Greeks and Turks

 

From the Ottoman Wars to a Future of Cooperation

 

Few neighbouring peoples share a history as long, painful, and interconnected as the Greeks and Turks. Across the Aegean Sea, they have fought wars, exchanged populations, competed for territory, and carried memories of loss for generations. Yet they have also traded, lived in the same cities, shared foods and music, and influenced one another for nearly a thousand years.
 
Their history was never simply an endless struggle between two modern nations.
 
The first major conflicts developed after Turkic armies entered Anatolia during the eleventh century. In 1071, the Seljuk Turks defeated the Byzantine Empire at the Battle of Manzikert, opening much of Anatolia to Turkic settlement. The Byzantines temporarily recovered some territory, but new Turkish states continued to expand.
 
Beginning in the fourteenth century, the rising Ottoman Empire conquered Byzantine lands in Anatolia and southeastern Europe. Greek speaking communities in Thrace, Macedonia, the Aegean islands, and mainland Greece gradually came under Ottoman rule.
 
The Ottoman Byzantine wars reached their most famous moment in 1453, when Sultan Mehmed II captured Constantinople. The fall of the Byzantine capital ended an empire that had survived for more than a thousand years and transformed Constantinople into the centre of Ottoman power.
 
Greek resistance did not end. Ottoman forces fought repeated revolts in the Greek lands, while Greek sailors and soldiers also served in conflicts involving Venice, Russia, and other Ottoman rivals. During the long Ottoman Venetian wars, Greek islands and coastal regions frequently became battlefields. Crete, Cyprus, the Ionian Islands, and parts of the Peloponnese changed hands or endured sieges, raids, and destruction.
 
Greek Orthodox communities nevertheless continued living throughout the empire. They preserved their religion through the Orthodox Church, operated schools and trading networks, and maintained local identities. Some Greeks became influential merchants, diplomats, shipowners, and administrators. Ottoman rule was unequal, but the period was not one uninterrupted war between every Greek and every Turk.
 
In 1821, Greek revolutionaries launched the Greek War of Independence against Ottoman rule. Greece achieved independence, but many Greek communities remained within Ottoman territory.
 
During the Greco Turkish War of 1897, the Ottoman army defeated Greece after fighting over the future of Crete. Greece later joined Serbia, Bulgaria, and Montenegro against the Ottoman Empire during the First Balkan War of 1912 and 1913, helping remove Ottoman authority from most of Europe.
 
The most devastating confrontation came after World War I. In 1919, Greek troops landed at Smyrna, modern İzmir, and advanced deep into Anatolia. Turkish nationalists led by Mustafa Kemal Atatürk organized resistance and defeated the Greek army in 1922.
 
The war ended in catastrophe. Smyrna burned, civilians were killed or displaced, and ancient communities disappeared. The compulsory population exchange that followed forced roughly 1.2 million Orthodox Christians from Turkey to Greece and several hundred thousand Muslims from Greece to Turkey.
 
Later disputes over Cyprus, the Aegean islands, airspace, territorial waters, and maritime boundaries kept the rivalry alive. The division of Cyprus following the violence and illegal Turkish military invasion of 1974 remains one of the region’s deepest wounds.
 
Greece and Turkey are permanent neighbours. Conflict would damage both economies, threaten civilians, disrupt tourism and trade, and create grievances lasting for generations. Military victory might capture territory, but it could never erase memory or produce genuine peace.
 
Greeks and Turks have repeatedly helped one another after earthquakes, wildfires, and other disasters. Their governments can cooperate on trade, energy, environmental protection, migration, tourism, and the preservation of shared historical sites.
 
Their cultures are already connected through food, music, architecture, coffee traditions, seafaring, and centuries of coexistence.
 
The past should be remembered honestly. Greek, Turkish, Armenian, Cypriot, and other civilian suffering should never be ignored. But remembering history does not require repeating it.
 
After centuries of Ottoman wars, revolutions, population exchanges, and territorial disputes, the greatest victory would not be another battlefield triumph.
 
It would be the decision to peacefully end the cycle.

Bristol Balloon Fiesta 2026

 
The iconic Bristol International Balloon Fiesta in partnership with Albert Goodman is a free to attend, three-day event that celebrates the city and its heritage links to the remarkable world of hot air ballooning.
 

