Friday, 21 January 2022

Ελληνικά και Χριστιανικά Γράμματα 2022

 
Η σπουδαία εθνικοθρησκευτική Εορτή των Αγίων Τριών Ιεραρχών και των Ελληνικών και Χριστιανικών Γραμμάτων εορταζόταν από πάντα στην Ι.Α. Θυατείρων και Μ.Β. με ιδιαίτερη λαμπρότητα, με ευλάβεια στην ιερή μνήμη των Μεγάλων Πατέρων και Διδασκάλων Τριών Ιεραρχών και με τιμή στα Ελληνικά και Χριστιανικά Γράμματα.
 

Φέτος, λόγω και της συνεχιζόμενης δοκιμασίας του κορωνοϊού, ο εορτασμός θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά, σύμφωνα με το πρόγραμμα της παρούσας ανάρτησης, το οποίο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και η πρόσκληση είναι ανοιχτή προς όλους να τον παρακολουθήσουν.

Thursday, 20 January 2022

Η «Πυξίδα» στο 2022

 
Συνεχίζεται και στη νέα χρονιά η κυκλοφορία (διαδικτυακά αλλά και ως εντύπου) του κοινοτικού φυλλαδίου «Πυξίδα» σε εβδομαδιαία βάση.
 

Η Πυξίδα συντάσσεται από τον παρόντα ιστολόγο και κυκλοφορεί μέσα στο πλαίσιο της ιστορικής Ελληνορθόδοξης Κοινότητας Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην υπέροχη και γραφικότατη πόλη του Bristol.
 

Σύντομα θα εκδοθεί και ο πρώτος τόμος με όλα τα φυλλάδια της Πυξίδας που κυκλοφόρησαν κατά τα έτη 2020 και 2021.

Wednesday, 19 January 2022

Ογδόντα χρόνια από τον θάνατο του Γ. Σαραντάρη

 
Πριν από ογδόντα χρόνια απεβίωσε ο σημαντικός ποιητής και στοχαστής Γιώργος Σαραντάρης. Καχεκτικός στο σώμα και φιλάσθενος πολέμησε στην πρώτη γραμμή τους Ιταλούς και δεν άντεξε. Απεβίωσε στις 25 Φεβρουαρίου 1941, σε ηλικία 33 ετών.
 

Για την τραγικότητα του τέλους του Σαραντάρη και τον χριστιανικό τρόπο που αντιμετώπισε τον θάνατο έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης στα «Ανοιχτά Χαρτιά» (Εκδ. Ίκαρος, σελ. 392-393). Καταγγέλλει το επιστρατευτικό σύστημα ότι κράτησε στο Κολωνάκι «τα χοντρόπετσα θηρία των αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων και ξαπόστειλε στην πρώτη γραμμή το πιο αγνό και ανυπεράσπιστο πλάσμα». Έναν εύθραυστο διανοούμενο, όπως τον χαρακτηρίζει, «που μόλις στεκότανε στα πόδια του, που όμως είχε προφτάσει να κάνει τις πιο πρωτότυπες και γεμάτες από αγάπη σκέψεις για την Ελλάδα και το μέλλον της».
 
Εξηγεί ο Ελύτης ότι αφού ήταν διπλωματούχος νομικός ιταλικού πανεπιστημίου -ο μόνος ίσως σε ολόκληρο το στράτευμα παρατηρεί- θα μπορούσε να ΄ναι περιζήτητος στις υπηρεσίες της αντικατασκοπείας, ή της ανάκρισης αιχμαλώτων, αντί να φορτωθεί το γυλιό και τον οπλισμό των τριάντα οκάδων και «να χαθεί παραπατώντας μες στα χιονισμένα φαράγγια ένας ακόμη ποιητής, ένας ακόμη αθώος στο δρόμο του μαρτυρίου».
 
