Η γιορτή του Αγίου Φανουρίου

 

...μέσα από τα μάτια ενός παιδιού

 
Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση έλαβα από την ανιψιά μου, Ελένη Θεοδώρου, μαθήτρια της Α΄ Γυμνασίου, κόρη του Δημήτρη και της αδελφής μου Μαρίας και αδελφή της Αλτάνας, ένα όμορφο και πολύ προσωπικό δώρο. Με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Φανουρίου, η Ελένη ζωγράφισε με το χέρι της την εικόνα του Αγίου και έγραψε ένα μικρό ποίημα αφιερωμένο σε εκείνον. Μου έστειλε, μάλιστα, τα έργα της μαζί με τη φωτογραφία της φανουρόπιτας που ετοίμασαν στο σπίτι τους προς τιμήν του Αγίου.
 

Η παιδική ζωγραφιά και οι απλοί, αυθόρμητοι στίχοι της έχουν τη δική τους ξεχωριστή ομορφιά. Μέσα από αυτά διακρίνεται η αγάπη ενός παιδιού προς τον Άγιο και η επιθυμία του να εκφράσει με τον δικό του τρόπο την πίστη και την προσευχή του. Ιδιαίτερα όμορφη είναι η σκέψη που αποτυπώνει στο ποίημά της, ζητώντας από τον Άγιο Φανούριο να φανερώσει «το καλό σ’ όλον αυτόν τον χριστιανικό και μη τούτο δικό σου κόσμο». Είναι μια απλή παιδική ευχή, που όμως κρύβει μέσα της αγάπη και καλοσύνη για ολόκληρο τον κόσμο.

Φυσικά, από τον εορτασμό δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και η φανουρόπιτα, ένα αγαπημένο έθιμο που έχει συνδεθεί στενά στη Νεοελληνική Ορθόδοξη Παράδοση με τη μνήμη του Αγίου Φανουρίου. Η παρασκευή και η προσφορά της γίνεται με ευλάβεια και προσευχή, καθώς οι πιστοί επικαλούνται τη βοήθεια και τις πρεσβείες του Αγίου. Είναι ιδιαίτερα όμορφο όταν τέτοιες παραδόσεις περνούν από τη μία γενιά στην άλλη και τα παιδιά συμμετέχουν σε αυτές όχι απλώς ως θεατές, αλλά δημιουργικά, με τη ζωγραφική, τον λόγο, την προσευχή και τη χαρά τους.
 

Χρόνια πολλά για την εορτή του Αγίου Φανουρίου! Είθε ο Άγιος να πρεσβεύει για όλους μας και να φανερώνει πάντοτε στη ζωή μας ό,τι είναι αληθινό, καλό και ωφέλιμο. Και στην αγαπημένη μας Ελένη ευχόμαστε να συνεχίσει να δημιουργεί με την ίδια παιδική καθαρότητα, ευαισθησία και αγάπη!

Στίχοι θερινοί

 
ΚΗΠΟΣ ΕΝ... ΘΕΡΜΩ

 
Πήρα τα χαρτιά μου αγκαλιά
Και βγήκα στον κήπο
Τα άπλωσα άτακτα
σε ένα τραπεζάκι της αυλής
 
Ήθελα να νιώσουν το αεράκι
Από την κοντινή κέλτικη θάλασσα
Και να ακούσουν τους γλάρους
Μα και τον ήχο από τα αερόστατα
 
Μάζεψα μωβένια μύρτιλα
Και τα σκόρπισα πάνω τους
Μαζί με ροδοπέταλα
Και άνθη από γιασεμί ευωδιαστό
 
Το χρώμα του ουρανού
Θύμιζε άλλο τόπο
Κάπως μακρινό
Αλλά ιδιαίτερα γνώριμο
 
Ο βασιλιάς ήλιος
Έπαιζε παιχνίδια
Με τα λιγοστά
Αλλά γοργόφτερα σύννεφα
 
Και τότε…
Τα χαρτιά άρχισαν να κινούνται
Και να μιλούν
Σε μια γλώσσα άγραφη ακόμα
 
Έμεινα εκεί… ακίνητος
Να κοιτάζω
Να ακούω
Και να υπομειδιώ
 
Η πολυπόθητη διακοινωνία
Μεταξύ υλικής και άυλης
Πραγματικότητας
Είχε ήδη ξεκινήσει
 
 
Τάσος Βυζάντιος
Bristol, 30 Ιουλίου 2026

Οι γλώσσες του κόσμου

 
Οι γλώσσες αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της πολιτιστικής ταυτότητας των λαών και συγχρόνως ένα πολύτιμο μέσο επικοινωνίας και αλληλοκατανόησης. Το εικονίδιο παρουσιάζει είκοσι από τις γλώσσες που έχουν επίσημη αναγνώριση σε διάφορες χώρες του κόσμου, με κριτήριο τον αριθμό των κρατών στα οποία χρησιμοποιούνται ως επίσημες γλώσσες. Στις πρώτες θέσεις συναντούμε τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα αραβικά και τα ισπανικά, γεγονός που αντανακλά ιστορικές, πολιτικές και πολιτιστικές εξελίξεις που διαμόρφωσαν τον σημερινό γλωσσικό χάρτη του πλανήτη.
 

Πίσω, όμως, από κάθε γλώσσα βρίσκεται ένας ολόκληρος κόσμος: ιστορία, παραδόσεις, λογοτεχνία, θρησκευτική και πνευματική κληρονομιά, τρόπος σκέψης και καθημερινής ζωής. Η γλωσσική πολυμορφία της ανθρωπότητας μάς υπενθυμίζει ότι η διαφορετικότητα δεν αποτελεί εμπόδιο στην επικοινωνία, αλλά πλούτο που αξίζει να γνωρίζουμε και να σεβόμαστε. Μαθαίνοντας μια άλλη γλώσσα, δεν αποκτούμε απλώς έναν διαφορετικό τρόπο να εκφράζουμε τις ίδιες σκέψεις· ανοίγουμε ένα παράθυρο προς έναν άλλο πολιτισμό και δημιουργούμε γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους και στους λαούς.

Ο πειρασμός ισχύος της εξουσίας

 
Ο πειρασμός της εξουσίας να εφαρμόζει την ισχύν της για επίλυση ζητημάτων έχει πηγή τον εγωισμό και δελεάζει ιδιαίτερα τους ηγέτες των ισχυρών κρατών, αλλά και γενικά όσους κατέχουν εξουσία. Η καταπολέμηση αυτού του πειρασμού θα ήταν απλή αν οι κατέχοντες την εξουσία ακολουθούσαν μιαν απλή συνταγή. Αυτή όμως στην πράξη αποδεικνύεται ανεφάρμοστη από τον Κάιν έως σήμερα. Το δέλεαρ είναι τόσο ισχυρό που αυτή η συνταγή αγνοείται, παραβλέπεται, περιφρονείται. Η γλύκα της εξουσίας, ο πειρασμός της κατάληψης  της, η επιβολή δια της ισχύος ή της διαβολής είναι πειρασμοί ανίκητοι στον κοσμικό άνθρωπο. Για την ψυχική αυτή κατάσταση ο Θεάνθρωπος Χριστός απευθυνόμενος στους μαθητές Του, τους είπε: «Γνωρίζετε ότι οι άρχοντες που ηγεμονεύουν στα έθνη συμπεριφέρονται ως εξουσιαστές τους, σα να τους ορίζουν και σα να είναι κτήματά τους, δούλοι τους. Όποιος όμως από εσάς θέλει να είναι μέγας να είναι ευεργετικός στους άλλους και όποιος θέλει να είναι πρώτος να ασκεί την εξουσία του με ταπεινοφροσύνη σα να είναι δούλος τους». Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Κένεντι είχε καλές ιδέες για την εφαρμογή της εξουσίας του, αλλά δολοφονήθηκε περίπου τρία χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του...
 

Οι άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη παρακολουθούμε με ανησυχία και με αδυναμία να αντιδράσουμε τους  λόγους και τις πράξεις του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ, που ιδεολογική βάση έχουν το ΜΑGA (Να ξαναγίνει μεγάλη η Αμερική) και στην ουσία τους είναι επιχειρήσεις επιβολής δια της ισχύος της μεγάλης αυτής χώρας των επιδιώξεών της σε ζητήματα, που έχουν παγκοσμίως σοβαρές επιπτώσεις, οικονομικές και όχι μόνο.
 
Ο Πρόεδρος Τραμπ είχε αρνητική κληρονομιά από τον προκάτοχό του Πρόεδρο Μπάϊντεν τον ηδονισμό και την παγκοσμιοποίηση που προωθούσε, καθώς και το φιάσκο του Αφγανιστάν, όπου, αφού οι ΗΠΑ κατανάλωσαν δισεκατομμύρια δολαρίων και υπήρξαν απώλειες προσωπικού των ιδίων των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, εγκατέλειψαν τους κατοίκους της χώρας και ιδιαίτερα τις γυναίκες έρμαια στη διάθεση των Ταλιμπάν.  Ενάντια σε αυτή την κληρονομιά ο Πρόεδρος Τραμπ  υποσχέθηκε ότι θα προσπαθεί να λύνει ειρηνικά τις υπάρχουσες ανά τον κόσμο διαφορές, ώστε να εξοικονομηθούν χρήματα υπέρ των πολιτών των ΗΠΑ.
 
Οι πράξεις του Προέδρου Τραμπ τον διαψεύδουν.  Εδώ και μήνες,  με την προτροπή του Ισραήλ και των εβραϊκών λόμπις, ενεπλάκη σε πόλεμο με το Ιράν, ο οποίος, έως σήμερα που γράφονται οι γραμμές αυτές, δεν έχει το επιθυμητό για τις ΗΠΑ αποτέλεσμα. Ενώ στην αρχή -28 Φεβρουαρίου 2026-, υπήρξαν εντυπωσιακά, για ΗΠΑ και Ισραήλ, αποτελέσματα, με τον φόνο του ανώτατου πολιτικού και θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ και μεγάλου μέρους της ηγεσίας της χώρας και με το κτύπημα στρατηγικών εγκαταστάσεων της χώρας σήμερα και μετά από πέντε μήνες το Ιράν όχι μόνο αντέχει, αλλά διαπραγματεύεται κιόλας με τις ΗΠΑ το καθεστώς των στενών του Ορμούζ, από τα οποία έχει άμεση εξάρτηση η παγκόσμια οικονομία! Σχεδιάζει να βάλει τέλος στο πέρασμα των στενών, κάτι όμως που σχεδιάζει και ο πρόεδρος Τραμπ! Στις 12 Ιουλίου 2026 ο Αμερικανός Πρόεδρος δήλωσε ότι θα επαναφέρει τον Ναυτικό Αποκλεισμό των Στενών, δηλαδή θα εμποδίζει τη διέλευση των πετρελαιοφόρων του Ιράν και των πελατών του και όλες οι άλλες χώρες θα έχουν ανοικτή πρόσβαση στα στενά, αλλά θα πληρώνουν στις ΗΠΑ το 20% της αξίας των διακινούμενων εμπορευμάτων, που θα είναι η αμοιβή των ΗΠΑ για την παροχή ασφάλειας στην πιο εύφλεκτη αυτή περιοχή του πλανήτη!
 
Έως σήμερα το Ιράν εξακολουθεί να δυσκολεύει τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ και δεν έχει καταστεί ασφαλής η ναυσιπλοΐα σε αυτά. Απειλεί επίσης ότι μελλοντικά θα υπάρξουν αντίποινα σε βάρος των ΗΠΑ και των χωρών που τις συνέδραμαν στις εναντίον του επιθέσεις. Σημειώνεται ότι ο περιορισμός της διέλευσης πετρελαίου από τα στενά του Ορμούζ προκαλεί ειδικότερα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σημαντική αύξηση στην τιμή του αργού πετρελαίου και επομένως της βενζίνης, με φυσικό αντίκτυπο σοβαρό πλήγμα στο βαλάντιο κυρίως των μικρομεσαίου εισοδήματος καταναλωτών.
 
Η επιθετική ενέργεια Ισραήλ και ΗΠΑ κατά του Ιράν είχε σκοπό την ανατροπή του καταπιεστικού ισλαμικού καθεστώτος και την καταστροφή των πυρηνικών υποδομών του, που αποτελούν απειλή για το Ισραήλ. Έως σήμερα το θεοκρατικό ιρανικό καθεστώς δεν κλονίστηκε και μάλλον κατέστη πιο καταπιεστικό στον ιρανικό λαό, είναι δε άγνωστο αν οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του καταστράφηκαν… Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ - Ιράν συνεχίζονται, αλλά ήδη ο κ. Τραμπ έχει ξοδέψει δισεκατομμύρια δολαρίων χωρίς ακόμη να υπάρξει αποτέλεσμα…
 
Μετά τις εξελίξεις και στο Ιράν οι σχέσεις του  Προέδρου Τραμπ με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου εξελίσσονται αρνητικά. Αιτία ότι οι ΗΠΑ δεν συμβαδίζουν πλέον με τις επιδιώξεις του Ισραήλ: Πρώτον επιδιώκουν ειρηνική λύση με το Ιράν, ενώ το Ισραήλ επιζητεί από τις ΗΠΑ την πλήρη καταστροφή των στρατιωτικών δομών της εν λόγω χώρας. Δεύτερον οι ΗΠΑ φαίνεται ότι στηρίζουν την Σαουδική Αραβία στην ανάπτυξη δυνατότητος εμπλουτισμού Ουρανίου, κάτι που αν συμβεί θα αλλάξει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και βεβαίως θα προκαλέσει σοβαρό πρόβλημα το Ισραήλ. Τρίτον δεν αποκλείουν οι ΗΠΑ να πουλήσουν στην Τουρκία τα εξελιγμένης τεχνολογίας μαχητικά αεροσκάφη F-35, κάτι που θα αυξήσει τον εκ Τουρκίας κίνδυνο για το Ισραήλ. Η τυχόν πώληση των F-35 στην Τουρκία βεβαίως θα φέρει σε δύσκολη θέση και την Ελλάδα. Τέταρτον ο Ντ. Τραμπ προχωρεί σε συμφωνία με την Χαμάς ερήμην του Ισραήλ! Ο Νετανιάχου μετέβη επειγόντως στην Ουάσινκτον και είχε μιαν κεκλεισμένων των θυρών συνάντηση με τον Πρόεδρο Τραμπ, από την οποία ουδέν ανακοινώθηκε. Η συμφωνία προβλέπει τον πλήρη αφοπλισμό της Χαμάς, αλλά και την πλήρη αποχώρηση των ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων από τη Γάζα. Αυτό η κυβέρνηση του Ισραήλ δεν το δέχεται.
 
Πέμπτο η κυβέρνηση των ΗΠΑ επιδιώκει την ειρήνευση στο Λίβανο, ενώ το Ισραήλ συνεχίζει να βομβαρδίζει περιοχές της χώρας και διατηρεί εντός αυτής στρατεύματα, έως ότου εκμηδενίσει τους μαχητές της Χεζμπολάχ, κάτι που δεν το έχει πετύχει έως τώρα. Έκτο το Ισραήλ ανησυχεί για το ότι ο Πρόεδρος Τραμπ θέλει καλές σχέσεις με τον τζιχαντιστή και σουνίτη Πρόεδρο  της Συρίας Αχμεντ Χουσεΐν αλ Σάραα, φανατικό εχθρό του Ισραήλ. Ο έκπτωτος Πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ ήταν Μουσουλμάνος Αλαουίτης, προσκείμενος στο Σιιτικό Ιράν. Ο σημερινός πρόσκειται προς την Σουνιτική Τουρκία του Ερντογάν, μέγα επίσης εχθρό του Ισραήλ, που έχει ήδη κατεχόμενα εδάφη στη Συρία, όπως και το Ισραήλ κατέχει τα υψίπεδα της, του Γκολάν. 
 
Πέραν της Μέσης Ανατολής, στη  Βενεζουέλα οι ΗΠΑ, στις 3 Ιανουαρίου 2026, με μια εντυπωσιακή ενέργεια κομάντος συνέλαβαν εντός του Προεδρικού μεγάρου τον Πρόεδρο της χώρας Νικόλας Μαδούρο και τη σύζυγό του Σίλια Φλόρες και τους οδήγησαν στη Νέα Υόρκη να δικαστούν. Την ενέργεια χειροκρότησε η κύρια εκπρόσωπος στη Βενεζουέλα της φιλοαμερικανικής αντιπολίτευσης Μαρία Κορίνα Ματσάδο, βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2025, που πίστεψε ότι μετά την αμερικανική ενέργεια θα πέσει το σοσιαλιστικό καθεστώς και θα αναλάβει αυτή την εξουσία. Έως σήμερα δεν έχει διεξαχθεί η δίκη Μαδούρο και το καθεστώς εξακολουθεί να είναι σοσιαλιστικό, με προσωρινή πρόεδρο την αντιπρόεδρο του Μαδούρο Ντέλσι Ροντρίγκες, η οποία συνεργάζεται με την κυβέρνηση Τραμπ…
 
Μετά την ενέργεια κατά του Μαδούρο και την επιτυχημένη επίδειξη των ΗΠΑ ως παγκοσμίου χωροφύλακα το ερώτημα μεταξύ των διεθνoλόγων  που επικράτησε είναι το “who next?” (ποια η επόμενη χώρα). Ήδη είχε αρχίσει να συζητείται ότι θα είναι η Κούβα… Ο ασφυκτικός οικονομικός αποκλεισμός της κομμουνιστικής αυτής χώρας προκαλεί σοβαρά προβλήματα στη ζωή των κατοίκων της και η κυβέρνηση Τραμπ πιστεύει ότι σύντομα θα καταρρεύσει  το καθεστώς των επιγόνων του Φιντέλ Κάστρο, όπως έγινε με τις πρώην κομμουνιστικές χώρες της Ευρώπης… 
 
Ο ίδιος Πρόεδρος Τραμπ εκδήλωσε την επιθυμία οι ΗΠΑ να αγοράσουν την Γροιλανδία, το μεγαλύτερο αυτό νησί της υδρογείου, μαζί τους κατοίκους του… Εναντίον της επιδίωξης του προέδρου των ΗΠΑ ξεσηκώθηκαν οι Γροιλανδοί, με το σύνθημα πως δεν πωλείται η Πατρίδα τους και οι ίδιοι… Φυσικά αντέδρασε και η Δανία, που είναι το κυρίαρχο κράτος και σύμμαχος των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ… Συμπαράσταση στους Γροιλανδούς υπήρξε από όλες τις χώρες της Ευρώπης…
 
Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει δηλώσει επίσης ότι ορέγεται να καταστήσει την καναδική επαρχία της Αλμπέρτα Πολιτεία των ΗΠΑ, κάτι που έχει προκαλέσει ένταση στις σχέσεις των ΗΠΑ με τον σύμμαχό τους στο ΝΑΤΟ Καναδά, οι οποίες χειροτερεύουν λόγω και του εμπορικού πολέμου που έχει ξεσπάσει μεταξύ των δύο χωρών. Τελευταίως και μετά από δεκαπέντε χρόνια απουσίας οι ΗΠΑ εκδηλώνουν διάθεση να αναμιχθούν και στα εσωτερικά της Λιβύης, που πάντα είναι σε κατάσταση προεκρήξεως…
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Όρος ασύνορο

Τέλος, τέρμα και άκρια δεν έχει το Άγιον Όρος
Όπου οδηγεί η Παναγιά, γίνεσαι Χριστοφόρος
Ανόθευτή του η ομορφιά, θάλασσα  η ευλογία
αχείμαστή του η άνοιξη, ζώσα η μαρτυρία.
 

Στων πρεσβευτών του τις μορφές, θυσία  του ελαχίστου
στων καντηλιών τους τις φωτιές, η επίγνωση του απίστου.
Δεν είναι απόδημη η καρδιά που γεύτηκε το Θείο
Να μεγαλώσει σαν ποθεί της χάρης το δοχείο
 
Μύρια ψηφιά δεν μου αρκούν μια εικόνα του να φτιάξω
Σε εικονοστάσι αθωνικό να βρω να συνταιριάξω.
Και μύριες λέξεις κι αν γραφτούν το αιώνιο δεν τ’ αγγίζουν
Όνειρο αχειροποίητο πλάθουν ψυχές  που ελπίζουν...
 
Κάθε φορά που στου Άθωνα τα αγιομέρια πατάς, όταν το άμοιαστο δαντέλωμα του γαλάζιου του σε σαγηνεύει και πάλι, νιώθεις πως ξανασυναντάς μια καρδιά αφημένη, αγκυροβολημένη για πάντα εκεί. Δεν είναι απόδημη η καρδιά που επιστρέφει σε μέρη που αναπαύεται! Άκουσε κάποτε ο Κύριος το σπαραχτικό της “Καλόν εστίν ημάς ώδε είναι” και δια πρεσβειών της Μάνας όλου του κόσμου και πυλωρού του επίγειου τούτου παραδείσου, οικονόμησε ένα μόνιμο ολοδικό της στασίδι-απάγκιο, σιμά σε πολυκάντηλο Θρονί, σε Προστασία Φοβερή, σε Γοργοϋπήκοο βοηθό, σε Ελαιοβρύτισσα Γερόντισσα δεόμενη στον μέγα Χορηγό…
 
Τον πρώτο-πρώτο  ζήλο μας αναζητάμε, σαν τον δρόμο ξαναπαίρνουμε για το Όρος. Τον πλατυσμό της θηριάλωτης καρδιάς μας προσδοκάμε, σαν το άγριο στενεύει το άγιό της. Αρχινά και πάλι ένα οδοιπορικό θαυμασίων εμπειριών σε Θεοτοκοβάδιστα μονοπάτια. Εκ προοιμίου το μόνο που είναι γνωστό για της ψυχής την γραφίδα, είναι πως είναι πάμφτωχες οι λέξεις για να εξιστορήσουν όσα τα μάτια είδαν και όσα οι εύλαλες σιωπές του Όρους αντήχησαν. Ένα μικρό ψηφιδωτό ας δώσει ο Κύριος να ξαναφτιαχτεί με αυτά τα παντοτινά θυμητάρια. Στο πίσω μέρος του να στάξει καθαρό κερί και να κολλήσει άλλο ένα διαμονητήριο με τα ονόματα των φιλαγιορειτών- συνταξιδιωτών.
 
Μετά από δέκα και πλέον χρόνια καταγραφής της σωστικής μνήμης, μια ευχή μονάχα σε τούτο το ξεκίνημα. Μια ψυχή έστω, να επιστρέψει από της απιστίας την μακρινή την χώρα, να οδηγηθεί νοερά στην αιώνια άνοιξη του ασύνορου Αθωνικού λειμώνα, να γευτεί με τα ακροδάχτυλά της την γλυκύτητά του, να οσφρανθεί  τους ανθούς του,  σαν εκείνοι  προσφέρονται σε εσπερινή ατέρμονη διάχυση, να συμποθήσει τη σωτηρία με όλους εκείνους που παλεύουν καθημερινά με τον μισόθεο εχθρό, τον ακοίμητο.
 
Νέοι αθωνίτες εν σώματι άγγελοι προστίθενται στο άγιο συναξάρι παραμυθώντας τις πολιορκημένες ψυχές μας. Αναρίθμητοι αφανείς σημειώνονται  συνέχεια στα ιερά κατάστιχα του άνω στερεώματος  σαν το ζεστό σώμα τους παραδοθεί στο χώμα του περιβολιού της Κυρίας Θεοτόκου. Μια ψυχή έστω, να βρεθεί διαβάζοντας τούτες τις σελίδες, να μιμηθεί όσους στεφάνωσε ο Ουρανός…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
To βίντεο είναι εδώ

Ταξίδια στη Βασιλεύουσα

 
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Κωνσταντινοπολιτών Ηνωμένου Βασιλείου ενημερώνει τα μέλη του για το παρακάτω:
 

Σχέδια για ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη τον Μάϊο του 2027
 
Όπως πολλοί από εσάς γνωρίζετε ήδη, εδώ και αρκετό καιρό εξετάζουμε και συζητούμε το ενδεχόμενο μιας επίσκεψης στην Πόλη. Φαίνεται πως η κατάλληλη στιγμή έφτασε επιτέλους και σχεδιάζουμε το ταξίδι μας για την περίοδο της Spring Bank Holiday του επόμενου έτους, γύρω στις 31 Μαΐου 2027. Παρακαλούμε σημειώστε την ημερομηνία στο ημερολόγιό σας! Θα επανέλθουμε με περισσότερες λεπτομέρειες εν ευθέτω χρόνω.
 
Μιλώντας για επισκέψεις στην Πόλη, το αδελφικό μας σωματείο στην Ελβετία, AGCOS, προγραμματίζει το δικό του ταξίδι για τον προσεχή Οκτώβριο. Εάν ενδιαφέρεστε για περισσότερες πληροφορίες, παρακαλούμε επικοινωνήστε μέσω email με την Αθηνά Καντιφέλη στο athinakanti@gmail.com

Οι Ρώσοι για το Πρωτείο του Οικουμενικού Πατριαρχείου

 
Μόλις πληροφορηθήκαμε από την ιστοσελίδα Union of Orthodox Journalists τα της εκπόνησης Διδακτορικής Διατριβής Ρώσου ηγουμένου και καθηγητή, με τον τίτλο: «Προς υπεράσπιση της συνοδικής δομής της Ορθόδοξης Εκκλησίας: Η θεωρία περί του πρωτείου του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και η κριτική της».
 

Ο Ηγούμενος Διονύσιος (Σλένοφ) υποστηρίζει, με ανακριβή και σχισματική επιχειρηματολογία, ότι «οι αξιώσεις του Φαναρίου περί εξουσίας είναι ασυμβίβαστες με τη συνοδική δομή της Εκκλησίας».
 
Γνωρίζουμε φυσικά τις σύγχρονες απόψεις των Ρώσων, ευεργετηθέντων από τη Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, και την τάση τους να επιδεικνύουν «αντιπολιτευτική» συμπεριφορά απέναντι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
 
Το παρόν ιστολόγιο δεν είναι βέβαια ο κατάλληλος χώρος για να αντιμετωπισθεί μια Διδακτορική Διατριβή, η οποία προφανέστατα εκπονήθηκε με πονηρό τρόπο, έτσι ώστε να δημιουργηθεί βιβλιογραφία ενάντια στη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, αλλά αξίζει να επισημανθούν, προς χάρη των αναγνωστών, έστω επιγραμματικά κάποιες σημαντικές ιστορικές και κανονικές αλήθειες:
 
Α). Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, βάσει των Ιερών Κανόνων, των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων και της Ιεράς Παράδοσης, αναγνωρίζεται ως ο Πρώτος της Ορθοδόξου Εκκλησίας (primus inter pares), και έχων τα πρεσβεία τιμής φέρει την ευθύνη για τον συντονισμό των Ορθοδόξων Εκκλησιών, τη διαφύλαξη της δογματικής ενότητας και της κανονικής τάξεως στην παγκόσμια Ορθοδοξία.
 
Β). Μετά το Μέγα Σχίσμα του 1054, και δεδομένης ήδη της πρότερης εξίσωσης των «πρεσβείων τιμής» της Κωνσταντινουπόλεως με εκείνα της Πρεσβυτέρας Ρώμης (βάσει του 28ου Κανόνος της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνος το 451), ο Οικουμενικός Πατριάρχης εδραιώθηκε ως ο πρώτος και κεντρικός θρόνος ολόκληρης της Ανατολικής Εκκλησίας.
 
Γ). Ως απάντηση στις προσεγγίσεις εκείνες, που τείνουν να υποβαθμίζουν τον ρόλο του Φαναρίου σε μια απλή, τυπική πρωτοκαθεδρία στα Δίπτυχα, η σύγχρονη θεολογική σκέψη του Οικουμενικού Θρόνου υπογραμμίζει ότι το Πρωτείο του Κωνσταντινουπόλεως δεν είναι ένα εξωτερικό ή τεχνητό διοικητικό εύρημα, αλλά είναι εγγενές και οργανικά συνδεδεμένο με τη δομή της Εκκλησίας. Όπως η ενδοτριαδική πραγματικότητα δεν αποτελεί μια άμορφη ομοσπονδία προσώπων αλλά θεμελιώνεται θεολογικά στη «μοναρχία του Πατρός» (primus inter pares), έτσι και η πανορθόδοξη ενότητα δεν μπορεί να βασίζεται σε ένα «πρωτείο των αριθμών» ή των εθνικών πληθυσμών, αλλά προϋποθέτει ένα συγκεκριμένο «Πρώτο Πρόσωπο» ως συστατικό παράγοντα και εγγυητή της συνοδικότητας.
 
Δ). Κατά συνέπεια, στην περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως συμπίπτουν ταυτόχρονα και τα τρία επίπεδα της εκκλησιαστικής δομής (τοπικό, επαρχιακό και παγκόσμιο). Έτσι, ενώ σε δογματικό και μυστηριακό επίπεδο ο Οικουμενικός Πατριάρχης παραμένει απολύτως ίσος ως προς την αρχιερωσύνη με όλους τους επισκόπους, η κανονική παράδοση και το πρεσβεία τιμής τού αναγνωρίζουν μια σειρά από μοναδικές και αποκλειστικές αρμοδιότητες. Τα προνόμια αυτά διαφοροποιούν την πρακτική εφαρμογή του όρου «πρώτος μεταξύ ίσων» (primus inter pares) σε διοικητικό, κανονικό και εκκλησιολογικό επίπεδο, καθιστώντας τον εκάστοτε Προκαθήμενο της Κωνσταντινουπόλεως φορέα μιας υπερτοπικής κανονικής ευθύνης και, κατά τη σύγχρονη ορολογία, «πρώτο χωρίς ίσον» (primus sine paribus).
 
Τελειώνοντας τη σύντομη αυτή αναφορά, αξίζει να αναφέρουμε ότι οι προκαλούντες το σχίσμα στη σύγχρονη Ορθοδοξία, που είναι φυσικά οι Ρώσοι και το Πατριαρχείο Μόσχας, δεν θα πρέπει να ξεχνούν πως έλαβαν την πατριαρχική αξία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1589 και σαφέστατα οφείλουν τιμή, σεβασμό και υπακοή στη Μητέρα Εκκλησία.