Bristol International Balloon Fiesta is one of the most popular and striking outdoor events on the calendar. This year, the world-renowned free Fiesta returned to Ashton Court, between Friday 7 August and Sunday 9 August 2026.

Those hoping to spot some special shapes at this year’s Fiesta, weren’t disappointed! Fiesta fans had seen some incredible shapes at this year’s ballooning lineup, including BBC Globe, Thomas the Tank Engine, Ordnance Survey Map, Piggy Bank, Bridgit, Ralph the Rozière, The Bristol Balloon, Wes the Wolf, Johnny the Panda and Panasonic Battery.

Ben Hardy, the executive director of the Bristol International Balloon Fiesta, said the team and balloonists "had a lot of fun" this year.

The festival was founded in 1979 by Don Cameron (founder of Cameron Balloons) and a small group of balloon enthusiasts who wanted to bring together international pilots for a yearly gathering.

It quickly expanded from a local meet-up into one of Europe's largest annual hot-air ballooning events, moving permanently to the sprawling Ashton Court grounds.
 
Photos by: Kyriacos Vasilas

Ο Αύγουστος της Θεογεννήτριας

 
Πιαστείτε από τον μανδύα της Παναγίας και μη χωριστείτε ποτέ από την μητέρα μας,
γιατί αυτή είναι η εγγύησις της σωτηρίας μας.
Και αμαρτωλοί να είμαστε και ανάξιοι να είμαστε η Παναγία θα μας βοηθήσει
να σωθούμε εφ’ όσον όμως και εμείς έχομε φιλότιμο και αγωνιζόμαστε.
(π. Γεώργιος Καψάνης)
 

Κάθε ημέρα μέσα στον ευλογημένο ενιαυτό της Αγίας μας Πίστης, αγιάζεται από την ολοζώντανη παρουσία της Παναγίας μας. Η Πανύμνητος Πλατυτέρα σκεπάζει ελπίδες και ικεσίες, στεναγμούς και δάκρυα, ανάγκες και περιστάσεις… Η Διαπορθμεύουσα κυρία Θεοτόκος, αναζητά εναγωνίως τις παρακλήσεις μας και τα αιτήματά μας, να τα περάσει απέναντι να τα διαβιβάσει στον Υιό και Θεό της. Είναι ο Αύγουστος τόσο δικός της. Από την πρώτη έως την τελευταία του μέρα. Ευλογημένος με την μνήμη της μεταστάσεώς της, με την μεγάλη γιορτή της, το δικό της Πάσχα. Είναι η μάνα όλου του κόσμου, η Κυρία Θεοτόκος που θα ενώνει πάντοτε γη και ουρανό.
 
«Ἀπειρόγαμε νύμφη Θεογεννήτρια, ἡ τῆς Εὔας τὴν λύπην χαροποιήσασα, ἀνυμνοῦμεν οἱ πιστοὶ καὶ προσκυνοῦμέν σε, ὅτι ἀνήγαγες ἡμᾶς ἐκ τῆς ἀρχαίας ἀρᾶς καὶ νῦν δυσώπει ἀπαύστως, πανύμνητε Παναγία, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.»….  «…Θεογεννήτρια, τῶν πόθῳ προσιόντων, τῇ σκέπῃ Σου τῇ θείᾳ, θεραπεύειν ἀξίωσον.»
 
Θεογεννήτρια! Πόσο συνταρακτικό αυτό το προσωνύμιο, αν συναισθανθούμε το τι περιγράφει. Μηχανικά πολλές φορές το απαγγέλουμε ή και το ψέλνουμε για Εκείνην που γέννησε τον Θεό… Αν το συλλάβουμε αδελφοί μου, κάθε φορά που θα βγαίνει από τα χείλη μας θα είναι μια τρανή ομολογία της Αγίας μας πίστης. Για αυτό το οφείλουμε στις ψυχές μας, να γνωρίζουμε την Κυρία των Αγγέλων. Να μην είναι αυτή μόνο μια καλή αφορμή για γιορτές, σχόλες, εκδρομές και πανηγύρια, αλλά για δάκρυα δοξολογικά συντριβής και μετανοίας που τολμάμε -μη μας παραδειγματίσεις Κύριε- εμείς οι Έλληνες μόνο να βλασφημούμε ανείπωτα αισχρά το Πανάγιο πρόσωπό της… Στα χέρια μας ένα βιβλίο αφιερωμένο σε Εκείνην. Γραμμένο με χάρη για την Θεογεννήτρια και Φωτογεννήτρια Μητέρα… Να μάθουμε περισσότερα, να νιώσουμε περισσότερα, να αυτομεμφθούμε περισσότερο για την ολέθρια άγνοιά μας. Τούτον τον Αύγουστο μην χωριστούμε ούτε ελάχιστα από Εκείνην.
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Τα Νικητήρια «Ευχαριστώ» της Πόλης

