Πρώτο χιόνι φέτος

Κάτι που είναι ξεχασμένο, ή πρωτόγνωρο, ή επανέρχεται μετά από αρκετό καιρό απουσίας, δημιουργεί στους ανθρώπους μια ξεχωριστή αίσθηση και ιδιαίτερη εντύπωση.

Έτσι ήταν και το χιόνι που μας επισκέφθηκε χθες στο Λονδίνο, για πρώτη φορά φέτος, φέρνοντας μαζί του χαρά, χαμόγελα, παιδική και παιχνιδιάρικη σκέψη και συμπεριφορά.

Η άμεση αντίδραση του κόσμου ήταν να περιορισθεί στα σπίτια του και να γίνει πιο προσεκτικός, αφού πάντα υπάρχουν κίνδυνοι μικροτραυματισμών, ή και ατυχημάτων με τα αυτοκίνητα κ.ά.

Όμως το χιόνι από τη φύση του απευθύνει πάντα στον άνθρωπο κάθε ηλικίας πρόσκληση επικοινωνίας, αφής, διαλεκτικής και προσέγγισης, έτσι ώστε να αναπτυχθούν φιλικά αισθήματα και συναντίληψη μεταξύ τους!

Κι όταν κανείς αποφασίζει να βγει από τη θαλπωρή του σπιτιού του το αποτέλεσμα είναι υπέροχο, έως καλλιτεχνικό, με τη δημιουργία χιονανθρώπων. Το χιόνι ήλθε και φέτος και μας έφερε μεγάλη χαρά.

Χιόνι και...

Το πρόσφατο χιόνι μας άσπρισε όντως τις ημέρες και τις ώρες μας. Μας έδωσε μια ώθηση προς τα άνω. Πάντως, η αλήθεια είναι πως σχεδόν πάντα λειώνει χωρίς να αφήνει φυσικό ίχνος πίσω του. Όμως το αποτύπωμά του στην ψυχή παραμένει πάντα βαρύ, ουσιαστικό, επίκαιρο...

Η ιερή σκεπή το δέχεται αλλά και το αποτινάζει απαλά χωρίς ενοχές, όπως κάνουμε κι εμείς όταν το βλέπουμε να καλοκάθεται στους ώμους μας. Τα σκαλοπάτια βέβαια το αντέχουν, έτσι για να μας υπενθυμίζουν ότι η όποια άνοδος είναι πάντα στρωμένη με δυσκολίες και χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια και προσοχή.

Η παρουσία του χιονιού μας δίνει και μια απόδειξη του ίχνους. Πολλές φορές στη ζωή επιθυμούμε να κρύβουμε κάποια πράγματα, ακόμα και την ίδια την παρουσία μας από κάποιον χώρο. Όμως το χιόνι φανερώνει (άλλοι θα έλεγαν «προδίδει») την εμφάνιση, όσο ανάλαφρη κι αν είναι.

Άξιον εστί να αναφέρουμε ότι οι ένδοξες γλάστρες του βυζαντινού κήπου μας υποδέχθηκαν φιλικά και φιλόξενα το χιόνι, παραχωρώντας του τόπο να αναπαυθεί στην αγκαλιά τους· κάποτε βέβαια εξαφανίζοντας όποια άλλη φυτική ύπαρξη, αλλά είναι κι αυτό μέσα στο πλαίσιο του αδήριτου κύκλου της ζωής!

Τα φυτά όμως και τα δένδρα έχουν την τιμητική τους με την έλευση του χιονιού, αφού νυφο-χιονοστολίζονται. Αποκτούν δε μια τέτοια εικόνα, που νομίζει κανείς ότι μπορεί και να αλλάζουν ταυτότητα, ίσως και όνομα. Γίνονται αγνώριστα! Θάλεγε κανείς πως ίσως γι’ αυτό η χιονόπτωση να είναι η γιορτή του καρναβαλιού τους!

Οι νυφάδες του χιονιού όμως δεν θα μπορούσαν να αναπαυθούν περισσότερο και καλύτερα παρά σε κάποιο... κάθισμα ή παγκάκι. Το καλοκαίρι που θα κάθομαι εκεί πίνοντας το φραπέ μου θα αισθάνομαι τη δροσιά του χιονιού...

Κι ας μην ξεχνούμε πως το χιόνι έχει τη δύναμη και την εξουσία να κρύβει αλλά και να εκτοπίζει δια παντός κάθε μαυρίλα και ασχήμια του κόσμου και του αιώνα μας!

Χιονάνθρωποι

Πρόσφατα αποχαιρετήσαμε το λαμπροφόρο χιόνι. Είχε έλθει τις προάλλες στο Λονδίνο και μας είχε φέρει μεγάλη χαρά. Δυστυχώς όμως, ανεχώρησε και δεν φαίνεται πως θα επιστρέψει σύντομα.

  

Ένα από τα στοιχεία που σχετίζονται με το χιόνι, και αφορά κυρίως τα παιδιά, είναι οι αποκαλούμενοι «χιονάνθρωποι».

Ο χιονάνθρωπος είναι ένα ανθρωπομορφικό γλυπτό από χιόνι. Αποτελείται συχνά από τρεις σφαίρες χιονιού, τοποθετημένες η μία πάνω στην άλλη, ενώ δεν λείπουν και προσθήκες χαρακτηριστικών με υλικά άλλα εκτός από χιόνι, όπως καρότο, ξύλο, κάρβουνο κ.ά.

