Βαγόνι και Ποίημα

 
Δεν το είχα ξανακάνει. Σε κάθε στάση έτρεχα από το ένα βαγόνι στο άλλο. Σκέφθηκα ότι θα με προσέξει ο μηχανοδηγός και θα κάνει καμμιά ανακοίνωση από τα μεγάφωνα του τραίνου.
 

Αλλά ήμουν αποφασισμένος. Ήθελα να βρω, να ελέγξω, να ανακαλύψω, να διαβάσω, να φωτογραφίσω... το Ποίημα σε κάθε βαγόνι!
 
Κάθε βαγόνι και Ποίημα!
 
Σε ένα από αυτά βρήκα το Ποίημα της παρούσας ανάρτησης... το... Τζάμι!
 
Είναι εξαιρετικά πρωτότυπο στιχούργημα της νεαρής (21 ετών) Σκωτζέζας (από το Εδιμβούργο) βραβευμένης Ποιήτριας Anna Gilmore Heezen, η οποία παρατηρεί με ευγένεια και γλυκύτητα μια οικιακή μύγα, μέσα στη ζέστη του Αυγούστου...
 
Βαγόνι, Ποίημα, διαλεκτική...

Θυγατέρα

 
Ο Μενέλαος Λουντέμης έχει συγγράψει ένα βιβλίο με τίτλο: «Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους»!
 

Εγώ κάποτε κυνηγούσα ηλιοβασιλέματα και πανσελήνους, με σκοπό να λάβω εικόνες και εμπειρίες, που θα μπορούσα να μετουσιώσω σε στίχους.
 
Κατά την πρόσφατη (μετα)κίνησή μου στο μετρό του Λονδίνου, ειδικά δε στη γραμμή Jubilee, κυνηγούσα, τρέχοντας απο βαγόνι σε βαγόνι, Ποιήματα.
 
Σε ένα από τα βαγόνια αυτά βρήκα αναρτημένο το Ποίημα της παρούσας δημοσίευσης, με τον τίτλο «Θυγατέρα», στιχουργημένο από τον Παλαιστίνιο Ποιητή Mosab Abu Toha.
 
Το Ποίημα του Mosab Abu Toha «Θυγατέρα» είναι ένα δυνατό και συγκινητικό κομμάτι μέσα στη συλλογή του «Δάσος του Θορύβου».
 
Σύμφωνα με το The New Yorker, το Ποίημα εξερευνά θέματα απώλειας, εκτοπισμού και του αντίκτυπου της σύγκρουσης σε μια οικογένεια, ιδιαίτερα μέσα από τα μάτια της μικρής κόρης του.
 
Το Ποίημα απεικονίζει τα σχέδια ενός παιδιού, τα ξεθωριασμένα χρώματά τους και τη σκληρή πραγματικότητα της καταστροφής του σπιτιού τους σε μια αεροπορική επιδρομή, αφήνοντας μόνο ερείπια και σιωπή.

Γένεση στον Υπόγειο

 
Χρησιμοποίησα πρόσφατα το μετρό του Λονδίνου και στη γραμμή Jubilee βρήκα αναρτημένο το Ποίημα της παρούσας ανάρτησης.
 

Είναι το Ποίημα «Γένεση» του Gboyega Odubanjo, που περιλαμβάνεται στη σειρά «Ποιήματα στον Υπόγειο» και αποτελεί μέρος της συλλογής Καλοκαίρι 2025 και εξερευνά τη σχέση μεταξύ της ανθρωπότητας και του φυσικού κόσμου.
 
Το εν λόγω Ποίημα κυκλοφόρησε στο μετρό του Λονδίνου στις 2 Ιουνίου, σύμφωνα με την Poetry Society.
 
Αναγνώσεις ποιημάτων του Odubanjo, συμπεριλαμβανομένης της «Γένεσης», πραγματοποιήθηκαν στον σταθμό Covent Garden στις 11 Ιουνίου.
 