 
Στις Βλαχέρνες σήμερα με ευλάβεια η Ανάμνηση.
 

Και σαν σήμερα,  στον τόπο τον ίδιο, τον δικό μας και της καρδιάς μας γονατίζουμε και δεν λησμονούμε  αυτά που διαδραματίστηκαν τότε, πολλά - πολλά χρόνια πριν.
 
Παρών, πρώτος και καλύτερος - ποιός άλλος; - ο Πατριάρχης μας, που ζει και αναπνέει την Πόλη και την πόλη Της Παναγιάς, την δική Του Πόλη,  αντιπροσωπεύοντας όλους εμάς που η απόσταση μόνο νοερά μας αφήνει να Την πλησιάσουμε.

Τότε, όταν γιορτάζοντας τα έπαθλα της νίκης, η Πόλη δωρίστηκε για πάντα στην Παναγία. Όταν  εμπνεύστηκαν  οι στίχοι του  «Τη Υπερμάχω...» για να αποδώσουν όσο πιό εκφραστικά και όμορφα γίνεται, μέσα από τον μοναδικό συνδυασμό της υμνωδίας και της μελωδίας, απεριόριστη ευγνωμοσύνη στην Θεοτόκο.
 
Από το Άλφα μέχρι το Ωμέγα, συλλαβές - λέξεις - λόγια - ποίηση - μουσική,  που μας αγγίζουν εδώ και αιώνες και μας προσφέρονται σαν Αντίδωρα. 
 
Με ένα δικό μου "Ευχαριστώ" 
 
Νίκη Beales
Μπάκινγκχαμ - Αγγλία
7 Αυγούστου 2026
1.400 χρόνια μετά

An Exhibition on Nostalgia

 

Revisiting: Fernweh, or Nostalgia for Unknown Lands

Thursday 08 Oct 2026 - Saturday 07 Nov 2026

 

Venue: The Hellenic Centre
Tickets: Free entry
Times: Tuesday - Saturday, 11:00–17:00 and Thursday, 11:00–20:00
 
Revisiting: Fernweh, or Nostalgia for Unknown Lands brings together 15 international artists and 17 artworks from the Irene Y. Panagopoulos Collection, spanning sculpture, painting, photography, printmaking, collage, video, lightboxes, and books, and dating from the eighteenth to the twenty-first century, to explore Greece as a symbolic construct of both past and present, escaping fixed notions of place.  
 
One year after its debut in Athens in 2025, where it inaugurated the Irene Y. Panagopoulos Collection Space, the exhibition Fernweh, or Nostalgia for Unknown Lands comes to the Hellenic Centre in London with a renewed perspective, shaped in part by the spatial parameters of the venue.   
 
At its conceptual axis lies Fernweh – the German word for a “longing for distant places”, first recorded in 1835 by the German Prince Hermann von Pückler-Muskau to describe the melancholic longing he felt for places he had never visited. The term frames an exhibition that draws on the legacy of Romanticism to explore humanity’s enduring desire to pursue the unattainable and to reinterpret reality through the intertwined lenses of knowledge, memory, and imagination. The artists assume the role of observers, navigating between experience and reverie, romantic projection and historical consciousness. They reflect on Greece not only as a geographical territory but as a cultural and symbolic landscape – one long defined by journeys, myths, memories, and perceptions shaped over time. 
 
Curated by Katerina Hadji and presented by the Irene Y. Panagopoulos Collection in collaboration with the Hellenic Centre. 

