Biblical rivers

 
The Bible mentions several important rivers that played a key role in history and God’s plan.
 

Rivers like the Jordan River, Nile River, Tigris River, and Euphrates River were not just geographical locations - they were places where powerful biblical events happened.
 
The Jordan River is where Jesus Christ was baptized. The Nile River is connected with the story of Moses and the deliverance of Israel from Egypt.
 
The Tigris and Euphrates rivers are mentioned in the description of the Garden of Eden and the ancient lands of Mesopotamia.
 
These rivers remind us that the Bible is rooted in real places and real history, showing how God worked through nations, lands, and people to fulfil His divine purpose. 🌍✝️

Δικαιοσύνη: Μια ουτοπία

 
Σε συνέχεια προηγουμένου μου κειμένου και με βάση τα όσα συμβαίνουν στη δικαιοσύνη στην Ελλάδα και γενικώς στον διεθνή χώρο επιβεβαιώνεται η φιλοσοφική άποψη πως η απόδοσή της αποτελεί ουτοπία. Κατά τον Άγγλο πολιτικό και φιλόσοφο Τόμας Μορ, θύμα της εκ μέρους του προασπίσεως της δικαιοσύνης έναντι της κρατικής εξουσίας, η ουτοπία (ου τόπος) αποτελεί μια ιδέα, θεωρία ή επιδίωξη που βρίσκεται τελείως εκτός πραγματικότητας.
 

Ο Πλάτωνας, συγκλονισμένος από την άδικη καταδικαστική απόφαση σε βάρος του διδασκάλου του Σωκράτη, δημιουργεί τη δική του ουτοπία στην «Πολιτεία» του, έργο το οποίο στην εποχή της Αναγέννησης ενέπνευσε τις ουτοπίες δικαιοσύνης, πλην αυτής του Μορ, των Τομάζο Καμπανέλα και Φράνσις Μπέικον. Ο καθηγητής Χανς Κέλσεν (1881 - 1973) στο πόνημά του «Τί είναι δικαιοσύνη;» (1953) αρνείται την δικαιοσύνη ως αντικειμενική αξία, επειδή η γνώση αυτής -όπως η γνώση όλων των αντικειμενικών αξιών- δεν είναι επιστημονικά δυνατή.
 
Πιο πρακτικός ο Γάλλος φιλόσοφος Μοντεσκιέ (1689-1755), στο έργο του «Το πνεύμα των Νόμων», θεωρεί ότι σε μια ευνομούμενη Πολιτεία υπάρχουν τρεις εξουσίες, η Εκτελεστική, η Νομοθετική και η Δικαστική. Από αυτές, όπως σημειώνει, η πιο αδύναμη είναι η δικαστική, αφού είναι υποχρεωμένη να αποφασίζει με βάση τις αποφάσεις της νομοθετικής εξουσίας, έστω και αν αυτές είναι άδικες, και να τις εκτελεί χρησιμοποιώντας την εκτελεστική εξουσία, χωρίς την οποία είναι ασήμαντη. Επί πλέον η ιστορία αποδεικνύει ότι η εκτελεστική εξουσία   έχει την τάση να καταχράται την ισχύ της και να χρησιμοποιεί την δικαστική για να προωθεί τις αποφάσεις της, έστω και αν αυτές είναι σε βάρος του λαού. Η προσπάθεια της χειραγώγησης της δικαιοσύνης φαίνεται και στις ΗΠΑ, όπου η ζωή εκατομμυρίων πολιτών εξαρτάται από τις τελεσίδικες αποφάσεις εννέα ισοβίων δικαστών, που αποτελούν το ανώτατο δικαστήριο. Λόγω της ισχύος αυτών των ανωτάτων δικαστών ιδιώτες, κόμματα και  ιδεολογικά λόμπις δαπανούν δεκάδες εκατομμυρίων για την υποστήριξη υποψηφίων ή / και για υπέρ αυτών αποφάσεις…
 
Δικαστές, οι οποίοι θυσίασαν τη θέση τους, τις ανέσεις τους, ακόμη και τη ζωή τους, διαφωνώντας, για λόγους συνειδήσεως,  με την κρατική εξουσία, έχουν μείνει στην Ιστορία ως μάρτυρες της Δικαιοσύνης. Ο προαναφερθείς Τόμας Μορ, ως πρωθυπουργός, για λόγους θρησκευτικής συνειδήσεως -ήταν Ρωμαιοκαθολικός-  δεν δέχθηκε τον δεύτερο γάμο του βασιλιά Ερρίκου Η΄με την Άννα Μπολέϊν, ούτε δέχθηκε αυτός να γίνει αρχηγός της Εκκλησίας της Αγγλίας, για να την ποδηγετεί. Η άρνηση προς τον βασιλιά  του στοίχισε τη ζωή. Με απόφαση του Ερρίκου εκτελέστηκε δι’ αποκεφαλισμού και κατασχέθηκε η περιουσία του.
 
Πριν κάποιους αιώνες από το γεγονός αυτό ο βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Στ΄ ο σοφός (866-912) θέλησε να τελέσει τέταρτο γάμο και ο πατριάρχης Νικόλαος ο Μυστικός αντέδρασε, με συνέπεια να εξοριστεί και να κατασχεθεί η περιουσία του. Κατά την βαυαροκρατία  οι δικαστές Τερτσέτης και Πολυζωίδης αρνήθηκαν να υπογράψουν την καταδίκη εις θάνατον δια καρατομήσεως των Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα. Συνέπεια να προπηλακιστούν και να φυλακιστούν. Επί δικτατορίας των συνταγματαρχών ο τότε Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) Μιχαήλ Στασινόπουλος ακύρωσε την δια συντακτικής πράξεως απόφαση της δικτατορίας για απολύσεις δικαστών, μην αναγνωρίζοντας, εμμέσως πλην σαφώς, τη νομιμότητα του δικτατορικού καθεστώτος. Το κόστος γι’ αυτόν ήταν να χάσει τη θέση του.
 
Στην Ελλάδα, από τη δημιουργία του κράτους, το 1830, έως  πρόσφατα η εκτελεστική εξουσία διόριζε την ηγεσία της δικαστικής εξουσίας, με συνέπεια να μην υπάρχει το τεκμήριο της αντικειμενικότητας αυτής. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη άλλαξε τη μορφή της επιλογής, χωρίς να αλλάξει την ουσία της. Παράδειγμα, πρόσφατα, μετά από πρόταση του  Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Γ. Φλωρίδη, πρώην υπουργού και υψηλόβαθμου στελέχους  του ΠΑΣΟΚ,  επελέγη ως Πρόεδρος του ΣτΕ ο Μιχαήλ Πικραμένος, παρά το ότι στη διαδικασία προεπιλογής περισσότερες ψήφους είχε ο Διομήδης Κυριόπουλος! Δικαίως ο κ. Πικραμένος ευχαρίστησε την Πολιτεία γιατί τον τίμησε με την ανάληψη της Προεδρίας του ΣτΕ.
 
Σε λίγο καιρό από την εκλογή του κ. Πικραμένου ήλθε στην ολομέλεια του ΣτΕ η κρίση για την συνταγματικότητα του Νόμου 5089/2024 «περί δικαιώματος σύναψης πολιτικού γάμου σε πρόσωπα του ιδίου φύλου, καθώς επίσης του δικαιώματος εγγάμων ομόφυλων ζευγαριών προς υιοθεσία ανηλίκου». Η επί προεδρίας του κ. Πικραμένου πλειοψηφία της Ολομελείας του ΣτΕ  απεφάνθη ότι «ο εν λόγω Νόμος δεν αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 21, παράγραφος 1 του Συντάγματος, περί προστασίας του γάμου, της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας». Η απόφαση στην ουσία της υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη του παιδιού από μάνα και πατέρα είναι το ίδιο με την ανάπτυξή του από ζεύγος ομόφυλων! Και μάλιστα σημειώνει η πλειοψηφία των μελών του ΣτΕ, το απολύτως παράλογο, πως «οι θεσμοί γάμου και οικογένειας δεν παραμένουν στατικοί και αναλλοίωτοι στη διαδρομή του χρόνου».
 
Η ύπαρξη ολιγαρίθμων αλλά ισχυρών οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά ομάδων πίεσης, που σκοπό έχουν να επιβάλουν στην εξουσία την ιδεολογία τους και τις ιδιαιτερότητές τους, τις οποίες χαρακτηρίζουν «δικαιώματα», δεν αποτελεί  επιστημονικό τεκμήριο ότι στον χρόνο αλλοιώνεται ο θεσμός του γάμου, ως ένωση ανδρός και γυναικός. Είναι ως να υποστηρίζεται ότι συν τω χρόνω ο νόμος της βαρύτητας εξελίσσεται! Ο γάμος δεν είναι μόνο θεσμός, είναι προ πάντων νόμος ηθικός και κοινωνικός για να υπάρχει κοινωνία και συνέχειά της.
 
Η διαχρονική έλλειψη δικαιοσύνης, η επιβολή του δικαίου του ισχυρού  και η τιμωρία όποιων αντιστέκονται στην αδικία και θυσιάζονται γι’ αυτήν, είναι γεγονότα, που προκαλούν θλίψη και απαισιοδοξία. Τελικά  υπάρχει ελπίδα; Δεν υπάρχει ελπίδα από ηγεσίες πολιτικές, δικαστικές, κοινωνικές, που είναι κυριευμένες από άλογα πάθη, που δεν αντιλαμβάνονται και παραγνωρίζουν την χοϊκότητα και την προσωρινότητά τους. Υπάρχει ελπίδα από τον Θεό και τους αγίους Του. Στους ανθρώπους ο Θεός έδωσε τους Νόμους Του και παράλληλα το αυτεξούσιο, και την ελευθερία σκέψης και συνειδήσεως για τα έργα τους, για τα οποία και θα κριθούν. Οι Άγιοί Του αποτελούν εστίες αντίστασης στην παρακμή και στον όλεθρο.
 
Η διαπίστωση του Ντοστογιέφσκι είναι πως «χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται» και η προτροπή του Ιερού Αυγουστίνου είναι «αγάπα τον Θεό και κάμε ό,τι θες». Όπως είπε στο Α΄ Συνέδριο των Καλαβρύτων «Ορθόδοξη Σκέψη και Δικαιοσύνη» (28-30/5/ 2004) ο καθηγητής Σταύρος Πάνου «Η δικαιοσύνη του Θεού ταυτίζεται με την αγάπη, γιατί εκφράζει το οδοιπορικό της ανθρώπινης σωτηρίας» (Βλ. πρκτ. Εκδ. Αρμός, Αθήνα, 2005, σελ. 28). Η αγάπη στον Θεό και στον συνάνθρωπο είναι το μεγάλο μυστικό της ειρηνικής και δίκαιης ζωής, αλλά παραμένει η μεγάλη άγνωστος, αφού νικιέται  από τον εγωισμό και την αυτονόμηση του ανθρώπου από τον Θεό. Χωρίς όμως να επικρατήσει η αγάπη στις ψυχές δεν μπορεί να υπάρχει δικαιοσύνη, να υπάρχει σωτηρία ανθρώπου και κοινωνίας.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ρεκόρ στην... Αγάπη

 
Κατά τη χθεσινή ημέρα, Κυριακή του Πάσχα, τελέσαμε τον Εσπερινό της Αγάπης στον Ελληνορθόδοξο Ιερό Ναό Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol.
 

Για πρώτη φορά σε ανάλογη Ακολουθία είχαμε την ευκαιρία να αναγνώσουμε το Ιερό Ευαγγέλιο σε δώδεκα (12) γλώσσες και διαλέκτους.
 

Αυτές είναι οι εξής, σύμφωνα με τη σειρά που αναγνώσθηκαν: Πρωτότυπη γλώσσα της Καινής Διαθήκης, Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Ουαλικά, Αραβικά, Νέα Ελληνικά, Γεωργιανά, Ποντιακά.

 
Θερμές ευχαριστίες οφείλουμε στους αναγνώστες, που δέχθηκαν με προθυμία να αναλάβουν το ιερό αυτό έργο.

Χριστός Ανέστη

 

Ο Επιτάφιος του Bristol

 
Στην Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol στολίσθηκε χθες, σύμφωνα με την Παράδοσή μας, ο καθιερωμένος Επιτάφιος. Κυρίες και δεσποινίδες της Κοινότητας εργάσθηκαν συλλογικά και συντονισμένα και προσέφεραν ένα όμορφο καλλιτέχνημα.
 

Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής η εκκλησία γέμισε ασφυκτικά με Ομογενείς που ήθελαν να βιώσουν λειτουργικά το ύψιστο γεγονός της Καθόδου του Κυρίου στον Άδη.

 
Τώρα παραμένουμε σε στάση σιωπής και προσευχής, εν αναμονή της Αναστάσεως του Κυρίου, που φυσικά χαρακτηρίζεται ως το κεντρικό, θριαμβευτικό γεγονός της χριστιανικής πίστης, σηματοδοτώντας τη νίκη της ζωής κατά του θανάτου.

Ο Εσταυρωμένος στο Bristol

 
Στον Ιερό Ναό Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol τελέσθηκε χθες Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ η Ακολουθία των Παθών του Κυρίου. Ο Τίμιος Σταυρός, με τον Εσταυρωμένο πάνω του, λιτανεύθηκε και τοποθετήθηκε στο κέντρο του Ναού.
 

Ο Ιερατικώς Προϊστάμενος Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας ομίλησε για τη δίψα του Ιησού πάνω στο Σταυρό. Εκείνος που δημιούργησε όλα τα νερά του κόσμου, εκείνος που ανταποκρίθηκε στο αίτημα των περιπλανώμενων στην έρημο Ιουδαίων για νερό, όταν δίψασε έλαβε από τους διώκτες Του ξύδι.
 

Αλλά η δίψα βέβαια είναι κι ένα υπαρξιακό γεγονός, που δεν αφορά μόνο το υλικό στοιχείο του νερού, αλλά και όλα τα πνευματικά και ηθικά στοιχεία τα οποία απουσιάζουν από τη ζωή των ανθρώπων και χρειάζεται επαναπροσδιορισμός και φυσικά επανευαγγελισμός για να βρεθούν και να ξεδιψάσουν την ψυχή των εν ανάγκη ευρισκομένων πλασμάτων του Μεγάλου Ποιητού και Δημιουργού.

Το Ευχέλαιο στο Bristol και τα παιδιά

 
Το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης, μέσα στο κατανυκτικό κλίμα της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας, τελέσαμε στην εκκλησία μας στο Bristol το ιερό Μυστήριο του Ευχελαίου, όπως ορίζει η λειτουργική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στο μέσον αυτής της πορείας προς το Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου, η Εκκλησία μάς καλεί να προσέλθουμε με πίστη, ζητώντας τη θεραπεία της ψυχής και του σώματος, μέσα από τη χάρη του Αγίου Ελαίου και τις ευχές των Ιερέων. Ήταν μια στιγμή προσευχής, σιωπής και εσωτερικής περισυλλογής, που μας υπενθύμισε τη φιλάνθρωπη αγάπη του Θεού και την ανάγκη της πνευματικής μας ανακαίνισης.
 

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί η παρουσία των παιδιών στην τέλεση των ιερών Μυστηρίων. Στη φωτογραφία, τρία παιδιά παρακολουθούν με προσοχή και κατάνυξη τον Ιερέα, γινόμενα σιωπηλοί μάρτυρες της ιερής αυτής στιγμής. Η συμμετοχή τους δεν είναι απλώς μια παρουσία, αλλά μια ζωντανή μαθητεία στην πίστη και την παράδοση της Εκκλησίας. Μέσα από τέτοιες εμπειρίες, τα παιδιά διδάσκονται βιωματικά το νόημα της προσευχής, της ευλάβειας και της σχέσης με τον Θεό, αποτελώντας την ελπίδα και τη συνέχεια της εκκλησιαστικής ζωής.