The First Ecumenical Council

 
Join us for the next session of the Online Orthodox Catechism hosted by St. Peter and St. Paul Greek Orthodox Church, Bristol, on Monday, 25th May 2026 at 7.00 pm (UK time). In this special online gathering, Fr. David Gilchrist will offer a talk on one of the most important events in Church history. All are warmly invited to attend, whether they are long-time members of the Church, inquirers into the Orthodox faith, or simply interested in the Christian tradition.
 

The talk will focus on “The First Ecumenical Council,” the historic Council of Nicaea held in AD 325. This Council brought together bishops from across the Christian world to defend the true faith against heresy and to affirm the divinity of our Lord Jesus Christ through the Nicene Creed. The session will provide a concise introduction to the historical background, theological significance, and enduring importance of the First Ecumenical Council in the life of the Orthodox Church.

Analogical Identities

 
On Wednesday 17 June 2026 there will be the online book launch of Analogical Identities: The Creation of the Christian Self, Volume 2: Intermeaningfulness, Self-catholicization, Meta-narcissism, and Christian Theology.
 

The author The Very Revd Prof Nikolaos Loudovikos will be present.
 
Fr Nikolaos is a Visiting Professor of the Institute and Professor of Religious Studies, Hermeneutics of Religion, and Didactics οfReligion at the School of Education of the University of Ioannina and at the University of Balamand, Lebanon.
 
He is the author of twenty books of Systematic or Philosophical Theology and Hermeneutics of Religion, and numerous articles, translated in ten languages.
 
He is the Senior Editor of Analogia: The Pemptousia Journal for Theological Studies.
 
Following the first volume entitled Analogical Identities: The Creation of the Christian Self of a trilogy dedicated to Christian anthropology in a modern re-assessment, the present second volume deals with the specific content of this concept of “Analogical Identity” as a new hermeneutic retrieval of Christian anthropology in its relation with its historical roots and in the light of modern Philosophical and Psychological thought, to which we thus introduce some new conceptual tools.
 
At the same time, a theological criticism of modern Philosophy and Psychology is initiated, and some new anthropological concepts of theological provenance are proposed.

The Language of Civilization in 6th c. Europe

 
Long before modern nations took shape, there was one language that dominated the intellectual, cultural, and spiritual life of Europe - the Greek language.
 

In the 6th century, Greek was the predominant language across the Eastern Roman (Byzantine) Empire, stretching from the shores of the Aegean to the Balkans, Italy, and beyond.
 
Latin may have lingered in the West, but Greek was the language of philosophy, science, diplomacy, and faith.
 
From the great cities of Constantinople, Thessaloniki, and Athens, to the heart of the Mediterranean, the Greek language carried the wisdom of Plato, the strategy of Alexander, and the faith of the Orthodox world.
 
While others struggled in the Dark Ages, the Greek-speaking world preserved knowledge, defended civilization, and shaped the future of Europe.
 
Greek: The Language of Kings, Scholars, and Warriors. Our Legacy Lives On.

Απόδοση του Πάσχα

 

Ἐξαποστειλάριον. Τοῦ Πάσχα.

Ἦχος βʹ. Αὐτόμελον.

Σαρκὶ ὑπνώσας ὡς θνητός, ὁ Βασιλεὺς καὶ Κύριος, τριήμερος ἐξανέστης, Ἀδὰμ ἐγείρας ἐκ φθορᾶς, καὶ καταργήσας θάνατον, Πάσχα τῆς ἀφθαρσίας, τοῦ κόσμου σωτήριον.
 

Δόξα· καὶ νῦν. Τοῦ Πάσχα.

Ἦχος πλ. αʹ.

