skip to main |
skip to sidebar
Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν
με.
Όλα πιο καθαρά μπροστά
μου. Την ομίχλη του ο Άθωνας την στολίζεται μονάχος. Και κείνη δεν
παραπονιέται… Στην κορυφή της Μεταμόρφωσης προτιμά να παραμένει σαν άλλος
μετανοημένος μαθητής… Καλόν ημάς εστί ώδε είναι…
Βήματα απαράλλαχτα,
μετρημένα τώρα στο μονοπάτι του Ουρανού… Πατήματα στο χώμα, σκαμμένοι
οδοδείκτες για το κελί του Αγίου. Η γη κρατά στο φόρεμά της, μονάχα όσα με
φιλότιμο πόνο και πίστη χαράχτηκαν απάνω της. Για τα άλλα βρίσκει χώμα ξερικό
και τα απαλείφει στη στιγμή.
Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν
με.
Δεν λοξοδρομούν οι ψυχές
όταν ελπίζουν. Προσμένει ο Όσιος κεραστής με γλύκα και δροσιά να τις φιλέψει.
Φτάνω ξανά στην αυλή της Παναγούδας. Οι αισθήσεις, ακονισμένες ψάχνουν για
ακήρατες πλευρές του Δεσπότη Χριστού να τον ψηλαφίσουν. Οι μνήμες ερημήτικα πουλιά ταξιδευτές, σαν τον Όλετ τον
φτερωτό προσκυνητή που άφοβα ακόμα τρώει και πίνει απ’ τη χούφτα του Αγίου.
Θαύματα και θαυμάσια ίχνη του Γέροντα τόσα χρόνια μετά. Σαν να μην κύλησε ποτέ
ο χρόνος. Όλα όπως τα άφησε, όλα όπως τα ευλόγησε. Όλα όπως τα οικονομεί.
Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν
με.
Τώρα στην αγιόκαρπη γη
τυπώνονται ίχνη από γόνατα. Μυριαρίθμητα ζευγάρια γόνατα, που στέκουν στην
μεγάλη σειρά της ευγνωμοσύνης, καρτερώντας με υπομονή και δάκρυα, λίγο-λίγο να
φτάσει η ώρα που θα τον συναντήσουν, μετανοίζοντας στο μέρος της καρδιάς του, που εκείνος έλεγε
πως είναι πολύ μικρή για να χωρέσει την απέραντη αγάπη του Κυρίου. Κι όμως
αυτήν την καρδιά την πλάτυνε τόσο ο Χριστός, που πάνω της ανάπαυσε και λύτρωσε
έναν Παράδεισο ψυχές…
Ζήλεψαν τώρα τα χείλη τα
ευλογημένα γόνατα. Πόθησαν κι αυτά να συναντηθούν με το ευωδιαστό χώμα στο
ταπεινό του κιβούρι, στη σκιά του
Παρθένου μαθητή, στου Θεολόγου το μοναστηράκι.
Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν
με.
Ξανά στην ταπεινή καλύβη
του Γέροντα. Παραμονές της Αγίας Ευφημίας. Μαζί κάνουν στρωτές μπρος στη χάρτινη εικονίτσα της Αγίας
Τριάδας, όπως εκείνο το πρωινό μετά την
ενάτη στο κελί, στον Τίμιο Σταυρό ήταν τότε. Και ύστερα ξανακάθονται, εκείνη
στο σκαμνί κι αυτός στο μπαουλάκι του, να μιλήσουν για τα φριχτά μαρτύριά της
και το αντιδόξασμα του Ουρανού.
Δεν σταματά του θέρους η
καμπάνα να διαλαλεί την Αγία μνήμη. Δεν
σταματά το συναξάρι να αφήνει χώρο για νέους αθλητές, για νέες παρηγορίες,
νέους στρατιώτες παρακλήτους. Γεμάτος από κορυφές και ψηλώματα λιόχαρα ο Ιούλης.
Στις έντεκα η Αγία Ευφημούλα! Μια μέρα ύστερα ο ασκητής της Παναγούδας, του
Θεού ο ασυρματιστής, ένσαρκος Άγγελος κι αυτός σαν τον Θεσβίτη. Χωρίς πύρινο
άρμα όμως στο δρομολόι του Ουρανού… Παναγούδα –Σουρωτή.
Με μάτια σφαλιστά και στα
χείλη η ευχή του Ιησού δια πρεσβειών του.
Τόσο βαστάει τούτη η
διαδρομή…
Νώντας Σκοπετέας
Το βίντεο είναι εδώ
Στην Ελληνορθόδοξη
Κοινότητά μας, των Απ. Πέτρου & Παύλου στο Bristol,
διανύουμε την 5η χρονιά των Πνευματικών Συνάξεων. Η τέταρτη ομιλία για
φέτος, μέσα στο πλαίσιο των Πνευματικών Συνάξεων, δόθηκε χθες, Κυριακή 12η
Ιουλίου 2026, με μεγάλη επιτυχία.
Ομιλητής ήταν το διακεκριμένο
μέλος της Κοινότητας Σοφοκλής Zανός, Ναυπηγός,
ο οποίος παρουσίασε -με επιστημοσύνη και γλαφυρότητα- το εξαιρετικά ενδιαφέρον
θέμα: «Η Ναυτική Παράδοση του Ελληνισμού».
Το βίντεο της ομιλίας είναι
εδώ
The Ancient
Greeks were the first Europeans to invent an alphabet, paving the way for all
modern European languages!
Their writing
evolved from mysterious origins - some say it began with Proto-Greek speakers
as early as 2500 BC, others believe it came even earlier!
Imagine how this
ancient alphabet shaped the way we communicate today!
Η Ελληνορθόδοξη
Κοινότητα των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol
συνεχίζει και φέτος τον επιτυχημένο θεσμό των Πνευματικών Συνάξεων,
προσφέροντας ευκαιρίες πνευματικής καλλιέργειας, γνώσης και δημιουργικού
διαλόγου. Την Κυριακή 12 Ιουλίου 2026, στις 12.15 μ.μ. (ώρα Αγγλίας) και
2.15 μ.μ. (ώρα Ελλάδος και Κύπρου), έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε τον κ.
Σοφοκλή Ζανό, Ναυπηγό, ο οποίος θα αναπτύξει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον και ακραιφνώς
ελληνικό θέμα. Όσοι δεν έχουν τη δυνατότητα να παρευρεθούν στον Ιερό Ναό θα
μπορούν να παρακολουθήσουν τη σύναξη ζωντανά μέσω της διαδικτυακής μετάδοσης
της Κοινότητάς μας.
Η
ομιλία με θέμα «Η Ναυτική Παράδοση του Ελληνισμού» θα αναδείξει τη
διαχρονική σχέση του Ελληνισμού με τη θάλασσα, από την αρχαιότητα έως τη
σύγχρονη εποχή. Μέσα από ιστορικές αναφορές, ναυπηγικά στοιχεία και
πολιτισμικές προσεγγίσεις, θα παρουσιαστεί ο καθοριστικός ρόλος της ελληνικής
ναυτοσύνης στη διαμόρφωση της ιστορίας, του εμπορίου, της επικοινωνίας των λαών
και της διάδοσης του ελληνικού πολιτισμού. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα επίκαιρη
και ενδιαφέρουσα εισήγηση, η οποία αναδεικνύει μια από τις σημαντικότερες
πτυχές της ταυτότητας και της διαχρονικής προσφοράς του Ελληνισμού στον κόσμο.
A distinguished
theological, ecumenical and ecclesiastical personality, namely The Revd Canon
Dr William Taylor, an Anglican Priest and eminent scholar, has died in Guy's
Hospital at around 11:00 am on Tuesday 7th July.
The Revd Canon Dr
William Taylor was the Chairman of the Anglican and Eastern Churches
Association and Vicar of St John Notting Hill. He had worked and lived in
Jordan, Cairo, and Turkey; served in parishes in England, as a Chaplain in the
Middle East, on the ecumenical staff of the Archbishop of Canterbury at Lambeth
Palace, and as Dean of Portsmouth Cathedral.
He had travelled and
lectured extensively throughout the Middle East and Central Asia. A linguist by
training and inclination, his languages included Syriac, Arabic, and
Turkish.
His publications
include Light from the East, Christians in the Holy Land (ed), Ahl al Dhimmi: A
Study of minorities in Islam, Christianity in Iraq, Antioch and Canterbury, and
Narratives of Identity - a copy of which was presented to HRH The Prince of
Wales in 2013 - and Turkey, Looking Behind and Before (ed).
His Ph.D, from SOAS, is
on the dhimmi system of the Orthodox Churches in the late Ottoman Empire.
Fr William requested
that his body be donated to The London Anatomy Office for anatomical
examination.
May his memory be eternal.
Photo: Fr.
William (on the left) on Friday 1st February 2019 at his Church of St. John in
London, during the official presentation of the publication of Dr. Demetris
Salapatas’ Doctoral Thesis.
Ίσως κάποιος αναρωτηθεί.
Γιατί ένας ασκητικός Μάρτυρας, ο σήμερα εορταζόμενος Άγιος Προκόπιος, που δεν
παντρεύτηκε ποτέ, να είναι ο προστάτης του Γάμου;
Η απάντηση κρύβεται στην ίδια
την ουσία του γάμου. Ο γάμος απαιτεί θυσία. Για να ζήσουν δύο άνθρωποι αρμονικά
κάτω από την ίδια στέγη, πρέπει να «πεθάνει» το εγώ τους και να γεννηθεί το
«εμείς». Ο Άγιος Προκόπιος, που θυσίασε τη ζωή του από αγάπη για τον Χριστό,
διδάσκει στους συζύγους αυτό ακριβώς το θυσιαστικό πνεύμα. Χωρίς αμοιβαίες
υποχωρήσεις, χωρίς συγχώρεση και χωρίς το μαρτυρικό φρόνημα της υπομονής, ο
γάμος δεν μπορεί να ριζώσει.
Η Μνεία στην
Ακολουθία
Κατά την αφαίρεση των
στεφάνων, ο ιερέας εύχεται:
«...ο ευλογήσας τον εν Κανά
της Γαλιλαίας γάμον... παράλαβε τους στεφάνους αυτών εν τη Βασιλεία σου... διά
των πρεσβειών... του αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Προκοπίου...»!
Είναι η στιγμή που τα στέφανα
της γης -που συμβολίζουν τη δόξα αλλά και το μαρτύριο της κοινής ζωής-
παραδίδονται στα χέρια του Θεού για να γίνουν αιώνια. Ο Άγιος Προκόπιος
στέκεται εκεί ως εγγυητής, πρεσβεύοντας στον Κύριο να κρατήσει την αγάπη του
ζευγαριού άσβεστη, προστατεύοντας το σπιτικό τους από κάθε κλονισμό.
Ας επικαλούμαστε τον Άγιο
Προκόπιο όχι μόνο την ημέρα του γάμου, αλλά σε κάθε δύσκολη στιγμή της
οικογενειακής ζωής. Στις ώρες της παρεξήγησης, της κόπωσης ή της δοκιμασίας, η
προσευχή στον Άγιο της «προκοπής» μπορεί να φέρει τη γαλήνη, θυμίζοντάς μας ότι
ο γάμος είναι ένας κοινός αγώνας που με τη χάρη του Θεού πάντα οδηγεί στην
ανάσταση.
Σε λίγες ημέρες ένα
κανούργιο έργο θα προβληθεί στους κινηματογράφους στην Αγγλία. Είναι η Οδύσσεια
του Ομήρου.
Η εν λόγω ταινία διαφημίζεται
πολύ τελευταία. Μια έμμεση διαφήμιση είναι και ο πίνακας της παρούσας ανάρτησης,
από σταθμό του μετρό στο Λονδίνο.