Πιθανή είναι επίσης η προσθήκη ρουχισμού, όπως καπέλα, σκούφοι και κασκόλ.

  

Οι χιονάνθρωποι συνήθως έχουν περιορισμένη διάρκεια ζωής, καθώς λιώνουν με την άνοδο της θερμοκρασίας και τη βελτίωση των καιρικών συνθηκών.

Πολλές φορές τα παιδιά κάνουν αγώνες για τον ψηλότερο χιονάνθρωπο. Είναι γύρω στο 1,5 μέτρο συνήθως.

  

Εγώ σκέφτηκα ότι αυτό μπορεί και να είναι ένα ενδιαφέρον θέμα να το παρουσιάσουμε στο παρόν ιστολόγιο.

Έτσι, μεσούσης της χιονο-περιόδου έκανα μια περιήγηση στη γειτονιά μας, και φωτογράφισα τους καλύτερους χιονάνθρωπους που είδα, για να τους μοιραστώ μαζί σας.

  

Ενδιαφέρον είναι ότι σε τρεις φωτογραφίες βλέπουμε ότι οι κατασκευαστές φρόντισαν να παρουσιάσουν μάλλον οικογένειες χιονανθρώπων (με δύο και τρεις) κι όχι απλά έναν.

Είναι κι αυτή μια από τις ιδιαιτερότητες και τις ομορφιές του χειμώνα!

Το Harrow on the Hill στα χιόνια

Η ιστορική γεωγραφική κορυφή του Δήμου μας, το ονομαστό και πάντα -σε όλες τις εποχές- όμορφο κι ελκυστικό Harrow on the Hill, άσπρισε για τα καλά!

  

Πάντα αξίζει μια περιδιάβαση στον τόπο που τίμησαν άξιοι Φιλέλληνες, Άγγλοι ευγενείς και μεγάλες προσωπικότητες της βρετανικής εκπαίδευσης, της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής!

Ιδιαίτερα σε ημέρες όπως οι τρέχουσες, όπου ένα κάτασπρο πέπλο χιονιού έχει αγκαλιάσει αυτό τον πανέμορφο τόπο και του δίνει τώρα μια ξεχωριστή αίγλη και ομορφιά!

Τα πάρκα του, τα παραδοσιακά κτήριά του, οι εκκλησιές του, οι ανηφοριές και οι κατηφοριές του, οι πλακόστρωτες σκάλες και τα σοκάκια του, όλα ντυμένα στο ένδοξο λευκό του χιονιού και της κάθαρσης!

Οι μικρές και κομψές καφετέριες, με το κλασικό αγγλικό τσάϊ και τις τηγανίτες, ντόπιας παραγωγής, υποδέχονται τους καταπαγωμένους περιπατητές, προσφέροντας γλυκιά θαλπωρή!

Οι νυφάδες του χιονιού επιχορήγησαν για άλλη μια φορά με τη χάρη τους τον ευλογημένο τούτο τόπο και τον έντυσαν με το μυστήριο, τη λευκότητα και τη δόξα τους.

Η γειτονιά μας χιονισμένη

Άργησε κάπως φέτος το χιόνι αλλά μας έκανε τελικά την τιμή να μας επισκεφθεί. Μας έδωσε μεγάλη χαρά.

Είναι κάτασπρο και μας θυμίζει κάτι από κάθαρση. Είναι και πανέμορφο, με αποτέλεσμα να εμπνέει φωτογράφους, ποιητές και καλλιτέχνες.

Ο μέγας Euros Bowen, ο Φιλέλληνας Ουαλός ποιητής, πρωτοξεκίνησε την ενασχόλησή του με την ιερή τέχνη της ποίησης όταν κάποτε είχε αποκλεισθεί από το χιόνι στο σπίτι του στην Ουαλία. Η υπέρλαμπρη φύση και τα συναισθήματα που του δημιούργησε τον έκαναν σπουδαίο και παγκοσμίου φήμης ποιητή.

Δεν ξέρει κανείς μετά από τέτοια χιονόπτωση από που να αρχίσει την περιπλάνηση και τι να πρωτοσκεφθεί, τι να πρωτογράψει και τι να περιγράψει, καταθέτοντας στο λευκό χαρτί το απαύγασμα των εσωτερικών του δονήσεων.

Η προφανής αφετηρία είναι μάλλον ο χωροταξικός περίγυρος του παρατηρητή. Και γιατί όχι! Ο σοφός λαός μας λέει: «πρώτα βλέπει κανείς το γείτονά του και μετά τον ήλιο»!

Έτσι, η περιδιάβαση μπορεί, και ίσως και να πρέπει, να ξεκινά από το γνώριμο χωροχρόνο. Από εκεί και πέρα αναμένεται κανείς να βλέπει ακόμα μακρύτερα.

Πάντως, στην προκειμένη συνάφεια η πλουσιότητα και ο πλουραλισμός της γύρω μας πεντάμορφης και υπερστολισμένης φύσης μας αφήνει κυριολεκτικά άναυδους και αποσβολωμένους.

Οι φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησης συνοδεύουν την έκπληξη και τον ειλικρινή θαυμασμό και σεβασμό μας, απέναντι σ’ ένα φαινόμενο της περιβάλλουσας φύσης που είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο!