Monday, 12 October 2026

Επίσκοπος Ιλίου κ. Ραφαήλ: «Η ανατολή της Δύσης»

 
14η μέρα (Oct 10, 2026) των εορταστικών εκδηλώσεων με την επωνυμία «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026», που λαμβάνουν χώρα στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, Δήμου Αγίου Δημητρίου και ομιλητής ήταν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ιλίου κ. Ραφαήλ, εκ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος ομίλησε στο πολυπληθές ακροατήριο που κατέκλυσε τον Ιερό Ναό.
 

Μετά τον Αναστάσιμο Εσπερινό, ακολούθησε η ομιλία του Θεοφιλεστάτου με θέμα: «Η ανατολή της Δύσεως: το φαινόμενο της μαζικής επιστροφής στην Ορθοδοξία στον δυτικό κόσμο».
 
Ο Θεοφιλέστατος ανέπτυξε το θέμα, αρχίζοντας με τη διήγηση αληθινών περιστατικών από τη ζωή πιστών της Μεγάλης Βρετανίας, τονίζοντας μέσα από αυτά ότι οι περισσότεροι από όσους εκδηλώνουν αληθινό ενδιαφέρον για την Ορθόδοξη πίστη είναι νέοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ιδιαίτερα μεγάλη προσέλευση νέων στις καθημερινές ιερές ακολουθίες, η συμμετοχή τους με ξεχωριστό ζήλο, καθώς και η επιθυμία τους για συνεχή κοινή προσευχή στους Ιερούς Ναούς. Χαρακτηριστικά ανέφερε: «Μόνο στον Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέα στο Εδιμβούργο, οι νέοι ηλικίας μεταξύ 15 με 30 ετών, στις ακολουθίες της Κυριακής αποτελούν το 50-60%, ενώ στις καθημερινές έως και το 90%. Μάλιστα, αν κάποια μέρα δεν μπορεί ο ιερέας να πάει στις καθημερινές ακολουθίες, μαζεύονται οι νέοι και διαβάζουν τις ακολουθίες μόνοι τους».
 
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ανέφερε: «Ευθύνη όλων των Ελλήνων, κληρικών και λαϊκών, είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ορθοδοξία είναι κιβωτός της σωτηρίας όλων και ως τέτοια, δεν μπορούμε να την περιορίσουμε σε ορισμένες χώρες ή σε ορισμένα μέρη» και στη συνέχεια σημείωσε: «Κλήση όλων μας, κληρικών και λαϊκών είναι να μαθητεύσουμε εμείς πρώτοι στη ζωή του Χριστού και των Αγίων, πρέπει πρώτα να γευτούμε τους καρπούς της ζωής εν πνεύματι για να έχουμε μετά να δώσουμε και στους άλλους λαούς».
 
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Θεοφιλέστατος παρέθεσε τη μαρτυρία ενός ανθρώπου που ασπάστηκε την Ορθοδοξία στη Μεγάλη Βρετανία και σήμερα διακονεί ως αναγνώστης, μέσα από την οποία περιγράφεται η προσωπική του πορεία προς την Ορθόδοξη πίστη. Η μαρτυρία καταλήγει με τα εξής λόγια: «Η Ορθοδοξία είναι μία πίστη καθολική που ανήκει σε όλους τους λαούς, και έχει γίνει αποδεκτή και από πολλούς βρετανούς όπως εγώ».
 
(c) 2026 Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Δήμου Αγίου Δημητρίου. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος
 
Το βίντεο είναι εδώ

Sunday, 11 October 2026

Οι λυπημένοι ελπίζοντες

 
Φέτος τον Οκτώβριο στις Εκκλησιές μας, δεν θα ακουστεί το Ευαγγέλιο του γιού της χήρας της Ναΐν. Υπάρχουν εκκλησιαστικά έτη που λόγω ενός εξαιρετικά σπάνιου συνδυασμού συμπτώσεων στην σειρά των Κυριακάτικων αναγνωσμάτων, κάποιες ευαγγελικές περικοπές όπως αυτή της Γ’ Κυριακής του Ευαγγελιστή Λουκά δεν βρίσκουν «κενές» ημέρες του Κυρίου  για να μετατεθούν…
 