Ο Gboyega Odubanjo (30 Ιανουαρίου 1996 - Αύγουστος 2023) ήταν Βρετανο-Νιγηριανός ποιητής από το Νότιο Λονδίνο και απεβίωσε το 2023 σε νεαρή ηλικία.

Η Σκιάθος στο Λονδίνο

 
Κατά τη χθεσινή μου επίσκεψη στη μεγαλούπολη του Λονδίνου χρησιμοποίησα στον υπόγειο σιδηρόδρομο. Σε έναν κεντρικό και πολυσύχναστο σταθμό, που ονομάζεται Russell Square, βρήκα και φωτογράφισα την αφίσα της παρούσας ανάρτησης.
 

Είναι καλοκαίρι και ο κόσμος, ιδιαίτερα δε οι Άγγλοι, ταξιδεύουν στην πανέμορφη Πατρίδα μας και πιο συγκεκριμένα στα υπέροχα, από πολλές πλευρές, νησιά μας. Έτσι τέτοιου τύπου διαφημίσεις είναι πάντα ευπρόσδεκτες από τους ταξιδιώτες του Λονδέζικου μετρό. Ας ευχηθούμε η φετινή καλοκαιρινή τουριστική περίοδος να είναι καλή, καρποφόρα και προσοδοφόρα για τον Ελληνικό Τουρισμό και τις κατά τόπους τουριστικές μονάδες.

«Πέφτοντας μαζί»

 
Σε πρόσφατη επίσκεψή μου στο Λονδίνο, χρησιμοποιώντας το υπέροχο μετρό της μεγαλούπολης, και συγκεκριμένα στη Γραμμή Circle, βρήκα άναρτημένο ένα ενδιαφέρον Ποίημα, με τον τίτλο «Πέφτοντας μαζί», το οποίο μελοποιήθηκε μάλιστα πρόσφατα.
 

Δημιουργός του είναι η Oona Doherty, μια Ιρλανδή χορογράφος, που ζει και εργάζεται σε όλη την Ευρώπη. Σπούδασε London School Of Contemporary Dance, University of Ulster and LABAN London (BA Honors and Post Graduate in Contemporary Dance Studies). Από το 2010 δημιούργησε και περιοδεύει διεθνώς θεατρικά και χορευτικά έργα.
 
Η ίδια λέει:
 
«Το έργο μου επιχειρεί να παίξει με το φράγμα ανάμεσα στη σάρκα και την ψυχή, στο κοινό και τη σκηνή. Να μοιραστώ μια κινητική εμπειρία. Έχω κίνητρο να εξερευνήσω καταστάσεις καθαρής μεταφυσικής ειλικρίνειας».

Μια ματιά

 
Κατά τη χθεσινή επίσκεψη στο Λονδίνο, με σκοπό τη συμμετοχή σε Διαχριστιανική Συνάντηση, χρησιμοποιήσαμε τη γραμμή του Μετρό με την επωνυμία Jubilee.
 

Σε πολλά βαγόνια της γραμμής αυτής βρίσκουμε πάντα αναρτημένα Ποιήματα, σύμφωνα με καθιερωμένη πρακτική τα τελευταία χρόνια.
 
Αυτό που βρήκαμε και φωτογραφίσαμε αυτή τη φορά ήταν το ενδιαφέρον Ποίημα με τον τίτλο «Μια ματιά», που μόλις είχε αναρτηθεί (Ιούνιο 2024).
 
Είναι στιχουργημένο από την Περσίδα βραβευμένη Ποιήτρια Azita Ghahreman, η οποία έχει γράψει και κυκλοφορήσει αρκετές Ποιητικές Συλλογές, ενώ Ποιήματά της έχουν μεταφρασθεί σε αρκετές γλώσσες.
 
Για την Ποιήτρια και το έργο της έχει αναφερθεί πως:
 
‘Azita is a poet who pays respect to the past, but doesn’t live in it.  Her poems are sometimes darkened with loss, but just as often lightened with humour, lyricism, a celebration of the human spirit.’ – Imtiaz Dharker, μιλώντας για την Azita Ghahreman στη σειρά «Mother Tongue» του Radio 4.

Μήνυμα στον Υπόγειο

 
Σε πρόσφατη επίσκεψή μου στο Λονδίνο, όπου συμμετείχα σε Διαχριστιανική Σύσκεψη, ταξίδεψα με τον Υπόγειο Σιδηρόδρομο και πέρασα από τον Σταθμό με την επωνυμία Pimlico.
 

Εκεί, καθώς έβγαινα από τον εν λόγω Σταθμό, για να μεταβώ περπατώντας στον χώρο της Σύσκεψης, αντίκρυσα ξαφνικά μπροστά μου την πρώτα εικόνα της παρούσας ανάρτησης. Η άμεση σκέψη μου ήταν: ένας άστεγος συνάνθρωπος κοιμάται κάτω από την... Ακρόπολη!
 

Ύστερα, κοίταξα το μήνυμα που έγραφε σε ένα απλό χαρτόνι και το είχε καρφώσει κάπου εκεί κοντά στο πρόχειρο κατάλυμά του. Το διάβασα, το ξαναδιάβασα, ένιωσα εντονότατη θλίψη και το μεταφέρω εδώ με συγκίνηση και χωρίς σχόλια: «Γεια σας. Καλημέρα. Παρακαλώ βοηθήστε με για πρωϊνό. Για να καθήσω σε τραπέζι και να φάω. Θα είναι η καλύτερη αίσθηση όλης της εβδομάδας. Πολλά ευχαριστώ. Θωμάκος»!

Επετειακό Ποίημα στο μετρό - Β΄

 
Όπως ανέφερα και τις προάλλες, την Πέμπτη 22 Ιουνίου βρέθηκα στο Λονδίνο για κάποιες Διαχριστιανικές συναντήσεις. Ταξιδεύοντας με το μετρό είδα αναρτημένα σε κάποια βαγόνια διάφορα Ποιήματα, που είχαν όλα αναφορά στον εορτασμό της 75^ης Επετείου του λεγόμενου Windrush, του ερχομού δηλαδή στην Αγγλία μεταναστών από την Καραϊβική, για να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση μιας κατεστραμμένης από τον πόλεμο χώρας.
 

Ένα από αυτά είναι και το Ποίημα της παρούσας ανάρτησης, γραμμένο από τον Τζαμαϊκανό Kei Miller, που είναι Ποιητής, συγγραφέας, Καθηγητής δημιουργικής γραφής και διανοούμενος. Το Ποίημά του αυτό είναι ένα πεζολόγημα, με πολύ ενδιαφέρον θέμα και ελκυστικό τρόπο γραφής, όπου κυριαρχούν τα ιστορικά και κοινωνικά στοιχεία, η διαλεκτική των πολιτισμών, αλλά και η έκπληξη...

Επετειακό Ποίημα στο μετρό - A΄

 
Την Πέμπτη 22 Ιουνίου βρέθηκα στο Λονδίνο για κάποιες Διαχριστιανικές συναντήσεις. Πηγαίνοντας από τα γραφεία του Συμβουλίου Εκκλησιών της Αγγλίας στον Καθεδρικό Ναό του Southwark στο Νότιο Λονδίνο, για τον εορτασμό της 75^ης Επετείου του λεγόμενου Windrush, του ερχομού δηλαδή στην Αγγλία ατόμων από την Καραϊβική, για να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση μιας κατεστραμμένης από τον πόλεμο χώρας, βρήκα στο μετρό του Λονδίνου αναρτημένα διάφορα Ποιήματα, με αναφορά στο ιστορικό αυτό γεγονός.
 

Ένα από τα Ποιήματα αυτά είναι αυτό της παρούσας ανάρτησης. Το έγραψε ο James Berry, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί ως ένας τιτάνας της Ποίησης. Αυτός ήλθε στην Αγγλία από την Τζαμάικα το 1948, την χρονιά του Windrush. To Ποίημα έχει αναφορά στο μεγαλείο της θάλασσας, που ενώνει ανθρώπους και κοινωνίες, όπως επίσης και στην προσμονή για πρόοδο και αναβάθμιση των οικονομικών μεταναστών. Είναι ένα στιχούργημα με αρμονία και εσωτερική μουσική κίνηση, όπως άλλωστε είναι σύνηθες στη ζωή των Τζαμαϊκανών.

Ανύτη η Τεγεάτις στο Λονδίνο

 
Η γραμμή Jubilee του Λονδρέζικου μετρό αναρτά στα βαγόνια της αφίσες, με στροφές από ποιήματα φημισμένων Άγγλων και άλλων σπουδαίων λογοτεχνών.
 

Σε ένα βαγόνι της ανακαλύψαμε μια στροφή ποιήματος Ελληνίδας δημιουργού. Το όνομά της μας ήταν άγνωστο. Έτσι χρειάστηκε να κάνουμε έρευνα για εξακριβώσουμε ποιά είναι.
 
Η ποιήτρια, λοιπόν, είναι η Ανύτη η Τεγεάτις. Ο Αντίπατρος ο Θεσσαλονικεύς (1ος αι. π.Χ.) την κατατάσσει μεταξύ των εννέα μεγαλυτέρων ποιητριών της αρχαιότητος και την ονομάζει «θηλυκό Όμηρο» ίσως λόγω του αρχαιοπρεπούς ύφους της.
 
Πολλοί ερευνητές τοποθετούν την ακμή της Ανύτης της Τεγεάτιδος γύρω στο 300 π.Χ. Υπάρχουν βέβαια και άλλες θεωρίες, που αφορούν τη χρονολογία δράσης, αλλά και την ταυτότητά της, όπως επίσης και το επάγγελμά της. Δεν είναι απίθανο η ποιήτρια να υπηρέτησε ως ιέρεια, ή ως επιστημονικό προσωπικό  στο Ιερό του Ασκληπιού.
 
Από τα έργα της σώζονται κάποια επιγράμματα. Ένα από αυτά είναι κι αυτό που αναρτήθηκε σε βαγόνι της γραμμή Jubilee, με τίτλο «Ελληνική Ανθολογία», σε μετάφραση του David Constantine.

Η «Μουσική» του Shelley

Το ποίημα του Percy Bysshe Shelley, με τίτλο "Music, When Soft Voices Die", που είναι κατ’ ουσίαν ο πρώτος στίχος του ποιήματος, το βρήκαμε πρόσφατα αναρτημένο σε βαγόνι του μετρό στο Λονδίνο. Γράφτηκε το 1821 και πρωτοδημοσιεύθηκε στο Λονδίνο το 1824 (δύο χρόνια μετά τον ξαφνικό θάνατο του ποιητή από πνιγμό), στη συλλογή: Posthumous Poems of Percy Bysshe Shelley. Το εν λόγω στιχούργημα είναι από τα γνωστότερα και τα πλέον ανθολογημένα ποιήματα του Shelley. Το θέμα του ποιήματος είναι η αντοχή των αναμνήσεων, γεγονότων και αισθήσεων.

Ο διακεκριμένος και βραβευμένος με Νόμπελ (1948) ποιητής T. S. Eliot, ένας λογοτέχνης που ενώ δεν έδειχνε συνήθως μεγάλο ενδιαφέρον για τον Ρομαντισμό, έγραψε το 1920 ένα κείμενο στο οποίο εκθίαζε το ποίημα αυτό του Shelley για τις λυρικές του ιδιότητες, επισημαίνοντας ότι διαθέτει «ομορφιά της μουσικής και ομορφιά του περιεχομένου».

«Η αχτίδα»

Χθες είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω με το μετρό του Λονδίνου. Σε βαγόνι της γραμμής Jubilee βρήκα και φωτογράφισα το Ποίημα της παρούσας ανάρτησης.

Ρομαντικό, ψυχολογικό, θλιβερό και συγκινητικό, αλλά πάνω απ’ όλα Ποίημα! Έργο της Helen Dunmore (1952 - 2017), που «έφυγε» σχετικά νέα, κι ενώ ήταν σε πορεία αναχώρησης έβλεπε, διέκρινε, αξιολογούσε και κατέγραφε την αχτίδα φωτός που «ξάπλωνε» στο μαξιλάρι του κρεβατιού της.

Το ερώτημά της δε, στο τέλος του στιχουργήματος, παραμένει καίριο και πάντα επίκαιρο για όλους: “Who would have thought that pain / And weakness had such gifts / Hidden in their rough hearts?”

Τώρα, είμαι σίγουρος, θα γράφει Ποιήματα πλημυρισμένη μέσα στο φως!!!

Το νόημα της ύπαρξης

Και πάλι ποίηση. Και πάλι στο μετρό του Λονδίνου. Και πάλι ένα σημαντικό ποίημα περνά από μπροστά μας, με θέμα αυτό «το νόημα της ύπαρξης»! Το βαγόνι τρέχει, το ποίημα κάθεται αναπαυτικά πάνω από τα καθίσματα.

Ποιητής ο Αυστραλός Les Murray, που ανεχώρησε πρόσφατα από τη σκηνή του βίου τούτου (29 Απριλίου 2019). Στο παρόν ποίημα κατάφερε να συνδυάσει την αγάπη του για τη φύση και τον ελεύθερο νου του, που ταξίδευε σε χώρους μεταφυσικούς...

Είμαι το τραγούδι

Τις τελευταίες εβδομάδες είχα την ωραία ευκαιρία να ταξιδέψω με το μετρό του Λονδίνου. Ένα από τα στοιχεία που παρατήρησα είναι πως επανήλθε η ποίηση στα βαγόνια του μετρό, και μάλιστα σε διάφορες γραμμές του τεράστιου Λονδρέζικου Υπογείου. Πριν από αρκετά χρόνια είχε πάλι ο Υπόγειος αυτή την πρακτική, την οποία για άγνωστο λόγο είχε διακόψει.

Τις τελευταίες ημέρες αλίευσα -μεταξύ άλλων- κι αυτό το όμορφο ποίημα της παρούσας ανάρτησης, με τον τίτλο: «Είμαι το τραγούδι»! Ένα ποίημα του Charles Causley, που φέρνει τα πάνω κάτω στη φύση, στη δημιουργία, στην τάξη των πραγμάτων του κόσμου τούτου. Ένα ποίημα που μας κάνει να σκεφθούμε και να αναλογισθούμε για τη θέση που έχουμε μέσα στο σύμπαν, για το μικρό και το μεγάλο μέγεθος που μπορεί να έχουμε ως πλάσματα αλλά και ως δημιουργοί!

Κληρικολαϊκό Συνέδριο στο Λονδίνο - Φωτοστιγμές

Το φετινό διήμερο Κληρικολαϊκό Συνέδριο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας, στο οποίο προεδρεύει ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Γρηγόριος, πραγματοποιείται χθες και σήμερα στο Βόρειο Λονδίνο, στους φιλόξενους χώρους της Κοινότητας του Αποστόλου Βαρνάβα. Παρακάτω παραθέτουμε μερικές χαρακτηριστικές φωτοστιγμές:

Το βασικό θέμα που επεξεργάζονται οι Σύνεδροι αυτές τις ημέρες είναι η αναθεώρηση του Καταστατικού των Ελληνορθοδόξων Κοινοτήτων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας.

Ποιήματα στο «Μετρό» [Δ’]

Για άλλη μια φορά «ψαρέψαμε» πρόσφατα ένα ποίημα στο Μετρό του Λονδίνου, και συγκεκριμένα σε βαγόνι της Γραμμής Jubilee.

Ποιητής είναι ο Thom Gunn (29 Αυγούστου 1929 - 25 Απριλίου 2004), Αγγλο-Αμερικανικής καταγωγής, ο οποίος έχει κερδίσει πολλά και μεγάλα λογοτεχνικά βραβεία για το έργο του.

Το ενδιαφέρον ποίημα που διαβάσαμε (από την ποιητική συλλογή Collected Poems, 1993) λέει τα εξής:

The Conversation of Old Men

He feels a breeze rise from

the Thames, as far off

as Rotherhithe, in

intimate contact with

water, slimy hulls,

dark wood greenish

at waterline - touching

then leaving what it

lightly touches; he

goes on talking, and this is

the life of wind on water.

Ποιήματα στο «Μετρό» [Γ’]

Συνεχίζουμε το κυνήγι και την καταγραφή των αναρτημένων ποιημάτων στο Μετρό του Λονδίνου.

Άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον και ιδιαίτερα λυρικό ποίημα ανακαλύψαμε χθες και πάλι σε βαγόνι της Γραμμής Jubilee. Είναι το σύντομο ποίημα με τον τίτλο «Σταθμοί», της Λονδρέζας Connie Bensley, το οποίο αναφέρεται βασικά στο Λονδίνο, γι’ αυτό και επιλέχθηκε να αναρτηθεί σε βαγόνι του Υπογείου Σιδηροδρόμου. Έχει όμως και σαφείς αναφορές στον γάμο και την αγάπη, θέματα που οπωσδήποτε απασχολούν τους ταξιδιώτες του τρένου αλλά και όλους τους ανθρώπους.

Το ποίημα έχει ως εξής:

Stations

As he travels home on the Northern Line

he is reviewing his marriage.

When he used to tell her that he loved her

it was certainly true: but now the words -

though they still fulfil a useful and ceremonial

purpose, have lost some of their resonance -

as in Barons Court or St John's Wood

or the beautiful Shepherd's Bush.

Ποιήματα στο «Μετρό» [B’]

Πριν από δυο χρόνια είχαμε δημοσιεύσει ένα αφιέρωμα στο θέμα “Ποιήματα στο «Μετρό»”. Είχαμε τότε εξηγήσει πως προέκυψε η συνήθεια και η τακτική αυτή. Η ανάγνωση ενός ποιήματος στο Μετρό δίνει την ευκαιρία για μια πνευματική και ψυχική ανάπαυλα και ανακούφιση στους αναγνώστες, οι οποίοι συνήθως βρίσκονται σε υψηλούς ρυθμούς κίνησης και δράσης, πηγαίνοντας από το σπίτι στο χώρο εργασίας και αντίστροφα, από το ένα ραντεβού στο άλλο, από τη μία δουλειά στην άλλη, κ.ά.

  

Πρόσφατα είχαμε για άλλη μια φορά την ευκαιρία να βρούμε ένα άλλο ποίημα αναρτημένο σε βαγόνι της Γραμμής Jubilee. Το φωτογραφίσαμε και το αποκαλύπτουμε εδώ.

Δημιουργός των στίχων της παρούσας ανάρτησης είναι ο σπουδαίος Άγγλος ρομαντικός ποιητής William Wordsworth (1770-1850). Οι στίχοι αυτοί είναι από το θεωρούμενο ως αριστούργημά του, που είχε τον τίτλο «The Prelude», και είναι ένα ημιαυτοβιογραφικό ποίημα της πρώϊμης δημιουργικής εποχής του, το οποίο αναθεώρησε και επέκτεινε αρκετές φορές.

Το Μετρό του Λονδίνου σε γραμματόσημα

Η τελευταία σειρά αγγλικών γραμματοσήμων, που κυκλοφόρησε στις 9 Ιανουαρίου 2013, είναι αφιερωμένη στο μεγαλοπρεπές Μετρό του Λονδίνου. 10 πανέμορφα γραμματόσημα υπογραμμίζουν την ιστορία 150 χρόνων του υπογείου σιδηρόδρομου του Λονδίνου, ο οποίος είναι ο παλαιότερος αστικός σιδηρόδρομος του κόσμου. 

Το Μετρό του Λονδίνου έχει χαρακτηρισθεί ως «κρυμμένος θησαυρός». Ξεκίνησε τη ζωή του στα 1863 και συνεχίζει την ιστορική του πορεία δυναμικά μέχρι σήμερα. 

Ο Andrew Hammond, του Βασιλικού Ταχυδρομείου της Αγγλίας, ανέφερε σχετικά: «After a year where images of London were beamed around the world, showing this great city in all its glory and splendour, it’s quite fitting that we should begin 2013 celebrating one of London’s hidden treasures. The breadth and scale of the London Underground is a wonder to behold. These beautifully designed stamps pay tribute to one of London’s greatest and most iconic assets, one that has served it so well for over 150 years, and will continue to do so for many more years to come». 

Ο Δήμαρχος του Λονδίνου, Boris Johnson, πρόσθεσε: «These wonderful memorial stamps marking 150 years of service are a fitting celebration of London Underground’s rich heritage and its iconic place in our city’s life».

Ποιήματα στο Μετρό

Πρόσφατα ο πρωτότοκος (νάναι καλά!) μου προσέφερε ένα πολύ ωραίο βιβλίο με τον ελκυστικό τίτλο: «Best Poems on the Underground» (Τα καλύτερα ποιήματα στον Υπόγειο).

Πρόκειται για μια θαυμάσια συλλογή 300 και πλέον ποιημάτων, τα οποία είχαν εμφανισθεί σε τρένα του Λονδρέζικου Μετρό, από το 1986 και μετά, οπότε άρχισε αυτή η πρακτική.

Η παρουσίαση ποιημάτων στο Μετρό άρεσε πολύ στους ταξιδιώτες. Επειδή είχε πολύ θετική υποδοχή στο Λονδίνο, την πρακτική αυτή ακολούθησαν περίπου 50 μεγάλες πόλεις του κόσμου, όπως η Νέα Υόρκη, η Στοκχόλμη, η Αγία Πετρούπολη, η Σαγκάϊ και η «ελληνική» Μελβούρνη.

Τα ποιήματα που επιλέγονταν είχαν μια οικουμενικότητα. Ήταν βέβαια στα αγγλικά. Έτσι οι μη αγγλόφωνοι ποιητές μεταφράσθηκαν στην αγγλική, για να γίνουν γνωστοί και κατανοητοί από όλους.

Με χαρά μου διαβάζω στον τόμο αυτό (των 332 σελίδων) ποιήματα και δύο Ελλήνων δημιουργών, του Γιάννη Ρίτσου (σελ. 229, μετάφραση: Rae Dalven) και της Σαπφούς (σελ. 238, μετάφραση: Cicely Herbert), τα οποία παραθέτω παρακάτω, έτσι όπως έχουν τυπωθεί στο βιβλίο (το πρώτο του Ρίτσου, το δεύτερο της Σαπφούς):

Miracle

A man, before going to bed, put his watch under his pillow.
Then he went to sleep. Outside the wind was blowing. You who know
the miraculous continuity of little motions, understand.
A man, his watch, the wind. Nothing else.

Two Fragments

Love holds me captive again
and I tremble with bittersweet longing

As a gale on the mountainside bends the oak tree
I am rocked by my love

Τον ωραίο αυτό τόμο, που εκδόθηκε το 2009 στο Λονδίνο από τον Εκδοτικό Οίκο Weidenfeld & Nicolson, επιμελήθηκαν οι: Gerard Benson (ποιητής), Judith Chernaik (συγγραφέας) και Cicely Herbert (συγγραφέας - ποιήτρια).