Vyronas - The Athens Suburb

 
On 16 April 1924, Henry Morgenthau, President of the Refugees’ Settlement Commission, officially named the new settlement “Vyronas”. It was named in honour of Lord Byron who had died at Missolonghi, in the cause of Greek independence, on 19 April 1824.
 

The new settlement sat 3 kilometres south east of the centre of Athens and spread towards the slopes of Mount Hymettus. In 1920, the population of Athens was 292,000; by 1924 it had jumped to about 450,000 following an influx of refugees from Ionia - what is now the western coast of Turkey.
                       
«Η Ιωνία τίναξε την ανθισμένη ποδιά της και τα λουλούδια πέσανε κάτω από τον Υμηττό» έγραψε ο Μενέλαος Λουντέμης το 1924.
 
"Ionia shook her flowery apron and the flowers fell below Hymettus" wrote the famous Greek writer Menelaos Lountemis in 1924
 
The number of refugees coming to Greece from Ionia continued to increase: the Treaty of Lausanne of January 1923 made provision for a largescale exchange of populations between Greece and Turkey - Christians, coming one way; Muslims, going the other. Estimates of the number of Christians coming to Greece vary between 1.2 million and 1.5 million.
 
The experience of the refugees entering Greece was typically that they would spend several months in refugee camps before being offered the most basic homes on what was, at the time, often uncultivated land or land on which livings had barely been scratched.
 
At least, the refugees could move out of the tents and shacks in which they had been living and had somewhere to start rebuilding their lives and communities. The new homes were built close together; the community built its own school and church.
 
It has often struck me that the architect who designed these simple homes might have been a nine-year old boy with a pencil and ruler. The front elevation of his design was for a small single storey dwelling, with a front door, on either side of which was a small square window. The floor plan would have shown two rooms, one behind each window. As he warmed to the task, the boy went on to design some two storey properties as well, in a like manner, for larger or multi-generational families.
 

The boy architect probably didn’t give much thought to the building materials to be used and may not even have known the word “πλίθα”; in the same way I suspect most English people do not know the English word “adobe”; I didn’t know it until I wrote this article! It means a “mud brick”.
 
The attraction of the πλίθα was that it was cheap and quick to manufacture. It required:
 
Ø clay-rich earth (the binding material)
Ø sand (to prevent cracking)
Ø straw (fibres that strengthen the brick)
Ø water (to form the paste)
 
It was dried in the sun, and did not need to be fired in a kiln.
 
What was necessary, however, was the application of thick coats of plaster to keep the homes water-tight. The few remaining homes of this era have an accordingly ‘lumpy’ appearance.
 
When the new homes were handed over, they were often incomplete - lacking doors and windows. But the refugees were resourceful people and it is easy to imagine the spirit of generosity in which the members of the new community helped one another. These were people who worked hard and rebuilt new lives from almost nothing. I have heard warming stories of wonderful gardens made behind these simple homes; many refugees had brought seeds and shoots of their favourite flowers, trees and herbs from their old homes and these took root here.
 
Athens is now a vast urban sprawl: Vyronas is regarded as an inner-suburb of Athens. It has been a municipality in its own right since 1934. It would be unrecognisable to the earliest residents: almost all the original homes were replaced by concrete “πολυκατοικίες” - “apartment blocks” in the1950s and 60s. They, in turn, are now showing their age.
 
What Vyronas retains is a strong sense of identity, community and historical resonance. Next time you are in Athens, pay it a visit perhaps, wander off the usual tourist track.
 
Richard Devereux

Χριστιανός και Σταυρός

 
Χριστιανός σημαίνει μικρός Χριστός κι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος, ἄρα χριστιανός εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ σταυροῦ.
 

Γι᾿ αὐτό εἶναι ἀνάρμοστο καί ξένο στόν χριστιανό νά ἀναζητᾶ τίς εὐκολίες καί τήν ἀνάπαυση.
 
Ὁ Κύριός σου καρφώθηκε στό σταυρό κι ἐσύ ἐπιζητᾶς τήν ἄνεση καί ζῆς μέ πολυτέλεια;
 
Ἄν ἀγαπᾶς τόν Κύριό σου, πέθανε ὅπως Ἐκεῖνος. Σταύρωνε τόν ἑαυτό σου, ἔστω κι ἄν δέν σέ σταυρώνει κανείς.
 
Καί σταυρός εἶναι ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς κακίας καί τῆς ζήλειας σου. Σταυρώνεις τό «ἐγώ» σου, ὅταν ἀρνεῖσαι νά ἱκανοποιήσεις τίς κακές ἐπιθυμίες σου.
 
Κρεμᾶς τόν ἑαυτό σου στό σταυρό, ὅταν ἀφήνεις τόν Θεό νά κατευθύνει τή ζωή σου χωρίς τίς δικές σου λογικές παρεμβάσεις.
 
Πεθαίνεις σάν τόν Κύριό σου, ὅταν ὑποτάσσεσαι στό θέλημά Του, χωρίς τά ἀτέλειωτα «γιατί».
 
Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Biblical rivers

 
The Bible mentions several important rivers that played a key role in history and God’s plan.
 

Rivers like the Jordan River, Nile River, Tigris River, and Euphrates River were not just geographical locations - they were places where powerful biblical events happened.
 
The Jordan River is where Jesus Christ was baptized. The Nile River is connected with the story of Moses and the deliverance of Israel from Egypt.
 
The Tigris and Euphrates rivers are mentioned in the description of the Garden of Eden and the ancient lands of Mesopotamia.
 
These rivers remind us that the Bible is rooted in real places and real history, showing how God worked through nations, lands, and people to fulfil His divine purpose. 🌍✝️

Δικαιοσύνη: Μια ουτοπία

 
Σε συνέχεια προηγουμένου μου κειμένου και με βάση τα όσα συμβαίνουν στη δικαιοσύνη στην Ελλάδα και γενικώς στον διεθνή χώρο επιβεβαιώνεται η φιλοσοφική άποψη πως η απόδοσή της αποτελεί ουτοπία. Κατά τον Άγγλο πολιτικό και φιλόσοφο Τόμας Μορ, θύμα της εκ μέρους του προασπίσεως της δικαιοσύνης έναντι της κρατικής εξουσίας, η ουτοπία (ου τόπος) αποτελεί μια ιδέα, θεωρία ή επιδίωξη που βρίσκεται τελείως εκτός πραγματικότητας.
 

Ο Πλάτωνας, συγκλονισμένος από την άδικη καταδικαστική απόφαση σε βάρος του διδασκάλου του Σωκράτη, δημιουργεί τη δική του ουτοπία στην «Πολιτεία» του, έργο το οποίο στην εποχή της Αναγέννησης ενέπνευσε τις ουτοπίες δικαιοσύνης, πλην αυτής του Μορ, των Τομάζο Καμπανέλα και Φράνσις Μπέικον. Ο καθηγητής Χανς Κέλσεν (1881 - 1973) στο πόνημά του «Τί είναι δικαιοσύνη;» (1953) αρνείται την δικαιοσύνη ως αντικειμενική αξία, επειδή η γνώση αυτής -όπως η γνώση όλων των αντικειμενικών αξιών- δεν είναι επιστημονικά δυνατή.
 
Πιο πρακτικός ο Γάλλος φιλόσοφος Μοντεσκιέ (1689-1755), στο έργο του «Το πνεύμα των Νόμων», θεωρεί ότι σε μια ευνομούμενη Πολιτεία υπάρχουν τρεις εξουσίες, η Εκτελεστική, η Νομοθετική και η Δικαστική. Από αυτές, όπως σημειώνει, η πιο αδύναμη είναι η δικαστική, αφού είναι υποχρεωμένη να αποφασίζει με βάση τις αποφάσεις της νομοθετικής εξουσίας, έστω και αν αυτές είναι άδικες, και να τις εκτελεί χρησιμοποιώντας την εκτελεστική εξουσία, χωρίς την οποία είναι ασήμαντη. Επί πλέον η ιστορία αποδεικνύει ότι η εκτελεστική εξουσία   έχει την τάση να καταχράται την ισχύ της και να χρησιμοποιεί την δικαστική για να προωθεί τις αποφάσεις της, έστω και αν αυτές είναι σε βάρος του λαού. Η προσπάθεια της χειραγώγησης της δικαιοσύνης φαίνεται και στις ΗΠΑ, όπου η ζωή εκατομμυρίων πολιτών εξαρτάται από τις τελεσίδικες αποφάσεις εννέα ισοβίων δικαστών, που αποτελούν το ανώτατο δικαστήριο. Λόγω της ισχύος αυτών των ανωτάτων δικαστών ιδιώτες, κόμματα και  ιδεολογικά λόμπις δαπανούν δεκάδες εκατομμυρίων για την υποστήριξη υποψηφίων ή / και για υπέρ αυτών αποφάσεις…
 
Δικαστές, οι οποίοι θυσίασαν τη θέση τους, τις ανέσεις τους, ακόμη και τη ζωή τους, διαφωνώντας, για λόγους συνειδήσεως,  με την κρατική εξουσία, έχουν μείνει στην Ιστορία ως μάρτυρες της Δικαιοσύνης. Ο προαναφερθείς Τόμας Μορ, ως πρωθυπουργός, για λόγους θρησκευτικής συνειδήσεως -ήταν Ρωμαιοκαθολικός-  δεν δέχθηκε τον δεύτερο γάμο του βασιλιά Ερρίκου Η΄με την Άννα Μπολέϊν, ούτε δέχθηκε αυτός να γίνει αρχηγός της Εκκλησίας της Αγγλίας, για να την ποδηγετεί. Η άρνηση προς τον βασιλιά  του στοίχισε τη ζωή. Με απόφαση του Ερρίκου εκτελέστηκε δι’ αποκεφαλισμού και κατασχέθηκε η περιουσία του.
 
Πριν κάποιους αιώνες από το γεγονός αυτό ο βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Στ΄ ο σοφός (866-912) θέλησε να τελέσει τέταρτο γάμο και ο πατριάρχης Νικόλαος ο Μυστικός αντέδρασε, με συνέπεια να εξοριστεί και να κατασχεθεί η περιουσία του. Κατά την βαυαροκρατία  οι δικαστές Τερτσέτης και Πολυζωίδης αρνήθηκαν να υπογράψουν την καταδίκη εις θάνατον δια καρατομήσεως των Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα. Συνέπεια να προπηλακιστούν και να φυλακιστούν. Επί δικτατορίας των συνταγματαρχών ο τότε Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) Μιχαήλ Στασινόπουλος ακύρωσε την δια συντακτικής πράξεως απόφαση της δικτατορίας για απολύσεις δικαστών, μην αναγνωρίζοντας, εμμέσως πλην σαφώς, τη νομιμότητα του δικτατορικού καθεστώτος. Το κόστος γι’ αυτόν ήταν να χάσει τη θέση του.
 
Στην Ελλάδα, από τη δημιουργία του κράτους, το 1830, έως  πρόσφατα η εκτελεστική εξουσία διόριζε την ηγεσία της δικαστικής εξουσίας, με συνέπεια να μην υπάρχει το τεκμήριο της αντικειμενικότητας αυτής. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη άλλαξε τη μορφή της επιλογής, χωρίς να αλλάξει την ουσία της. Παράδειγμα, πρόσφατα, μετά από πρόταση του  Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Γ. Φλωρίδη, πρώην υπουργού και υψηλόβαθμου στελέχους  του ΠΑΣΟΚ,  επελέγη ως Πρόεδρος του ΣτΕ ο Μιχαήλ Πικραμένος, παρά το ότι στη διαδικασία προεπιλογής περισσότερες ψήφους είχε ο Διομήδης Κυριόπουλος! Δικαίως ο κ. Πικραμένος ευχαρίστησε την Πολιτεία γιατί τον τίμησε με την ανάληψη της Προεδρίας του ΣτΕ.
 
Σε λίγο καιρό από την εκλογή του κ. Πικραμένου ήλθε στην ολομέλεια του ΣτΕ η κρίση για την συνταγματικότητα του Νόμου 5089/2024 «περί δικαιώματος σύναψης πολιτικού γάμου σε πρόσωπα του ιδίου φύλου, καθώς επίσης του δικαιώματος εγγάμων ομόφυλων ζευγαριών προς υιοθεσία ανηλίκου». Η επί προεδρίας του κ. Πικραμένου πλειοψηφία της Ολομελείας του ΣτΕ  απεφάνθη ότι «ο εν λόγω Νόμος δεν αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 21, παράγραφος 1 του Συντάγματος, περί προστασίας του γάμου, της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας». Η απόφαση στην ουσία της υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη του παιδιού από μάνα και πατέρα είναι το ίδιο με την ανάπτυξή του από ζεύγος ομόφυλων! Και μάλιστα σημειώνει η πλειοψηφία των μελών του ΣτΕ, το απολύτως παράλογο, πως «οι θεσμοί γάμου και οικογένειας δεν παραμένουν στατικοί και αναλλοίωτοι στη διαδρομή του χρόνου».
 
Η ύπαρξη ολιγαρίθμων αλλά ισχυρών οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά ομάδων πίεσης, που σκοπό έχουν να επιβάλουν στην εξουσία την ιδεολογία τους και τις ιδιαιτερότητές τους, τις οποίες χαρακτηρίζουν «δικαιώματα», δεν αποτελεί  επιστημονικό τεκμήριο ότι στον χρόνο αλλοιώνεται ο θεσμός του γάμου, ως ένωση ανδρός και γυναικός. Είναι ως να υποστηρίζεται ότι συν τω χρόνω ο νόμος της βαρύτητας εξελίσσεται! Ο γάμος δεν είναι μόνο θεσμός, είναι προ πάντων νόμος ηθικός και κοινωνικός για να υπάρχει κοινωνία και συνέχειά της.
 
Η διαχρονική έλλειψη δικαιοσύνης, η επιβολή του δικαίου του ισχυρού  και η τιμωρία όποιων αντιστέκονται στην αδικία και θυσιάζονται γι’ αυτήν, είναι γεγονότα, που προκαλούν θλίψη και απαισιοδοξία. Τελικά  υπάρχει ελπίδα; Δεν υπάρχει ελπίδα από ηγεσίες πολιτικές, δικαστικές, κοινωνικές, που είναι κυριευμένες από άλογα πάθη, που δεν αντιλαμβάνονται και παραγνωρίζουν την χοϊκότητα και την προσωρινότητά τους. Υπάρχει ελπίδα από τον Θεό και τους αγίους Του. Στους ανθρώπους ο Θεός έδωσε τους Νόμους Του και παράλληλα το αυτεξούσιο, και την ελευθερία σκέψης και συνειδήσεως για τα έργα τους, για τα οποία και θα κριθούν. Οι Άγιοί Του αποτελούν εστίες αντίστασης στην παρακμή και στον όλεθρο.
 
Η διαπίστωση του Ντοστογιέφσκι είναι πως «χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται» και η προτροπή του Ιερού Αυγουστίνου είναι «αγάπα τον Θεό και κάμε ό,τι θες». Όπως είπε στο Α΄ Συνέδριο των Καλαβρύτων «Ορθόδοξη Σκέψη και Δικαιοσύνη» (28-30/5/ 2004) ο καθηγητής Σταύρος Πάνου «Η δικαιοσύνη του Θεού ταυτίζεται με την αγάπη, γιατί εκφράζει το οδοιπορικό της ανθρώπινης σωτηρίας» (Βλ. πρκτ. Εκδ. Αρμός, Αθήνα, 2005, σελ. 28). Η αγάπη στον Θεό και στον συνάνθρωπο είναι το μεγάλο μυστικό της ειρηνικής και δίκαιης ζωής, αλλά παραμένει η μεγάλη άγνωστος, αφού νικιέται  από τον εγωισμό και την αυτονόμηση του ανθρώπου από τον Θεό. Χωρίς όμως να επικρατήσει η αγάπη στις ψυχές δεν μπορεί να υπάρχει δικαιοσύνη, να υπάρχει σωτηρία ανθρώπου και κοινωνίας.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ρεκόρ στην... Αγάπη

 
Κατά τη χθεσινή ημέρα, Κυριακή του Πάσχα, τελέσαμε τον Εσπερινό της Αγάπης στον Ελληνορθόδοξο Ιερό Ναό Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol.
 

Για πρώτη φορά σε ανάλογη Ακολουθία είχαμε την ευκαιρία να αναγνώσουμε το Ιερό Ευαγγέλιο σε δώδεκα (12) γλώσσες και διαλέκτους.
 

Αυτές είναι οι εξής, σύμφωνα με τη σειρά που αναγνώσθηκαν: Πρωτότυπη γλώσσα της Καινής Διαθήκης, Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Ουαλικά, Αραβικά, Νέα Ελληνικά, Γεωργιανά, Ποντιακά.

 
Θερμές ευχαριστίες οφείλουμε στους αναγνώστες, που δέχθηκαν με προθυμία να αναλάβουν το ιερό αυτό έργο.

Χριστός Ανέστη

 

Ο Επιτάφιος του Bristol

 
Στην Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol στολίσθηκε χθες, σύμφωνα με την Παράδοσή μας, ο καθιερωμένος Επιτάφιος. Κυρίες και δεσποινίδες της Κοινότητας εργάσθηκαν συλλογικά και συντονισμένα και προσέφεραν ένα όμορφο καλλιτέχνημα.
 

Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής η εκκλησία γέμισε ασφυκτικά με Ομογενείς που ήθελαν να βιώσουν λειτουργικά το ύψιστο γεγονός της Καθόδου του Κυρίου στον Άδη.

 
Τώρα παραμένουμε σε στάση σιωπής και προσευχής, εν αναμονή της Αναστάσεως του Κυρίου, που φυσικά χαρακτηρίζεται ως το κεντρικό, θριαμβευτικό γεγονός της χριστιανικής πίστης, σηματοδοτώντας τη νίκη της ζωής κατά του θανάτου.