Όμως όπως έχουμε ξαναπεί, στην Αγία μας Ορθόδοξη πίστη υπάρχει και συνταράσσει ο ευλογημένος ενεστώτας διαρκείας. Όλα τα αιώνια ρήματα συμβαίνουν στο τώρα… στο άληκτο και αιώνιο παρόν της πίστης. Μπορεί λοιπόν να μην ακουστεί το χωρίο με το μεγάλο θαύμα της Αναστάσεως του γιού της χήρας της Ναΐν… Αλλά είναι εδώ… ενώπιόν μας η χήρα μάνα με τον μοναχογιό της στο νεκροκρέβατο… Και ακούγεται ολοκάθαρα η φωνή του Χριστού μας να απυθύνεται σε όλους εμάς τους νεκροζώντανους μονάκριβους υιούς Του… νεανίσκε, σοί λέγω, ἐγέρθητι…Η φωνή του παρηγορητή Χριστού… στο αέναο εγερτήριό Του…
 
Μα και το στόμα του Χριστού μας, το στόμα του Αποστόλου των Εθνών μέγα Παύλου… Να μην λυπείσθε καθώς και οι λοιποί η μη έχοντες ελπίδα… εκείνοι που δεν πιστεύουν στην Ανάσταση των νεκρών και δεν προσδοκούν... εκείνοι που κυριεύονται και συνθλίβονται από την λύπη και την φθορά… Μια εκπομπή για εκείνους που αποχωρίστηκαν προσωρινά από πρόσωπα αγαπημένα. Αποχωρισμοί κάποτε απρόσμενοι και ξαφνικοί, που σκοτεινιάζουν ζωές και ψυχές ανθρώπων που γυρεύουν καταφυγές και παραμυθίες… όχι όμως κούφιες, στεγνές, ξύλινες και ψεύτικες, άνιωθες παρηγοριές, αλλά βεβαίες ελπίδες ποιητών… σαν άγκυρες ριγμένες σε ποθητό λιμάνι ουρανού.
 
Πάντοτε θα γονατίζουμε μπροστά στους ελπίζοντες… στους λυπημένους ελπίζοντες με τα δακρυσμένα μάτια που εκπέμπουν Φως αναδεμένο με χαρμολύπη… σαν ρίχνουν μια τελευταία  χούφτα από  χώμα πάνω σε σώμα πεφιλημένο, σαν δίνουν το πρόσφορο στα χέρια του παπά να μνημονεύσει αγαπημένους που πρόσκαιρα ξεμάκρυναν… Μερικούς τέτοιους θα συναντήσουμε στη σημερινή μας εκπομπή…
 
...Για κάποιους η μνήμη είναι το πολυτιμότερο εφόδιο σε αυτήν τη ζωή. Μόλις τα χρόνια κυλήσουν και ξεκινήσουν οι θλίψεις και τα χαλεπά δύσβατα και ανηφορικά, έρχεται εκείνη σαν βάλσαμο και αεράκι δροσερό, να συνανεβούν τον ολοδικό τους Γολγοθά. Έτσι συνέβη και με την Χριστίνα, σαν ο αγαπημένος της Διογένης ξεμάκρυνε για… πάνω στο ξεκίνημα εκείνης της Άνοιξης του 2019. Ο αθάνατος Διογένης της. Ο ουδαμώς εφήμερος… ο πάντοτε αιώνιος… ο τόσο ξεχωριστός... παράξενος Χριστιανός. Δεν συμβιβάστηκε ποτέ της με αυτόν τον αποχωρισμό. Δεν ήταν πένθος, ούτε  θυμωσιά με του Κυριεύοντος σε ζωή και θάνατο την απόφαση. Ήταν μια εφτάχρονη νοσταλγία και προσμονή. Μια γλυκύτατη μελαγχολία, κατάγιομη από άπαυστες  θύμησες μιας ωραιότητας, μιας όμορφης ζωής πριν τη Ζωή. Μια ασυνάντητη πληρότητα, το εις σάρκαν μίαν, ολοζώντανο μπροστά σε όσους τους έζησαν έστω και για λίγες στιγμές,  όπως ο γράφων.  Ίσως και για αυτόν τον λόγο θέλησε αυτός να πολλαπλασιάσει αυτό το λίγο, στέκοντας πάνω από το άψυχο σώμα της γαλήνιας  Χριστίνας, επτά χρόνια μετά από εκείνη την Άνοιξη. Κατακαλόκαιρο, ξεκίνημα Δεκαπενταυγούστου… Έμεινε αρκετή ώρα  να κοιτά το σκεπασμένο της σώμα, μέσα στο μνήμα του καλού της. Ξανά μαζί… Ένα λευκό υφασμάτινο σακούλι με τα γεγυμνωμένα οστά του, δίπλα στο φρεσκοσκαμμένο χώμα.  Σχεδόν όλοι είχαν απομακρυνθεί, αφού πρώτα την αποχαιρέτισαν με μια χουφτίτσα χοϊκής ελπίδας με ξεριζωμένο μέσα της το β απ’ το μακάβριο… Είχε έρθει η ώρα να ξανααγκαλιάσει ο ένας τον άλλον λοιπόν. Και τότε συνέβη κάτι αληθινά καταπληκτικό. Κάτι που μόνο όποιος αληθινά αντίκρισε την Αγάπη, μπορεί να σκεφτεί… Μια από τις θυγατέρες τους, με δάκρυα παρακάλεσε τον άνθρωπο που μεριμνούσε για την ταφή, να αποθέσει τα λείψανα του Διογένη όχι οπουδήποτε μέσα στο κοινό μνημούρι τους, μα ακριβώς πάνω στην καρδιά της Χριστίνας.
 
Ήταν μια στιγμή αληθινής μακαριότητας τούτη. Μια μνήμη που όσο ζω θα με συντροφεύει και που αυτόματα θα ανακαλείται κάθε νύχτα Μεγάλης Παρασκευής σαν ακούγεται του Ιεζεκιήλ το παγχαρμόσυνο Αναστάσιμο προσκλητήριο, μα και όποτε γίνεται γνωστό πως άλλος ένας Χριστιανός Ορθόδοξος παραδόθηκε στην θλιβερά διαβολική καύση. Κάθε μνήμα είναι του Χριστού, της Παναγάπης η θύμηση. Του Διογένη και της Χριστίνας το προσδοκώ,  αιώνια γραμμένο στο μέρος της καρδιάς τους… Έτσι μόνο θα νικά πάντοτε η μνήμη την φθορά…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Saturday, 10 October 2026

“Follow Me”

 
The Call of Christ and the Healing of the Sinner
 
A Sermon on Luke 5:27-32
At the Greek Orthodox Church in Swansea, West Wales, UK
Saturday 10th October 2026
 

Dear brothers and sisters in Christ,
 
Today’s Gospel reading presents us with one of the most beautiful and encouraging encounters in the earthly ministry of our Lord Jesus Christ: the calling of Levi, the tax collector, who is also known as Matthew. Through this seemingly simple event, the Church invites us to reflect upon three great truths of our Christian faith: the boundless mercy of God, the transforming power of repentance, and the universal invitation to salvation.
 
The Evangelist Luke tells us that Jesus saw a tax collector named Levi sitting at his tax office and said to him just two words: “Follow Me.” Immediately, Levi left everything, rose, and followed Him.
 
To appreciate the significance of this encounter, we must remember that tax collectors in the time of Christ were generally despised by their fellow Jews. They were associated with the Roman occupying authorities, and many were suspected of dishonesty, greed, and exploitation. They were regarded as sinners and often excluded from respectable religious society.
 
Yet Christ did not see Levi merely as a tax collector or as a sinner. He saw a human being created in the image and likeness of God, a person capable of repentance, holiness, and spiritual transformation.
 
This is a fundamental teaching of our Orthodox Christian faith: God does not identify us permanently with our sins. He sees beyond our weaknesses and failures. He sees what we can become through His grace.
 
The response of Levi is equally remarkable. The Gospel tells us that he left everything and followed Christ. He did not ask for time to consider the invitation. He did not negotiate conditions. He simply responded with faith and obedience.
 
For us, this raises an important question: when Christ calls us, how do we respond? Do we willingly follow Him, or do we allow our possessions, ambitions, habits, and worldly concerns to hold us back?
 
Following Christ does not necessarily mean abandoning our employment or family responsibilities. It means placing Christ at the centre of our existence and allowing His Gospel to guide our thoughts, decisions, relationships, and actions.
 
After his calling, Levi organised a great banquet in his house, inviting many tax collectors and others to share a meal with Jesus. This banquet was more than an expression of hospitality. It was a celebration of a new beginning, a joyful response to the mercy he had received.
 
But the Pharisees and scribes complained: “Why do You eat and drink with tax collectors and sinners?”
 
Their question reveals a dangerous spiritual attitude: the temptation to divide humanity into the righteous and the sinful, the worthy and the unworthy.
 
Christ answered with words that remain at the very heart of the Christian message: “Those who are well have no need of a physician, but those who are sick. I have not come to call the righteous, but sinners, to repentance.”
 
Here, our Lord reveals Himself as the Divine Physician, who comes to heal the spiritual wounds of humanity.
 
In the Orthodox tradition, sin is understood not only as the violation of God's commandments but also as a spiritual illness that damages our communion with God and with one another. Consequently, salvation is not merely a legal declaration of forgiveness. It is the healing, restoration, and transformation of the whole human person.
 
This is why the Church is often described by the Holy Fathers as a spiritual hospital. Within her life, through prayer, fasting, confession, the Holy Eucharist, acts of love, and sincere repentance, we receive the healing grace of Christ.
 
We must remember, however, that repentance, or metanoia in Greek, means much more than feeling sorry for our mistakes. It means a profound change of mind, heart, and direction. It is the courageous decision to turn away from sin and return to the loving embrace of our heavenly Father.
 
Levi's life demonstrates precisely this transformation. The man who once sat collecting money became a disciple who followed Christ. His priorities changed, his heart opened, and his life acquired a new and eternal purpose.
 
Dear brothers and sisters,
 
Today's Gospel also challenges us to examine our attitude towards others. Are we sometimes like the Pharisees, quick to judge and slow to forgive? Do we welcome those who struggle, or do we distance ourselves from them?
 
Our Orthodox faith calls us to combine faithfulness to the truth with compassion towards every human being. We must never confuse hatred of sin with rejection of the sinner.
 
The Lord who called Levi continues to call each one of us today. His invitation is personal, loving, and full of hope.
 
May we have the humility to recognise our spiritual illnesses, the courage to repent, and the faith to follow Christ without hesitation.
 
And may our parishes always be places of welcome, forgiveness, spiritual healing, and genuine Christian love, where every person can encounter the mercy of the living God.
 
Amen.

Friday, 9 October 2026

Νόμπελ στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία

 
Με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2026 τιμήθηκε χθες Πέμπτη 8η Οκτωβρίου 2026 η Καναδή συγγραφέας Άν Κάρσον.
 

Η 76χρονη δημιουργός, γνωστή για τον τρόπο με τον οποίο συνδυάζει την ποίηση, τη μυθολογία, τη φιλοσοφία και το δοκίμιο, συγκαταλέγεται στις πιο ξεχωριστές μορφές της σύγχρονης αγγλόφωνης λογοτεχνίας.
 
Ποιήτρια, δοκιμιογράφος, κλασική φιλόλογος και μεταφράστρια, με μια βαθιά, σχεδόν εμμονική σχέση με την αρχαία ελληνική γραμματεία, έχει οικοδομήσει ένα λογοτεχνικό σύμπαν στο οποίο η Σαπφώ συνομιλεί με τη σύγχρονη ερωτική απογοήτευση, ο Γηρυόνης μεταμορφώνεται σε έναν πληγωμένο έφηβο και οι ήρωες της αρχαίας τραγωδίας αποκτούν ξανά φωνή για να μιλήσουν για τις αγωνίες του σημερινού ανθρώπου.
 
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Επιτροπής, η Καναδή συγγραφέας τιμήθηκε «για το τολμηρό και ευρηματικό της έργο που, σε παιχνιδιάρικο διάλογο με την κλασική παράδοση, έχει δημιουργήσει νέες μορφές για τη σύγχρονη λογοτεχνία».
 
Σύμφωνα με το AP, η Ίνγκριντ Κάρλμπεργκ, μόνιμη γραμματέας της Σουηδικής Ακαδημίας, δήλωσε ότι η συγγραφέας βρισκόταν στην Ισλανδία «ακούγοντας τον άνεμο» όταν η Ακαδημία κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί της για να της ανακοινώσει τη βράβευση.
 
Γεννημένη στο Τορόντο, η Άν Κάρσον αντλεί έμπνευση από θέματα και μύθους της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής γραμματείας, δημιουργώντας έργα που συχνά συνδυάζουν στοιχεία ποίησης, δοκιμίου και μυθοπλασίας.
 
Ανάμεσα στα γνωστότερα βιβλία της συγκαταλέγονται:
 
·        «Eros the Bittersweet» (Έρως ο Γλυκόπικρος- Δοκίμιο για το ερωτικό παράδοξο στην κλασική παράδοση), ένα πρωτοποριακό δοκίμιο για τον έρωτα και την επιθυμία, με αφετηρία την αρχαία ελληνική ποίηση και ιδιαίτερα τη Σαπφώ.
·        «Autobiography of Red», ένα μυθιστόρημα γραμμένο σε στίχους.
·        «Men in the Off Hours», συλλογή ποίησης και πεζών κειμένων που κέρδισε το καναδικό Βραβείο Griffin Ποίησης το 2001.
·        «Norma Jeane Baker of Troy», έργο που παραλληλίζει τη Μέριλιν Μονρόε με την Ωραία Ελένη της Τροίας.
 
Η βράβευσή της αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα, καθώς η αρχαία ελληνική γραμματεία αποτελεί διαχρονική πηγή έμπνευσης για το έργο της. Η ελληνική γλώσσα, η μυθολογία και οι αρχαίοι τραγικοί έχουν αφήσει έντονο αποτύπωμα στη συγγραφική της πορεία, με την Κάρσον να γεφυρώνει δημιουργικά τον αρχαίο με τον σύγχρονο κόσμο. Εδώ και περισσότερες από τρεις δεκαετίες, συνδυάζει την ποίηση και τη συγγραφή με τη διδασκαλία των κλασικών σπουδών και τη μετάφραση εμβληματικών έργων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.
 
Στα έργα της, οι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας αποκτούν σύγχρονη φωνή, ενώ ζητήματα όπως ο έρωτας, η επιθυμία, η απώλεια και η ανθρώπινη ταυτότητα εξετάζονται μέσα από τη σύνδεση του αρχαίου με τον σημερινό κόσμο.
 
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Autobiography of Red, που κυκλοφόρησε το 1998 και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα της. Η Κάρσον αντλεί έμπνευση από τον μύθο του Γηρυόνη, τον οποίο σκότωσε ο Ηρακλής, και τον μετατρέπει σε μια σύγχρονη ιστορία ενηλικίωσης, έρωτα και αναζήτησης ταυτότητας.
 
Εξίσου σημαντική είναι η σχέση της με τη Σαπφώ, της οποίας την ποίηση έχει μεταφράσει στο έργο If Not, Winter. Μέσα από τη μεταφραστική της προσέγγιση, επιχειρεί να διατηρήσει την εκφραστική δύναμη των αρχαίων κειμένων, αναδεικνύοντας παράλληλα τη διαχρονικότητά τους.
 
Με τη βράβευση της Αν Κάρσον, η Σουηδική Ακαδημία στρέφει την προσοχή σε μια δημιουργό που επί δεκαετίες αμφισβητεί τα παραδοσιακά όρια της λογοτεχνίας, αποδεικνύοντας ότι τα κείμενα της αρχαιότητας εξακολουθούν να αποτελούν πηγή έμπνευσης για σύγχρονες μορφές αφήγησης.

Thursday, 8 October 2026

Royal Holloway Hellenic Institute Annual Lecture

 
It is with great pleasure that we invite you to the 2026 Annual Lecture of the Royal Holloway Hellenic Institute.
 

We are delighted that Professor Stathis Kalyvas of the University of Oxford has agreed to speak. Professor Kalyvas is a well-known historian of twentieth-century Greece and a leading public intellectual with numerous contributions to Greek public debate.
 
In the lecture, he will reflect on his research from the Greek Civil War to the Dictatorship, the importance of studying and discussing history, and how historians ‘do history’.
 
The lecture will be held in the Stewart House / Senate House complex on Malet Street in Central London.
 
We look forward to welcoming you to the Lecture and to the Hellenic Institute.
 
Best wishes,
 
Richard Alston and Efi Spentzou
 
Co-directors of the Hellenic Institute

Wednesday, 7 October 2026

Διψάει η ψυχή να ξαναζήσει Οκτώβρη

 
Χρυσοκίτρινες μέρες, γαλανές ψυχές και ο Οκτώβριος ξανά να προσπαθεί εποχές να εναρμονίσει. Κουβαλάει πάνω του θύμησες καλοκαιρινές και ελπίδες του χειμώνα… Όψιμα και πρώιμα αναμετριόνται ποιο θα διαφεντέψει το μέσα μας. Και ένα χρυσάνθεμο κομμένο από στεφάνι Αγίου σε απόγευμα γιορτάδας σταυρώνεται μαζί με τα δάχτυλα που το βαστούν σφιγμένα σε Τριαδικό δοξολόγημα.
 

Νυχτώνει νωρίς πια… Παλεύει το φως να κρατηθεί κι αποσπερού σαν ξεμακραίνω απ’  το ξωκκλήσι του πυρπολητή  Αη Δημήτρη στον λόφο του τον αγιασμένο, από παπάδες ήρωες και απλούς. Παραμονή απ’ τις πιο καρτερικές της ζήσης μου. Αναρωτιέμαι ποιος με έμαθε  να αγαπώ τόσο τον Οκτώβρη, τους Αγίους του  και τα χρυσάνθεμα των προσκυνηταριών τους. Κάποτε έβαλα πολλούς στη σειρά να φτιάξω και εγώ ένα διάδημα με λέξεις και ρίμες-μνήμες.
 
Αϊ-Δημητριάτης βροχερός φόρεσε ένα ρασάκι
σε αγρυπνία ταπεινή λαλεί ένα κοντάκι.
Καλλικελάδου Ρωμανού, Οσίου Ιωάννη,
νόμισμα κράτησε χρυσό και Μαϊουμά στεφάνι.
 
Διονύσιος και Ιερόθεος, διάσημοι Αθηναίοι,
του Παύλου ήταν μαθητές, Επίσκοποι γενναίοι.
Και οι στρατιώτες του Ιησού, ο Σέργιος με το Βάκχο,
ασπάζονται Μονογενή, αρνούνται θεομάχο.
 
Απόστολοι , Ομολογητές και Θεολόγος Νέος
τις μέρες τις λαμπρύνουνε, είν’ του Οκτωβρίου κλέος.
Και τον Καψάλη ασκητή, το θαλερό Αρτέμη
εύλαλα χείλη τους φιλούν σε Εικόνα στολισμένη.
 
Κηρύττει ο Εκατόνταρχος Χριστό Αναστημένο.
Ο ιερότατος Λουκάς αγιογραφεί Παρθένο.
Της Οδηγήτριας τη ματιά με δέος να κοιτάξεις
και να θαυμάσεις ύστερα των Μαθητών τις Πράξεις…
 
Καλοκαιράκι άμοιαστο τιμά τον Πολιούχο,
γάλα για αίμα έσταξε στο λογχισμένο ρούχο.
Κι ο καβαλάρης Άγιος απίστους αφανίζει,
πεντάκλιτη Βασιλική με μύρο ξεχειλίζει.
 
Ανέμισε η Λευτεριά στης Πίνδου τα αγιομέρια
του Αργυροκάστρου οι νικητές σηκώνουνε τα χέρια !
Ευχαριστούν τη Δέσποινα, τη Σκέπη την Αγία,
Γοργουπήκοος Ουρανός πάνω απ’ την Αλβανία.
 
Βαστώ κοντάρι με Σταυρό, του Δίκαιου Ρομφαία,
χρυσάνθεμα και γαλανό στην ένδοξη σημαία.
 
Κι αποσπερού το ψιθυρίζω σαν ξεμακραίνω. Είναι πυκνό το σκοτάδι και σκληρό πια σαν τις καρδιές μας. Βοηθήστε Άγιοι του Θεού, να μαλακώσει η γη μας η άνυδρη. Λιγόστεψαν τα χρυσάνθεμα σαν τις προσευχές μας. Μην μας εγκαταλείψει το έλεος του Πλαστουργού μας… Διψάει η ψυχή να ξαναζήσει Οκτώβρη…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Tuesday, 6 October 2026

A Harmonious Melody of Theology

 
A new book, with the title “A Harmonious Melody of Theology”, written by the Senior Chanter Alexandros Procopiou has just (2026) been published by Orthodox Press.
 

This book is a companion guide for chanters, clergy, and students that bridges the gap between Byzantine musical practice and Orthodox theological understanding.
 
A Harmonious Melody of Theology explores the profound relationship between Orthodox theology, liturgical tradition, and ecclesiastical music as preserved by the Great Church of Christ.
 
Rooted in the living tradition of the Ecumenical Patriarchate of Constantinople, this book presents ecclesiastical music not as an artistic performance, but as a theological language, one that expresses doctrine, worship, and prayer through sound.
 
Drawing upon centuries of liturgical practice, the book examines how Byzantine chant articulates Orthodox theology through accentuation, modality, rubrics, and ritual structure. It guides readers through the theology and function of Vespers, Matins, the Divine Liturgy, and the major feasts of the Church year, while also explaining the historical development of ecclesiastical music, including the reforms of the Great Teachers of 1814.
 
Special attention is given to the Patriarchal chanting tradition, its unwritten transmission, and the role of chanters as theological teachers within the liturgical assembly.
 
The work also addresses practical and theological questions related to chanting in different languages, the symbolism of hymn structure, and the spiritual purpose of monophonic chant.
 
The author Alexandros Procopiou is an ecclesiastical musician with extensive experience in the tradition of Byzantine chant. Trained within the Patriarchal ethos of the Great Church of Christ, his work reflects a deep commitment to preserving the theological integrity and liturgical precision of Orthodox ecclesiastical music. He has taught ecclesiastical music to students of diverse linguistic and cultural backgrounds and has worked closely with clergy and chanters in both academic and liturgical settings. His approach emphasizes the inseparable unity between theology, liturgical order, and musical expression, viewing chant as a pedagogical and spiritual ministry of the Church.
 

This volume reflects years of teaching, research, and lived liturgical experience, offering readers a faithful presentation of Orthodox ecclesiastical music as received and practiced within the Ecumenical Patriarchate.
 
Table of Contents:
 
Introduction
Ecclesiastical Music and Orthodox Theology
The Ecclesiastical Music Committee of 1814
Emphasizing or Accenting in Chanting
Ecclesiastical Music and Other Languages
Official Books of the Orthodox Church
Feasts in the Orthodox Church
The Structure of Orthodox Ecclesiastical Hymns
Vespers
Matins
The Matins Gospel (Eothinon)
The Theology of the Canons
The Divine Liturgy
The Chanters of the Patriarchal Church
The Chanting Style of the Great Church of Christ
Epilogue
Appendix I When Chanters Descend from Their Stands
Appendix II When Chanters Uncover Their Heads
Appendix III Tones Used at Feasts Throughout the Year
 
ISBN:
 
978-1-58438-075-7