Αλαζονεία και εκβαρβάρωση

 
Η ιστορία της Γαλλίας θα γράψει πως το 2026 μια εξαντλημένη κρατική εξουσία, μια τυχαία σύνθεση πλειονοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση, ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας που είναι ο λιγότερο δημοφιλής από όλους τους προηγούμενούς του και ο πρωθυπουργός του, που είναι ο πιο αδύναμος στην 5η Δημοκρατία, συνέθεσαν ένα σύνολο, που με κυνισμό, ποταπότητα και ιδεολογικό φανατισμό στις 15 του απερχόμενου μηνός Ιουλίου ψήφισαν στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση Νόμο, με τον οποίο το Κράτος θα διαχειρίζεται πλέον το πότε θα επέρχεται ο θάνατος των πολιτών. Αυτά αναφέρει στο κύριο άρθρο της η γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό», στις 16 του ιδίου μηνός, και προσθέτει ότι με τον εν λόγω Νόμο επιτρέπεται ο υποβοηθούμενος θάνατος (σημείωνε φόνος) σε ανθρώπους που κρίνεται ότι πλέον αποτελούν βάρος για το Κράτος και τους οικείους τους… Κατ’ ευφημισμό η πράξη ονομάζεται «ευθανασία»…
 

Στο ίδιο κύριο άρθρο της η Φιγκαρό γράφει επίσης: «Το Γαλλικό κράτος επιμένει ματαίως να θεωρεί ηθική πρόοδο το οξύμωρο “δολοφονία σημαίνει θεραπεία”! Από της ψηφίσεως του Νόμου γέροντες, ασθενείς, απελπισμένοι μοναχικοί άνθρωποι “θα επιλέγονται στη λίστα αυτών που έχουν δικαίωμα στον θάνατο”, στην ουσία που θα ξεπαστρεύονται… Το προσωπείο του «σύγχρονου» και «προοδευτικού» Γαλλικού κράτους έπεσε στις 15 Ιουλίου 2026. Όπως έγραψε ο συγγραφέας Michel Houellebecq η ιατρική υποβοήθηση στον θάνατο (φόνος) επιστρέφει τον άνθρωπο στην προ των πολιτισμών περίοδο, χιλιάδες χρόνια πριν. Η κοινωνία μοιάζει με αγέλες ζώων, που τα ασθενικά ή γέρικα αποσπώνται και απομακρύνονται από αυτές για να ψοφήσουν μόνα, γνωρίζοντας καλά πως ουδεμία συμπάθεια και συμπαράσταση μπορούν να περιμένουν...
 
Ο ελληνικός πολιτισμός δημιούργησε τις βάσεις της ιατρικής ηθικής με τον όρκο του Ιπποκράτη (5^ος αιώνας π.Χ.), ο οποίος επιτάσσει την προστασία της ανθρώπινης ζωής, την χορήγηση θεραπείας μόνο προς ωφέλεια του ασθενούς, την άρνηση χορήγησης θανατηφόρων φαρμάκων (φόνου - ευθανασίας), την αποφυγή χορήγησης αμβλωτικών ουσιών και την αποφυγή της εκμετάλλευσης του ασθενούς. Ο όρκος πλέον στην πράξη καταρρίπτεται, με την επιβολή της αθεΐας και του ωφελιμισμού.   
 
Ο Νόμος για την βοήθεια σε φόνο των ανήμπορων συνανθρώπων μας, που ψηφίστηκε πριν από λίγες ημέρες στη Γαλλία προκάλεσε την οξεία αντίδραση του Λυκ Φερί, δοκιμιογράφου και πρώην Υπουργού Παιδείας επί προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας του Ζακ Σιράκ. Όπως έγραψε σε άρθρο του ο Φερί, εν λόγω Νόμος είναι ήττα της σκέψης και της ανθρωπότητας σε όλους τους τομείς:
 
1). Ήττα της αληθινής ελευθερίας, που απαλλάσσει την ψυχή μας από το συναίσθημα της μοναξιάς και της απελπισίας, το οποίο έχει ως συνέπεια σοβαρή καταθλιπτική κατάσταση, την οποία οι ψυχίατροι γνωρίζουν και η οποία στερεί  από τον ασθενή τη δυνατότητα επιλογής και τον ωθεί στην υποβοηθούμενη  αυτοκτονία του.
 
2). Ήττα της ισότητας των πολιτών, που μια ευνομούμενη Δημοκρατία έχει ως βάση. Όλες οι έρευνες έχουν δείξει ότι θύματα του Νόμου θα είναι κυρίως τα πτωχά και ανήμπορα πρόσωπα, που αποτελούν «αζήτητο εμπόρευμα» για το κράτος.
 
3). Ήττα του Νόμου που έδινε προτεραιότητα στις ανακουφιστικές φροντίδες και ξεκαθάριζε ότι το δικαίωμα του φόνου δεν αποτελεί «φροντίδα» για τον συνάνθρωπο.
 
4). Ήττα των ηθικών αρχών από μια πλειοψηφία που ψήφισε το Νόμο από χρησιμοθηρία, αρρώστια που εκμεταλλεύονται όλοι οι κακοποιοί του πλανήτη.
 
5). Ήττα όλων των ξεχασμένων της κοινωνίας, πασχόντων από κατάθλιψη, στους οποίους αποστέλλεται το μήνυμα ότι αποτελούν «φορτία δυσβάστακτα» στην κοινωνία και πρέπει να αδειάσουν την γωνιά…
 
6). Ήττα της καλής πίστης έναντι της υποκρισίας, αφού οι φανατικοί υπέρ του Νόμου επικαλούνται τον Σενέκα (αυτοκτόνησε μετά από διαταγή του αυτοκράτορα Νέρωνα) για να πείσουν ότι το πρόβλημα είναι η άδεια αυτοκτονίας ή όχι ενός ανθρώπου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για άδεια σε τρίτο πρόσωπο να αποφασίσει για τη ζωή του ασθενούς.
 
7). Ήττα της υλιστικής ιδεολογίας και του αντιχριστιανικού κράτους, που λαμβάνουν τη μορφή νέας θρησκείας, και οι εκπρόσωποί τους αντικαθιστούν τον Θεό από ένα «υλιστικό», βιολογικό ή ψυχολογικό, κατασκεύασμα, με σκοπό να επιβάλλουν μια ζωή αντίθετη προς το δίκαιο και την ηθική.
 
8). Τέλος ήττα της αδελφοσύνης και της αγάπης, που νικώνται από τον εγωισμό και την ατομοκρατία, και που παραμορφώνουν την πραγματικότητα, θεωρώντας φροντίδα στον ανήμπορο συνάνθρωπο το ξεφόρτωμα του…
 
Η διαστροφή αυτή των εννοιών από τους αθέους θυμίζει την επιγραφή στις σιδερένιες πύλες των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, πως « Η εργασία απελευθερώνει»… Το πολιτισμικό πισωγύρισμα της Γαλλίας είναι πως το 1981 κατάργησε την ποινή του θανάτου και τώρα την επαναφέρει και μάλιστα όχι για δολοφόνους, αλλά για ανήμπορα πρόσωπα… Μετά την συνταγματική κατοχύρωση των φόνων στα έμβρυα, αυτόν τον μήνα ψηφίστηκε ο Νόμος (291 ψήφοι υπέρ έναντι 241 κατά) για τους φόνους σε ανήμπορους συνανθρώπους μας… Οι ανήμποροι κυρίως την πληρώνουν στο ανάλγητο κράτος.
 
Στο γεγονός της ψηφίσεως του Νόμου για τον υποβοηθούμενο θάνατο εντυπωσιάζει η επιμονή του Προέδρου Μακρόν και η πρεμούρα του να ψηφιστεί το δυνατόν συντομότερα, λες και είναι το μείζον ζήτημα της Γαλλικής Δημοκρατίας, όταν όλοι γνωρίζουν τα πλείστα προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει: οικονομικά, επιχειρηματικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά… Ο Πρόεδρος είναι τόσο φανατικά άθεος, ή υπάρχει κάποια ισχυρή δύναμη που επηρεάζει τις αποφάσεις του; Μια τέτοια δύναμη είναι η μαχητικά άθεη τεκτονική «Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας», που αυτοεπαινείται ότι συνέβαλε στην επιβολή της Γαλλικής Επανάστασης και του αθεϊσμού στο Γαλλικό κράτος, καθώς και στην έντονη πολεμική κατά του χριστιανισμού...
 
Στις 25 Ιουνίου 2026 ο Πιέρ Μπερτινοτί, Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας, σε ανακοίνωσή του, με τίτλο «Νόμος σχετικός με το δικαίωμα στον θάνατο. Το τέλος της ζωής: Ένα στοίχημα ελευθερίας, αξιοπρέπειας και αθεΐας», εκφράζει την ευχή να ψηφιστεί αυτός σύντομα, διότι «δεν περιορίζεται μόνο σε ένα ζήτημα τεχνικό ή ιατρικό, αλλά αφορά την ατομική ελευθερία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια  και τον ρόλο του Νόμου σε μια άθεη Δημοκρατία». Ο Εμμανουέλ Μακρόν αποτελεί τον πρώτο Γάλλο Πρόεδρο που πραγματοποίησε επισκέψεις και ομιλίες στην Μεγάλη Ανατολή και στην Μεγάλη Στοά της Γαλλίας. Στις ομιλίες του ευχαρίστησε δημοσίως τις τεκτονικές στοές για τη συνεισφορά τους σε «κρίσιμα νομοσχέδια», όπως αυτό για το τέλος της ζωής, αλλά και, παλαιότερα, για τη συνταγματική κατοχύρωση της άμβλωσης. Ανεξαρτήτως αν είναι τέκτων ο Μακρόν δημόσια αναγνωρίζει ότι ο τεκτονισμός είναι «ενεργός πυλώνας του κοσμικού – άθεου κράτους και ότι έχει ιστορική επιρροή στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας»…
 
Μετά την ψήφιση του Νόμου στην Εθνοσυνέλευση και για να τεθεί σε ισχύ θα περάσει από το Συνταγματικό Συμβούλιο για να αποφασίσει εντός μηνός  αν ο Νόμος προβλέπει σαφώς την συγκατάθεση  στην εκτέλεσή τους  ελεύθερων και νοημόνων προσώπων και αν επαρκώς προστατεύει τα κατά τεκμήριο, ευάλωτα αυτά πρόσωπα. Η απόφαση φαίνεται ότι είναι ήδη παρμένη. Τα έξι από τα εννέα μέλη του Συμβουλίου έχουν δημοσίως υποστηρίξει τον Νόμο. Αν δεν ζητήσουν, εκ λόγων δεοντολογίας, την εξαίρεσή τους θα εγκριθεί πανηγυρικώς και πλέον θα μένει η προσφυγή στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που και εκεί είναι ελάχιστες οι πιθανότητες να καταρριφθεί.    
 
Το Βατικανό ήταν και είναι εναντίον όλων των σε βάρος του ανθρωπίνου προσώπου ενεργειών του Προέδρου Μακρόν και της άθεης εξουσίας του. Αναμένεται λοιπόν με ενδιαφέρον η επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΧΙV στη Γαλλία, «πρεσβυτέρα θυγατέρα» του Παπισμού, από τις 25 έως τις 28 Σεπτεμβρίου. Αναμένεται αυτός να θίξει, έστω και διπλωματικά, το ζήτημα της ψηφίσεως του Νόμου για τον φόνο των ανήμπορων συνανθρώπων μας. Ο επιγραμματικός τίτλος της επίσκεψης «Για να έχει ο κόσμος ζωή» είναι ενδεικτικός των προθέσεών του.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

10 top Greek inventions

 
Just saying… 10 great contributions of Ancient Greece ⚙️
 

🧮 Pythagorean Theorem
⚙️ Antikythera Mechanism
🏛️ Athenian Democracy
📐 Systematic Geometry
⚖️ Citizen Jury Courts
💧 Archimedes’ Screw
🎭 Theatre
🏃 Ancient Olympic Games
🌍 Aristarchus’ Heliocentric Model
⚓ Trireme Naval Engineering
 
From mathematics and science to politics, sport, and theatre, ancient Greek ideas helped shape the world we know today. A heritage that continues to make Greece proud. ✨

The Peloponnese

 
The Peloponnese gave rise to more than legendary warriors. Ancient tradition places the ancestral roots of the Macedonian Argead dynasty in Argolis, while Arcadia is remembered in Roman legend as the homeland of Evander, who settled the future site of Rome before Aeneas arrived.
 

From these mountains and valleys, stories emerged that shaped 6 of history's greatest civilizations. Makedonia, Rome, Mycenae, Sparta, Pontos and Cyprus. ⚔️

Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων

 
Συναξάριον
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων ἑξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων τῆς ἐν Χαλκηδόνι Ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς τετάρτης Συνόδου.
Ταῖς τῶν ἁγίων Πατέρων πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
 

Κοντάκιον τῶν Πατέρων.
Τῶν Ἀποστόλων τὸ κήρυγμα, καὶ τῶν Πατέρων τὰ δόγματα, τῇ Ἐκκλησίᾳ μίαν τὴν πίστιν ἐκράτυνεν· ἣ καὶ χιτῶνα φοροῦσα τῆς ἀληθείας, τὸν ὑφαντὸν ἐκ τῆς ἄνω θεολογίας, ὀρθοτομεῖ καὶ δοξάζει, τῆς εὐσεβείας τὸ μέγα μυστήριον.

The Minister and the Roofer

 
The poem of this post is titled "No One Mentioned the Roofer" by the acclaimed Irish poet and playwright Rita Ann Higgins. It gained prominent attention as part of the Poems on the Underground series, which brings poetry to commuters on the London Underground network.
 

The poem is a sharp, satirical commentary on political indifference, focusing on a government official visiting a community. While the locals fawn over the Minister and his nice suit, the titular roofer -who has lost his job and seen his hours and benefits cut- is completely ignored.

Animals on the wall

 
At the beginning of the Staple Hill Road, Bristol BS16, we find the following painting on a front house wall. Nice designs, bright colours, friendly animals, are radiating warmth and positive vibes.
 

The artist is Oxo Illustrator, who is based in Bristol. He is a British visual artist and muralist known for bold, black-and-white animal and nature illustrations.

124 Revolutions from 1481 to 1821!

 
It was in 1481 when Krokodeilos Kladas and the Maniot fighters revolted. They reached as far as Epirus and liberated the region of Himara. Unassisted by the West, which had encouraged him, Kladas was captured nine years later and flayed alive.

In 1489, the last of the Byzantine imperial house, Andreas Palaiologos, raised the revolutionary flag in Ottoman-occupied Greece. From 1492, the revolutionary wind took the form of a crusade, allied with Charles VIII of France. Five thousand revolutionaries liberated Epirus and a large part of Thessaly. The struggle was so powerful (writes Konstantinos Sathas) that the Turks "withdrew from the coasts and prepared to abandon Constantinople." However, a coalition of Christian states allied against Charles, who was forced to return to France. Left helpless, the Greeks were mercilessly slaughtered. By 1496, the revolution had died out.
 
New revolutionary movements from 1525 to 1533 resulted in the slaughter of Greeks: In Rhodes, of Metropolitan Efthymios and the notables. In the Peloponnese, of the revolutionaries abandoned in Methoni by the Knights of Malta. And, in 1565, the uprising in Epirus—triggered by the devshirme (the forced levy of Christian children)—was drowned in blood.
 
The Battle of Lepanto in 1571, which resulted in the destruction of the Ottoman fleet, gave new hope to the rayahs (oppressed subjects). The alliance of the Venetians, Spaniards, and the Pope prompted a new revolution. The insurgents were abandoned once again. Slaughters followed in Parnassida, Thessaloniki, and the Aegean. The Metropolitans of Patras and Thessaloniki were burned alive.
 
A new uprising broke out in Acarnania and Epirus in 1585: The armatoloi (local Christian militia leaders) Theodoros Bouas Grivas of Vonitsa, and Poulios, Drakos, and Malamos of Epirus liberated Vonitsa, Xiromero, and Arta, and marched toward Ioannina. However, they were defeated, and many were killed.
 
From 1609 to 1624, the Duke of Nevers of France and the Greeks organized an ambitious plan to drive the Turks out of Greece, creating a Christian army that would join the revolutionaries. The plan was never put into effect. However, during these fifteen years, the Maniots revolted several times, while the Metropolitan of Trikala, Dionysios, stirred up the peasants and, in 1616, campaigned against Ioannina and captured the city. He was ultimately defeated, captured, and flayed alive.
 
In 1659, a new Maniot revolution broke out, lasting until 1667. Three years later, the Stefanopoulos family and other Maniots fled to Corsica. Consecutive uprisings of the Greeks, starting from 1660, were instigated by the Venetians. Morosini fought naval battles and waged war against the Turks, reinforced by enthusiastic Greek revolutionaries.
 
From 1711, another great power became involved in Greece: the Tsar of Russia, Peter the Great, issued a proclamation calling on the Greeks to revolt. He named himself "Emperor of the Russo-Greeks," fuelling their imagination. In the churches, they commemorated his name, and the text of Agathangelos prophesied the salvation that "the blonde race would bring." Fifty-five years later, the world-dominating plans of Catherine the Great led to the revolution of 1766 and the Orlov Revolt of 1770. The revolutionaries were abandoned once again. They endured until 1779, when peace was restored to the Peloponnese.
 
The very next year, in 1780, the Turks set out to wipe out the klephts (anti-Ottoman insurgents) of the Peloponnese. The Kolokotronis clan resisted for twelve days and nights in Mani and then made a heroic breakout. Most were lost. The ten-year-old Theodoros Kolokotronis, his mother, and one of his sisters were the only ones who survived.
 
In 1788, the Souliotes revolted. That same year, the small fleet of Lambros Katsonis appeared at sea. He was a chiliarch (colonel) in the Russian army. The warlord Andritsos, with 500 klephts, manned the ships. Until 1790, they smashed the Turks multiple times in naval battles. That year (1790), in a terrible clash between Andros and Euboea, he soundly defeated the Turks at sea but was left with only seven ships. The next day, he found himself between two enemy fleets and was defeated. Lambros Katsonis and Andritsos continued to fight.
 
In 1792, Russia and Turkey signed a peace treaty. Katsonis refused to lay down his arms and issued a proclamation, the famous "Manifesto of Chiliarch Lambros Katsonis," in which he denounced Catherine and declared that the Greeks would gain their freedom on their own. Katsonis and Andritsos were defeated at Cape Tainaron and parted ways. Katsonis retired. Andritsos with his 500 men, fighting for forty days and nights, managed to reach Preveza.
 
The Souliote revolution ended on December 12, 1803, with a treaty that allowed them to leave with their weapons. Ali Pasha, however, broke the truce and pursued them. On December 23, a group of Souliotes found themselves in Riniasa, between Preveza and Arta. Hordes of Albanians fell upon them and slaughtered them. Despo Botsi, with ten daughters, granddaughters, and grandchildren, managed to fortify herself in the Dimoulas tower. The Albanians besieged her. She resisted as long as she could. In the end, they all blew themselves up so as not to fall alive into enemy hands. Kitsos Botsaris managed to reach Agrafa, where the Albanians caught up with him. He fortified himself in a monastery and held out until the following April. Only eighty managed to escape.
 
A new revolutionary wave swept through Greece in 1806, from the Peloponnese to Macedonia, as the Russians and Napoleon's French competed to win over the Greeks. Once again, the insurgents were left to their fate, and the Turks took their revenge out on them. In the Peloponnese, the Turks wanted to finish off the Kolokotronis clan. Theodoros Kolokotronis's companions did not want to leave. They fought for months before being forced to cross over to Kythira and, from there, to Zakynthos. This was followed by the epic exploits of Nikotsaras in Macedonia and Yiannis Stathas in the Aegean, which forced the Sublime Porte to negotiate with the revolutionaries.
 
In 1814, the Filiki Eteria (Society of Friends) was founded. Seven years later, the 124th uprising broke out, leading to freedom.
 
The Greeks struggled and shed blood for centuries for their freedom. It is the best answer to the revisionists of our history who try to convince us that the Greek Nation was "manufactured."