Η Σίσσυ Κόσσυβα μιλά για το νέο της βιβλίο

Πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στο πολυαγαπημένο Ναύπλιο η παρουσίαση του νέου βιβλίου της φίλης συγγραφέως Σίσσυς Κόσσυβα, με τον υπέροχο τίτλο «Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω... Άνθρωπος»!

Κατά την παρουσίαση αυτή η συγγραφέας ανέφερε τα εξής:

“Ο Antoine de Saint-Exupéry, ο συγγραφέας του βιβλίου «Ο μικρός πρίγκιπας», αφιερώνει το βιβλίο του στο παιδί που ήταν κάποτε ένας μεγάλος. Γράφει χαρακτηριστικά: «Όλοι οι μεγάλοι ήταν κάποτε παιδιά, όμως λίγοι τους το θυμούνται. Κάθε παιδί θα γίνει μεγάλος! Και δυστυχώς, συνήθως θα γίνει ένας μεγάλος που θα ξεχάσει την παιδικότητα της καρδιάς του, που θα διαμορφωθεί και θα απορροφηθεί σε ένα πλαίσιο ζωής που η επιτυχία θα ορίζεται σύμφωνα με τους τίτλους των πτυχίων του, τα χρήματα που θα αποκτά, την κοινωνική του καταξίωση και την εξωτερική ομορφιά του. Γράφει κάπου ο Λέων Τολστόι: «Ένας από τους πιο κοινούς πειρασμούς, ο οποίος,όμως, μας οδηγεί στις μεγάλες συμφορές, είναι ο πειρασμός των λέξεων «Όλοι έτσι κάνουν».

Και κάπως έτσι, φθάνουμε σχεδόν όλοι εμείς οι μεγάλοι σε μια ηλικία και στην ωριμότητα να συνειδητοποιούμε πως παρά τις επιτυχίες μας, δεν είμαστε ούτε χαρούμενοι, ούτε γεμάτοι. Συνειδητοποιούμε πως δεν ξέρουμε πως να ζούμε και κυρίως πως να νοηματοδοτούμε όσα ζούμε.

Από τα φοιτητικά μου χρόνια έβλεπα ανθρώπους καθηλωμένους σε αμαξίδια και σε νοσοκομειακά κρεβάτια να είναι ήρεμοι, γαλήνιοι, κάποιοι ακόμα και χαρούμενοι , και αντίθετα έβλεπα ανθρώπους από τον περίγυρό μου με όλα τα καλά του Θεού να γκρινιάζουν για την άδεια ζωή τους. Κι αυτό, διότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο τα εξωτερικά γεγονότα της ζωής του αλλά ζει και μια εσωτερική πραγματικότητα. Κι αυτή η εσωτερική πραγματικότητα, οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας είναι ο αληθινός πλούτος ή η φτώχεια μας. Νιώθω πως τα παιδιά και κυρίως οι έφηβοι, όλα αυτά ακόμη και ασυνείδητα τα γνωρίζουν. Γι’ αυτό τον λόγο τα μικρά παιδάκια χαίρονται  ακόμη και να παίζουν απλά με το χώμα. Και οι έφηβοι συχνά και με διαφορετικούς τρόπους αντιδρούν και επαναστατούν στα στερεότυπα της κοινωνίας.

Πώς να μιλήσεις σε ένα παιδί για τις αλήθειες της ζωής; Με ποιόν τρόπο να του μιλήσεις, ώστε να σε ακούσει; Σε ποιά πέτρα να το βοηθήσεις να θεμελιώσει την ζωή του; Ο Έριχ Φρόμ έχει γράψει ένα βιβλίο που λέγεται «Να έχεις ή να είσαι;». Διαπραγματεύεται τους δύο λόγους ύπαρξης. Ο τρόπος ύπαρξης στη βάση του «έχειν» οδηγεί τον άνθρωπο σε έναν απέραντο εγωϊσμό. Σε μία διαρκή ανησυχία να αποκτά συνεχώς και να αγωνιά μην τυχόν χάσει ό,τι ψευδώς θα έλεγα κατέχει. Από την άλλη, ο άνθρωπος που ζει για να «είναι», που θέλει να διαμορφώνει ένα πρόσωπο και μια προσωπικότητα, είναι ελεύθερος, δημιουργικός, εξελίσσεται, μπορεί να αγαπά. Κι αν μπορεί να αγαπά, θα χτίζει σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κληρονομιά από το να μάθεις σε ένα παιδί να χτίζει σχέσεις, να κάνει ισχυρούς δεσμούς με τους φίλους και τους ανθρώπους γύρω του. Να μάθει να μοιράζεται. Να μάθει να προσφέρει. Να αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα. Να καταλάβει πως κάθε άνθρωπος που συναντά είναι εικόνα του Χριστού και έχει τα δικά του χαρίσματα. Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικό χάρισμα και γι’ αυτό χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Όπως γράφει ο ποιητής: «Εδώ δεν είναι να είμαι εγώ πάνω από σένα, ή εσύ πάνω από μένα. Εδώ είναι να είναι ο καθένας μας πάνω από τον εαυτό του».

Αυτό ήθελα να πω στα παιδιά. Να γίνουν καλοί! Διότι όταν είσαι καλός, είσαι και καλά! Έχεις ψυχική υγεία. Βρήκα, λοιπόν, παραδείγματα καλών ανθρώπων κι έπλεξα αυτό το παραμύθι. Γεννάμε ένα παιδί και ξεκινάει ένα δύσκολο ταξίδι που λέγεται ζωή. Δεν θα συναντά παντού πρίγκιπες και πριγκίπισσες, δεν είναι στολισμένα όλα με αστερόσκονη και δεν νικά πάντα το καλό. Οφείλουμε να προετοιμάσουμε τα παιδιά μπροστά στη διαφορετικότητα, την ασθένεια, την φτώχεια, την μοναξιά, ακόμη και τον θάνατο. Όχι, όμως, σαν μιζέρια και σαν δυστυχία. Να δουν τους ανθρώπους να αγωνίζονται για τη δυσκολία τους, να μάθουν για ανθρώπους που έχουν κάνει την υπέρβαση μέσα στο πρόβλημά τους. Εκεί θα ανακαλύψουν πως το αντίδοτο της όποιας δυσκολίας είναι η πίστη πως ο Θεός μας αγαπά και μας φροντίζει διότι είμαστε παιδιά Του. Να ανακαλύψουν πως η αγάπη θα είναι το καταφύγιό τους και το εφόδιό τους σε κάθε στιγμή της ζωής τους. Κι όλα αυτά, για να είναι ευτυχισμένοι ενήλικες και ο κόσμος μας πιο ανθρώπινος, έτσι όπως το γράφει ο αγαπημένος μας Ελύτης: «Παρά λίγη καρδιά θα ήταν ο κόσμος άλλος».”

Αφού την συγχαρούμε για άλλη μια φορά, ας αναφέρουμε πως εμείς είχαμε παρουσιάσει από τις 14 Ιουλίου 2018 το εν λόγω βιβλίο στο ιστολόγιό μας. Πληροφορίες εδώ.

«Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Άνθρωπος»

Από τις έγκριτες εκδόσεις «Επιστροφή», κυκλοφορεί το νέο βιβλίο της αγαπητής φίλης Σίσσυς Κόσσυβα, με τίτλο «Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Άνθρωπος», σε εικονογράφηση Αλίκης Αρναούτη. Το ISBN είναι: 978-618-83450-9-6.

Η συγγραφέας μας προϊδεάζει για το περιεχόμενο με το παρακάτω σύντομο κείμενο:

  

"Μέτρο σου να είναι η καρδιά"

Το καθετί πρέπει να το φιλτράρεις με την καρδιά. Να το μετράς με μέτρο της αγάπη. Να μην αδικείς κανέναν. Ο άνθρωπος δεν ζει μόνο τις εξωτερικές καταστάσεις, αλλά ζει και μια εσωτερική πραγματικότητα! Κι αυτή η εσωτερική πραγματικότητα, οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας είναι ο πλούτος μας ή η φτώχεια μας.

Αξίζει να αναφέρουμε και λίγα βιογραφικά στοιχεία για τη συγγραφέα Σίσσυ Κόσσυβα, έτσι όπως η ίδια μας τα παρουσιάζει:

Γεννήθηκα, μεγάλωσα και πήγα σχολείο στην Αθήνα. Θα ήθελα να ζούσα σε κάποιο νησί γιατί αγαπούσα την θάλασσα κι ακόμα την αγαπώ!

Το αγαπημένο μου μάθημα στο σχολείο ήταν τα λογοτεχνικά κείμενα, το ανθολόγιο. Κάθε φορά που η δασκάλα μας διάβαζε τα κείμενα, ταξίδευα με τη φαντασία μου σε άλλους τόπους, σε άλλους χρόνους, σε συναισθήματα... γι’ αυτό μου άρεσε τόοοοοοσο πολύ!

Μια μέρα διάβασα για ένα κοριτσάκι που είχε μεγαλώσει σε ένα ίδρυμα. Τότε έμαθα ότι πολλοί άνθρωποι, μικρά παιδιά και μεγάλοι, ζουν σε ιδρύματα. Όταν το άκουσα, ήμουν σίγουρη, πως όταν θα μεγαλώσω θα ήθελα να δουλεύω σε ένα τέτοιο ίδρυμα. Κάποτε αυτό συνέβη αληθινά, όπως και στα παραμύθια το θέλημα της καρδιάς ξαφνικά πραγματοποιείται. Να ζεις δουλεύοντας σαν νοσηλεύτρια με ανθρώπους που δυσκολεύονται και πονούν είναι ταξίδι ατελείωτο. Αυτό το ταξίδι, εκτός από τις πολλές σκέψεις, και τα συναισθήματα που μου δημιουργεί, με οδήγησε να γράφω βιβλία για τις ζωές σπουδαίων ανθρώπων. Παρακολούθησα μαθήματα συμβουλευτικής ψυχολογίας για να μπορώ να κατανοώ όσο γίνεται περισσότερο τους ανθρώπους. Αργότερα άρχισα να αναζητώ κι άλλους σπουδαίους ανθρώπους και συνομιλώντας μαζί τους μοιράζομαι γνώσεις, εμπειρίες και συναισθήματα φτιάχνοντας εκπομπές για το ραδιόφωνο. Κι όλα αυτά μ' ένα πόθο. Να μάθω να αγαπώ!

Η εικονογράφος του βιβλίου Αλίκη Αρναούτη, μας παρουσιάζει τον εαυτό της με τα εξής λόγια:

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ζωγράφιζα όλα μου τα σχολικά βιβλία κι έκανα πολύ ποδήλατο. Όταν με ρωτούσαν τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω, έλεγα ζωγράφος, αλλά την τελευταία στιγμή άλλαξα γνώμη και πήγα να σπουδάσω θέατρο στο πανεπιστήμιο. Και ξαφνικά ανακάλυψα πως το θέατρο συνδυάζεται με την ζωγραφική! Και αυτή η τέχνη ονομάζεται σκηνογραφία, δηλαδή να ζωγραφίζεις την σκηνή σε ένα τρισδιάστατο χώρο! Αν έχεις όρεξη, μπορείς να φτιάχνεις και μαγικά κοστούμια μαζί με περίεργες μάσκες! Τελειώνοντας το πανεπιστήμιο, πήγα στο Λονδίνο να σπουδάσω σκηνογραφία σε μια ειδική σχολή και να δω πολλές θεατρικές παραστάσεις και μουσεία.

Όταν επέστρεψα στην Αθήνα, ξεκίνησα να δουλεύω σαν σκηνογράφος στο θέατρο και σαν δασκάλα θεατρικής αγωγής. Μου έλειπε όμως και πάλι πάρα πολύ η ζωγραφική στον καμβά. Έτσι άρχισα πάλι να ζωγραφίζω- να ζωγραφίζω με τις ώρες. Μια μέρα, όπως ζωγράφιζα ένα πρόσωπο, μου ήρθε μια ιδέα! Να ζωντανεύω τους πίνακές μου δημιουργώντας βίντεο, που προβάλλονται σε ειδικούς χώρους. Όταν τώρα πια με ρωτάνε "Τι δουλειά κάνεις;" δεν μπορώ να απαντήσω με μια λέξη. Είμαι δασκάλα, σκηνογράφος, ζωγράφος, φτιάχνω βίντεο-αρτ...

Ίσως θα μπορούσα να απαντήσω πως δημιουργώ διαφορετικούς κόσμους με φως και χρώματα.

Τα στοιχεία επικοινωνίας των Εκδόσεων «Επιστροφή»: Λεωφόρος Αμαλίας 7, Ναύπλιο, Αργολίδα 21100, Greece.

Ύδρα… αρχόντισσα

Η πανέμορφη, αρχοντική  και γραφικότατη Ύδρα είναι ένα ξεχωριστό νησί. 

Το τοπίο, η αρχιτεκτονική, αλλά και η ιστορία του νησιού το καθιστούν μοναδικό προορισμό.

Ο παραδοσιακός οικισμός της είναι αναλλοίωτος τα  τελευταία   400  χρόνια. Σ’ όλο το νησί η μετακίνηση γίνεται με γαϊδουράκια. Δεν υπάρχει κανένα τροχοφόρο όχημα. Όλες οι μετακινήσεις, ακόμα και οι μετακομίσεις γίνονται με τα γαϊδουράκια.

Πέτρινα αρχοντικά σπίτια χτισμένα στις φυσικές αμφιθεατρικές πλευρές της, γραφικά πλακόστρωτα, γωνιές με πανοραμική θέα, και κρυστάλλινα καταγάλανα νερά.

Τα πεύκα φθάνουν ως την θάλασσα. Η θάλασσα της Ύδρας είναι από τις καθαρότερες της Μεσογείου, όπως έλεγε ο Κουστώ.   

Λόγω του φυσικού βραχώδους εδάφους, με πολλές σπηλιές και ανοίγματα, ζουν μέσα σ αυτό φώκιες, θαλάσσιες χελώνες και πολλά  ψάρια, καθώς προσφέρεται σ’ αυτά ο κατάλληλος χώρος αναπαραγωγής και ωρίμανσης τους.

Σίσσυ Κόσσυβα

Συγγραφέας - Δημοσιογράφος

Βυζαντινό Mουσείο Ύδρας

Το Εκκλησιαστικό και Βυζαντινό Mουσείο της αρχοντικής Ύδρας παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. 

Βρίσκεται μέσα στη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το "Μοναστήρι" όπως αποκαλείται η Μητρόπολη της Ύδρας, που χτίστηκε στα μέσα του 17ου αιώνα και θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια της.

Στο καθολικό της μονής,  πολλές φορές συνάχθηκαν οι θρυλικοί ναυμάχοι για να ευχαριστήσουν την Παναγία.

Το 1750 η μονή καταστράφηκε από σεισμό, αλλά ανοικοδομήθηκε μερικά χρόνια αργότερα με σχέδια Ενετών και Γενοβέζων αρχιτεκτόνων.

Στο ναό υπάρχει χρυσός εξάφωτος πολυέλαιος, που κοσμείται με τις κεφαλές των Λουδοβίκων της Γαλλίας, τον οποίο όπως λέγεται, πήρε ο Παύλος Κουντουριώτης από τον πλοίαρχο Σαρκώση, που με τη σειρά του τον είχε πάρει από τις Βερσαλλίες.

Το Εκκλησιαστικό Μουσείο «Άγιος Μακάριος Νοταράς» στεγάζεται στην δυτική πλευρά του μοναστηριακού συγκροτήματος στο χώρο των παλιών κελιών και λειτουργεί από το 1999.

Φυλάσσονται σε ειδικές προθήκες κειμήλια του μοναστηριού, αφιερώματα, ιερές εικόνες που ανάμεσά τους ξεχωρίζει η εικόνα της Παναγίας "Ρόδο Αμάραντο", που τοποθετείται χρονικά γύρω στα 1774,  άμφια, ιερά σκεύη, μουσικά χειρόγραφα, τούρκικα φιρμάνια, κ.α.

Σίσσυ Κόσσυβα

Δημοσιογράφος - Συγγραφέας

Το μπλε της Σίσσυς

Μέρες φωτεινές και ανθισμένες. Μου φέρνουν στη θύμηση μου τον περασμένο Μάη που ταξίδεψα και με ταξίδεψε η Κρήτη.

Σε ταξιδεύει ο ήλιος της, το γαλανό της, η φύση που αλλάζει μορφές σ’ αυτό τον τόπο… Σε ταξιδεύουν οι άνθρωποι με τον τρόπο ζωής τους, με τις μουσικές, τους χορούς και τις γεύσεις τους…

Περιπλανήθηκα στην Βενετία της Κρήτης, τον Άγιο Νικόλαο. Η μικρή λιμνοθάλασσα στο κέντρο της πόλης και ένα κανάλι που οδηγεί στο λιμάνι συνθέτουν την πόλη μοναδικά γραφική.

Το πάρκο πάνω από τη Λίμνη με τα Πεύκα και τα Αλμυρίκια προσφέρει μια πανοραμική θέα κι ένα σημείο που κάθε επισκέπτης του Αγίου (όπως συνηθίζουν να τον αποκαλούν οι Κρήτες), κοντοστέκεται να θαυμάσει, να φωτογραφηθεί,να ζωγραφίσει, να ονειρευτεί...

Από το πάρκο ξεκινά ένα πετρόχτιστο μονοπάτι ανάμεσα στα δέντρα που καταλήγει μέσα στη Λίμνη, εκεί όπου δένουν μικρές ψαρόβαρκες. Η πόλη είναι κτισμένη σε λόφους και οι μεγάλες σκάλες είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα τούτης της πόλης.

Μάλιστα, αρκετοί αρχιτέκτονες της περιοχής έχουν σχεδιάσει από μια. Όμως οι ομορφιές της Κρήτης και του Αγίου Νικολάου δεν χωρούν σ ένα αφιέρωμα. Γι’ αυτό λέω να σας αποχαιρετήσω με μαντινάδες που περιγράφουν καλύτερα…

Οι μαντινάδες της Ελευθερίας

Όντε ξανοίγω θάλασσα θυμούμαι τη ζωή μου

τον Άγιο Νικόλαο, την Κρήτη το νησί μου.

Ένα κουτάλι φέρετε, τη θάλασσα να φάω

να τήνε κάμω σώπατο, στον Άγιο να πάω.

Στον Άγιο Νικόλαο θα πάω για να ζήσω

μέσα σ’ τση λίμνης τα νερά, τσι θύμησες να σβήσω.

Φουρτουνιασμένη θάλασσα μοιάζει το κοίταγμα σου

κι εγώ ‘μαι ακυβέρνητο καράβι στα νερά σου.

Θάλασσα απ' όλα τα νερά και τα ποτάμια πίνεις

πιες τα δικά μου δάκρυα πλατύτερη να γίνεις.

Η σκέψη μου θα πάει αλλού και σένα θα ξεχάσει

άμα τρυπήσει η θάλασσα και το νερό τζη χάσει.

Τρέχει νερό στον ποταμό και 'γω κλουθώ στο πλάι

το όνειρο που 'ριξα να δω στη θάλασσα αν-ε πάει.

Είσαι αέρας, θάλασσα, ήλιος, νερό και χιόνι

κάτι που φεύγει κι έρχεται, κάτι που δεν τελειώνει.

Φουρτουνιασμένη θάλασσα ήκαμες την ζωή μου

κι αναπαμό δεν έχουνε οι αναστεναγμοί μου.

Να 'ταν η θάλασσα η πλατιά τόση που να μπορέσει

τα σ' αγαπώ που σου χω πει, μέσα τση να χωρέσει.

Την ώρα που στη θάλασσα παλεύω μη με πνίξει

με ανασέρνει η μοίρα μου να με ξαναβουτήξει.

Άνοιξε τα ματάκια σου να μπω να κολυμπήσω,

μες στα γαλάζια τους νερά κι ας μην ξαναγυρίσω.

Σίσσυ Κόσσυβα

Δημοσιογράφος - Συγγραφέας