Studying the Gospel of St. John

 
A rich and immersive day of theological reflection at the Study on the Gospel of John, will be hosted by the Orthodox Church of the Nativity of the Mother of God in Bristol. Taking place on Saturday, 25 April 2026, this free event offers a rare opportunity to delve deeply into one of the most profound and spiritually resonant books of the New Testament. The programme includes structured teaching sessions, time for fellowship over a provided lunch, and concludes with Vespers, inviting participants not only to learn but also to pray and encounter the Gospel in the life of the Church. With limited space available, early registration is strongly encouraged.
 

The day will be led by Fr John Behr, an internationally renowned Orthodox priest, theologian, and scholar of early Christianity. Fr John is widely respected for his engaging teaching style and his ability to make the writings of the Church Fathers accessible and relevant today. Having served as Dean of St Vladimir’s Orthodox Theological Seminary and currently holding academic positions in the UK, he brings both deep scholarship and pastoral insight to his work. His reflections on the Gospel of John are especially valued for their depth, clarity, and transformative spiritual perspective.

Μερικές μικρές μαργαρίτες

 
Μια Κυριακή στην Άνοιξη, που τα πάντα ετοιμάζονται να ανοίξουν, καρδιές και φύλλα για να λουλουδιάσουν τους κάμπους και τις όχθες των ποταμών και τις πλαγιές των λόφων στα ξαφνικά, μας χαμογελά.
 

Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει και η ανακύκλωση συνεχίζει να περιτυλίγει το βιός μας. Αγριολούλουδα φυτρώνουν μπροστά στο κατώφλι μας και αυτή η μια Κυριακή, κάπως αλλιώτικη απ τις άλλες μας κάλεσε όπως το έκανε από τότε που μπορώ να θυμούμαι τον εαυτό μου,να πάμε επίσκεψη. Ήμασταν καλεσμένοι οικογενειακώς από την κυρία Κυριακή να πάμε στο σπίτι του Θεού κάθε εβδομάδα και κάποιες άλλες μέρες. Και για αυτό φορούσαμε τα καλά μας ρούχα για να χαίρεται που μας βλέπει. Αυτά έλεγαν οι μεγάλοι του σπιτιού και όλες οι θείες όταν πήγαινα  να φιλήσω το χέρι τους και να τους πω <να με συγχωρέσετε> πριν πάω να πάρω <χρυσό δοντάκι>. Έτσι έκαναν τα παιδιά. Το χρυσό δοντάκι ήταν φυσικά αόρατο, απορούσα και ρωτούσα γιατί δεν το βλέπω. Η απάντηση ήταν <οταν μεγαλώσεις>. Φυσικά περίμενα.
 
Από πολύ  νωρίς κατάλαβα πως  ο Θεός είχε και άλλα σπίτια εκτός από αυτά που είχε στα Θεραπειά και στο Μπουγιούκντερέ, είχε και στο Γενή Μαχαλέ, και στο Μπεϊκοζ, στο Τσενγκιελκιοϊ και αλλού στα Ανατολικά παράλια, στο Νιχώρι, στην Στένη και πιό μακριά. Είχε και μικρότερα σπιτάκια ακόμα και μέσα σε βράχους που έτρεχε νεράκι μέσα...
 
Λουστρινένια παπουτσάκια με μπαρέτα και άσπρα καλτσάκια μέχρι κάτω από το γόνατο με φουντίτσες στο πλάϊ, με την γιαγιά μου να με κρατά από το χέρι για να περάσουμε αντίκρυ. Στο άλλο χέρι, ένα ματσάκι από μερικές μικρές μαργαρίτες που τις μάζευα καθ' οδόν. Βιαστικά για να προλάβουμε, μήπως χάσουμε την καμπάνα. Θα μπαίναμε στην Εκκλησία, μετά το κερί και το ψιθυριστό <καλημέρα σας> στους πάντοτε παρόντες επιτρόπους, θα βάδιζε η γιαγιά στο στασίδι της στο δεξιό κλίτος και εγώ από πίσω.
 
Η θεία μου θα ήταν ήδη εκεί, η μαμά μου θα ερχόταν λίγο αργότερα και μετά τα δικά της καλημερίσματα θα πήγαινε στο δικό της στασίδι, στο αριστερό κλίτος, πίσω από τον Άμβωνα, απέναντι από τον Δεσποτικό Θρόνο και εγώ τότε θα άλλαζα θέση και η επίβλεψη της γιαγιάς έπαιρνε τέλος για να παραλάβει τις ευθύνες της η μητέρα. Τα στασίδια τους ήταν σχεδόν απέναντι το ένα από το άλλο, θα ήταν πολύ πιό εύκολο να διασχίσω τον κυρίως Ναό και να πάω πιό σύντομα. Αλλά δεν ήταν κάτι που θα το επέτρεπαν οι οδηγίες που λάμβανα πριν ακόμα ξεκινήσουμε.  Έτσι, με χτυποκάρδι που ακόμα είναι ριζωμένο στην καρδιά μου, έκανα μεταβολή προς τα πίσω περνώντας από τις ράχες των θείων μου και τον κυρίων τάδε και δείνα οι οποίοι, καθώς και οι περισσότεροι άνδρες, στέκονταν πάντα στην πλευρά που ήταν η Εικόνα του Χριστού. Προσπερνώντας  μερικά μανουάλια  για να πατήσω το σανίδι που στεκόταν η μαμά μου, το χάϊδεμα του βλέμματος της και η κίνηση της  κεφαλής  της γιαγιάς μου από μακριά, το τρυφερό βλέμμα της θείας μου, ήταν η αναγνώριση και του σιωπηλού επαίνου. 
 
Φέρνοντας στον νου μου την αλλιώτικη Κυριακή που λέγαμε, με βλέπω, να παραδίδω τον μικρό μου θησαυρό, τις  μαργαρίτες,  στον καντηλανάφτη για να τις τοποθετήσει μαζί με τα άλλα άνθη πάνω στον δίσκο με τα τρια κεριά και τον Σταυρό στην μέση. Ήταν η Γιορτή της Σταυροπροσκυνήσεως.  
 
Φωτογραφίες και ζωγραφιές αποτυπωμένες, εκτυπωμένες, ευλαβικά αποθηκευμένες, πιθανόν ωραιοποιημένες και ζουν στο πλαίσιο που λέγεται τότε. 
 
Το ατομικό, στον μικρόκοσμο μου, <τότε>,  με τις δικές μου αγριομαργαρίτες στην δική μου Πόλη, στον δικό μου Βόσπορο, στο δικό μου λιμάνι, στα ταπεινά στασίδια της Αγίας Παρασκευής,  δεν σβήνεται με μια μονοκοντυλιά ούτε και με πολλές.
 
Νίκη Beales
Της Σταυροπροσκυνήσεως 2026
Μπάκινγκχαμ, Αγγλία

Σταυροπροσκύνηση στο Bristol

 
Κυριακή χθές, τρίτη των Νηστειών, την Προσκύνηση εορτάσαμε του Τιμίου και ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον Ι.Ν. Απ. Πέτρου και Παύλου στο Bristol.
 

Τόν Σταυρόν γῆ σύμπασα προσκυνησάτω,
Διʼ οὗ περ ἔγνωκε σέ προσκυνεῖν, Λόγε.

Μετά τη Θεία Λειτουργία τελέσαμε τη Βάπτιση νεαρού Κατηχουμένου, με καταγωγή από τη Σρι Λάνκα, ο οποίος έλαβε το ένδοξο όνομα Γεώργιος.

Αθλητισμός στην Κοινότητα Μπρίστολ

 
Χθες ήταν μια πανέμορφη ηλιόλουστη και κυριολεκτικά ανοιξιάτικη ημέρα στο Μπρίστολ της Δυτικής Αγγλίας.
 

Κατ’ αυτήν είχαμε την ευκαιρία, στην Ελληνορθόδοξη Κοινότητα των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, να τελέσουμε εορταστικές εκδηλώσεις, με εκλεκτούς προσκεκλημένους.

Το τελευταίο διάστημα η Ελληνική Πρεσβεία Λονδίνου και η Ελληνική Εταιρία Ναυαρίνο Η.Β. προσέφεραν αθλητικό εξοπλισμό, καθώς και ηλεκτρονικούς πίνακες, για χρήση του Ελληνικού Σχολείου της Κοινότητας.
 

Κατά την εν λόγω εκδήλωση έγιναν τα εγκαίνια και ο Αγιασμός του εξοπλισμού αυτού.
 

Παρόντες στις εκδηλώσεις ήταν: η Α.Ε. ο κ. Ιωάννης Τσαούσης, Πρέσβης της Ελλάδος στο Η.Β. (ο οποίος ομίλησε εμπνευσμένα για την ενότητα του Ελληνισμού υπό την σκέπη της Εκκλησίας μας), ο κ. Γεώργιος Μπούτλας, Ακόλουθος Οικονομικών Υποθέσεων της Ελληνικής Πρεσβείας, η κα Βίκυ Καραγιάννη, εκπρόσωπος της εταιρείας Ναυαρίνο και ο κ. Ιωάννης Αμουτζάς, εκπρόσωπος της Οργάνωσης ΑΧΕΠΑ.
 

Αίσθηση δημιούργησε η παρουσία στις εκδηλώσεις του κ. Ανδρέα Καπούλα, προπονητή της ομάδας καλαθοσφαίρισης Bristol Flyers, μαζί με όλους τους παίχτες της ομάδας.
 

Τους προσκεκλημένους καλωσόρισαν εγκάρδια ο Πρόεδρος της Κοινότητας και Επ. Πρόξενος της Κύπρου στο Μπρίστολ κ. Αθανάσιος Λαζαρίδης (ο οποίος τους προσέφερε μετάλλια για τον φετινό εορτασμό της Επετείου των 75-χρονων της Κοινότητας) και η Διευθύντρια του Ελληνικού Σχολείου κα. Δώρα Στράτου.

 
Ο Ιερ. Προϊστάμενος Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας τέλεσε Αγιασμό και ανέγνωσε την παρακάτω ειδική ευχή:

 
"Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ καί Λόγε τοῦ Θεοῦ, ὁ ἐν ἀγκάλαις τῆς Ὑπεραγίας Μητρός Σου ὡς Βρέφος βασταχθείς καί ἐν Ναζαρέτ ὡς παιδίον ἀνατραφείς, ὁ φιλόστοργος Πατήρ τῆς νεότητος, προσδεχόμενος τά παιδία καί εὐλογῶν αὐτά, ὁ ἐκ στόματος νηπίων καί θηλαζόντων καταρτίζων αἶνον, ὁ παραγγείλας τοῖς γονεῦσι, ἐκτρέφειν τά τέκνα ἑαυτῶν ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου, ὁ προσδεχόμενος τήν πρός τούς μικρούς καί ἐλαχίστους συμπάθειαν καί πλουσίαν τήν ἀξιομισθίαν παρέχων τοῖς δούλοις Σου.
 

Εὐλόγησον τον ἐγκαινιζόμενον ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ προαύλιον χώρο και την Παιδικήν Χαράν του Ελληνικού Σχολείου τούτου, τα προσφερόμενα εἰς ὑγιᾶ ψυχαγωγίαν τῆς νεαρᾶς ἡλικίας, παράσχου δέ τοῖς ἐνταῦθα ἀθλουμένοις παιδίοις, πλουσίαν τήν εὐλογίαν καὶ τήν χάριν Σου.

Ἀνάδειξον τόν χῶρον τοῦτον τόπον χαρᾶς καί ὑγείας, τούς δέ ἐν αὐτῷ ψυχαγωγουμένους παῖδας διαφύλαξον ὑπό τήν Σήν κραταιάν ἐπιστασίαν καί σκέπην, ὁδηγῶν αὐτούς ἐν χρηστότητι ζωῆς περιπατεῖν καί προκόπτειν ἐν τοῖς παραγγέλμασί Σου.

 
Σύ γάρ εἶ, ὁ τῶν ἀγαθῶν πλουσιοπάροχος χορηγός, καί Σοί τήν δόξαν ἀναπέμπομεν, σύν τῷ Ἀνάρχῳ Σου Πατρί καί τῷ Παναγίῳ Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν."
 

Τις εκδηλώσεις, μέσα στον Ιερό Ναό, στο παραπλήσιο Ελληνικό Σχολείο και στους προαύλιους χώρους, παρακολούθησαν τα μέλη της Σχολικής Επιτροπής, οι Εκπαιδευτικοί και τα παιδιά του Ελληνικού Σχολείου, καθώς και η Πρόεδρος Μαρία Σιφναίου και μέλη του Ελληνικού Πολιτιστικού Συλλόγου του Μπρίστολ «Μέθεξις».

Fr. Barnabas’ 30th Memorial

 
This Saturday (14th of March 2026), our community will be prayerfully commemorating the 30th anniversary of the death of its spiritual founder, Archimandrite Barnabas of New Mills.
 

We will be celebrating the Divine Liturgy at the Church of the 318 Holy Fathers, SY2 6FB, at 10:30am (no Matins beforehand).
 
We will then meet at the graveyard of Manafon Church (4 Glanrhiw, Manafon, Welshpool SY21 8BL) for 1:30pm (approximately), for a Panikhida at the grave of Father Barnabas.
 
Who was Archimandrite Barnabas?
 
Born Ian Burton in Pennal, Wales, in 1915, he was received into the Orthodox Church in Paris in 1960 by Archimandrite Sergius, becoming a novice under Monsignor Dom Dennis Chambault. He studied theology at Villemoison Seminary. He was tonsured a monk, and later ordained a deacon and priest in the same year, also receiving the rank of archimandrite. He returned to Britain in 1964, establishing Orthodox hermitages and monasteries: first at Saint Leonard's-on-Sea (1965), then Willand, Devon (1967-1973), and New Mills (1974-1996). A tireless missionary, he brought many to Orthodoxy through preaching, writing, and spiritual guidance. He prepared clergy for ordination, established parishes including the church in Shrewsbury, and maintained the daily monastic offices until his death on March 14th, 1996, aged 80. Our community, alongside many others, consider his selfless commitment to the growth of Orthodox Christianity in Britain as a manifest sign of his holiness of life.
 
Among his many spiritual teachings, a useful precept of Father Barnabas, for our life as Orthodox Christians, is that our Faith, expressed in its fullness, is "to be lived rather than talked about, to be prayed rather than preached, to be listened to rather than dialogued over". In living our Faith, Father Barnabas believed that the catalyst for a life of genuine commitment to Christ is to "rely on His Grace through all the ups and downs of life's pilgrimage", for "the one who endures to the end will be saved." (Matthew 24:13)
 
Therefore, let us come together this Saturday and offer thanksgiving to Almighty God for the life and many gifts of our spiritual father, meditating on the words of the Psalmist: "In everlasting remembrance shall the righteous be." (Psalm 111:6)
 
Note: The above text was posted on the Facebook Group of the Shrewsbury Orthodox Church.

Η ονομασία της Τρίτης

 
Η λέξη για την ημέρα Τρίτη στις ευρωπαϊκές γλώσσες συχνά αντανακλά αρχαίες θρησκευτικές παραδόσεις.
 

Σε ρομανικές ή λατινογενείς γλώσσες, όπως τα ισπανικά (martes), τα γαλλικά (mardi) και τα ιταλικά (martedì), η ονομασία προέρχεται από το λατινικό «dies Martis», που σημαίνει «ημέρα του Άρη», του ρωμαϊκού θεού του πολέμου.
 
Στις γερμανικές γλώσσες, η ημέρα συνδέεται αντίθετα με τον Τύρ, τον σκανδιναβικό θεό του πολέμου, δίνοντάς μας λέξεις όπως Tuesday στα αγγλικά και Dienstag στα γερμανικά.
 
Σε άλλα μέρη της Ευρώπης, η ονομασία ακολουθεί ένα αριθμητικό σύστημα: σε σλαβικές γλώσσες σημαίνει απλώς «δεύτερη ημέρα», ενώ στα ελληνικά και στα τουρκικά σημαίνει «τρίτη ημέρα», αντικατοπτρίζοντας διαφορετικές παραδόσεις στην αρίθμηση των ημερών της εβδομάδας.

Ο κόπος της αγάπης

 
Σε μια σκήτη του Αγίου Όρους, ένας υποτακτικός που ήθελε να περιποιηθεί τον Γέροντά του, βγήκε στο βουνό να μαζέψει χόρτα. Από άγνοια, όμως, μάζεψε κάποια χόρτα που ήταν εξαιρετικά πικρά, σχεδόν δηλητηριώδη στη γεύση.
 

Μαγείρεψε τα χόρτα και τα σέρβιρε στον Γέροντα. Εκείνος άρχισε να τρώει σιωπηλός. Έφαγε όλο το πιάτο του χωρίς να αλλάξει η έκφραση του προσώπου του.
​
Όταν ο υποτακτικός πήγε να φάει τα υπόλοιπα, με την πρώτη μπουκιά κόντεψε να πνιγεί από την πικράδα. «Γέροντα!» φώναξε έντρομος. «Αυτό είναι φαρμάκι! Γιατί δεν μου είπατε τίποτα; Γιατί το φάγατε όλο;»
 
​Ο Γέροντας τον κοίταξε με απέραντη γαλήνη και του είπε:
 
​«Παιδί μου, εσύ κόπιασες να τα μαζέψεις, εσύ άναψες τη φωτιά, εσύ τα μαγείρεψες με αγάπη για να με ταΐσεις. Ποιος είμαι εγώ που θα σου έλεγα ότι ο κόπος της αγάπης σου είναι πικρός; Μου έφτανε η γλυκάδα της πρόθεσής σου, η πικράδα των χόρτων δεν είχε σημασία».