Κάτι πιο προσωπικό…

Είμαι στο Λονδίνο  πάνω από μήνα και μέχρι χθες δεν είχα βγάλει ούτε μια φωτογραφία.  Έφευγα από το σπίτι χωρίς καμία διάθεση να πάρω την φωτογραφική μηχανή μαζί μου.  Πρωτόγνωρο για μένα, μιας και με τη μηχανή μου μάθαινα  κάθε τόπο, αναζητώντας εκείνη τη μικρή λεπτομέρεια που ξεφεύγει από το όλο και μένει αθάνατη. Αυτή που ξεκινάει μόνο με μια αίσθηση, μια παρατήρηση …ένα «κάτι» που σου κάνει κλικ.

-Εντάξει, σκέφτηκα. Κάποια στιγμή θα συμβεί.

Και συνέβη…

Από την πρώτη στιγμή που ήρθα στο Λονδίνο, διαπίστωσα ότι υπάρχει παντού πράσινο. Πραγματικά παντού, τόσο που νομίζεις ότι φτάνει να ρίξεις τον σπόρο από το χέρι σου και αυτός πέφτοντας στη γη θα ανθίσει.  Τόσο απλά.  Και μέσα σε αυτό το πράσινο κάδρο ξεπετάγονταν  λουλούδια διαφορετικά και με άλλες αποχρώσεις από αυτές που είχα συνηθίσει.

Μια τριανταφυλλιά πορτοκαλί την είχα βάλει σημάδι για να βρίσκω το σπίτι.  Ένα πορτοκαλί τόσο σκληρό και φωτεινό που σ’ έκανε να στρέψεις τη ματιά σου και να την αφήσεις εκεί για κάμποσα λεπτά.  Μα αυτό που με ξεσήκωσε ήταν ένα μικρό μπλε λουλούδι, χαμηλό και με έναν τόσο λεπτό μίσχο που έμοιαζε με αγριολούλουδο.  Αυτή η εύθραυστη ομορφιά με εντυπωσίασε τόσο πολύ που ήθελα να την κρατήσω.

Μια μέρα λοιπόν  πριν φύγω από το σπίτι έβγαλα από τη θήκη τη μηχανή μου. Ύστερα όλα φαίνονταν διαφορετικά.  Ανακάλυψα μέσω ενός άλλου ματιού, πάρα πολλά σημεία που είχαν για μένα κάτι να πουν ή κάτι να ανακαλύψω.  Γιατί μπορεί να είναι απλά ένα πάτημα ενός κουμπιού, όμως η εικόνα που παγιδεύεται μέσα έχει μερικές φορές να πει μια ενδιαφέρουσα ιστορία.

Ευαγγελία Χελιώτη

Εθνική Ελλάδος… Γεια σου!!!

Σκέψεις με αφορμή την ήττα της εθνικής μας ομάδας

Δεν παρακολουθώ ποδόσφαιρο παρά μόνο όταν η εθνική μας ομάδα, μας χαρίζει απρόσμενες νίκες και εγείρει το ενδιαφέρον και μιας μερίδας κόσμου μη οπαδών του αθλήματος, κατηγορία στην οποία ανήκω και εγώ.  Χάρηκα πάρα πολύ όταν άκουσα πως κέρδισε η ομάδα μας την περασμένη Τετάρτη και με συνεπήρε το αίσθημα και ο ενθουσιασμός των Ελλήνων για τη νίκη.

Οπότε την περασμένη Κυριακή περίμενα πως και πώς να παρακολουθήσω τον αγώνα και να ζήσω ξανά μια τέτοια στιγμή νίκης και εθνικής υπερηφάνειας.

Δεν κερδίσαμε. Παίξαμε όμως καλά. Έβλεπα την ομάδα να κλαίει και σκεφτόμουν το βάρος που κουβαλούσε στη διάρκεια του παιχνιδιού και την ανάγκη της να χαρίσει άλλη μια νίκη.

Κάποιοι είπαν πως αυτό που μετράει δεν είναι η προσπάθεια αλλά η έκβαση του αποτελέσματος.  Διαφωνώ.  Αυτή η σκέψη μάλιστα με προβληματίζει γιατί τη βλέπω γύρω μου να ακμάζει και να θεριεύει. Μα γίνεται όλοι να κερδίζουμε; Η σημασία του παιχνιδιού, κάθε παιχνιδιού, είναι το ίδιο παιχνίδι.

Η διαδικασία του να συμμετέχεις, να προσπαθείς, να βάζεις τον καλύτερό σου εαυτό, να εκτίθεσαι.   Δεν είναι εύκολο ούτε απλό.  Μας ανησυχεί και μας αγχώνει το αποτέλεσμα τόσο, που δε χαιρόμαστε την ίδια τη διαδικασία και τα οφέλη που μπορούμε να αποκομίσουμε από μία ήττα.  Εννοείται βέβαια, πως όταν πάμε να παίξουμε πάμε για να κερδίσουμε. Είναι ένας ξεκάθαρος στόχος. Θέλουμε να ακούσουμε τα μπράβο και το χειροκρότημα. Υπάρχει όμως πάντα κάποιος καλύτερος ή ίσως πιο τυχερός. Γιατί η έκβαση ενός αποτελέσματος είναι παράγοντας πολλών παραμέτρων.

Πραγματικά δεν πειράζει. Θα υπάρξουν πολλά παιχνίδια και πολλές άλλες ευκαιρίες. Μελετάμε τα λάθη μας και μαθαίνουμε από αυτά.  Και ύστερα είμαστε πάλι έτοιμοι, πιο δυνατοί και με τον ίδιο ξεκάθαρο στόχο. Τη νίκη.

Ευαγγελία Χελιώτη

Αειφυγία

Από τη στιγμή που άκουσα αυτή τη λέξη, εντυπώθηκε αυτόματα μέσα στη συνείδηση μου σαν κάτι που αναζητούσα από καιρό για να ονοματίσω μια εσωτερική μου ανάγκη.

Ξεμάκρυνε η λέξη μέσα μου από την πρωταρχική της χρήση[1] και πλησίασε το «καρκαβιτσικό» συναίσθημα, όπου ο συγγραφέας επιλέγει αυτή τη λέξη για να περιγράψει την έντονη επιθυμία του για τα ταξίδια τα εντός και τα εκτός. Γιατί πρώτα ταξιδεύει ο νους και μετά το σώμα.

Εδώ βέβαια μπαίνει και ένα ερώτημα. Τι είναι ταξίδι; Υπάρχουν πολλές φορές πολλοί τρόποι για να προσδιορίσεις μια λέξη. Και για να μην απομακρυνόμαστε πολύ από τις διάφορες σημασίες, τόσες όσοι και ο καθένας από εμάς, θα συγκεκριμενοποιήσω τη σκέψη μου. Η αειφυγία, ή αλλιώς η τάση να φεύγουμε συνέχεια και ασταμάτητα, είναι ένα ταξίδι χωρίς πολλές προσδοκίες. Και αυτό, γιατί ξεκινάει από την ανάγκη να φύγουμε από το μικρόκοσμό μας και να ανοίξουμε τους ορίζοντες μας μαθαίνοντας καινούρια πράγματα με καινούριο βλέμμα για να αυτοπροσδιοριστούμε από την αρχή.

Όχι γιατί έτσι πρέπει, αν και μερικές φορές και αυτό μπορεί να συμβεί, αλλά γιατί αναγνωρίζουμε μέσα μας ένα κομμάτι που δε θέλει τη βολή και τη συνήθεια. Που θέλει να βλέπει το ίδιο πράγμα σαν την πρώτη ματιά, τη φρέσκια και την ενθουσιώδη.

Να μη συνηθίζει το βλέμμα για να μη συνηθίζει και η ψυχή.

Είναι μια διαδρομή με διακλαδώσεις. Χωρίς συντονισμένες προσπάθειες και προγραμματισμό. Σα να ακολουθείς μια πορεία που εκείνη ξέρει τι είναι καλύτερο για σένα και αφήνεσαι, πάντα υποψιασμένος και με την ίδια διάθεση να βρεις συγχρόνως το διαφορετικό και το ίδιο. Το διαφορετικό για να το γνωρίσεις και να το ξορκίσεις και το ίδιο για να το μάθεις πάλι αλλά αλλιώτικα.

Όλοι αναζητούμε μιαν ασφάλεια και γι αυτό στο σάκο μας μέσα θα υπάρχει κάτι ολότελα δικό μας, γνώριμο και οικείο. Γιατί πρέπει να υπάρχει ένα σημείο αναφοράς, ένα σταθερό σημείο για να ακουμπάει η ψυχή και να ξαποσταίνει. Και πάντα θα υπάρχει χώρος για τα καινούρια πράγματα, ακόμα και αν δεν υπάρχουν φωτογραφίες ή ενθύμια. Θα υπάρχει όμως πάντα η μνήμη που έχει μια δική της αυτονομία να κρατάει και να επεξεργάζεται αυτά που έχει ανάγκη.

Ευαγγελία Χελιώτη

Σημείωση ιστολόγου: Με πολλή χαρά ανακοινώνουμε την έναρξη συνεργασίας με την κα. Ευαγγελία Χελιώτη, Φιλόλογο - Καθηγήτρια Ισπανικής Φιλολογίας, κι ευχόμαστε σε όλους καλή ανάγνωση των ωραίων της κειμένων!

---

[1] Αειφυγία (Αρχ.). Ποινή μόνιμης εξορίας, η οποία επιβαλλόταν από τον Άρειο Πάγο σε όσους διέπρατταν σοβαρά αδικήματα.