Wednesday, 19 May 2021

Διάλεξη για την Αγιά - Σοφιά

 
Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας συνδιοργανώνει σήμερα -μαζί με τον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας Λονδίνου- μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαδικτυακή διάλεξη, σύμφωνα με την αφίσα της παρούσας ανάρτησης, αφιερωμένη στην Μεγάλη Εκκλησία, την Αγία Σοφία της Βασιλεύουσας.
 

Ομιλήτρια θα είναι η Αγγλίδα Πανεπιστημιακός Καθ. Judith Herrin. Το θέμα της: «Η Αγία Σοφία, από τον 6ο έως τον 21ο αι.»! Συντονιστής της εκδήλωσης θα είναι ο Πανοσιολ. Αρχιμ. Νήφων Τσιμαλής.

Tuesday, 18 May 2021

Η γυναίκα στην Εκκλησία


Η Μελέτη Αγίας Γραφής και Ιεράς Παραδόσεως, που τελεί υπό την αιγίδα και ευλογία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων & Μ.Β. κ. Νικήτα κι έχει φορέα την Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Πέτρου και Παύλου στο Bristol της Δυτικής Αγγλίας και συντονιστή τον Πρωτοπρ. Αναστάσιο Δ. Σαλαπάτα, παρουσίασε τη Δευτέρα 17η Μαΐου 2021, μέσω της εφαρμογής Zoom, ειδικό αφιέρωμα στις χριστιανές γυναίκες.
 

Την κύρια εισήγηση, με γενικό θέμα: «Η θέση της γυναίκας στην Ορθόδοξη Εκκλησία» προσέφερε η αριστούχος Θεολόγος κα. Ευαγγελία Μελαχροινούδη. Η ομιλήτρια παρουσίασε το θέμα της με χειμαρρώδη λόγο, με πολλές και ποικίλες αναφορές στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, καθώς επίσης και στους Θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Ανέλυσε τη θέση και ερμήνευσε τον ρόλο της γυναίκας στην Εκκλησία, με πλούσια θεολογικά και εκκλησιολογικά επιχειρήματα, καλύπτοντας με επιστημοσύνη όλο το φάσμα της γυναικείας παρουσίας και δραστηριότητας στο πλαίσο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.


Δεκάδες συμμετέχοντες στη τηλεδιάσκεψη παρακολούθησαν με μεγάλη προσοχή την ομιλία αυτή. Αρκετοί παρευρισκόμενοι, με επικεφαλής τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ. Σεραφείμ, κληρικοί και λαϊκοί Θεολόγοι, γυναίκες και άνδρες, έλαβαν τον λόγο και ομίλησαν, προσφέροντας διάφορες σκέψεις γύρω από το κεντρικό θέμα. Στο τέλος όλοι αντάλλαξαν εόρτιες ευχές στο πλαίσιο της Πασχάλιας περιόδου.

Monday, 17 May 2021

Ἀνοιχτή εὐχαριστήριος κατάθεση

 
Δήμαρχος το νησιού μας κ. Σταμάτιος Κ. Περίσσης εχε τν εγένεια ν μο στείλει τ νέο βιβλίο πο προσφάτως ξέδωσε Δημοτικ ρχ κα τ ποο ναφέρεται στ σχέση το μεγάλου λογογράφου τς γείτονος νήσου Σκιάθου λεξάνδρου Παπαδιαμάντη μ τ Σκόπελο. Τ ν λόγ λαμπρ πόνημα συνέγραψε πολυγραφώτατος Σκιαθίτης λόγιος κ. Γιργος Σανιδς. ποτελε δ κα εναι, κατ τν ταπεινή μου γνώμη, μι ντιμον κα φιλάδελφον χειραψία μεταξ τν δύο περικαλλν ατν νήσων. 


Μ λίγα λόγια δέ, πιστεύω, τι ταν κάτι πο μέχρι σήμερα πουσίαζε, διότι μέσα στ φωτειν ργο το Παπαδιαμάντη ξέχουσα θέση χει κι νσος τν νοσταλγν, Σκόπελος, πως διος τν νομάζει. λλωστε στ Σκόπελο μεινε κοντ να χρόνο είμνηστος Σκιαθίτης, ς μαθητς το λληνικο τότε Σχολείου κι σφαλς καταννόησε πλήρως τ σα γγράφως μς παρέδωσε.
 
Εγνωμονομε, λοιπόν, τν κ. Σανιδ πο τίμησε τ νησί μας κι εχόμαστε ν τ προμηθευτον τόσο ο Σκιαθίτες, σο κα ο Σκοπελίτες τ βιβλίο ατό, γι ν πληροφορηθον κάτι πο τος τιμ κα νώνει.
 
Προσθέτω, μάλιστα δ κα τ ξς: τι δηλαδή, στν τόμο-λεύκωμα, πο φιερώθηκε στ μνήμη το λέξανδρου Παπαδιαμάντη, κα τ ποο κυκλοφορήθηκε τν κτώβριο το 2001, πουσιάζει ατ τόσο χρήσιμη ναφορ τς νήσου Σκοπέλου. Πο τώρα πι συμπληρώνεται. Κα δικαίως, νομίζω…
 
Υ. Γ. Ατς δ πο πογράφει τ παρν σημείωμα θεωρε διανόητο ν μν καταθέσει τν εγνωμοσύνη κα τν κτίμησή του στν φίλο Σκιαθίτη συγγραφέα κ. Γ. Σανιδ, γι τήν φιέρωση το νέου του ατο πονήματος κα στν ταπεινότητά του. Ο εχές του τν συνοδεύουν μαζ μ τς εχαριστίες…
 
π. K.N. Kαλλιανός

Sunday, 16 May 2021

Η θέση της γυναίκας στον Χριστιανισμό

 
ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ TΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
 

Μια θαυμαστή και πολύ σημαντική μορφή -για σύνολη την ανθρώπινη ιστορία και πραγματικότητα- ξεπηδά από τη σημερινή ευαγγελική περικοπή, της Κυριακής των Μυροφόρων. Είναι η μορφή της Μυροφόρας, είναι -γενικώτερα- η μορφή της γυναίκας αυτής καθ' αυτής.

Οι Μυροφόρες συμβολίζουν και αποκαλύπτουν το παμέγιστο μεγαλείο της ίδιας τους της χαρισματικής υπόστασης. Ηρωΐδες και ριψοκίνδυνες, μα την ίδια στιγμή και απόλυτα συναισθηματικές, αποδεικνύουν με το περίσσιο θάρρος τους τη δύναμη και τη φλόγα της γυναικείας ψυχής.
 
Για την τολμηρή αυτή και αγαπητική τους διάθεση, που είναι σαφέστατα διαχρονική, τιμήθηκαν από τον Άγιο Θεό να είναι οι πρώτες που θα μάθαιναν το χαρμόσυνο και οικουμενικό μήνυμα της Αναστάσεως. Κι επίσης, να είναι αυτές εκείνες που θα μετέφεραν το μέγα μήνυμα στους Αποστόλους, στην πρώτη Εκκλησία, στην πρώτη χριστιανική κοικότητα.
 
Έτσι η θέση τους, η θέση των Μυροφόρων, η θέση των γυναικών, ανυψώνεται στα ουράνια. Καθίσταται η γυναίκα, μέσω του Χριστιανισμού, αυτό που πραγματικά ήταν, είναι και θα είναι για τον κόσμο, για την ανθρώπινη ιστορία, δηλαδή ισότιμη με τον άνδρα, ιερό δημιούργημα του Αγίου Τριαδικού Θεού μας.
 
Στα προχριστιανικά χρόνια και μέχρι την εποχή του Ιησού ακόμα, η θέση της γυναίκας στην ανθρώπινη κοινωνία ήταν πολύ χαμηλή, εξευτελιστική θάλεγε κανείς. Δεν αναγνωριζόταν σαν ανεξάρτητη προσωπικότητα. Ήταν ένα εξαρτώμενο αντικείμενο (res, σύμφωνα με την έκφραση των Λατίνων), με αναφορά πρώτα στον πατέρα κι ύστερα στον σύζυγο, τον οποίο βέβαια δεν είχε δικαίωμα να επιλέξει.
 
Στα Παλαιοδιαθηκικά χρόνια η γυναίκα είχε αξία μόνο ως μέσο αναπαραγωγής. Η γυναίκα εκείνη που δεν τεκνοποιούσε, ακριβώς επειδή δεν υπήρχε δυνατότητα να προέλθει από εκείνην ο Μεσσίας στον κόσμο, ήταν ένα σκουπίδι στην οικογένεια του συζύγου της, το οποίο «έπρεπε» να πεταχτεί.
 
Διάφοροι αρχαίοι λαοί την απέκλειαν από τις θρησκευτικές τελετές, γιατί πίστευαν πως μέσα της ζούσαν δαιμονικές δυνάμεις.
 
Εάν δε συνέβαινε κάποτε η γυναίκα να προδώσει τη συζυγική πίστη, τότε οι προχριστιανικοί λαοί της συμπεριφέρονταν σαν να μην ήταν άνθρωπος. Οι νόμοι του Μωϋσή την έστελναν για λιθοβολισμό. Οι Αιγύπτιοι της έκοβαν τη μύτη. Οι Αθηναίοι την έδιωχναν από τους ναούς. Οι Φράγκοι και οι Σάξωνες την υποχρέωναν να στραγγαλιστεί με τα ίδια της τα χέρια. Οι Βουργούνδιοι την έρριχναν σε λάκκο με ακαθαρσίες. Οι Άγγλοι τη μαστίγωναν τελείως γυμνή, δεμένη σε δένδρο. Οι Ινδοί, τέλος, την έρριχναν σε πεινασμένα σκυλιά, για να την κατασπαράξουν.
 
Τραγική και απάνθρωπη η συμπεριφορά των αρχαίων λαών, λοιπόν, προς το ένα από τα δύο πρόσωπα του ανθρώπινου γένους, τη γυναίκα. Εκείνην που πλάστηκε με τόση αγάπη από τον Δημιουργό, με σκοπό να αποτελέσει την ολοκλήρωση της δημιουργίας και τον θεμέλιο λίθο της απαρχής της όλης ζωής.
 
Όταν το 2ο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Υιός και Λόγος του Θεού, μπήκε στην ανθρώπινη ιστορία, κι άρχισε να μετέχει στον δημόσιο βίο και να διδάσκει, τότε η θέση της γυναίκας άλλαξε. Όλα άλλαξαν τότε. Έτσι, η γυναίκα βρέθηκε στο επίπεδο που της άξιζε, αφού «τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα»!
 
Για πρώτη φορά τίθεται μέσω του Ιησού μια άλλη σκέψη, στο μυαλό εκείνων που εξοστράκιζαν μια αμαρτωλή γυναίκα από την ανδροκρατούμενη ανθρώπινη κοινωνία, ότι και οι άνδρες και οι εξοστρακίζοντες, όχι μόνο οι εξοστρακιζόμενες, και οι λιθοβολούντες, όχι μόνο οι λιθοβολιζόμενοι, έχουν αμαρτίες.
 

«Ο αναμάρτητος, τους είπε, ας ρίξει πρώτος την πέτρα» ενάντια στην αμαρτωλή γυναίκα. Κι εκείνοι, λες και ξύπνησε αυτόματα μέσα τους η αρχαία, η πρωταρχική εκείνη, αγαπητική διάθεση και εντολή («και έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν»), άφησαν τις πέτρες να πέσουν απ’ τα χέρια τους. Κατάλαβαν τότε, πως το να λιθοβολείς τη γυναίκα, έστω κι αν είναι αμαρτωλή, είναι σαν να απορρίπτεις και να καταδικάζεις σε μαρασμό και θάνατο τον ίδιο σου τον εαυτό, μιας και η γυναίκα αποτελεί τελικά τον θηλυκό εαυτό της κάθε ανθρώπινης ύπαρξης.
 
Αλλού δε πάλι, ο Ιησούς ζητάει, από τους παντοδύναμους κοινωνικά άνδρες της εποχής Του, να σέβονται και να τιμούν τη γυναίκα, γιατί «πας ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμήσαι αυτήν, ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού».
 
Αξίζει ιδιαίτερης μνείας η σημαντική παρακαταθήκη που κληροδότησε στην Αγία του Χριστού Εκκλησία ο πρώτος μετά τον Ένα, ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, σύμφωνα με την οποία «ουκ ένι άρσεν και θήλυ εν Χριστώ Ιησού»!
 
Αυτό πραγματικά αποτελεί την απαρχή μιας νέας εποχής, μιας νέας φιλοσοφίας, μιας νέας ζωής. Κανένας άνδρας δεν μπορεί πλέον να σκέπτεται, πολύ δε περισσότερο να πιστεύει, ότι υφίσταται οποιασδήποτε μορφής διαχωρισμός μεταξύ αυτού και της γυναίκας, τουλάχιστον ως ψυχοσωματικών οντοτήτων απέναντι στην αγάπη και στον νόμο του Κυρίου.
 
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η θέση της γυναίκας καλυτέρευσε αισθητά. Βέβαια χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να κατανοηθεί πλήρως ο έγκυρος λόγος του Ιησού και του Αποστόλου Του, ότι δηλαδή δεν υπάρχει καμμιά διαφορά ενώπιον του Θεού μεταξύ άνδρα και γυναίκας.
 
Η γυναίκα τελικά, ιδιαίτερα από τον 19ο αι. και μετά, οπότε είχαμε και την ανάπτυξη των σύγχρονων κοινωνών, απέκτησε αρκετές ελευθερίες, που στα προχριστιανικά χρόνια φάνταζαν ως όνειρα μακρινά, ασύλληπτα και μη ρεαλιστικά. Έτσι, η γυναίκα μπορεί τώρα πια χωρίς πρόβλημα να λατρεύσει, ισότιμα με τον άνδρα, τον Θεό. Μπορεί να μετάσχει στη διοίκηση, την εκπαίδευση, την κατήχηση, καθώς και σε διάφορους τομείς, φιλανθρωπίας και άλλους, της τοπικής εκκλησιαστικής κοινότητας. Βεβαίως έχει ίσα δικαιώματα με τον άνδρα στη ζωή, την κοινωνία, την εκπαίδευση και την εργασία.
 
Αυτά όλα έγιναν πραγματικότητα, όχι τόσο με τη συνδρομή του φεμινιστικού κινήματος όπως ευρύτερα πιστεύεται, αλλά κυρίως με τη χάρη και την ευλογία του Παναγίου Πνεύματος, του Παρακλήτου της Εκκλησίας. Οπωσδήποτε όμως και πρωταρχικά, με το κήρυγμα και το έμπρακτο παράδειγμα του Ιησού, ο οποίος επανατοποθέτησε τα πράγματα στη σωστή τους βάση, διδάσκοντας στο ανθρώπινο γένος την αληθινή ισοτιμία των δύο φύλων.
 
Η πραγματική θέση της γυναίκας στον Χριστιανισμό είναι τελικά ιδιαίτερα υψηλή. Ο Θεός και ο απεσταλμένος Του Άγγελος αντιμετώπισαν επιβραβευτικά και με ευαισθησία τις Μυροφόρες. Το γεγονός της επιλογής τους για να μεταφέρουν το λαμπροφόρο μήνυμα της Αναστάσεως, φανερώνει την ξεχωριστή και τιμητική θέση που τους έχει χαρισματικά προσφερθεί.
 
Ο Μεγάλος Τριαδικός Θεός μας τοποθέτησε τη γυναίκα, το τελευταίο και τελειότερο δημιούργημά Του, στο επίπεδο της τιμής και του σεβασμού που πραγματικά της άξιζε.
 
Μένει τώρα πια και η ανθρώπινη ιστορία και κοινωνία να πράξουν το ίδιο, χωρίς εγωϊσμούς και ψευδοπερηφάνειες.
 
Αμήν.
 
Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας

Saturday, 15 May 2021

Ποίηση Φάνη Λελεμψή - 53

 
Καλοκαίρισε στην Πατρίδα. Κι αυτό φαίνεται παντού, στη φύση, στον ουρανό, στην χριστιανική ζωή, στην Ποίηση! Ακόμη και στα πηγαία ανθρώπινα συναισθήματα, που εμπλουτίζουν την ψυχή και πλημυρίζουν τον στοχασμό του δημιουργού.
 
Ο άξιος Ποιητής του Αναπλιού και γνήσιος φίλος Φάνης Λελεμψής, βιώνει τη διαχρονική πασχαλιά, παρατηρεί, καταγράφει κι αφήνεται αυθόρμητα να αναπνέει την εσωτερική χαρά, και να ρουφάει με όλο του το είναι την καλοκαιρία της αγάπης, που κυκλοφορεί μεταξύ του ελπιδοφόρου γαλάζιου ουρανού και της χοϊκής πραγματικότητας, εκεί όπου κανείς αντικρύζει την ατυχία του σβησμένου αποτσίγαρου...
 

ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ
 
Λιακάδες
σαν Αναστάσεις.
Ο Θεός ξενοιάζει
από άσπρο σύννεφο
σε άσπρο σύννεφο.
Οι γαλανές ενατενίσεις του.
Οδοιπόρος της Χαράς.
Με φιλεύουν
οι αδέσποτες ελευθερίες.
Οι άτυχοι έρωτες
αποτσίγαρα.
Οι αγάπες ευδίες.
 
Φάνης Λελεμψής
Ναύπλιο, Μάϊος 2021

Friday, 14 May 2021

Κατήχηση Νεολαίας Θυατείρων

 
Από τον Υπεύθυνο της Νεολαίας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας, Θεολόγο κ. Αλέξιο Φλωρίδη, λάβαμε το ακόλουθο μήνυμα:
 

Your Graces, reverend Fathers, esteemed presidents and lay leaders of the communities of the Archdiocese,

Christ is Risen!
 
I hope this email finds you and your families well and humbly wish you a joyful remainder of the Paschal period. I am kindly sending you the zoom links for our upcoming Online Classes, with the theme: ‘Rising with Christ.’ The classes will take place on Mondays, at 17:00 for ages 6-10, 18:00 for ages 11-15 and 19:00 for ages 16-25. I have also attached the relevant poster for you to share with your community’s families and young people. Thank you once again for your collaboration and prayerful support.
 
With much respect and appreciation
Alexios Florides
Youth Office of the Greek Orthodox Archdiocese of Thyateira and Great Britain

Thursday, 13 May 2021

Γεώργιος Τερτσέτης

 
Ο αγωνιστής των εθνικών ιδανικών
 

Ο Γεώργιος Τερτσέτης (1800-1874) στην Εθνεγερσία ήταν ένας από τους αγωνιστές των εθνικών ιδανικών. Έτσι τον χαρακτηρίζει ο λόγιος, ιστοριοδίφης και συγγραφέας Ντίνος Κονόμος (Ζάκυνθος 1918-Λονδίνο 1990): «Ο Τερτσέτης δεν είναι μόνο ο συγγραφέας κι’ ο λογοτέχνης που περιέσωσε με το έργο του τις πράξεις και το πνεύμα των ηρώων του Εικοσιένα. Τ’ όνομά του θα ζήση στην ιστορία όχι μόνο για την άξια λογοτεχνική παραγωγή του, αλλά και για το ήθος του, για την πνευματική παλληκαριά του» (Ντίνου Κονόμου «Γεώργιος Τερτσέτης - Ανέκδοτα Κείμενα», Εκδ. Συλλόγου προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων, Αθήναι, 1959, σελ. 15).
 
Ο Τερτσέτης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο. Ο πατέρας του Ρωμαιοκαθολικός, η μητέρα του Ορθόδοξη. Οι γονείς κονταροχτυπήθηκαν για το πού θα ανήκε το παιδί τους. Ο ίδιος επέλεξε να ακολουθήσει την Ορθοδοξία. Το 1816 πηγαίνει στην Ιταλία και σπουδάζει νομικά στα πανεπιστήμια του Μιλάνου και της Πάντοβας, από το οποίο το 1820 παίρνει το πτυχίο της Νομικής και το 1822 το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Αντί να ασκήσει το επάγγελμά του στη Ζάκυνθο  μυείται στη Φιλική Εταιρεία και από τότε έως το τέλος της ζωής του αφιερώνεται στην υπόθεση Πατρίδα. Παρά το καχεκτικό του σώματός του δεν μένει στην ασφάλεια της Ζακύνθου, αλλά περνάει στη Ρούμελη να πολεμήσει για την ελευθερία της Ελλάδος. Για λόγους υγείας επιστρέφει στη Ζάκυνθο, όπου είχαν καταφύγει η χήρα και τα τρία ορφανά του Μάρκου Μπότσαρη, των οποίων αναλαμβάνει την αγωγή και τη μόρφωσή.
 
Κατά τη διαμονή του στο νησί συνδέεται με τον Διονύσιο Σολωμό, και ήταν από τους ελάχιστους καλεσμένους του εθνικού μας ποιητή, που άκουσαν να απαγγέλλει ο ίδιος τον Εθνικό μας Ύμνο (Γεωργίου Τερτσέτη «Ανέκδοτοι λόγοι», Επιμ. Ντίνος Κονόμος, Εκδ. Ετ. Ιω. Καμπανάς, Αθήνα, 1969, 1ος Τόμος, σελ. 14).
 
Το 1824 ο Τερτσέτης γράφει το ποίημά του «Η καταστροφή των Ψαρών» και το 1826, όταν από τη διχόνοια κινδυνεύει η Επανάσταση, αποφασίζει να πολεμήσει και πάλι, παρά το ότι ήταν φιλάσθενος και καχεκτικός στο σώμα. Απλό στρατιώτη, με φουστανέλα και ξυρισμένο κεφάλι, τον βρίσκει ο διοικητής του στρατοπέδου Ριχάρδος Τσουρτς και τον παίρνει κοντά του γραμματέα. Οι κακουχίες τον καταβάλλουν για μιαν ακόμη φορά και το 1829 γυρίζει στη Ζάκυνθο, από την οποία επανέρχεται στην ελεύθερη Ελλάδα το 1830. 
 
Στη δίκη που κατασκεύασε η Αντιβασιλεία κατά των Θεοδ. Κολοκοτρώνη και Δημ. Πλαπούτα ο Τερτσέτης ορίζεται δικαστής, με πρόεδρο τον Αθανάσιο - Αναστάσιο Πολυζωΐδη (1802-1873). Οι δύο άνδρες αποδεικνύουν τη σκευωρία και ανθίστανται στις απειλές για τη ζωή τους, που δέχονται από τους κρατούντες, Βαυαρούς και Έλληνες, που ήθελαν μετά πάθους την καταδίκη σε θάνατο στην γκιλοτίνα των δύο ηρώων της Επανάστασης. Οι Βαυαροί περνούν τους δύο δικαστές από δίκη. Σε αυτήν ο Τερτσέτης λέγει στον Σκοτσέζο εισαγγελέα Μάσον τα εξής αλησμόνητα: «Ποίος είσαι εσύ, που με το πρόσχημα της παιδείας έλαβες από την βασιλεία επάγγελμα τόσον επικίνδυνο για την τιμή και τη ζωή των υπηκόων; Ποίος είσαι εσύ που παίζεις μ’ εμάς εδώ, σ’ αυτόν τον τόπο που γεννηθήκαμε; Ο Εθνισμός ω Επίτροπε, είναι θεμελιωμένος εις τα αίματα οκτακοσίων χιλιάδων Ελλήνων φονευμένων εις τον αγώνα...» (Ντ. Κον. «Γ. Τερτσ. - Ανέκδ. Κείμενα»  σελ. 11).  
 
Στο ελεύθερο κράτος ο πολυτάλαντος Τερτσέτης προσφέρει πολλαπλές υπηρεσίες, ως δάσκαλος, ρήτορας, δημοσιογράφος, ερευνητής, ποιητής, νομικός. Στη γλώσσα πείθεται από τον Σολωμό και προσχωρεί στη Δημοτική. Γεμάτος ζήλο για την Πίστη και την Πατρίδα έκαμε ομιλίες όπου μπορούσε. Ως καθηγητής διδάσκει Ελληνική Ιστορία στη Σχολή Ευελπίδων, την οποία ίδρυσε το 1828 ο Ιωάν. Καποδίστριας. Οι ομιλίες του είναι ελκυστικές και πλην των Ευελπίδων, τις παρακολουθούν Έλληνες κάθε τάξεως και ηλικίας.
 
Ομιλίες κάμει όπου τον καλούν, στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στη Γαλλία, στην Αγγλία. Θέματα του πάντα η Πίστη και η Πατρίδα. Το 1846 διορίζεται Αρχειοφύλακας και Βιβλιοφύλακας της Βουλής, θέσεις που διατηρεί έως το θάνατό του. Πέραν των ομιλιών, εξέδωσε περιοδικό, τον «Ρήγα», και δημοσίευσε στο περιοδικό «Πανδώρα» (Ιδρυτές οι Κων. Παπαρρηγόπουλος, Αλέξ, Ραγκαβής και Νικ. Δραγούμης) πολλά δημοτικά τραγούδια, έως τότε άγνωστα ή λησμονημένα. 
 
Στα Απομνημονεύματα του Θεοδ. Κολοκοτρώνη, που ο ίδιος ο Γέρος του Μοριά του τα υπαγόρευσε και κυκλοφορήθηκαν με τον τίτλο «Διήγησις συμβάντων της Ελληνικής Φυλής από τα 1770 έως τα 1836» υπάρχει η ομιλία του Τερτσέτη για το βιβλίο. Στην ομιλία αυτή, μεταξύ των άλλων, ο Τερτσέτης γράφει για τα αίτια των κακών, που βρήκαν τους Έλληνες: «Έμπειροι από τα παθήματά μας γνωρίζομε και τα αίτια των κακών: ... αδυνάτισε ο φόβος Θεού, έλειψε ο έρως πατρίδος, με την φυγή των δύο στοιχείων λείπει και η συνοδεία τους, η ομόνοια, το φιλότιμο, η αλήθεια...» (Τύποις Χ. Νικολαΐδου Φιλαδελφέως, Αθήνησιν, 1846, σελ. ιγ΄).
 
Στον λόγο του, στις 25 Μαρτίου 1849, τον οποίο απευθύνει στους ίδιους τους αγωνιστές του 1821 και στους απογόνους τους και περιλαμβάνει ο Ντίνος Κονόμος στην αναφερθείσα έκδοση «Ανέκδοτοι Λόγοι», κατηγορεί το έθνος μας, ότι με τόσα αγαθά γης, ουρανού και θαλάσσης δεν κατόρθωσε ποτέ να μορφώσει πολιτική ενότητα. Το κατηγορεί επίσης για την κλίση που έχει μόνο να καυχάται για τα ανδραγαθήματα των προγόνων του, αγνοώντας ότι «η δάφνη δεν είναι χλωρή παρά εις τις κεφαλές εκείνων που τις επότισαν με τον ιδρώτα των». Και ένα τρίτο αμάρτημα για το οποίο κατηγορεί το Έθνος μας είναι η συνήθειά του «να αφήνει συχνά στη διάκριση της τύχης το σκάφος της πατρίδος». Και επισημαίνει: «Όταν η Ελληνική φυλή δεν αφιερώθη εις την τύχην, αλλ’ εις τα έργα της ανδρείας της, εφάνη ανίκητη. Μαρτυρία οι Περσικοί πόλεμοι και η εκστρατεία του νιού της Μακεδονίας, αρχιστρατήγου των Ελλήνων, και μαρτυρία τα πρώτα θαύματα των πρώτων ετών του Αγώνος» (Αυτ. Ι Τόμος, σελ. 183-199).
 
Ο Τερτσέτης δεν θέλει να περηφανευόμαστε για το παρελθόν μας, αλλά να αισθανόμαστε υπεύθυνοι, έναντι των προγόνων μας. Μιλώντας τα Χριστούγεννα του 1842 στους Έλληνες του Λονδίνου, αναφέρει ότι το Ελληνικό Έθνος ευεργέτησε την ανθρωπότητα βοηθώντας στην ημερότητα των ηθών της με την διάδοση του Χριστιανισμού, με τους Πατέρες της Εκκλησίας και τις Οικουμενικές Συνόδους, και τονίζει: «Ας μη φανούμε αχάριστοι εις τα θεία θεσπίσματα. Ας μην οκνεύομεν ποτέ εις τας χριστιανικάς αρετάς, την αγάπην, την εγκράτειαν... Και αν δεν έχωμε πολυάριθμα στρατεύματα... ας ειπούμε ότι τες αρχηστρατηγίες τες λαμβάνει το Ελληνικό Έθνος εις τα σκηνώματα των δικαίων, εις τα λημέρια του Παραδείσου» (Αυτ. σελ. 88).
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου