Ένωση Επτανήσου με Ελλάδα

 
Η χαρούμενη επέτειος της ενώσεως της Επτανήσου με την μητέρα Ελλάδα ημερομηνιακά είναι κοντά με την θλιβερή επέτειο της αλώσεως της Βασιλεύουσας. Στην Κέρκυρα ο κεντρικός εορτασμός θύμισε Βυζάντιο. Τελέστηκε η Θεία Λειτουργία και η Δοξολογία προεξάρχοντος του Μητροπολίτου, ο οποίος φορούσε άμφια και μίτρα (στέμμα) - που φορούσαν ο Αυτοκράτορας της Ρωμιοσύνης και οι αξιωματούχοι της. Επλαισιούτο από πλήθος λαού, από σημαίες, λάβαρα, εξαπτέρυγα και από την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Και μετά η παρέλαση, την οποία κοσμούσαν και με τοπικές φορεσιές οι νέοι και οι νέες, ήταν και οι πολυπληθείς μπάντες, που ενίσχυαν μελωδικά τον πανηγυρικό τόνο.
 

Παρούσα και η πολιτική εξουσία δια του ανωτάτου άρχοντος, του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κων. Τασούλα, θυμίζουσα τις καλές ημέρες των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας και αυτό που γράφει ο μέγας Βυζαντινολόγος Στίβεν Ράνσιμαν για τον Ιουστινιανό, ο οποίος υποστήριζε τη διάκριση μεταξύ του sacerdotium και του imperium και πίστευε πως η μεταξύ τους αρμονική σχέση είναι ουσιαστική για την ευημερία του κόσμου και ότι το ιμπέριουμ πάντοτε οφείλει να υποστηρίζει τις αποφάσεις και το κύρος του κλήρου («Η Βυζαντινή θεοκρατία», Εκδ. «Δόμος», 1982, σελ. 51).
 
Μετά το 1204 και την πρώτη άλωση από τους «χριστιανούς» Ενετούς και Φράγκους η πίεση στη Ρωμέικη Αυτοκρατορία γινόταν όλο και πιο μεγάλη. Από τη μία οι στην Ανατολή οθωμανοί οσμανλήδες πίεζαν κατακτώντας εδάφη, και από την άλλη στη Δύση οι «χριστιανοί» πίεζαν να υποκύψουμε στον Πάπα και να απωλέσουμε την ταυτότητά μας, χωρίς να μας εγγυώνται ότι θα μας προστάτευαν από τον εξ Ανατολής κίνδυνο... Ο μεγαλοφυής ιστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος περιγράφει με ακρίβεια και αντικειμενικότητα την προ της Αλώσεως κατάσταση:
 
«Οφείλει το γένος των Ελλήνων, παραιτούμενον των περί Ορθοδοξίας αξιώσεών του, και επί σκοπώ του να διαφυλαχθή από τους άκρους κινδύνους, να στρέψει όμμα συνδιαλλακτικόν προς την Δύσιν, να παραδεχθή τον Παπισμόν, να συγχωνευθή μετά των εσπερίων εθνών, να απολέση την αρχαιόγονον φύσιν του, να εξουθενηθή εις τον ωκεανόν των δυτικών εθνικοτήτων, να αποταχθή της αυθεντίας του παρελθόντος, να απεκδυθή της ιστορικής ηγεμονίας του και ταύτα πάντα χωρίς της βεβαιότητος ότι θέλει σωθή ποτέ από της ημέρας παρ’ ημέραν αναβαινούσης βαρβαρικής πλημμύρας. Ή μάλλον, οφείλει προς τον βάρβαρον μεν να παραχωρήση την αυτονομίαν, τον βυζαντινόν θρόνον, την πολιτείαν, εις εαυτό δε να φυλάξη την κατοχήν του θρησκεύματος, ως παλλάδιον εντός του οποίου ήθελε καταφύγει και κρυφθή ο σπόρος της ελευθερίας; Εις άλλας λέξεις, τί μέλλει να δώση βοράν εις τον της Ανάγκης αδυσώπητον δράκοντα; Την ύλην ή το πνεύμα; Να δώση το θρήσκευμα και την εν τω θρησκεύματι μέλλουσαν αναγέννησιν προς τους Δυτικούς, ή να παραδώση το μεσαιωνικόν ατελέστατον πολίτευμα προς τους διαδόχους του Οτμανίου; Δεξιόθεν κρημνός, αριστερόθεν τάφος. Τα εθνικά στοιχεία ηθέλησαν να ριφθώσιν εις τον κρημνόν κατά προτίμησιν, με την ελπίδα την προς τον Θεόν και την βοήθειαν της Ιστορίας» («Άσματα δημοτικά και μελέτη περί μεσαιωνικού Ελληνισμού», Κέρκυρα, 1852, ανατύπ. Βιβλιοπωλείο Διονυσίου Νότη Καραβία, Αθήνα, 1986, σελ. 503).
 
Από την Άλωση αρχίζει ο αγώνας επιβίωσης του Ελληνισμού. Μακρά η περίοδος, 400 χρόνια, σκλαβιάς και τυραννίας υπό αλλόθρησκο κατακτητή. Κατ’ αυτήν συνέβη το δυσκατόρθωτο για όλους τους λαούς της Γης, επιβίωσε το Έθνος χάρη στην Εκκλησία και τους πιστούς λαϊκούς, που διατήρησαν με θυσίες ζωντανές την γλώσσα και την ιστορία μας. Ο Σάμιος  λόγιος Επαμεινώνδας Σταματιάδης (1835-1901) σημειώνει ότι δύο τάξεις υποβάσταξαν κατά τους χαλεπούς εκείνους χρόνους το βαρύ και δυσβάστακτο της Ελληνικής εθνότητος φορτίο, η Εκκλησία και οι αρματωλοί - κλέφτες. Ειδικότερα  γράφει, μεταξύ άλλων:
 
«Οι Έλληνες, ως Χριστιανοί, οφείλουν σεβασμό προς την αγίαν αυτών εκκλησίαν, ως έθνος όμως οφείλουν προς αυτήν και ευγνωμοσύνην, διότι υπό της αγάπης και προνοίας αυτής περιβαλλόμενοι διήλθον σώοι το σκιερό και ζοφώδες διάστημα τεσσάρων όλων αιώνων, υπ’ αυτής εκτρεφόμενοι με το μάνα της εις Θεόν πίστεως, παρηγορούμενοι με την αλάνθαστον παρηγορίαν της ελπίδος, θωρακιζόμενοι με τον αδιαπέραστον θώρακα της υπομονής, υποβασταζόμενοι τέλος με το έρεισμα της προς αλλήλους ευαγγελικής αγάπης» («Βιογραφίαι των Ελλήνων Μεγάλων Διερμηνέων», Αθήνησι, 1865, Ανατύπ. Εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη, 1973, σελ. 8-10).
 
Ο Ελληνισμός δεν θα υπήρχε χωρίς το Βυζάντιο, υποστήριξε σε συνέντευξή της η βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ: «Τί είναι ο Νεοελληνισμός; Ορθοδοξία και ελληνική γλώσσα. Χωρίς το Βυζάντιο δεν θα υπήρχε Ορθοδοξία, όπως επίσης δεν θα είχε συντηρηθεί και διαδοθεί η ελληνική γλώσσα, η οποία δεν έγινε ποτέ νεκρή γλώσσα και μόνον οι Έλληνες τη μιλάμε, αφού δεν υπάρχουν ελληνογενείς γλώσσες, όπως υπάρχουν οι λατινογενείς».
 
Μια πλευρά του παρόντος έζησε η Κέρκυρα πριν από  λίγες ημέρες, όπως την ζούμε οι περισσότεροι Έλληνες σε κάθε εθνική και θρησκευτική μας εορτή. Ο Ελληνισμός εκφράζεται έτσι ως συνέχεια του Βυζαντίου και με ευθύνη για τα πεπρωμένα του. Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Την εκπροσωπούν οι οπαδοί του δυτικού «προοδευτισμού». Από τη μεταπολίτευση έως σήμερα υπάρχει μια αυξανόμενη πίεση από ολιγάριθμες, αλλά ισχυρές αντίθεες δυνάμεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας, για περιθωριοποίηση της Εκκλησίας, για κατάργηση των συμβόλων που θυμίζουν το παρελθόν των Ελλήνων και προσχώρηση στον τύπο του δυτικού ανθρώπου, του αποδεχόμενου ή ανεχόμενου την εφαρμογή των ιδεολογιών του ηδονισμού, του ατομισμού και του μηδενισμού, που τις παραποιεί και τις μετατρέπει σε «δικαιώματα». Και είναι εντυπωσιακό ότι πολιτικοί και του κυβερνώντος Κόμματος, οπαδοί του Σημιτισμού, επιχειρούν να συνδυάσουν τα μη αναμιγνυόμενα, Εκκλησία και δυτικό «εκσυγχρονισμό».
 
Παράδειγμα ο 38ετής κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Μετά την πρόσφατη συνάντησή του στην Αθήνα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο δήλωσε: «Η σοφία, η νηφαλιότητα και το κύρος του αποτελούν διαρκή πηγή έμπνευσης και καθοδήγησης για την απαιτητική συνέχεια του έργου μας». Όμως τον Ιανουάριο του 2026 μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ είχε πει για τις αμβλώσεις: «Είναι αδιανόητο το 2026 να συζητάμε για το τί θα κάνει μια γυναίκα με το σώμα της, αυτά η χώρα μας τα έχει λύσει πολλές δεκαετίες πριν». Επισημαίνεται στον κ. Μαρινάκη πως η «έμπνευσή» του από τον Πατριάρχη δεν πρέπει να είναι επιλεκτική και κατά τη βούλησή του, αλλά οφείλει να είναι σύμφωνη με τα όσα αυτός πρεσβεύει. Αλλιώς η συνάντηση ήταν μια τυπική κοινωνική επαφή, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά τις προσεχείς εκλογές και η δήλωσή του χωρίς περιεχόμενο. Τα ίδια ισχύουν για όσους βουλευτές, ερήμην του λαού και κατά παράβαση των κανόνων της Φύσεως, της Ηθικής και της διδασκαλίας της Εκκλησίας, ψήφισαν υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων, αλλά επιδιώκουν και καλές σχέσεις με τον κλήρο...
 
Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός στον Εθνικό μας  Ύμνο μιλάει για τα περασμένα μεγαλεία που έζησε ο Ελληνισμός και επισημαίνει πως διηγώντας τα είναι να κλαις για το πού κατάντησε… Ο στίχος του, από την πέμπτη στροφή του Ύμνου, αναφέρεται στην εποχή της τουρκοκρατίας, αλλά για κάποιους Έλληνες παραμένει επίκαιρος…
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ποίημα για την Άννα Φρανκ

Δημοσιεύουμε εδώ σήμερα ένα όμορφο Ποίημα, γραμμένο από την ανηψιά μου Αλτάνα Θεοδώρου, που είναι μαθήτρια Γυμνασίου.

 

Το θέμα του είναι η Άννα Φρανκ, μια εμβληματική φυσιογνωμία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κι ένα από τα πιο γνωστά θύματα του Ολοκαυτώματος.

 

 

ΑΝΝΑ ΦΡΑΝΚ

 

Σ’ ένα καταφύγιο κλεισμένη

Μακριά από το φως

Όλα να τελειώσουν περιμένει

Μα ο κόσμος στέκεται δειλός

 

Στο ημερολόγιό της γράφει

Νύχτα-μέρα

Για όνειρα, ελπίδες, καθαρό αέρα

Που ν’ αναπνεύσει δεν μπορεί

Αφού κάποιοι της τον στέρησαν μοιραία

 

Ώσπου μια μέρα σκοτεινή,

δίχως λιακάδα

Θα αποκτήσει ελευθερία

Μια για πάντα

 

Τον κόσμο αφήνει

Και του πολέμου τη δίνη

Η φωνή της γίνεται κραυγή

Σ’ όλον τον κόσμο ν’ ακουστεί

The First Ecumenical Council

 
Join us for the next session of the Online Orthodox Catechism hosted by St. Peter and St. Paul Greek Orthodox Church, Bristol, on Monday, 25th May 2026 at 7.00 pm (UK time). In this special online gathering, Fr. David Gilchrist will offer a talk on one of the most important events in Church history. All are warmly invited to attend, whether they are long-time members of the Church, inquirers into the Orthodox faith, or simply interested in the Christian tradition.
 

The talk will focus on “The First Ecumenical Council,” the historic Council of Nicaea held in AD 325. This Council brought together bishops from across the Christian world to defend the true faith against heresy and to affirm the divinity of our Lord Jesus Christ through the Nicene Creed. The session will provide a concise introduction to the historical background, theological significance, and enduring importance of the First Ecumenical Council in the life of the Orthodox Church.

Analogical Identities

 
On Wednesday 17 June 2026 there will be the online book launch of Analogical Identities: The Creation of the Christian Self, Volume 2: Intermeaningfulness, Self-catholicization, Meta-narcissism, and Christian Theology.
 

The author The Very Revd Prof Nikolaos Loudovikos will be present.
 
Fr Nikolaos is a Visiting Professor of the Institute and Professor of Religious Studies, Hermeneutics of Religion, and Didactics οfReligion at the School of Education of the University of Ioannina and at the University of Balamand, Lebanon.
 
He is the author of twenty books of Systematic or Philosophical Theology and Hermeneutics of Religion, and numerous articles, translated in ten languages.
 
He is the Senior Editor of Analogia: The Pemptousia Journal for Theological Studies.
 
Following the first volume entitled Analogical Identities: The Creation of the Christian Self of a trilogy dedicated to Christian anthropology in a modern re-assessment, the present second volume deals with the specific content of this concept of “Analogical Identity” as a new hermeneutic retrieval of Christian anthropology in its relation with its historical roots and in the light of modern Philosophical and Psychological thought, to which we thus introduce some new conceptual tools.
 
At the same time, a theological criticism of modern Philosophy and Psychology is initiated, and some new anthropological concepts of theological provenance are proposed.

The Language of Civilization in 6th c. Europe

 
Long before modern nations took shape, there was one language that dominated the intellectual, cultural, and spiritual life of Europe - the Greek language.
 

In the 6th century, Greek was the predominant language across the Eastern Roman (Byzantine) Empire, stretching from the shores of the Aegean to the Balkans, Italy, and beyond.
 
Latin may have lingered in the West, but Greek was the language of philosophy, science, diplomacy, and faith.
 
From the great cities of Constantinople, Thessaloniki, and Athens, to the heart of the Mediterranean, the Greek language carried the wisdom of Plato, the strategy of Alexander, and the faith of the Orthodox world.
 
While others struggled in the Dark Ages, the Greek-speaking world preserved knowledge, defended civilization, and shaped the future of Europe.
 
Greek: The Language of Kings, Scholars, and Warriors. Our Legacy Lives On.

Απόδοση του Πάσχα

 

Ἐξαποστειλάριον. Τοῦ Πάσχα.

Ἦχος βʹ. Αὐτόμελον.

Σαρκὶ ὑπνώσας ὡς θνητός, ὁ Βασιλεὺς καὶ Κύριος, τριήμερος ἐξανέστης, Ἀδὰμ ἐγείρας ἐκ φθορᾶς, καὶ καταργήσας θάνατον, Πάσχα τῆς ἀφθαρσίας, τοῦ κόσμου σωτήριον.
 

Δόξα· καὶ νῦν. Τοῦ Πάσχα.

Ἦχος πλ. αʹ.

Ἀναστάσεως ἡμέρα, καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει, καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμεν ἀδελφοί, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς· Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει, καὶ οὕτω βοήσωμεν· Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Εξήντα πέντε χρόνια Ελλάδα - ΕΟΚ

 
Συμπληρώνονται φέτος εξήντα πέντε χρόνια από την υπογραφή της συμφωνίας συνδέσεως της Ελλάδος με την ΕΟΚ. Συγκεκριμένα το ελληνικό αίτημα για τη σύναψη συμφωνίας συνδέσεως έγινε δεκτό από το Συμβούλιο Υπουργών της ΕΟΚ στις 24 Ιουλίου 1959. Άρχισαν αμέσως οι διαπραγματεύσεις, που κατέληξαν στην υπογραφή της συμφωνίας συνδέσεως στις 10 Ιουλίου 1961. Συμπληρώνονται επίσης σαράντα πέντε χρόνια από την ένταξή μας σε αυτήν (1^η Ιανουαρίου 1981).
 

Στα χρόνια που πέρασαν υπήρξαν πολλές εξελίξεις στη δομή, στις χώρες μέλη, στην πολιτική των οργάνων της, στους σκοπούς της γραφειοκρατίας, στον ρόλο των ισχυροτέρων χωρών μελών της. Για έναν απολογισμό αυτών των εξήντα πέντε ετών καταγράφουμε απόψεις, που διατυπώθηκαν στην Βουλή των Ελλήνων εν όψει της υπογραφής της συμφωνίας, κατά τη συνεδρία της 19^ης Ιουνίου 1961. Κατά την πολύωρη συνεδρία η συζήτηση περιεστράφη στην επίπτωση που θα είχε  στην ελληνική βιομηχανία και γενικότερα στην ελληνική οικονομία η σύνδεση και στη συνέχεια η ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ. Μεταξύ των άλλων  διατυπώθηκαν ανησυχίες για την εξέλιξη του Ελληνισμού εντός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Να σημειωθεί ότι οι βουλευτές όλων των Κομμάτων και ανεξαρτήτως των ιδεολογικών τους αντιλήψεων μίλησαν σε θαυμάσια ελληνικά, με επιχειρήματα και με σεβασμό στην αντίθετη άποψη.
 
Στην ομιλία του, ο και πρωθυπουργός διατελέσας (κυβέρνηση αποστατών), Στέφανος Στεφανόπουλος αναφέρθηκε στην ανησυχία που διατύπωσε ο διανοούμενος Ευάγγελος Παπανούτσος, μήπως η Ένωση της Ευρώπης καταστεί ένωση υπό την κυριαρχία των ισχυρών χωρών και καταλήξει στην εξαφάνιση του Ελληνισμού, όχι απλώς ως πολιτικής ή οικονομικής οντότητος, αλλά του Ελληνισμού ως εκπολιτιστικής μονάδος, ως συγκεκριμένης συνειδήσεως, ως ήθους και ύφους, ως ιστορικού μεγέθους. Και ανατρέχοντας (ο Παπανούτσος) στην ιστορία και στο παράδειγμα της Αθηναϊκής συμμαχίας κατέληξε στην υποψία, ότι τέτοιες ενώσεις θα ημπορούσαν να οδηγήσουν σε μία νέας μορφής αποικιοκρατία.
 
Στην υποψία του Ευαγ. Παπανούτσου ο Στέφανος Στεφανόπουλος απάντησε: «Η Ευρωπαϊκή Ένωσις δεν είναι δυνατόν να καταστεί αποικιοκρατική, διότι αντίκειται προς τας σημερινάς αντικειμενικάς συνθήκας. Εάν τούτο πράξη, δεν ημπορεί παρά να καταρρεύση». Στη συνέχεια συμμερίστηκε εν μέρει την άποψη Παπανούτσου, αναφέροντας άλλο κίνδυνο, την εισβολή της τεχνικής: «Κύριοι βουλευταί, …ο Ελληνικός πολιτισμός δεν κινδυνεύει από την ΕΟΚ, κινδυνεύει όμως αναμφιβόλως όλος ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός, που έχει τας ρίζας του στον Ελληνικό. Κινδυνεύει από την εισβολή της τεχνικής. Αι ηθικαί αξίαι, αι πνευματικαί αξίαι, η μακροτάτη ανθρωπιστική του παράδοσις, κινδυνεύουν από την επικράτησιν της τεχνοκρατίας, από την εξάπλωσιν του υλιστικού πνεύματος».
 
Ο Στ. Στεφανόπουλος εξέφρασε το 1961 την αισιοδοξία του ότι η Ελλάδα θα αποκρούσει κάθε εισβολή και απόπειρα εξαφανίσεώς της: «Η Ελλάς με τας ενδογενείς ηθικάς και πνευματικάς αυτής αξίας, με την μακραίωνα αυτής ανθρωπιστικήν παράδοσιν, με την ορθόδοξόν της πίστιν, όχι μόνον δεν πρόκειται να εξαφανισθή και να καταποντισθή μέσα εις την Ευρωπαϊκήν Ένωσιν, αλλά αντιθέτως θα είναι πλουσιωτέρα η εις αυτήν πνευματική της εισφορά, αρκεί να προσέξη την Παιδείαν της, την Παιδείαν δια την οποίαν δεν εγένετο επαρκής λόγος…» (Σημ. Αντιγραφή από τα Πρακτικά της Βουλής, περ/κό Εποπτεία, τεύχος 167, Μάιος 1991, σχόλια Παν. Δρακόπουλου).
 
Σε αυτό το τεύχος του περιοδικού «Εποπτεία», το 1991, τριάντα χρόνια μετά την συμφωνία συνδέσεως και δέκα από την ένταξη της Ελλάδος στην ΕΟΚ, ο τότε Μητροπολίτης Δημητριάδος και μετά Αρχιεπίσκοπος αείμνηστος Χριστόδουλος βλέπει έκπτωση αξιών και γράφει: «Ήλθε η ώρα να βάλουμε μυαλό, εγκαταλείποντας λαθεμένες επιλογές που μας έφεραν στο σημερινό αδιέξοδο. Παιδεία, οικογένεια, κοινωνία, δημόσιος βίος, ιδιωτική ζωή, όλες οι εκφάνσεις της ζωής μας πρέπει να διαποτισθούν από το ζείδωρο και ανανεωτικό πνεύμα της Ορθοδοξίας, που υπάρχει ανέπαφο, εκεί, στο ιστορικό ντουλάπι μας και δεν αξιοποιείται. Η αξιοποίηση του είναι θέμα επιλογής μας. Αρκεί και η εκκλησιαστική μας ηγεσία να αναλάβει τις ευθύνες της, να περάσει στην αυτοκριτική και από εκεί στη δυναμική προβολή του νέου τρόπου ζωής, που εκφράζεται μέσα από την εκκλησιαστική ζωή και παράδοση. Θα είναι ανεξόφλητο το χρέος μας προς τη νέα γενιά αν δεν αρθούμε οι εκκλησιαστικοί λειτουργοί όλων των βαθμών στο αρμόζον ύψος των περιστάσεων και απογοητεύσουμε για άλλη μια φορά το λαό μας, που τώρα αναμένει από την Εκκλησία του στήριξη και κυρίως λόγο ζωής».
 
Τον Ιούνιο του 2009, σαράντα οκτώ χρόνια μετά τη συμφωνία σύνδεσης ο αείμνηστος Κώστας Τσιρόπουλος έγραψε στο περιοδικό «Ευθύνη», που διηύθυνε: «Έχοντας ανατριχιαστικά απομακρυνθεί τα ευρωπαϊκά κράτη από το συστατήριο εκείνο ευγενές όραμα των “πατέρων” της Ενωμένης Ευρώπης είχαν αδίσταχτα ριχτεί στην κατανάλωση… Όλα τα άλλα δεν είναι παρά καρυκεύματα της καταναλωτικής, της υλόφρονης βουλιμίας μιας δέσμης κρατών, που είχαν λακτίσει την Ταυτότητά τους, την Γλώσσα τους, την Θρησκεία τους, τον πνευματικό τους πολιτισμό. Μέσα σε αυτή την οργιαστική καταναλωτική λάσπη έχει πέσει και η Ελλάδα - η πνευματική, πολιτισμική μητέρα της Ευρώπης. Στη δική της καθημερινή επίσημη και ανεπίσημη ζωή, φανερώθηκε με τον πιο αναιδή, συχνά χυδαίο τρόπο, η καταναλωτική μανία, ο υλιστικός πυρετός, που εσάρωσε - και εξακολουθεί να σαρώνει την προσωπικότητά της, την ταυτότητά της, αυτή που εσμίλευσαν οι αιώνες του περιπετειώδους βίου της. Έτσι η Ελλάδα, με βήμα γοργό, προχώρησε στον βαθμιαίο αφελληνισμό της» (Τεύχος 450, σελ. 294).
 
Εξήντα πέντε χρόνια  σύνδεσης και ένταξης στην Ε.Ε. περάσαμε -και περνάμε- ως Έλληνες δια πυρός και σιδήρου: Από την χούντα και την αναστολή της σύνδεσης, στον λαϊκισμό και στην πατριδοκαπηλία του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ (ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο κ.λ.π.), στον λαϊκισμό του Αλ. Τσίπρα, που θα έκανε την Ευρώπη να χορεύει στους ρυθμούς του (…), που έκανε τη γνωστή κωλοτούμπα στο δημοψήφισμα του (…) και που κατέληξε να του απονείμει εύσημα η κα Μέρκελ (!), στο σήμερα, που η κρατική παρακμή φαίνεται από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και την παγκόσμια ελεεινολόγησή μας.
 
Οι διάφορες προπαγάνδες ισχυρών «προοδευτικών» δυνάμεων από χρόνια επιχειρούν να μας κάνουν και εμάς «προοδευτικούς» Γραικύλους, όπως τους περιγράφει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στον «Λαμπριάτικο Ψάλτη»: «Άγγλος ή Γερμανός, ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός ή άθεος ή ο,τιδήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλλεται χάριν πολυτελείας την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά ο Γραικύλος της σήμερον, όστις θέλει να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και να φανή και αυτός γίγας. Το Ελληνικόν έθνος, το δούλον, αλλ’ ουδέν ήττον και το ελεύθερον έχει και θα έχη δια παντός ανάγκην της θρησκείας του».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου