά και ο καθηγητής και ιστορικός Νίκος Σβορώνος (1911-1989). Στο βιβλίο του «Το Ελληνικό Έθνος - Γένεση και διαμόρφωση του Νέου Ελληνισμού» σημειώνει πως διάφορες πληροφορίες, που ερμηνεύθηκαν μονόπλευρα επέτρεψαν στον Φαλμεράϊερ να διατυπώσει το 1830 την πολύκροτη θεωρία του. Αυτή η «επιστημονική» θεωρία, όπως γράφει ο Σβορώνος, ερχόταν στην ώρα της να ενισχύσει τις αντιδραστικές δυνάμεις της Ευρώπης, τις οποίες η Ελληνική Επανάσταση και το φιλελληνικό κίνημα που αυτή ξεσήκωσε, έκφραση κυρίως του ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού, έκανε να ανησυχήσουν σοβαρά. Και προσθέτει: «Από τότε το πρόβλημα της καταγωγής των Νεοελλήνων μπερδεύεται με τους εκάστοτε εθνικούς, πολιτικούς ή και κοινωνικούς ακόμα αγώνες στα Βαλκάνια και γίνεται περισσότερο αντικείμενο προπαγάνδας παρά ψύχραιμης επιστημονικής έρευνας».
 
Δυστυχώς και Έλληνες απορροφημένοι από τη λατρεία της εκθαμβωτικής Ευρώπης έσβησαν τον χιλίων και πλέον ετών Ελληνοβυζαντινό (Ρωμέικο) πολιτισμό και θέλησαν να παραιτηθούμε από την ταυτότητά μας και από κύριοι συντελεστές του Ευρωπαϊκού πολιτισμού να καταντήσουμε το έσχατο συνονθύλευμα ενός παραποιημένου αντιγράφου του πολιτισμού μας. Εκ των πρώτων ο Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833). Είναι χαρακτηριστικό πως έχοντας καταπλαγεί από τον ανερχόμενο ιλιγγιωδώς στην απόλυτη μοναρχία της Γαλλίας Ναπολέοντα έγραψε στο «Άσμα Πολεμιστήριον» του, το 1801:
 
«…Θαυμαστοί γενναίοι Γάλλοι/, κατ’ εσάς δεν είναι άλλοι,/ κ’ εις τους κόπους γυμνασμένοι./ Φίλους της ελευθερίας,/ των Γραικών της σωτηρίας,/ όταν έχωμεν τους Γάλλους τίς η χρεία από άλλους;/  Γάλλοι και Γραικοί δεμένοι,/ δεν είναι Γραικοί ή Γάλλοι,/ αλλ΄ έν έθνος, Γραικογάλλοι,/ κράζοντες, αφανισθήτω/ κ’ εκ της γης εξαληφθείτω/ η κατάρατος δουλεία./ Ζήτω η ελευθερία!».
 
Η αντίληψη του Κοραή περί της ασυνεχείας του Ελληνισμού φθάνει έως και μετά τα μέσα του 20ού αιώνα, ακόμη και μεταξύ χριστιανών διανοουμένων. Παράδειγμα ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης, ιθύνων νους (spiritus rector) της σημαντικής χριστιανικής κινήσεως η «Ζωή», ο οποίος στο βιβλίο του «Εμείς οι Έλληνες» έγραψε: «Υπήρχαν δυό παράγοντες γεμάτοι ζωή. Πού ήσαν όμως και δεν τους βλέπαμε τόσους αιώνες; Ήσαν σαν δυό υπόγεια ρεύματα, που τα χάνεις με τις αρχές του πέμπτου αιώνα και να που ξεπροβάλλουν πάλι μπροστά μας το 1453». (!!!)
 
Υπέρ της συνέχειας του Έθνους των Ελλήνων είναι και η καθηγήτρια Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ. Στο βιβλίο της «Η κληρονομιά του Ελληνισμού» γράφει μεταξύ άλλων: «Γλώσσα ελληνική και Ορθοδοξία είναι οι πόρτες του βυζαντινού ελληνισμού. Η διάδοσή τους δείχνει την ακτίνα ακτινοβολίας του Βυζαντίου, που ξεπερνά τα πολιτικά σύνορα του κράτους, για να πάρει μιαν ευρωπαϊκή διάσταση. Ελληνική γλώσσα και Ορθοδοξία μένουν επίσης οι στυλοβάτες του νέου ελληνισμού, που επωμίσθηκε την ιστορική συνέχεια του Βυζαντίου, που είναι δηλαδή το προπύργιο της παντοτινής Ευρώπης απέναντι στην κάθε Ασία».
 
Ο Γιώργος Σεφέρης κατά την ομιλία του στη δεξίωση, που προηγήθηκε της απονομής σε αυτόν του Βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, στις 10 Δεκεμβρίου 1963, είπε μεταξύ άλλων: «Ανήκω σε μία χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού, τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που την χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα…».
 
Και μια προσωπική εμπειρία. Συζητώντας με τον ευλαβή κληρικό π. Χρίστο Κυριακόπουλο, που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη διατήρηση και διάδοση της βυζαντινής και δημοτικής μας μουσικής, μου είπε ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1950 κοντά σε χωριό της ορεινής Γορτυνίας ζούσε ο γέρων τσοπάνος Γιώργος… Φορούσε ακόμη φουστανέλα και πάντα του Αγίου Γεωργίου είχε ζητήσει και απήγγελλε το Αποστολικό Ανάγνωσμα απ' έξω γιατί δεν ήξερε γράμματα! Και όταν η εορτή έπεφτε τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα, κοινωνούσε έχοντας φάει μόνον ελιές την ημέρα της Λαμπρής!
 
Και τα δύο γεγονότα με μετέφεραν νοερά στην τουρκοκρατία. Μετά την Άλωση και την αμάθεια που επικράτησε υπό τον βάρβαρο κατακτητή οι ψαλτάδες και οι αναγνώστες απέξω μάθαιναν και έλεγαν τα ψαλτικά και τα αναγνώσματα. Επανελήφθη τότε η εποχή του Ομήρου, όταν προηγήθηκε ο προφορικός λόγος του γραπτού και τα έπη διαδίδονταν δια μνήμης από τους ραψωδούς. Ως προς τη Θεία Κοινωνία, δεν λογάριασε ο γέροντας βοσκός τους ορισμούς της Εκκλησίας, αισθανόμενος και εκδηλώνοντας το δέος του μπροστά στο γεγονός της μεταλήψεως του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Η συνέχεια από τους Μυκηναϊκούς χρόνους έως σήμερα του Ελληνισμού είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Αν θα υπάρξει συνέχεια του στο μέλλον είναι το ζητούμενο… Πάντως και σήμερα κλήρος και λαός αντιστέκονται.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

The Greek poppy

 
In Greece, even the smallest things carry history… 🌺
 

The παπαρούνα (poppy) has long been a symbol of life, sacrifice, and remembrance. Its deep red colour is often connected to faith a reminder of Christ’s sacrifice ✝️
 
For generations, these flowers have grown across Greek land… fields that have seen both beauty and struggle, history and resilience.
 
From ancient times to today, they stand as a quiet symbol of memory, strength, and belief.
 
In Greece, nothing is just a flower… everything carries a story.
 
🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺
 
Take a closer look… there’s meaning in everything 🌺

Patriarchal Visit to London

 
Please find attached the poster announcing the forthcoming Patriarchal Visit of His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew, who will be in London on Tuesday, 15 September 2026, on the occasion of the Nameday of His Eminence Archbishop Nikitas.
 

A Nameday Gala Banquet will be held in His Eminence’s honour at the London Hilton Park Lane. Further details will follow in due course.
 
With deep respect,
 
Archdeacon George Tsourous
 
Archdiocese of Thyateira and Great Britain | Ecumenical Patriarchate