Ἀναστάσεως ἡμέρα, καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει, καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμεν ἀδελφοί, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς· Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει, καὶ οὕτω βοήσωμεν· Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Εξήντα πέντε χρόνια Ελλάδα - ΕΟΚ

 
Συμπληρώνονται φέτος εξήντα πέντε χρόνια από την υπογραφή της συμφωνίας συνδέσεως της Ελλάδος με την ΕΟΚ. Συγκεκριμένα το ελληνικό αίτημα για τη σύναψη συμφωνίας συνδέσεως έγινε δεκτό από το Συμβούλιο Υπουργών της ΕΟΚ στις 24 Ιουλίου 1959. Άρχισαν αμέσως οι διαπραγματεύσεις, που κατέληξαν στην υπογραφή της συμφωνίας συνδέσεως στις 10 Ιουλίου 1961. Συμπληρώνονται επίσης σαράντα πέντε χρόνια από την ένταξή μας σε αυτήν (1^η Ιανουαρίου 1981).
 

Στα χρόνια που πέρασαν υπήρξαν πολλές εξελίξεις στη δομή, στις χώρες μέλη, στην πολιτική των οργάνων της, στους σκοπούς της γραφειοκρατίας, στον ρόλο των ισχυροτέρων χωρών μελών της. Για έναν απολογισμό αυτών των εξήντα πέντε ετών καταγράφουμε απόψεις, που διατυπώθηκαν στην Βουλή των Ελλήνων εν όψει της υπογραφής της συμφωνίας, κατά τη συνεδρία της 19^ης Ιουνίου 1961. Κατά την πολύωρη συνεδρία η συζήτηση περιεστράφη στην επίπτωση που θα είχε  στην ελληνική βιομηχανία και γενικότερα στην ελληνική οικονομία η σύνδεση και στη συνέχεια η ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ. Μεταξύ των άλλων  διατυπώθηκαν ανησυχίες για την εξέλιξη του Ελληνισμού εντός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Να σημειωθεί ότι οι βουλευτές όλων των Κομμάτων και ανεξαρτήτως των ιδεολογικών τους αντιλήψεων μίλησαν σε θαυμάσια ελληνικά, με επιχειρήματα και με σεβασμό στην αντίθετη άποψη.
 
Στην ομιλία του, ο και πρωθυπουργός διατελέσας (κυβέρνηση αποστατών), Στέφανος Στεφανόπουλος αναφέρθηκε στην ανησυχία που διατύπωσε ο διανοούμενος Ευάγγελος Παπανούτσος, μήπως η Ένωση της Ευρώπης καταστεί ένωση υπό την κυριαρχία των ισχυρών χωρών και καταλήξει στην εξαφάνιση του Ελληνισμού, όχι απλώς ως πολιτικής ή οικονομικής οντότητος, αλλά του Ελληνισμού ως εκπολιτιστικής μονάδος, ως συγκεκριμένης συνειδήσεως, ως ήθους και ύφους, ως ιστορικού μεγέθους. Και ανατρέχοντας (ο Παπανούτσος) στην ιστορία και στο παράδειγμα της Αθηναϊκής συμμαχίας κατέληξε στην υποψία, ότι τέτοιες ενώσεις θα ημπορούσαν να οδηγήσουν σε μία νέας μορφής αποικιοκρατία.
 
Στην υποψία του Ευαγ. Παπανούτσου ο Στέφανος Στεφανόπουλος απάντησε: «Η Ευρωπαϊκή Ένωσις δεν είναι δυνατόν να καταστεί αποικιοκρατική, διότι αντίκειται προς τας σημερινάς αντικειμενικάς συνθήκας. Εάν τούτο πράξη, δεν ημπορεί παρά να καταρρεύση». Στη συνέχεια συμμερίστηκε εν μέρει την άποψη Παπανούτσου, αναφέροντας άλλο κίνδυνο, την εισβολή της τεχνικής: «Κύριοι βουλευταί, …ο Ελληνικός πολιτισμός δεν κινδυνεύει από την ΕΟΚ, κινδυνεύει όμως αναμφιβόλως όλος ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός, που έχει τας ρίζας του στον Ελληνικό. Κινδυνεύει από την εισβολή της τεχνικής. Αι ηθικαί αξίαι, αι πνευματικαί αξίαι, η μακροτάτη ανθρωπιστική του παράδοσις, κινδυνεύουν από την επικράτησιν της τεχνοκρατίας, από την εξάπλωσιν του υλιστικού πνεύματος».
 