Η ευχή «Καλή Παναγιά»

 
Η λέξη «Παναγιά» στη λαϊκή και καθομιλουμένη χρήση δηλώνει και το πρόσωπο της Θεοτόκου και τη γιορτή της.
 

Ιστορικές Μαρτυρίες
 
Η ευχή «Καλή Παναγιά» απαντά σε λαογραφικά και προφορικά τεκμήρια από τον 19ο αιώνα:
 
Στο έργο του Νικολάου Πολίτη (Παραδόσεις) συναντώνται εκφράσεις όπως:
 
        ◦ «Καλή Παναγιά να ’χουμε»
 
        ◦ «Σαν έρθει η Παναγιά, θα σμίξουμε»
 
Σε πολλά νησιά (Κυκλάδες, Δωδεκάνησα, Ιόνιο), η χρήση της έκφρασης καταγράφεται ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα.
 
Λαογραφικό Πλαίσιο
 
Η ευχή «Καλή Παναγιά» ακούγεται από την 1η Αυγούστου (έναρξη Παρακλητικών Κανόνων) έως τις 14 Αυγούστου, παραμονή της εορτής.
 
Στο εορτολόγιο και το λαϊκό εθιμολόγιο, η ευχή λειτουργεί όπως:
 
        ◦ «Καλό Πάσχα» (πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα)
 
        ◦ «Καλές Απόκριες» (πριν την Καθαρά Δευτέρα)
 
Η φράση δεν απευθύνεται στο πρόσωπο της Παναγίας· είναι εθιμική ευχή για την περίοδο των εκδηλώσεων, των νηστειών, των πανηγυριών και της θρησκευτικής προσμονής του Δεκαπενταύγουστου.
 
Συμπέρασμα
 
Η έκφραση «Καλή Παναγιά»:
 
        ◦ Δεν είναι νεολογισμός
 
        ◦ Δεν είναι γλωσσικό λάθος
 
        ◦ Είναι ιστορικά καταγεγραμμένη
 
        ◦ Είναι λεξικογραφικά τεκμηριωμένη
 
        ◦ Είναι πολιτισμικά ριζωμένη στην ελληνική λαϊκή θρησκευτικότητα και γλώσσα
 
Η ειρωνεία ή απόρριψη της έκφρασης προκύπτει συνήθως από γλωσσική άγνοια ή αστικοκεντρική προκατάληψη. Η ελληνική γλώσσα δεν ανήκει αποκλειστικά στις μεγάλες πόλεις, αλλά σε όλους τους Έλληνες και κουβαλά τη μνήμη, τα ήθη και τις παραδόσεις του λαού μας.
 
Καλή Παναγιά σε όλους!

Πυρκαγιές στην Ελλάδα

 
Στην Ευρώπη αντιστοιχούν
τρία δέντρα για κάθε κάτοικο.

Στην Ελλάδα αντιστοιχούν
τρεις εμπρηστές για κάθε δέντρο.
 
Έχουμε κάψει σε δέκα χρόνια
ότι οι άλλοι σε εκατό.
 
Είμαστε ένας λαός παράξενος και
πάντα έχουμε ένα εναλλακτικό
πρόβλημα για κάθε λύση.
 
Στην Ελλάδα πιστεύω τους πολιτικούς
ότι λένε την αλήθεια, μόνο όταν
ο ένας αποκαλεί τον άλλον ''ψεύτη''.
 
Αυτή η χώρα είναι όλο σε... καμπή.
Ποτέ στον ίσιο δρόμο, στην ευθεία.
 
Ο καθένας μας κρύβει μέσα του τον
καλύτερο και τον χειρότερο Έλληνα.
 
Το κακό είναι, ότι όσο πάει, αυτοί οι δύο
όλο και λιγότερο διαφέρουν μεταξύ τους.
 
Από τους σπουδαίους προγόνους μας
κληρονομήσαμε δύο ένδοξους βράχους.
Την Ακρόπολη και τον Καιάδα.
 
Και σταθήκαμε ανάξιοι
όχι μόνο στο ύψος του πρώτου
αλλά και στο βάθος του δεύτερου.
 
Αλέκος Σακελλάριος
 
.................................................................
 
Αποσπάσματα από τα βιβλία:
 
ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ
ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΕΛΟΥΣΑΝ