Η «Παναγία της Υεμένης»

 
Η φωτογραφία του Ισπανού Σάμουελ Αράντα βραβεύτηκε από την επιτροπή των World Press Photo ως η καλύτερη φωτογραφία της χρονιάς για το 2011. Εικονίζονται η Ζαΐντ Αλ Κουάς και η μητέρα του Φατιμά σε μία στάση που θυμίζει έντονα την Πιετά του Μιχαήλ Άγγελου με την Παναγία και τον Χριστό λίγο μετά την Αποκαθήλωση...
 

Ο Ζαΐντ ένας 18χρονος φοιτητής ιατρικής εργάζονταν παράλληλα ως οδηγός ταξί για να πληρώσει τα δίδακτρα της σχολής του. Ζούσε μαζί την οικογένεια του κοντά στην πλατεία «Αλλαγής», στην Σάνα, την πρωτεύουσα της Υεμένης. Μαζί με χιλιάδες άλλους νέους βγήκε στους δρόμους, τον Οκτώβριο του 2011, κατά του προέδρου Αλί Αμπτουλάχ Σαλέχ στην υεμενική έκδοση της Αραβικής Άνοιξης. Στις 15 Οκτωβρίου 2011 οι διαδηλώσεις δέχτηκαν επίθεση από τις κυβερνητικές δυνάμεις. Όταν έγινε διακοπή ρεύματος η μάνα του Ζαίντ θορυβήθηκε και επειδή ήξερε ότι ανάμεσα στους διαδηλωτές ήταν και ο γιός της, προσπάθησε να το βρεί. Τον αναζήτησε στο νοσοκομείο, καθώς είχε χτυπηθεί και στο παρελθόν. Η Φατιμά θυμάται: «Κοίταξα ανάμεσα στους νεκρούς και στους τραυματίες που ήταν ανάμεσα τους. Αναζήτησα τον γιο μου σε όλους τους χώρους και τελικά τον εντόπισα σε μία μικρή αίθουσα που δεν απείχε πολύ από το τζαμί. Δυσκολευόταν να αναπνεύσει και κατάλαβα ότι είχε πάθει ασφυξία από τα δακρυγόνα που είχαν ρίξει νωρίτερα. Για αυτό ακριβώς τον πήρα στην αγκαλιά μου και τον κράτησα πολύ κοντά μου. Δεν ήξερα την κατάσταση της υγείας του»...
 
Η Φατιμά δεν παρατηρούσε τι γινόταν γύρω της, εάν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι. Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν ο γιός της. Ο κόσμος με ρωτούσε εάν έκλαψα όταν βρήκα τον γιο μου. Εάν έκλαιγα κάτω από την μπούρκα μου. Έκλαιγα, όχι επειδή ήμουν λυπημένη, αλλά επειδή τον βρήκα και επειδή θα μπορούσε να σωθεί....
 
Ο ίδιος o Ζαΐντ δήλωσε στο ΒΒC: «Η εικόνα εξηγεί τα πάντα: την αγάπη της μητέρας, τον πληγωμένο γιο και το τι έγινε στην χώρα μου εκείνη την περίοδο»...

Η Εορτή της Παναγίας στο Bristol

 
Με ιδιαίτερη λαμπρότητα, κατάνυξη και μεγάλη συμμετοχή πιστών εορτάσθηκε χθες η μεγάλη Θεομητορική Εορτή της Κοιμήσεως και Μεταστάσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου στον Ελληνορθόδοξο Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol. Πλήθος ενοριτών και προσκυνητών προσήλθε στον Ιερό Ναό, για να τιμήσει με πίστη και ευλάβεια την Παναγία μας, να συμμετάσχει στη Θεία Λειτουργία και να ενώσει την προσευχή του με ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία κατά την ευλογημένη αυτή ημέρα.
 

Η εορτή της Κοιμήσεως δεν αποτελεί ημέρα λύπης, αλλά εορτή ελπίδας, χαράς και προσδοκίας της αιωνίου ζωής. Η Υπεραγία Θεοτόκος, αφού ολοκλήρωσε την επίγεια πορεία της, μετέστη προς την αληθινή Ζωή, παραμένοντας πάντοτε η στοργική Μητέρα και ακαταίσχυντη μεσίτρια των Χριστιανών. Μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της εορτής, όλοι ανανεώσαμε την αγάπη και την εμπιστοσύνη μας προς την Παναγία, παρακαλώντας την να σκεπάζει την ενορία μας, τις οικογένειές μας και ολόκληρο τον κόσμο με τη μητρική της προστασία.

Φωτογραφία: Λαμπρινή Δελλαπόρτα

Η Παναγία μας...

 

...ετοίμασε μόνη Της το κλινάρι Της

 

Πόσο συγκινητικό είναι να βλέπει κανένας την Παναγία να ετοιμάζει με τα άχραντα χέρια Της, το κλινάρι Της, τις λαμπάδες, το θυμιατήρι με το λιβάνι κι ότι άλλο χρειαζότανε για την κηδεία Της...
 
Από μικρό κορίτσι αγαπούσε την εργασία κι ολοένα δούλευε, πότε γνέθοντας όπως στον Ευαγγελισμό που την βρήκε ο Αρχάγγελος με τη ρόκα στο χέρι, πότε ράβοντας τα ίδια τα φορέματά Της, ως "ιμάτια αυτόρραφα αγαπώσα", κι υστερώτερα όταν γεννήθηκε ο Χριστός, υφαίνοντάς Του, τον "άρραφον" εκείνον χιτώνα...
 
Και στα γεράματά Της δεν ξεκουράστηκε, αλλά η ίδια έκανε τις δουλειές του σπιτιού, έραβε, μαγείρευε, περιποιότανε τον καινούριο γιό Της τον Ιωάννην, κι ως την τελευταίαν ώρα της ζωής Της, με τα χέρια εκείνα τ’ αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, ετοίμασε το κρεβάτι Της, κ όλα τα της ταφής Της.
 

Φώτης Κόντογλου

 

Χρόνια πολλά σε όλους! Καλό Δεκαπενταύγουστο με υγεία και πίστη! Η Παναγία να μας σκεπάζει!

Historic periods of ancient Greece

 
From the Bronze Age civilizations of the Aegean to the rise of the Greek city-states, the Classical golden age, and the vast Hellenistic world, each period left a powerful mark on history.
 

Philosophy, democracy, art, architecture, warfare, literature, and science - ancient Greece created a legacy that continues to influence the world today.

Έκλειψη Ηλίου

 
Ένα εντυπωσιακό ουράνιο φαινόμενο είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε χθες στον ουρανό μας.
 

Σε μερικές περιοχές της Γηραιάς Ηπείρου (όπως στην Αγγλία) η έκλειψη ήταν μερική, ενώ σε κάποιες άλλες ήταν ολική.
 

Ήταν όντως μια περίεργη αίσθηση, όταν διαπιστώσαμε πως η χροιά του Ήλιου ήταν τελείως αλλαγμένη, δεν είχε έντονο ύφος και ήταν σαν να είχε χαμηλώσει με κάποιο μαγικό κουμπί η έντασή του.

Η προηγούμενη φορά που παρατηρήσαμε το φαινόμενο αυτό στην Αγγλία ήταν  το 2006.

 
Κατά τη διάρκεια μιας ολικής ηλιακής έκλειψης, η Σελήνη περνάει ακριβώς μπροστά από τον Ήλιο, μπλοκάροντας το μεγαλύτερο μέρος του φωτός του και επιτρέποντάς μας να δούμε την πύρινη ατμόσφαιρα του Ήλιου.
 
Φωτογραφίες: οι δύο πρώτες είναι από το Torquay, η τρίτη από το Cheltenham και η τέταρτη από το Bristol.

30th anniversary Isaak and Solomou

 
Isaak and Solomou
 
          11 and 14 August 1996
 
 

Anastasios Isaak,
only twenty-four
and married just a few weeks,
 
snared in the barbed wire
of the Buffer Zone –
the Grey Wolves beat you to death.
 
I watched the film:
Canadian hunters
clubbing a seal pup.
 
A photographer caught
Rauf Denktaş
snapping away with his long lens.
 
Tasos, if only
you had stayed at home.
 

Solomos Solomou,
mad with grief
at your cousin’s death
 
what nerve to climb that flagpole
in front of the Turkish troops,
intent on tearing down
their flag.
 
They were always going to
shoot you dead.
 
You weren’t even
a third of the way up
when the guns pop-popped.
 
In Paralimni they’ve named
a scruffy little Square after you both:
Plateia Isaak kai Solomou.
 
You didn’t even get one each.
It’s the one near the butcher’s shop
where I bought two skinned rabbits.
 
 
                   Richard Devereux

Greeks and Turks

 

From the Ottoman Wars to a Future of Cooperation

 

Few neighbouring peoples share a history as long, painful, and interconnected as the Greeks and Turks. Across the Aegean Sea, they have fought wars, exchanged populations, competed for territory, and carried memories of loss for generations. Yet they have also traded, lived in the same cities, shared foods and music, and influenced one another for nearly a thousand years.
 
Their history was never simply an endless struggle between two modern nations.
 
The first major conflicts developed after Turkic armies entered Anatolia during the eleventh century. In 1071, the Seljuk Turks defeated the Byzantine Empire at the Battle of Manzikert, opening much of Anatolia to Turkic settlement. The Byzantines temporarily recovered some territory, but new Turkish states continued to expand.
 
Beginning in the fourteenth century, the rising Ottoman Empire conquered Byzantine lands in Anatolia and southeastern Europe. Greek speaking communities in Thrace, Macedonia, the Aegean islands, and mainland Greece gradually came under Ottoman rule.
 
The Ottoman Byzantine wars reached their most famous moment in 1453, when Sultan Mehmed II captured Constantinople. The fall of the Byzantine capital ended an empire that had survived for more than a thousand years and transformed Constantinople into the centre of Ottoman power.
 
Greek resistance did not end. Ottoman forces fought repeated revolts in the Greek lands, while Greek sailors and soldiers also served in conflicts involving Venice, Russia, and other Ottoman rivals. During the long Ottoman Venetian wars, Greek islands and coastal regions frequently became battlefields. Crete, Cyprus, the Ionian Islands, and parts of the Peloponnese changed hands or endured sieges, raids, and destruction.
 
Greek Orthodox communities nevertheless continued living throughout the empire. They preserved their religion through the Orthodox Church, operated schools and trading networks, and maintained local identities. Some Greeks became influential merchants, diplomats, shipowners, and administrators. Ottoman rule was unequal, but the period was not one uninterrupted war between every Greek and every Turk.
 
In 1821, Greek revolutionaries launched the Greek War of Independence against Ottoman rule. Greece achieved independence, but many Greek communities remained within Ottoman territory.
 
During the Greco Turkish War of 1897, the Ottoman army defeated Greece after fighting over the future of Crete. Greece later joined Serbia, Bulgaria, and Montenegro against the Ottoman Empire during the First Balkan War of 1912 and 1913, helping remove Ottoman authority from most of Europe.
 
The most devastating confrontation came after World War I. In 1919, Greek troops landed at Smyrna, modern İzmir, and advanced deep into Anatolia. Turkish nationalists led by Mustafa Kemal Atatürk organized resistance and defeated the Greek army in 1922.
 
The war ended in catastrophe. Smyrna burned, civilians were killed or displaced, and ancient communities disappeared. The compulsory population exchange that followed forced roughly 1.2 million Orthodox Christians from Turkey to Greece and several hundred thousand Muslims from Greece to Turkey.
 
Later disputes over Cyprus, the Aegean islands, airspace, territorial waters, and maritime boundaries kept the rivalry alive. The division of Cyprus following the violence and illegal Turkish military invasion of 1974 remains one of the region’s deepest wounds.
 
Greece and Turkey are permanent neighbours. Conflict would damage both economies, threaten civilians, disrupt tourism and trade, and create grievances lasting for generations. Military victory might capture territory, but it could never erase memory or produce genuine peace.
 
Greeks and Turks have repeatedly helped one another after earthquakes, wildfires, and other disasters. Their governments can cooperate on trade, energy, environmental protection, migration, tourism, and the preservation of shared historical sites.
 
Their cultures are already connected through food, music, architecture, coffee traditions, seafaring, and centuries of coexistence.
 
The past should be remembered honestly. Greek, Turkish, Armenian, Cypriot, and other civilian suffering should never be ignored. But remembering history does not require repeating it.
 
After centuries of Ottoman wars, revolutions, population exchanges, and territorial disputes, the greatest victory would not be another battlefield triumph.
 
It would be the decision to peacefully end the cycle.