Ο Στ. Στεφανόπουλος εξέφρασε το 1961 την αισιοδοξία του ότι η Ελλάδα θα αποκρούσει κάθε εισβολή και απόπειρα εξαφανίσεώς της: «Η Ελλάς με τας ενδογενείς ηθικάς και πνευματικάς αυτής αξίας, με την μακραίωνα αυτής ανθρωπιστικήν παράδοσιν, με την ορθόδοξόν της πίστιν, όχι μόνον δεν πρόκειται να εξαφανισθή και να καταποντισθή μέσα εις την Ευρωπαϊκήν Ένωσιν, αλλά αντιθέτως θα είναι πλουσιωτέρα η εις αυτήν πνευματική της εισφορά, αρκεί να προσέξη την Παιδείαν της, την Παιδείαν δια την οποίαν δεν εγένετο επαρκής λόγος…» (Σημ. Αντιγραφή από τα Πρακτικά της Βουλής, περ/κό Εποπτεία, τεύχος 167, Μάιος 1991, σχόλια Παν. Δρακόπουλου).
 
Σε αυτό το τεύχος του περιοδικού «Εποπτεία», το 1991, τριάντα χρόνια μετά την συμφωνία συνδέσεως και δέκα από την ένταξη της Ελλάδος στην ΕΟΚ, ο τότε Μητροπολίτης Δημητριάδος και μετά Αρχιεπίσκοπος αείμνηστος Χριστόδουλος βλέπει έκπτωση αξιών και γράφει: «Ήλθε η ώρα να βάλουμε μυαλό, εγκαταλείποντας λαθεμένες επιλογές που μας έφεραν στο σημερινό αδιέξοδο. Παιδεία, οικογένεια, κοινωνία, δημόσιος βίος, ιδιωτική ζωή, όλες οι εκφάνσεις της ζωής μας πρέπει να διαποτισθούν από το ζείδωρο και ανανεωτικό πνεύμα της Ορθοδοξίας, που υπάρχει ανέπαφο, εκεί, στο ιστορικό ντουλάπι μας και δεν αξιοποιείται. Η αξιοποίηση του είναι θέμα επιλογής μας. Αρκεί και η εκκλησιαστική μας ηγεσία να αναλάβει τις ευθύνες της, να περάσει στην αυτοκριτική και από εκεί στη δυναμική προβολή του νέου τρόπου ζωής, που εκφράζεται μέσα από την εκκλησιαστική ζωή και παράδοση. Θα είναι ανεξόφλητο το χρέος μας προς τη νέα γενιά αν δεν αρθούμε οι εκκλησιαστικοί λειτουργοί όλων των βαθμών στο αρμόζον ύψος των περιστάσεων και απογοητεύσουμε για άλλη μια φορά το λαό μας, που τώρα αναμένει από την Εκκλησία του στήριξη και κυρίως λόγο ζωής».
 
