Διαδικτυακή ομιλία για τον Άγ. Δημήτριο

 
Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol συνεχίζει τον κύκλο διαδικτυακών συναντήσεων και μελέτης, με τον γενικό τίτλο «Εκκλησία και Κοινωνία». Η επόμενη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026, στις 7.00 μ.μ. (ώρα Αγγλίας) και 9.00 μ.μ. (ώρα Ελλάδος και Κύπρου). Προσκεκλημένη ομιλήτρια θα είναι η κ. Βασιλική Β. Παππά, Θεολόγος, Εκπαιδευτικός και Ποιήτρια, η οποία θα αναπτύξει το θέμα «Άγιος Δημήτριος: Η αγάπη που νίκησε τον θάνατο». Η συνάντηση, που θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά, προσφέρει μια ακόμη ευκαιρία θεολογικού προβληματισμού, πνευματικής οικοδομής και ουσιαστικού διαλόγου γύρω από την Ορθόδοξη πίστη και τη μαρτυρία της μέσα στον σύγχρονο κόσμο. Όσοι επιθυμούν μπορούν να συμμετάσχουν μέσω του συνδέσμου που αναγράφεται στη συνοδευτική αφίσα.
 

Η συγκεκριμένη ομιλία αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς πραγματοποιείται ανήμερα της εορτής του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου, ενός από τους πλέον αγαπητούς και τιμώμενους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Άγιος Δημήτριος, με την ακλόνητη πίστη του στον Χριστό, το θάρρος της ομολογίας του και την ολοκληρωτική προσφορά της ζωής του, αναδεικνύεται σε διαχρονικό πρότυπο αγάπης, αυτοθυσίας και πνευματικής ελευθερίας. Το μαρτύριό του δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια ζωντανή μαρτυρία ότι η αληθινή χριστιανική αγάπη είναι ισχυρότερη από τον φόβο, τη βία και τον ίδιο τον θάνατο. Μέσα από το παράδειγμά του αποκαλύπτεται η βαθύτερη σημασία της χριστιανικής μαρτυρίας: η νίκη της αγάπης δεν βρίσκεται στην αποφυγή της θυσίας, αλλά στην πιστότητα προς τον Χριστό, ο Οποίος με την Ανάστασή Του νίκησε τον θάνατο. Το μήνυμα αυτό παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρο σε μια εποχή δοκιμασιών, ανασφάλειας και πνευματικής αναζήτησης, υπενθυμίζοντάς μας ότι η πίστη, η ελπίδα και η έμπρακτη αγάπη μπορούν να μεταμορφώσουν τη ζωή του ανθρώπου.

Αγία Ταβιθά η Ελεήμων

 

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 25ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026

 

Δια χειρός Θεοδώρου Βογδάνου.

Η Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας τιμά σήμερα και πανηγυρίζει την ιερή μνήμη μιας σημαντικής αγιογραφικής προσωπικότητας. Σύμφωνα με το Συναξάρι της ημέρας: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς ἁγίας Ταβιθᾶς, ἣν ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Πέτρος».
 
Η Αγία Ταβιθά παρουσιάζεται στις Πράξεις των Αγίων Αποστόλων, κεφάλαιο 9, στίχοι 36-42. Το πρωτότυπο κείμενο έχει ως εξής:
 
«Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καί ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει.
    
Ἐγένετο δέ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀσθενήσασαν αὐτήν ἀποθανεῖν· λούσαντες δέ αὐτήν ἔθηκαν ἐν ὑπερῴῳ.
         
Ἐγγύς δέ οὔσης Λύδδης τῇ Ἰόππῃ οἱ μαθηταί ἀκούσαντες ὅτι Πέτρος ἐστίν ἐν αὐτῇ, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρας πρός αὐτόν παρακαλοῦντες μή ὀκνῆσαι διελθεῖν ἕως αὐτῶν.
         
Ἀναστάς δέ Πέτρος συνῆλθεν αὐτοῖς· ὃν παραγενόμενον ἀνήγαγον εἰς τό ὑπερῶον, καί παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καί ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καί ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς.
         
Ἐκβαλών δέ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος θείς τά γόνατα προσηύξατο, καί ἐπιστρέψας πρός τό σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. Ἡ δέ ἤνοιξε τούς ὀφθαλμούς αὐτῆς, καί ἰδοῦσα τόν Πέτρον ἀνεκάθισε.
         
Δούς δέ αὐτῇ χεῖρα ἀνέστησεν αὐτήν, φωνήσας δέ τούς ἁγίους καί τάς χήρας παρέστησεν αὐτήν ζῶσαν.
         
Γνωστόν δέ ἐγένετο καθ᾿ ὅλης τῆς Ἰόππης, καί πολλοί ἐπίστευσαν ἐπί τόν Κύριον».
 
Η Αγία Ταβιθά, επονομαζόμενη και Δορκάς, ζούσε στην αρχαία πόλη Ιόππη, που σήμερα ονομάζεται Γιάφα. Χαρακτηρίζεται ως Ελεήμων, λόγω των αγαθών έργων και των ελεημοσυνών που έπραττε, σύμφωνα με το παραπάνω κείμενο. Για τον λόγο αυτό θεωρείται ως πρότυπο χριστιανικής φιλανθρωπίας και πρακτικής αγάπης.
 
Από Oρθόδοξη θεολογική άποψη, η παραπάνω περικοπή δεν αποτελεί απλά μια ιστορική διήγηση ενός θαύματος, αλλά μια αποκάλυψη της εσωτερικής ζωής της Εκκλησίας, της συνέργειας μεταξύ της θείας Χάριτος και της ανθρώπινης αρετής, καθώς και μια ζωντανή εικόνα της Αναστάσεως, η οποία ήδη ενεργεί μέσα στο Σώμα του Χριστού.
 
Ο Άγιος Λουκάς (συγγραφέας του βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων) αποκαλεί την Ταβιθά «μαθήτρια». Είναι η μοναδική γυναίκα στην Καινή Διαθήκη στην οποία αποδίδεται ρητά αυτός ο τίτλος. Το γεγονός αυτό είναι ήδη ιδιαίτερα σημαντικό: δεν πρόκειται απλά για μια ευσεβή γυναίκα, αλλά για ένα πρόσωπο που συμμετέχει πλήρως στη ζωή του Χριστού και της Εκκλησίας Του.
 
Η αγιότητά της περιγράφεται με συγκεκριμένο και έμπρακτο τρόπο: «Η γυναίκα αυτή ήταν γεμάτη από αγαθά έργα και ελεημοσύνες, τις οποίες έκανε».
 
Οι Άγιοι Πατέρες τονίζουν ότι η αγιότητά της δεν είναι κάτι αφηρημένο ούτε μια αποκομμένη από την καθημερινή ζωή μυστική εμπειρία, αλλά αγάπη που γίνεται πράξη. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σχολιάζει:
 
«Δες πώς το Πνεύμα μαρτυρεί γι’ αυτήν όχι μέσω θαυμάτων, αλλά μέσω έργων ελεημοσύνης. Ήταν πλούσια σε έργα, όχι σε χρυσό. Τα χέρια της ήταν ο θησαυρός της» (Ομιλίες στις Πράξεις των Αποστόλων, 21).
 
Η Αγία Ταβιθά, μία από τις πρώτες μαθήτριες του Χριστού, ήταν ιδιαίτερα γνωστή για την προσφορά της, καθώς έραβε ενδύματα για τις χήρες και τους φτωχούς. Η βελόνα και η κλωστή της έγιναν όργανα ελέους και αγάπης προς όσους γύρω της βρίσκονταν σε ανάγκη.
 
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η Αγία Ταβιθά της Ιόππης τιμάται ως προστάτιδα των μοδιστρών, των ραπτών, όσων ασχολούνται με το κέντημα και γενικότερα με τη χειροτεχνία της βελόνας, καθώς και όλων εκείνων που διακονούν τον συνάνθρωπο με έργα αγάπης. Η ζωή της φανερώνει με όμορφο τρόπο την ενότητα προσευχής και εργασίας· μας διδάσκει πως ακόμη και η πιο απλή εργασία, όταν γίνεται με αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, μπορεί να αγιασθεί και να γίνει προσφορά στον Θεό.
 
Γι’ αυτούς τους λόγους η Βοηθητική Αδελφότητα Κυριών και Δεσποινίδων της ιστορικής Ελληνορθόδοξης Κοινότητας Απ. Πέτρου και Παύλου, στο Bristol της Δυτικής Αγγλίας, καθιέρωσε την Αγία Ταβιθά ως Προστάτιδα Αγία και Έφορό της.
 
Η Αγία Ταβιθά, με τη ζωή, το έργο και την κοινωνική προσφορά της μας διδάσκει έμπρακτα την έννοια της διακονίας εν Χριστώ, της αλληλεγγύης και της φιλανθρωπίας. Αυτό είναι το μήνυμα της εορτής της κι αυτό καλούνται όλοι οι χριστιανοί, αλλά και όλοι οι άνθρωποι, να ενστερνιστούν και να πραγματώσουν στην καθημερινή τους ζωή.
 
Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας

Νέος Βρετανός Πρέσβης στην Αθήνα

 
Δήλωση του νέου Βρετανού Πρέσβη στην Ελλάδα Στήβεν Λίλλι CMG, με την ευκαιρία επίδοσης των διαπιστευτηρίων του.
 

Τον συγχαίρουμε για τα άριστα ελληνικά του.
 
Το βίντεο είναι εδώ

Age Vocabulary

 
Human life is a remarkable journey, marked by different stages of growth, development, experience, and change. From infancy and childhood to adolescence, adulthood, and old age, each period brings its own characteristics, challenges, opportunities, and blessings. The accompanying image presents a useful collection of English vocabulary describing these stages, helping us understand the various terms used to identify people according to their age. Although the age ranges are approximate and some of the categories overlap, the terminology offers an interesting way to reflect upon the natural progression of human life and the different roles we assume throughout our earthly existence.
 

Yet human life cannot be measured simply by the number of years we have lived. Every stage possesses its own beauty, dignity, and significance. Childhood is often associated with innocence and discovery, youth with energy and aspirations, adulthood with responsibilities and achievements, and old age with wisdom, experience, and reflection. From a Christian perspective, every season of life is a precious gift from God, offering opportunities for spiritual growth, love, service, and communion with others. As the Psalmist reminds us, “Teach us to number our days, that we may apply our hearts unto wisdom” (Psalm 90[89]:12). Ultimately, what matters is not merely how long we live, but how meaningfully, faithfully, and lovingly we use the time entrusted to us.

Προσδόκιμο ζωής

 
Το προσδόκιμο ζωής είναι ένας από τους σημαντικότερους δείκτες της ανθρώπινης υγείας, της κοινωνικής προόδου και της ποιότητας ζωής. Μας δείχνει πόσα χρόνια αναμένεται, κατά μέσο όρο, να ζήσει ένας άνθρωπος, με βάση τα στατιστικά δεδομένα θνησιμότητας ενός πληθυσμού.
 

Με βάση πρόσφατα διεθνή δημογραφικά δεδομένα, η κύρια ενδεικτική μέση τιμή σε παγκόσμιο επίπεδο είναι: 73-74 έτη.
 
Βεβαίως υπάρχουν άνθρωποι που ξεπερνούν τα 100 χρόνια, ενώ το μεγαλύτερο πλήρως επιβεβαιωμένο ανθρώπινο όριο ζωής είναι τα 122 χρόνια και 164 ημέρες, που έζησε η Γαλλίδα Jeanne Calment (1875-1997).
 
Στην Παλαιά Διαθήκη διαβάζουμε:
 
«Αἱ ἡμέραι τῶν ἐτῶν ἡμῶν ἐν αὐτοῖς ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐὰν δὲ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα ἔτη» (Ψαλμός 89, 10).
 
«Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεός· οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας, ἔσονται δὲ αἱ ἡμέραι αὐτῶν ἑκατὸν εἴκοσιν ἔτη» (Γένεσις 6, 3).
 
Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι οι βιβλικές αυτές αναφορές ταυτίζονται ακριβώς και με το σύγχρονο γενικό  προσδόκιμο ζωής, αλλά και με το ανώτερο επιβεβαιωμένο ανθρώπινο όριο ζωής στην εποχή μας.

Το Νόμπελ της Χημείας…

 

…τα παράδοξα της φύσης και ο Θεός

 

Το φετινό Νόμπελ της Χημείας απονεμήθηκε στον 96χρονο Γάλλο καθηγητή Ανρί Καγκάν και στον 76χρονο Ιάπωνα καθηγητή Κένσο Σοάϊ. Ο Καγκάν ανακάλυψε τα παράδοξα σε χημικές ενώσεις που έχουν σχέση  με ζώντες οργανισμούς και φάρμακα και ο Σοάϊ προχώρησε στην πράξη τις ανακαλύψεις του Γάλλου καθηγητού. Πιο συγκεκριμένα οι δύο καθηγητές ανακάλυψαν  τα παράδοξα που συμβαίνουν στη φύση και στους  ζώντας οργανισμούς. Στο σώμα μας λ.χ. οι πρωτεΐνες συντίθενται από αμινοξέα, που υπάρχουν στη λεγόμενη «αριστερή» μορφή τους, και τα ίδια υπάρχουν και στη «δεξιά»  μορφή… Η διαφορά τους δηλαδή δεν είναι στη δομή της χημικής ένωσης αλλά στη μορφή της. Δηλαδή είναι όπως το δεξιό και το αριστερό χέρι μας, γι’ αυτό και το φαινόμενο ονομάστηκε διεθνώς «χειρομορφία», από τις ελληνικές λέξεις «χέρι» και «μορφή».
 
Το φαινόμενο της χειρομορφίας έχει συνέπειες πολύ συγκεκριμένες  στον οργανισμό του ανθρώπου. Όταν οι πρωτεΐνες δεχθούν εξωτερική επέμβαση θα αντιδράσει θετικά μόνο η μία από τις δύο μορφές τους. «Είναι εξαιρετικά σημαντική η εργασία  του Καγκάν και στη συνέχεια του Σοαΐ για την παραγωγή φαρμάκων, διότι ανακάλυψαν πως το ίδιο μόριο, στη δεξιά ή στην αριστερή μορφή του, μπορεί να έχει πολύ διαφορετικά βιολογικά αποτελέσματα» δήλωσε ο Ολιβιέ Ριάντ, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Λουβαίν και πρώην φοιτητής του Καγκάν.
 
Το τραγικό γεγονός το οποίο έκαμε τον Καγκάν να επιτείνει την έρευνά του για τη διαφορετική συμπεριφορά των ίδιων βιοχημικών ενώσεων του οργανισμού, που έχουν χειρομορφία, και για την αντιμετώπισή αυτής της συμπεριφοράς  ήταν  τα τραγικά αποτελέσματα από τη χορήγηση του φαρμάκου  της θαλιδομίδης. Το 1957 η Γερμανική Εταιρεία Chemie Grunenthal, έθεσε σε κυκλοφορία το εν λόγω φάρμακο, ως πρωτοποριακό για τις εγκύους γυναίκες. Κατά τη δήλωση της Εταιρείας αυτές με τη χρήση του θα ηρεμούσαν και θα απέφευγαν τη ναυτία, τους εμετούς και άλλες δυσάρεστες καταστάσεις. Στην έρευνά τους βρήκαν μεν το δραστικό του φαρμάκου, αλλά δεν βρήκαν ότι ο βιοχημικός τύπος του ήταν χειρόμορφος και πως η μεν αριστερή μορφή του είχε αποτελέσματα  για τις εγκύους, ενώ η δεξιά του προκαλούσε σοβαρές δυσμορφίες και αναπηρίες στο νεογέννητο! Το σκάνδαλο ήταν τεράστιο, γιατί το γερμανικό εργοστάσιο που παρήγαγε την βλαβερή θαλιδομίδη προκάλεσε δυστυχία σε χιλιάδες οικογενειών παγκοσμίως.
 
Ο Καγκάν αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να εξηγήσει την προέλευση της χειρομορφίας των χημικών ενώσεων που αφορούν στον άνθρωπο προχώρησε στην έρευνα για χρήση ουσιών που να μεγιστοποιούν το αποτέλεσμα της επιλογής της καλής μορφής των χειρόμορφων χημικών ενώσεων. Με αυτή την έρευνα του βοήθησε σημαντικά στην έρευνα για την αποφυγή του συμβάντος με την θαλιδομίδη στην παραγωγή φαρμάκων.
 
Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθεί ότι επί χιλιάδες χρόνια οι χειρόμορφες βιοχημικές ενώσεις λειτουργούν φυσιολογικά στον άνθρωπο και στους άλλους ζώντες οργανισμούς με απόλυτη ακρίβεια και χωρίς επιπτώσεις στην υγεία του! Μόνο όταν ο άνθρωπος θέλησε να παρέμβει και να τις χρησιμοποιήσει προκλήθηκε η τραγωδία της θαλιδομίδης.
 
Όλα τα φάρμακα έχουν τις παρενέργειές τους, αλλά εγκρίνονται από τους Οργανισμούς Ελέγχου όταν το όφελος από την χρήση τους θεωρείται  ότι είναι πολύ μεγαλύτερο από την τυχόν ζημία που προκαλούν. Παράδειγμα είναι και τα εμβόλια που κυκλοφορήθηκαν κατά του κορωνοϊού. Από τα όσα έχουν δημοσιευθεί πολλές ζωές σώθηκαν, αλλά γεγονός είναι πως τα κέρδη των εταιρειών που τα παράγουν είναι τεράστια και οι παρενέργειες σε πολλές περιπτώσεις είναι σοβαρές, όπως φαίνεται στα ολίγα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας... 
 
Ο επιστήμονας Καγκάν βρήκε τρόπο να χρησιμοποιούνται χειρόμορφες ενώσεις στα φάρμακα χωρίς επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου, κάτι πολύ θετικό για τη θεραπεία ασθενειών. Όμως δεν μπόρεσε να εξηγήσει το γιατί από της δημιουργίας του ανθρώπου οι χειρόμορφες ενώσεις λειτουργούσαν άψογα αυτές, ενώ όταν αυτός παρενέβη προκάλεσαν τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.
 
Γενικά τα περί του σκοπού της ζωής και οι βαθύτερες αιτίες των φαινομένων δεν μπορούν να εξηγηθούν. Σχετικά ο Αμερικανός Νομπελίστας φυσικός και κβαντομηχανικός Ρίτσαρντ Φάινμαν είπε σε εκπομπή του BBC πως όταν ένας επιστήμονας ερωτάται το «γιατί» για κάποιο φαινόμενο απαντά  μόνο με το «πώς», καθώς το απόλυτο «γιατί» οδηγεί σε μια ατέρμονη σειρά ερωτημάτων χωρίς επιστημονική απάντηση. Και ο επίσης Νομπελίστας Ιταλός φυσικός και εφευρέτης του ασυρμάτου και της τηλεφωνίας Γκουλιέλμο Μαρκόνι δήλωσε για τη σχέση του με τον Θεό: « Η επιστήμη μόνη της δεν μπορεί να ερμηνεύσει πολλά πράγματα και προ πάντων το μυστήριο της ύπαρξής μας. Ποιοι είμαστε; Ποιος ο σκοπός της ζωής μας; Ο άνθρωπος επιδόθηκε  στην έρευνα των προβλημάτων αυτών, αλλά αυτά έως σήμερα μένουν άλυτα. Προσωπικά διακηρύττω με υπερηφάνεια ότι είμαι πιστός Χριστιανός. Πιστεύω στη δύναμη της προσευχής. Πιστεύω σε αυτήν όχι μόνο ως πιστός Χριστιανός, αλλά συγχρόνως και ως επιστήμονας». Διακήρυξη πίστεως υπέγραψαν και 222 κορυφαίοι Έλληνες επιστήμονες, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ακτίνες» στο υπ’ αριθμόν 61-62 τεύχος του 1946.
 
Ο σεμνός και ταπεινόφρονας επιστήμονας Καγκάν ανακάλυψε κάτι  χρήσιμο για την υγεία του ανθρώπου, χρησιμοποιώντας την συνθετική οργανική χημεία. Έτσι διόρθωσε ένα σοβαρό λάθος ενός άλλου επιστήμονα… Μας δίνει και αυτός την ευκαιρία να σκεφθούμε όσα, μεταξύ άλλων, είπε ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο, το οποίο διοργάνωσε υπό την αιγίδα του η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Αθήνα, το 2000:
 
«Η αλήθεια είναι ότι ερωτήματα περί του αν η επιστήμη τελικά αναβαθμίζει τη ζωή, αν διευρύνει τους ορίζοντες της αναζητήσεως του ανθρώπου, αν αυξάνει την ευτυχία μας και βελτιώνει την γενικότερη ποιότητα ζωής, αν πρέπει να της επιβληθούν όρια και αν διέπεται από αρχές η έρευνα, είναι ερωτήματα που απασχολούν ευρέως τις κοινωνίες μας.
 
Η Εκκλησία ευνοεί την επιστήμη, αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι κάθε ανακάλυψη αποτελεί διείσδυση στα μυστικά της θεϊκής σοφίας. Αντικρύζει όμως και μία κοινωνία που δεν διακρίνεται για την πνευματική ποιότητά της και την προσήλωσή της σε αρχές και αξίες, μια κοινωνία που έχει την ιδιότητα να γεννά περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει, που χαρακτηρίζεται από παθολογικό εγωισμό και αλαζονεία, που στερείται από κάθε ίχνος αιώνιας προοπτικής».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το φθινόπωρο στο Μετρό

 
Μια ιδιαίτερα όμορφη και αξιέπαινη πολιτιστική πρωτοβουλία συναντά κανείς στο Μετρό του Λονδίνου, όπου, ανάμεσα στις διαφημίσεις και τις καθημερινές ανακοινώσεις, αναρτώνται ποιήματα σπουδαίων δημιουργών της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πρόκειται για το γνωστό πρόγραμμα Poems on the Underground, που προσφέρει στους επιβάτες μια μικρή ανάπαυλα από τη βιασύνη και την ένταση της καθημερινότητας. Έτσι, το μάτι του ταξιδιώτη ξεκουράζεται, ο νους ταξιδεύει και η ψυχή βρίσκει λίγες στιγμές γαλήνης και περισυλλογής. Στη φωτογραφία μας παρουσιάζεται ένα ποίημα της Έμιλυ Μπροντέ (Emily Brontë, 1818–1848), της σπουδαίας Αγγλίδας ποιήτριας και μυθιστοριογράφου, που έμεινε γνωστή κυρίως για το αριστουργηματικό μυθιστόρημά της Ανεμοδαρμένα Ύψη.
 

Το ποίημα έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Fall leaves, fall» («Φύλλα του φθινοπώρου, πέφτουν») και αποτελεί έναν τρυφερό, λυρικό ύμνο στο φθινόπωρο και στον αέναο κύκλο της φύσης. Η ποιήτρια αντικρίζει με ιδιαίτερη ευαισθησία τα φύλλα που πέφτουν, τα λουλούδια που μαραίνονται και τις ημέρες που μικραίνουν, ανακαλύπτοντας ομορφιά ακόμη και στη μελαγχολία της εποχής. Εκεί όπου άλλοι βλέπουν φθορά και τέλος, εκείνη διακρίνει μια βαθύτερη αρμονία, μια ήρεμη χαρά και την υπόσχεση της ανανέωσης. Ακόμη και ο χειμώνας, με το χιόνι και τις σκοτεινές του νύχτες, γίνεται αφορμή για χαμόγελο και τραγούδι. Ένα μικρό αλλά υπέροχο ποίημα, που μας υπενθυμίζει ότι κάθε εποχή της φύσης, όπως και κάθε εποχή της ανθρώπινης ζωής, κρύβει τη δική της ξεχωριστή ομορφιά.
 
Φωτογραφία: Δρ. Αιμιλία Μωραΐτη