Η Οδύσσεια του σπουδαίου αυτού έπους

 
Με την «Οδύσσεια», όπως την αντελήφθη και την επέδειξε πρόσφατα κινηματογραφικά ο Βρετανός σκηνοθέτης και παραγωγός Κρίστοφερ Νόλαν, προστέθηκε ένα ακόμη επεισόδιο στο ταξίδι μέσα στον χρόνο του αριστουργηματικού αυτού έπους. Η ταινία έχει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και εντυπωσιάζει η ανταπόκριση που έχει στο διεθνές φιλοθεάμον και βιβλιόφιλο κοινό.
 

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο οι πωλήσεις της Οδύσσειας εκτοξεύθηκαν κατά 1400% (!!!) στις πρώτες τέσσερις εβδομάδες του Ιουλίου, λίγες ημέρες μετά την εμφάνιση του κινηματογραφικού έργου στις αίθουσες, έναντι των αντιστοίχων ημερών του προηγουμένου έτους. Στις ΗΠΑ υπήρξε αντιστοίχως αύξηση των πωλήσεων του βιβλίου κατά 76%. Στη Γαλλία και στο ίδιο διάστημα υπήρξε αύξηση κατά 300% και όπως δήλωσαν οι υπεύθυνοι των μεγάλων εκδοτικών οίκων της για το φθινόπωρο έχουν προγραμματίσει διάφορες εκδόσεις της Οδύσσειας, από βιβλία τσέπης των οκτώ Ευρώ, έως πολυτελείς εκδόσεις των 45 Ευρώ και άνω. Οι μεταφράσεις των εν λόγω βιβλίων θα είναι από κλασσικές, όπως του φιλέλληνα και ελληνιστού Βίκτωρος Μπεράρ (1864-1931) έως και σύγχρονων μεταφραστών. Στην Ελλάδα πέραν της αύξησης της ζήτησης της Οδύσσειας στα βιβλιοπωλεία παρατηρήθηκε και μία άμεση αύξηση 18% στις εβδομαδιαίες κρατήσεις στη χώρα μας, με αιχμή το νησί των Φαιάκων, την Κέρκυρα, η οποία γνώρισε άνοδο 28% στις κρατήσεις χώρων διαμονής. 
 
Επί της ουσίας και ως προς τις κριτικές για την ταινία του Νόλαν υπήρξαν πολλές και σε διάφορες χώρες. Σε μια γενική άποψη ο Γιάννης Ζουμπουλάκης σημείωσε πως «ο Κρίστοφερ Νόλαν με αυτή την κινηματογραφική μεταφορά θέλησε να γράψει τον δικό του επίλογο πάνω στη σχέση του κινηματογράφου, ή γενικότερα του οπτικοακουστικού θεάματος με την Οδύσσεια του Ομήρου». Την ίδια περίπου σκέψη εκφράζει και η διδάσκουσα στο Τμήμα Κλασσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ (ΗΠΑ) Πολύβια Παραρά: «Η Οδύσσεια (του Νόλαν) παύει να λειτουργεί ως το έπος που αναδεικνύει την ελευθερία, την αυτονομία, την πολιτική συγκρότηση και το αξιακό σύστημα των Ελλήνων και μετατρέπεται σε ένα αφήγημα προσαρμοσμένο στις ευαισθησίες και στις αναζητήσεις του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού».
 
Ενδιαφέρουσα και η άποψη του Γάλλου πολιτικού και φιλοσόφου Λυκ Φερί για την ταινία του Νόλαν: «Μπορεί κάποιος να αναζητεί να επικαιροποιήσει και να εκσυγχρονίσει την Οδύσσεια για να την καταστήσει πιο “σέξι”, προβάλλοντας την “διαφορετικότητα” στην κατανομή των ρόλων στους ηθοποιούς. Επιδιώκεται να συνδεθεί η ταινία στην ελληνική κοσμολογία, η οποία όμως δεν είναι πλέον η δική μας (της Δύσης). Η ελληνική κοσμολογία είναι περισσότερο πολύτιμη (για την ανθρωπότητα…)». Στην κατανομή των ρόλων υπήρξε αντίδραση και από τον σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή, ο οποίος είπε πως το Χόλιγουντ επιβάλλει οι ταινίες που μπορούν να προκριθούν και να διακριθούν με βραβεία είναι αυτές που συμπεριλαμβάνουν συμπεριλήψεις της μαύρης φυλής και της γουόκ ατζέντας.
 
Ενδιαφέρουσα είναι η κριτική και η συμβουλή της Βρετανίδας - Αμερικανίδας ελληνίστριας και καθηγήτριας Κλασσικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια Έμιλι Ουίλσον. Στο London Review of Books η Ουίλσον έγραψε: «Αυτή η “Οδύσσεια” διαθέτει τον γνώριμο συνδυασμό μεγαλομανίας και επιφανειακότητας, που χαρακτηρίζει το έργο του Νόλαν…»  και ουσιαστικά απορρίπτοντάς την επιλέγει: «Ίσως αντί να δείτε την ταινία θα ήταν καλύτερο να επιστρέψετε στο ίδιο το ποίημα, είτε στο πρωτότυπο, είτε σε οποιαδήποτε σύγχρονη μετάφραση. Είναι ωραίο να πηγαίνεις σινεμά, να τρως ποπ κορν και να βλέπεις σπουδαίους ηθοποιούς να ερμηνεύουν. Αλλά, όπως συμβαίνει τόσο συχνά, το βιβλίο είναι πολύ καλύτερο από οποιαδήποτε ταινία».
 
Μέσα στις πολλές αρνητικές κριτικές για την ταινία υπήρξε και μία διαφορετική. Στη Γαλλία η χριστιανικών (ρωμαιοκαθολικών) αντιλήψεων ιστοσελίδα «Αλήθεια» (Aleteia)  βλέπει και πέντε σημεία τα οποία ο θεατής της ταινίας θα έπρεπε να σκεφθεί. Πρώτον, ότι ο Οδυσσέας θέτει πάνω από όλες τις απολαύσεις, τις ηδονές και τις περιπέτειές του την οικογένειά του. Δεύτερον, ότι η αγάπη στο αντρόγυνο αυξάνεται και ενδυναμώνεται μέσα από τον αγώνα του να παραμείνει πιστό στη μεταξύ του σχέση, παρά τους πειρασμούς. Τρίτον, ότι η ψυχολογική φυγή δεν φέρνει την ειρήνη στην ψυχή. Τέταρτον, πως μια νίκη δεν έχει αξία, παρά όταν είναι δίκαιη και πέμπτο πως ο άνθρωπος όταν αρνείται στη ζωή του τα όρια της αξιοπρέπειας και των άλλων αξιών χάνει τον ανθρωπισμό του.
 
Από όλες αυτές τις σκέψεις και τις κριτικές στη μεταφορά του αριστουργηματικού έπους της «Οδύσσειας» σε κινηματογραφική ταινία  από τον Κρίστοφερ Νόλαν, ως σεναριογράφου, σκηνοθέτη και παραγωγού προκύπτει το ερώτημα του τρόπου διασκευής και μεταφοράς των έργων των αρχαίων τραγωδών και ποιητών σε μετά τη συγγραφή τους εποχές. Βεβαίως είναι εξαιρετικό το γεγονός πως 2500 περίπου χρόνια από τη συγγραφή και παρουσίαση των έργων και 2700 περίπου χρόνια από τη δημιουργία της επικής ομηρικής ποίησης, αυτά εξακολουθούν να παρουσιάζουν και για τον σημερινό άνθρωπο εξαιρετικό ενδιαφέρον και αιτίες για στοχασμό. Ενδεικτικό πάντως του σύγχρονου πνευματικού πολιτισμού είναι πως στη Δύση δεν παρουσιάζονται, του επιπέδου του Ομήρου, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και των αρχαίων τραγικών ποιητών αξιόλογοι λόγιοι και συγγραφείς και επειδή δεν έχουν τη δυνατότητα να παρουσιάσουν σημαντικά έργα προσφεύγουν στην αρχαία γραμματεία. Έλληνες σκηνοθέτες και ποιητές (πρώτοι ο Πολίτης και ο Ροντήρης) παρουσίασαν το αρχαίο δράμα από θαυμασμό και αγάπη προς αυτό και επιχείρησαν να το αναβιώσουν παρουσιάζοντας το με σεβασμό στο πρωτότυπο. Ακολούθησαν οι Τζαβέλλας και Κακογιάννης με μεταφορές στον κινηματογράφο με μια πιστότητα στο αρχαίο κείμενο και με ανάπλαση της εποχής της δημιουργίας του και ο Ντασέν με μοντέρνο τρόπο. Ο Ευαγγελάτος με πιστότητα στο κείμενο, αλλά και κάποια μεταφορά στο παρόν. Ο Κουν ήταν ο πρώτος που επιχείρησε με τον Αριστοφάνη να σχολιάσει τη σύγχρονή του επικαιρότητα.
 
Η εποχή όμως όσων προσήγγιζαν το αρχαίο δράμα με σεβασμό και δέος πέρασε. Τώρα μένει ο τίτλος και οι μετασκευάζοντες τα έργα των αρχαίων τραγικών τους χρησιμοποιούν για να περάσουν δια μέσου αυτών τις ιδέες τους και την ιδεολογία τους. Προφανώς εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι οι συγγραφείς δεν ζουν και πως έτσι αυτοί μπορούν ατιμώρητοι να  παραποιούν τα μηνύματά τους και να τους κακοποιούν δεοντολογικά και μάλιστα στους ίδιους χώρους όπου αυτοί δίδαξαν υψηλότατου επιπέδου ήθος και την τραγικότητα της ζωής. Είναι πάντως μέσα στην πραγματικότητα πως οι αρχαίοι μεγάλοι συγγραφείς και ποιητές θα εξακολουθήσουν να διδάσκουν και στο μέλλον, ενώ όσοι τους κακοποιούν θα ξεχαστούν, ως να μην υπήρξαν.
 
Η τραγωδία «Αντιγόνη» του Σοφοκλή είναι ίσως το πιο ενδεικτικό παράδειγμα μετασκευών και παραποιήσεων στο μήνυμά της. Ο Ανούιγ το 1944 παρουσίασε την Αντιγόνη ως σύμβολο της Γαλλικής Αντίστασης. Ο Μπρεχτ, το 1948, εμφάνισε τον Κρέοντα ως φασίστα δικτάτορα. Η «Αντιγόνη στον Αμαζόνιο» του Μίλο Ράου (2023) συνδέθηκε με τον αγώνα των ιθαγενών ενάντια στην κρατική και εταιρική βαρβαρότητα. Τέλος να αναφερθεί η παράσταση της Αντιγόνης του Λιθουανού Γκραουζίνις στην Επίδαυρο, το 2022, με ζεϊμπέκικο, λίγο Μπρέγκοβιτς και πλήρη αποδόμηση του τραγικού στοιχείου και η Αντιγόνη  από το χοροθέατρο του Νορβηγού Ογέν, το 2026, πάλι στην Επίδαυρο, που μόνο τον τίτλο της αρχαίας τραγωδίας είχε και προκάλεσε μαζικές αποδοκιμασίες και αποχωρήσεις κατά τη διάρκεια του έργου.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το Γενέσιο της Θεοτόκου

 

Συναξάριον

Τῇ Ηʹ τοῦ αὐτοῦ μηνός τό Γενέθλιον τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας.
 

Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος δʹ.

Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαράν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ· ἐκ σοῦ γάρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν· καί λύσας τήν κατάραν, ἔδωκε τήν εὐλογίαν· καί καταργήσας τόν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωήν τήν αἰώνιον.

...Και το όνομα αυτού: Σεπτέμβριος

 
Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει, αυτός δεν παραλείπει να εμφανίζεται και να μπαινοβγαίνει. Ο ένατος μήνας του χρόνου που θα έπρεπε να  ήταν ο έβδομος, το λέει και η ονομασία του, αλλά πολλά πράγματα έχουν καθιερωθεί με τα  δικά τους "γιατί" και  "επειδή"  και άντε να βρεις άκρη. 
 

Ο λόγος περί μηνός Σεπτεμβρίου με όλα τα πολλά που βρέθηκε να κουβαλά στην πλάτη του. Σαν να είναι φορτωτική της στο τέλος της εποχής των Απελάσεων. Των απελάσεων Ελλήνων Υπηκόων από την Τουρκια το 1964. Γεμάτα τα σακιά, τα τσουβάλια, τα ταγάρια, τα ρακοφαγωμένα  σεντούκια και οι χειραποσκευές του από διάφορα και μέσα σε όλα τα θησαυρισμένα,  γιορτές έθιμα και αναμνήσεις.
 
Η πρώτη μέρα του αρχίζει από την τον Εσπερινό της παραμονής, προμηνύοντας  το ξεκίνημα του Εκκλησιαστικού Έτους. Έτσι λέει το Ημερολόγιο και για να το λέει, έτσι είναι. Θα αμφισβητούσε κάτι τέτοιο η Λωξάντρα; Όχι βέβαια.  Η σειρά των πραγμάτων. Το Τυπικό και η τάξη. Η Τάξη συνδυασμένη με το γερό δέσιμο της  συνύπαρξης. Απλότητα και αρχοντιά. Αρχοντική και απέριττη η σειρά των πραγμάτων στο Πατριαρχείο μας. Στην Πόλη,  στη δική μας Πόλη, στην Πόλη του Κωνσταντίνου και πάνω από όλα στην Πόλη Της Παναγιάς. Αυτό λέει η κληρονομιά και η παράδοση. Τι, αλλαγές θα κάνουμε τώρα;
 
Σεπτέμβρης με τα <Σεπτεμβριανά> του που δεν ξεχνιούνται από αυτούς που τα έζησαν. Αφηγήσεις, φωτογραφίες, εκθέσεις για να μάθουν οι υπόλοιποι που ενδιαφέρονται να μάθουν  αυτά που έγιναν τότε σε μια νύχτα από τις 6 μέχρι τις 7 του μήνα, σε λίγες ώρες για να αλλάξει η πορεία της ζωής μιας μεγάλης μερίδας Ρωμιοσύνης. Συμβάντα που όπως ό,τι γίνεται δεν ξεγίνεται, αγιοκατατάχτηκαν ανεπισήμως στα κιτάπια των αναμνήσεων. Υπήρξαν μάρτυρες και μάρτυρες που υπέκυψαν ποικιλοτρόπως σε αυτά που υπέστησαν. Μάρτυρες των Γεγονότων που τα ονόματα τους είναι γραμμένα στα μεριδοχάρτια των απογόνων τους, μέχρι που θα έρθει η επόμενη, άντε ας είναι η μεθεπόμενη, γενιά για να τα ρίξει στον κάδο της ανακύκλωσης.  Κάτι είναι και αυτό. 
 
Αίθριος καιρός, και γιορτές η μια πίσω από την άλλη, <Στέλιο, αύριο είναι του Αγίου Νεκταρίου, να πάμε στην Σηλυβριά; Να το πούμε και στην Ελένη και στον Κώτσο, να πάρουμε και γιαούρτι, ε, τι λές;>, πρότεινε η μαμά μου. στον πάτερ-φαμίλια της οικογένειας, μπαμπά μου. Πρόταση που δεν δεχόταν αντίρρηση. Και αφού θα πηγαίναμε, θα παίρναμε και γιαούρτι. 
 
Ήρεμη και γαλήνια η θάλασσα όταν πλησίαζε το Πανηγύρι του Γενεσίου της Παναγίας, στις οκτώ του μήνα, στο Γκιοκσουγιού, στην Ασιατική πλευρά του Βοσπόρου. Παραμονιάτικα το ρίχναμε στις προετοιμασίες για το τι θα ακολουθούσε ύστερα από την Θ. Λειτουργία, έξω από το εκκλησάκι. Ευκαιρία να ανταμωθούμε με την κ. Σοφία και τις κόρες της με τον μικρό Γιαννάκη από  το Τσεγκέλκιοϊ, και  να παίξουμε. Να ξαναδ(ι)ούμε την κυρία Μαρίκα, τον Γιωργάκη και την Νανά με τα χρυσά μαλάκια από το Σελβί Μπουρνού, την κυρία Αιμιλία, τον Σταυρίκο με την κυρία Ελένη από το Πέρα. Παρέα των γονιών μου από μια σύντομη παραμονή στην Αλεξανδρέττα. Σε εκείνο τον τόπο, σε εκείνα τα ζεστά μέρη που άνθιζαν πορτοκαλιές και χουρμαδιές εν αφθονία, εργάστηκαν οι Γαλλομαθείς (και περιζήτητοι) σύζυγοι τους, δημιουργήθηκαν δεσμοί και φιλίες που ακόμα συνεχίζονται από τα παιδιά τους, σκορπισμένα σήμερα σε άλλα μέρη του πλανήτη. 
 
Και μετά από το Γκιοκσουγιού, ο Σταυρός με συντροφιά τον σγουρό βασιλικό να υψώνεται στις δεκατέσσερις, στον Σολέα της Αγίας Παρασκευής. Την άλλη μέρα στις δεκαπέντε, εκδρομή από τα Θεραπειά στο Κεφελίκιοϊ, στους ταρλάδες (χωράφια) και στα τσαϊρια που κάποτε ήταν ο τόπος της Εκκλησίας του Αη Νικήτα. Το όνομα του Αγίου με ενδιέφερε ιδιαίτερα, αφού, όπως με εξήγησε η γιαγιά μου, η προέλευσή του ερχόταν από την νίκη του Χριστού ενάντια στον θάνατο,<σαν το Χριστός Ανέστη; Ναί, έτσι ακριβώς...>. Νίκη του Χριστού ο Νικήτας, Νίκη κι εγώ από την κυρά Δέσποινα την Παναγία και τα νικητήριά Της. Απλά πράγματα. Ταύτιση, σε πλήρη αρμονία. Αχ, γιαγιά, πως έκρυβες τέτοια σοφία μέσα σου; 
 
Γραμμή λοιπόν για το Κεφελικιόϊ που δεν βλέπαμε τίποτα εκεί για να το προσκυνήσουμε. Εμείς όμως πηγαίναμε και με το που φτάναμε η γιαγιά μου μαζί με την θεία Μαρούλα μουρμούριζαν: <Νίκην έστησαν κατά της πλάνης...> η νίκη, πανταχού παρούσα και μέσα σε όλα για να καμαρώνει η αφεντιά μου...
 
Έχει κι άλλη αρχή ο Σεπτέμβρης, της Σχολικής χρονιάς, καινούργια βιβλία, τετράδια, μολύβια και στυλό. Κιμωλίες και μαυροπίνακες -ανύπαρκτοι ίσως πια- τσάντες και μαθητικά ρούχα. Μαύρες μπροστέλες με άσπρα γιακαδάκια, μυρωδιά Σχολείου διάχυτη παντού, το ίδιο και σήμερα, όπως και τότε που ο Peppino di Capri τραγουδούσε... Melancolie in Settembre...
 
Νίκη Beales
6 Σεπτεμβρίου 2026
Μπάκινγχαμ, Αγγλία

Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Swansea

 
Στη μεγάλη και μεσαιωνική πόλη Swansea της Δυτικής Ουαλίας, όπου κατοικούν 250.000 άτομα, υπάρχει και λειτουργεί Ελληνορθόδοξη Κοινότητα, αφιερωμένη στους Αγίους Ζαχαρία και Ελισάβετ.
 

Την Κοινότητα αυτή ίδρυσε πριν από 35 περίπου χρόνια ο παρών ιστολόγος. Τότε είχε έδρα την πόλη Llanelli. Αργότερα, κι αφού έγιναν διάφορες διοικητικές αλλαγές, η έδρα μεταφέρθηκε στο Swansea.

Χθες η εν λόγω Κοινότητα είχε το Πανηγύρι της, αφού εόρταζαν οι Προστάτες Άγιοί της. Έτσι, τελέσθηκε Θεία Λειτουργία, σε παρεκκλήσι του κεντρικού Αγγλικανικού Ναού της πόλης, την οποία παρακολούθησαν 23 άτομα, διαφόρων εθνικοτήτων.

Οι 20 μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου το 2026

 
Η εικόνα των μεγαλύτερων αστικών κέντρων του πλανήτη μάς αποκαλύπτει με εντυπωσιακό τρόπο πόσο γρήγορα μεταβάλλεται η γεωγραφία του παγκόσμιου πληθυσμού. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο εικονίδιο, η Τζακάρτα της Ινδονησίας βρίσκεται στην πρώτη θέση με 41,9 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ ακολουθούν η Ντάκα του Μπανγκλαντές και το Τόκιο της Ιαπωνίας. Στις πρώτες θέσεις συναντούμε επίσης το Δελχί, τη Σαγκάη, την Γκουανγκζού, το Κάιρο και τη Μανίλα. Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό ότι η μεγάλη πλειονότητα των είκοσι μεγαλύτερων πόλεων βρίσκεται στην Ασία, γεγονός που φανερώνει τη δημογραφική και οικονομική βαρύτητα που έχει αποκτήσει η ήπειρος αυτή στον σύγχρονο κόσμο.
 

Οι τεράστιες αυτές μητροπόλεις δεν αποτελούν απλώς συγκεντρώσεις εκατομμυρίων ανθρώπων· είναι πολύπλοκα κέντρα οικονομικής δραστηριότητας, πολιτισμού, εκπαίδευσης, τεχνολογίας και κοινωνικής ζωής. Παράλληλα, η συνεχής αστικοποίηση δημιουργεί σημαντικές προκλήσεις, όπως η ανάγκη για επαρκή στέγαση, σύγχρονες μεταφορές, υποδομές, καθαρό περιβάλλον και καλύτερη ποιότητα ζωής. Ο κατάλογος αυτός μάς προσφέρει, επομένως, μια ενδιαφέρουσα αφορμή να παρατηρήσουμε όχι μόνο πού ζουν σήμερα οι μεγαλύτεροι αστικοί πληθυσμοί, αλλά και προς ποια κατεύθυνση διαμορφώνεται ο ανθρώπινος και αστικός χάρτης του 21ου αιώνα.

Jane Austen Festival

 
The Jane Austen Festival in Bath is the largest and longest running Jane Austen Festival in the world. The first Jane Austen Festival in 2001 took place over a weekend at The Jane Austen Centre, Bath, and has since grown into a 10 day programme, drawing visitors from around the world.
 

The festival begins with our Regency Costumed Promenade, which has been filling the streets of Bath with over 2000 people in Regency dress since 2004 and holds the Guinness World Record for the ‘Largest gathering of people dressed in Regency costumes’. Full of bonnets, soldiers, and drummers the backdrop of Georgian Bath transports visitors back to the time of Jane Austen.
 
Throughout the 10 day festival, we welcome visitors to enjoy events inspired by the timeless works of Jane Austen including: guided walks, costumed balls, theatrical performances, talks and much more!
 
Keeping the spirit of the festival alive in the Summer, we are also delighted to host the Jane Austen Festival Summer Ball in June, which creates an immersive experience for fans as you trace Jane Austen’s footsteps in the historic ballrooms of Bath.
 
The Jane Austen Festival dates:
 
Festival Dates 2026 - Friday 11th to Sunday 20th September 2026
 
More info here

Ο Μεγ. Αλέξανδρος στη Σκωτία

 

Μνημείο του Μεγάλου Αλέξανδρου και του πολεμικού του αλόγου Βουκεφάλα

 

Αυτό το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του θρυλικού πολεμικού αλόγου του Βουκεφάλα βρίσκεται μπροστά από το Δημαρχείο της πόλης του Εδιμβούργου κατά μήκος του Royal Mile.
 
Είναι ένα έργο του σπουδαίου Σκωτσέζου γλύπτη Sir John Steell, το οποίο σχεδίασε το 1832 αλλά το έχυσε τελικά σε μπρούντζο το 1883, περίπου πενήντα χρόνια αργότερα.
 
Έτσι, το γλυπτό αυτό είναι μοναδικό, καθώς συνδέει κατά έναν ιδιαίτερο τρόπο την αρχή και το τέλος της μακράς καλλιτεχνικής σταδιοδρομίας του.
 
Το μνημείο μεταφέρθηκε στην σημερινή του θέση το 1916. Είναι μια χάλκινη και κλασική απεικόνιση του νεαρού Αλέξανδρου που ντύνεται μόνο με ένα μανδύα, εξημερώνοντας τον Βουκεφάλο, που ήταν ένα άγριο άλογο.
 
Το άγαλμα βρίσκεται στην κορυφή ενός απλού υποστρώματος και είναι όμορφα περικυκλωμένο από το Edinburgh City Chambers.