Συνεχίζοντας ο Ελύτης γράφει για το τραγικό του τέλος: «Φαίνεται ότι πέρασε φρικτές ώρες... Φώναζε βοήθεια στους άλλους φαντάρους, αυτός ο Χριστιανός φώναζε «αδέλφια» και τ’ «αδέλφια» τον κοροϊδεύανε, τα πιο αδίσταχτα βαλθήκανε κιόλας να του κλέβουνε κουβέρτες, μάλλινα, οτιδήποτε χρήσιμο μπορούσε ο δόλιος να κουβαλεί. Απόμεινε σαν το κατατρεγμένο πουλί μέσα στην παγωνιά. Χωρίς να βαρυγκομήσει. Χωρίς να ξεστομίσει έναν πικρό λόγο. Περήφανος, μ’ ένα σώμα ελάχιστο και μια μεγάλη ψυχή, που τον κράτησε όσο που να τραγουδήσει ακόμη λίγο: “Εγώ που οδοιπόρησα με τους ποιμένες της Πρεμετής” – κι ύστερα ν’ ανεβεί “στους τόπους που αγγέλλουν τον ουρανό και συνομιλούν με τον ήλιο”. Και καταλήγει ο Ελύτης:
 
«Έτσι πέθανε ένας Έλληνας ποιητής, όταν οι συνάδελφοί του στη Δύση βλαστημούσανε το Θεό κι εμπιστεύονταν στη μαριχουάνα. Έπρεπε να το διαφυλάξουμε αυτό, να το κάνουμε σύμβολό μας και κουράγιο μας, τώρα που άρχιζαν άλλα δεινά, η πείνα, η κλούβα, οι εκτελέσεις στον τοίχο».
 
Ο Σαραντάρης εκτός από πρωτοπόρος στη σύγχρονη ποίηση και στον χριστιανικό υπαρξισμό ήταν και πρότυπο πατριώτη. Η οικογένειά του ζούσε για εκατό και πλέον χρόνια στην Ιταλία. Όμως όλα τα μέλη της διατηρούσαν την ελληνική τους συνείδηση και ταυτότητα. Ο Σαραντάρης τελειώνει τα Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Ματσεράτα  και έρχεται στην Ελλάδα να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία και μένει πλέον μόνιμα. Αυτοδίδακτος στα ελληνικά τα καλλιεργεί και εκφράζεται άριστα στην ποίηση του και στον φιλοσοφικό του στοχασμό. Ανακαλύπτει το μεγάλο ταλέντο του Οδυσσέα Ελύτη, ενισχύει τη Ζωή Καρέλλη να ασχοληθεί με την ποίηση, έχει ενδιαφέροντα φιλοσοφικό επιστολικό διάλογο με τον Πεντζίκη. Στην περίπτωσή του έχει εφαρμογή το πώς η Ελλάδα τρώγει καμιά φορά τα άξια παιδιά της.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Tuesday, 18 January 2022

Όσο για αύριο έχει ο Θεός...

 
Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου…
 

Καλωσορίσατε στα ραδιοκύματα  της   εκπομπής μας… μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού  ακαταλήπτου… μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή, να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας, με το γλυκύτερο φως του κόσμου… Το Φως του Χριστού μας…

 Όσο για αύριο έχει ο Θεός


Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο… Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω  συναλληλία, που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού - τεθλιμμένου συνοδίτη, στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας…
 
Επιμέλεια παρουσίαση: Νώντας Σκοπετέας

Monday, 17 January 2022

Τά Ἁγιορετικά ποιήματα τοῦ Π.Β. Πάσχου

 
τοιμάζοντας τν νθολογία «Προσευχομένη ποίηση», πο στηρίζεται στς δεκαεννέα ποητικς συλλογς πο π τ 1964 μέχρι σήμερα μς χάρισε γνωστός Καθηγητς κα λογοτέχνης κ. Π.Β. Πάσχος, σκέφτηκα τι να λλο παράλληλο θέμα εναι κενο πο σχετίζεται μ τν ερ θωνα. Δηλαδή, θέλω ν ξηγήσω, πς μέσα σ’ατς τς ποιητικς συλλογές, συνάντησα ρκετ ποιήματα, πο χι πλς μς συγκινον κα διδάσκουν τν νθεο βίο κα τν κατάνυξη, πο ποπνέει τ γιον ρος, λλ κα μς προϊδεάζουν γι τν γιότητα κάποιων Μοναχν του (γ. Παϊσίου, Γ. βιμέλλεχ κ.). Θεώρησα, λοιπόν, σωστ ν πρωτοπαρουσιάσω μέρος τς πνευματικς νίχνευσής μου στος γιασμένους μ προσευχ και κατάνυξη λάνθιστους κήπους το Π.Β.Π., γι ν χαρίσω τν παραμυθία κα τ ερ δέος πο κι γ νοιωσα, μελετώντας μ προσεχτικ βήματα τ ποιήματα του.    
 

1. Πρς Καρυς
 
Στς Παναγις τ περιβλι, Θ μου,
π᾿ τ γλυκ σου φς τ βρσες χνονται!
Περπατ στ λινα κα πνγομαι
στς σημνιες φωτις του.
Στς φοχτες μου παρνω νερ π τν πτρα
κα νοιθω να μεθσι π λιαχτδες:
μουσικ τν μοναχν, τ "τλαντον",
τ σμαντρο, ο καμπνες το Πρωττου
να γαλζιο φς πο ναρριγε
στς χορδς τς ψυχς μου.
χ, ν μποροσα μσα μου ν κρταγα
μπλικο φς, γι τς νυχτις πο αριο θά ᾿ρθουν!...
 
(π τν πρτη ποιητικ συλλογ, "Μυστικν αρ", Ο κδσεις τν φλων, θνα 1964, σελ. 58)
 
2. Μικρ πδειπνο
 
γρ μ ξασιο δροσοβλημα
μ τ βροχ, πο πφτει ραβδωτ
κανοναρχε κα ψλνει παλ
στ σπνια κεραμδια τς θνας:
ς σπερινς μς εχς πρσδεξαι
γιε Κριε...". σο βαθει μου μπανει
μχρι τ κκκαλο βροχ, τσο ναβρζει
κι μνος περινς, βαθς κ᾿ μποτισμνος,
π τ δκρυα τς ψυχς.... -πψε
κανες ν μο ζεστνει δ μπορε τ κρα δχτυλα
κτς π τ κομποσκονι πο νας ρημτης
μο χρισε γι ελογα στ φρικτ Καρολι
το θωνα·  τ παλι μου κηροπγιο
πο εὐώδη καει γνο κεριο λαμπδα.
ξαρση κι γαλλαση πο ασθνομαι
ταν ἀέρας κ᾿ βροχ δυνατον ν σβσουν
 τ μικρ φλογτσα τς λαμπδας μου.
 
(π τ δετερη ποιητικ συλλογ, Θελλα κα Γνφος, κδ. "Ο νεμοι", θνα 1966, σελ. 66)
 
3. π τν κτη ννεδα: δ΄
 
Κτω π᾿ τ φλοδα τν δακτλων, πο ροδζουν
θαμνες ναμνσεις π μαρτωλ ταξδια,
μ δυσκολα καταφρνουν ν πιζσουν
κενες ο παλις διαδρομς γεμτες
φ λο ργος, σ παλαιϊκς πιγραφς
σ᾿ ρημοκκλσια, κε στν ρημο τς Κερασις,
σπαρμνη τφους σκητν, πο πνος τους
μυρνει τ χορτρι, τν γρα κ᾿ ρχεται ς κμα
μις εωδις τρυφερς νμεσα στ δκτυλα...
 
(π τ συλλογ, γκλειστος βος, Ο κδσεις τν φλων, θνα 1973, σελ. 74)
 
π. Κ.Ν. Καλλιανός