Τον Ιούνιο του 2009, σαράντα οκτώ χρόνια μετά τη συμφωνία σύνδεσης ο αείμνηστος Κώστας Τσιρόπουλος έγραψε στο περιοδικό «Ευθύνη», που διηύθυνε: «Έχοντας ανατριχιαστικά απομακρυνθεί τα ευρωπαϊκά κράτη από το συστατήριο εκείνο ευγενές όραμα των “πατέρων” της Ενωμένης Ευρώπης είχαν αδίσταχτα ριχτεί στην κατανάλωση… Όλα τα άλλα δεν είναι παρά καρυκεύματα της καταναλωτικής, της υλόφρονης βουλιμίας μιας δέσμης κρατών, που είχαν λακτίσει την Ταυτότητά τους, την Γλώσσα τους, την Θρησκεία τους, τον πνευματικό τους πολιτισμό. Μέσα σε αυτή την οργιαστική καταναλωτική λάσπη έχει πέσει και η Ελλάδα - η πνευματική, πολιτισμική μητέρα της Ευρώπης. Στη δική της καθημερινή επίσημη και ανεπίσημη ζωή, φανερώθηκε με τον πιο αναιδή, συχνά χυδαίο τρόπο, η καταναλωτική μανία, ο υλιστικός πυρετός, που εσάρωσε - και εξακολουθεί να σαρώνει την προσωπικότητά της, την ταυτότητά της, αυτή που εσμίλευσαν οι αιώνες του περιπετειώδους βίου της. Έτσι η Ελλάδα, με βήμα γοργό, προχώρησε στον βαθμιαίο αφελληνισμό της» (Τεύχος 450, σελ. 294).
 
Εξήντα πέντε χρόνια  σύνδεσης και ένταξης στην Ε.Ε. περάσαμε -και περνάμε- ως Έλληνες δια πυρός και σιδήρου: Από την χούντα και την αναστολή της σύνδεσης, στον λαϊκισμό και στην πατριδοκαπηλία του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ (ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο κ.λ.π.), στον λαϊκισμό του Αλ. Τσίπρα, που θα έκανε την Ευρώπη να χορεύει στους ρυθμούς του (…), που έκανε τη γνωστή κωλοτούμπα στο δημοψήφισμα του (…) και που κατέληξε να του απονείμει εύσημα η κα Μέρκελ (!), στο σήμερα, που η κρατική παρακμή φαίνεται από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και την παγκόσμια ελεεινολόγησή μας.
 
Οι διάφορες προπαγάνδες ισχυρών «προοδευτικών» δυνάμεων από χρόνια επιχειρούν να μας κάνουν και εμάς «προοδευτικούς» Γραικύλους, όπως τους περιγράφει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στον «Λαμπριάτικο Ψάλτη»: «Άγγλος ή Γερμανός, ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός ή άθεος ή ο,τιδήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλλεται χάριν πολυτελείας την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά ο Γραικύλος της σήμερον, όστις θέλει να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και να φανή και αυτός γίγας. Το Ελληνικόν έθνος, το δούλον, αλλ’ ουδέν ήττον και το ελεύθερον έχει και θα έχη δια παντός ανάγκην της θρησκείας του».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η Χαρά στη ζωή μας

 
Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Πέτρου και Παύλου Bristol διοργανώνει τη διαδικτυακή συνάντηση και μελέτη «Εκκλησία και Κοινωνία», σήμερα Δευτέρα 18 Μαΐου 2026, στις 7.00 μ.μ. ώρα Αγγλίας (9.00 μ.μ. ώρα Ελλάδος και Κύπρου). Ομιλητής θα είναι ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Δημήτριος Κωστόπουλος, εντεταλμένος της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος για θέματα αιρέσεων και παραθρησκευτικών κινήσεων, ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα: «Η Χαρά στη ζωή μας». Προσκαλούμε όλους να συμμετάσχουν σε αυτή τη σημαντική πνευματική συνάντηση, η οποία φιλοδοξεί να προσφέρει λόγο παρηγορίας, ελπίδας και ουσιαστικού προβληματισμού μέσα στη σύγχρονη καθημερινότητα.
 

Η χαρά, σύμφωνα με την Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, δεν αποτελεί απλώς ένα πρόσκαιρο συναίσθημα ή μία εξωτερική ευχαρίστηση, αλλά καρπό της ζωντανής σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό. Είναι η εσωτερική ειρήνη και η πληρότητα που γεννά η παρουσία του Χριστού στην καρδιά του ανθρώπου, ακόμη και μέσα στις δυσκολίες και τις δοκιμασίες της ζωής. Η Εκκλησία μάς καλεί να ανακαλύψουμε αυτή τη βαθύτερη χαρά μέσα από την προσευχή, τη μετάνοια, τη συμμετοχή στα Μυστήρια και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο· μία χαρά που δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις, αλλά πηγάζει από την ελπίδα της Αναστάσεως και της κοινωνίας με τον Θεό.

Αυτό το μετά

 
Αυτό το μετά που είναι το πάντα… Αυτό το μετά, αστείρευτη θάλασσα… χρόνος άπειρος… ουρανός απέραντος… αχώρετο και απλησίαστο αυτό το μετά, ταυτόχρονα όμως και φυλαχτό καταδικό σου, εγκιβωτισμένο σε ένα τόσο δα μικρό απομεινάρι αγιότητας, φορεμένο κατάστηθα.
 

Το τώρα, μια ετοιμασία για αυτό το μετά… Ερχόμαστε για να πεθάνουμε και πεθαίνουμε για να ζήσουμε… Από τα συνθήματα στους τοίχους του Παραδείσου… Ωραίο και εντυπωσιακό να το ακούς και να το λες… Μα υπερκόσμιο το να το ζεις… Εάν δεν δω και ψηλαφίσω… Ναι, μακάριοι οι μη ιδόντες, αλλά συγχώρα με Κύριε, που επιποθώ ακήρατές σου πλευρές… Να κραυγάσει της καρδιάς η φωνή εκείνο το Προσδοκώ το πανίερο… Ω της θείας Αυτού συγκαταβάσεως! Στέλνει συνεχώς έμψυχες ακήρατες πλευρές ο μεμαρτυρημένος Άγιος Θεός! Τις στέλνει σαν Αναστάσιμους κήρυκες, και Αποστόλους Του, να διαλαλήσουν απανταχού της πλάσης, αχώριστα το Χριστός Ανέστη και το Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών. Και έρχονται οι απεσταλμένοι του πολλές φορές μετά… Το βράδυ εκείνο, λίγα χρόνια αφού είχε κοιμηθεί ο Άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης, μπήκε των θυρών κεκλεισμένων στο σπίτι του πνευματικού του παιδιού, του αγαπητού Εμμανουήλ του ανωτάτου δικαστικού. Εκείνος παραπονιόταν και έκλαιγε και έλεγε:
 
-Αχ Γέροντα έφυγες εσύ, έφυγε ο Γέροντας Πορφύριος, έφυγε και ο πάτερ Παΐσιος… Μας αφήσατε ορφανούς!
 
-Μα παιδί μου, είσαι και δικαστικός… κουτός είσαι; Τόσον καιρό κάτω όποτε μου ζητούσες να βάλω τον Άγιο Δαυίδ να μεσιτεύσει για κάθε σου πρόβλημα δεν το έκανα; Τώρα που είμαι πάνω και κάθε στιγμή μπορείς να με καλείς, τώρα παραπονιέσαι;
 
-Ευχαριστώ πολύ Γέροντά μου! Ναι, είμαι κουτός! Και έτσι όπως ήρθε έφυγε… κατέβηκε την σκάλα και εξαφανίστηκε! Τον είδα ολοζώντανο!
 

Έτσι εμφανίστηκε σε παρέα νέων έξω από τον Ναό του Αη Γιάννη του Ρώσσου στο Προκόπι. Εκείνοι δεν τον γνώριζαν! Τους σαγήνευσε τόσο ο ταπεινός του τρόπος και η πατρική του έγνοια να τους μυήσει στο μυστήριο της εξομολόγησης. Θέλανε επίσης να ανασαίνουν την ανάσα του που μοσχοβόλαγε! Έπειτα από λίγη ώρα, πληροφορήθηκαν ότι εκείνος ο παππούλης που τους μιλούσε και ευωδίαζε, είχε κοιμηθεί αρκετούς μήνες πριν!
 
Τώρα Ζω! Τώρα Ζω! Έτσι έλεγε ο Άγιος σε αμέτρητες εμφανίσεις του… μετά τον θάνατο, που εισήγαγε εις την άνω ζωή το ανθρώπινόν του…
 
Έτσι μας πληροφορεί και ο μακαριστός Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος, στις πολυάριθμες εμφανίσεις του μετά την κοίμησή του. Δεν υπάρχει τάφος! Εγώ τώρα Ζω!
 
Κατάγιομα από τέτοια αιώνια μετά, όλα τα συναξάρια της Αγίας μας πίστης. Εμφανίσεις μετά την κοίμηση… Αυτό το κεφάλαιο, με το οποίο τελειώνει κάθε βίος γνησίου φίλου του Χριστού, με το οποίο συνεχίζονται να συμπληρώνονται έως της συντελείας οι πράξεις των Αποστόλων...
 
Σε τέτοια κεφάλαια θα καταφύγουμε σε αυτήν τη σειρά των εκπομπών μέσα στο φετινό χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο… Θα εξακολουθήσουμε βέβαια να αποζητάμε να γίνουμε και εμείς οι προσωπικοί παραλήπτες ενός τέτοιου μηνύματος… Βοήθει μοι τη απιστία Κύριε και Θεέ μου…
 
Νώντας Σκοπετέας
Πεντηκοστάριο 2026
 
Το βίντεο είναι εδώ

Πατριαρχικές Πασχάλιες ευχές 2026

 
Με πολλή μεγάλη χαρά και αγαλλίαση γίναμε αποδέκτες της Πατριαρχικής ευλογίας και των Πασχαλίων ευχών της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, με την ευκαιρία της Εορτής των Εορτών και της Πανηγύρεως των Πανηγύρεων, του ευλογημένου Πάσχα.
 

Ο Παναγιώτατος, από την Πάνσεπτη Έδρα του Οικουμενικού Θρόνου, το μαρτυρικό αλλά άσβεστο Φανάρι, μας απέστελε προσωπικές ευχές, τιμώντας μας με την πολλή όμορφη πασχαλινή του κάρτα και αναφερόμενος στο νεοεκδοθέν βιβλίο μας για την Αγία Ταβιθά, το οποίο ευσεβάστως του αποστείλαμε.
 

Η φωτογραφία της κάρτας είναι του Νίκου Παπαχρήστου και αποτυπώνει την «Ανάσταση του Κυρίου», εικόνα από ξυλόγλυπτο Προσκυνητάρι του Πάνσεπτου Πατριαρχικού Ναού.
 

Ευχόμαστε ολόψυχα ο Άγιος Θεός μας να σκέπει τον Πατριάρχη μας και το εσταυρωμένο Φανάρι. Τα Χρόνια Του δε να είναι Πολλά, καλλίκαρπα και πανευφρόσυνα, επ' αγαθώ της Μητρός Εκκλησίας! Ευχαριστούμε επίσης τον Κύριο, που μας τον χάρισε και τον εμπιστεύτηκε στο τιμόνι της Αγίας Εκκλησίας Του.

Ο Ήλιος Που Δεν Ήθελε Να Δύσει

 

Καιρό έναν και φορά μία, υπήρχε ένα ζευγάρι, η Όλγα και ο Ιάσονας. Η Όλγα έχασε τον μπαμπά της από τα οκτώ της χρόνια και αναγκάστηκε με τη μητέρα της να εγκαταλείψουν τα Ιωάννινα και να ζήσουν στην Ιτέα. Εκεί, στην όμορφη παραθαλάσσια πόλη ζούσε ο Ιάσονας με τους γονείς του και την αδελφή του την Άννα.

 

Τα δυο παιδιά συναντήθηκαν και έπειτα από πολλά χρόνια φιλίας αποφάσισαν να παντρευτούν. Μέσα σε μερικούς μήνες μετακόμισαν στο Ντονμπάς, μια πόλη στην άκρη της Ουκρανίας και δίπλα στη Ρωσία, αποκτώντας δίδυμα παιδιά, τον Ορφέα και τη Ντάλια.

 

Δώδεκα χρόνια έκλειναν σήμερα τα δίδυμα, ώσπου με μιας, φύσηξε ο Θεός και τους χάλασε τα σχέδια!

 
-Μα, πόλεμος!!! αναφώνησε η Όλγα.

-Ναι και ποιο είναι το θέμα, ούτως ή άλλως οι Ουκρανοί δεν πρόκειται να νικήσουν. Είπε ο Ιάσονας κόκκινος από τον θυμό του.

 

Ήταν μάλλον επειδή ο πατέρας της Όλγας ήταν από την Ουκρανία, ενώ αντίθετα το σόι του Ιάσονα καταγόταν από τη Ρωσία. Μαλλιά κουβάρια θα γινόταν η οικογένεια με τον ερχομό του πολέμου.

 
-Φοβάμαι πολύ, ακούστηκε μια σιγανή φωνή.
-Ντάλια, η αλήθεια είναι πως φοβάμαι κι εγώ αλλά έχω μια ιδέα.
 
Κάθε φορά που θα φοβάσαι, κλείσε τα μάτια σου και σκέψου κάτι ωραίο.
 

-Σαν τι; Μα δεν καταλαβαίνω! Κι ύστερα λένε ότι είμαστε και δίδυμα και καταλαβαινόμαστε απόλυτα μεταξύ μας.

-Λέω, σκέψου ότι είσαι κάπου αλλού, με κάποιους άλλους και γίνεται κάτι άλλο.

-Ααα! Το βρήκα! Είμαι σε μια σκηνή κρατώντας ένα μικρόφωνο και τραγουδώντας, έχοντας πολλούς θεατές.

 
Πράγματι, η Ντάλια είχε εκπληκτική φωνή.
 
-Γιατί δεν μου τραγουδάς ένα τραγούδι; πρότεινε ο Ορφέας.

-Ναι! Θα σου πω το ‘Πόσο Λυπάμαι!’ της Σοφίας Βέμπο! Ταιριάζει και με την περίσταση! ...Πολλές αγάπες γνώρισα, αγάπησα και χώρισα.

 

Ξαφνικά το τραγούδι διακόπηκε από έναν καβγά. Πλησιάζοντας την καφέ, ξεθωριασμένη πόρτα, τα παιδιά άκουσαν ένα διάλογο που τους άλλαξε τη ζωή...

 

- (Ιάσονας), Σου είπα! Θα πάρει ο καθένας από ένα παιδί και θα πάει στη χώρα που θέλει! Έτσι θα ησυχάσουμε και οι δυο!

-(Όλγα), Καταλαβαίνεις τι μου ζητάς; Ζητάς από μια μητέρα να αποχωριστεί ένα από τα δυο παιδιά της;

-(Ιάσονας), Το ξέρω, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Νομίζεις πως μπορώ κι εγώ να τα αποχωριστώ; Λοιπόν! Προτείνω να πάρω εγώ τη Ντάλια κι εσύ τον Ορφέα.

 

Η πόρτα άνοιξε. Δυο στεναχωρημένα και ταραγμένα πρόσωπα δυο μικρών παιδιών φάνηκαν να τους κοιτάζουν.

 
-(Ιάσονας), Μόλις τώρα θα ερχόμουν για να σας πω τι θα γίνει.

-(Ορφέας), Δεν χρειάζεται, τα ακούσαμε όλα. Το μόνο που ζητάμε είναι να είμαστε μαζί.

-(Όλγα), Μπορεί να μην συμφωνώ, αλλά αυτή τη στιγμή πρέπει όλοι να μαζέψουμε τα πράγματά μας. Ιάσονα και Ντάλια, εσείς θα πάτε στην Ρωσία κι εγώ με τον Ορφέα θα μείνουμε στην Ουκρανία σε συγγενείς μας.

 

Λέγοντας αυτά τα τελευταία λόγια, ένα δάκρυ κύλισε από το δεξί μάτι της Όλγας, αφήνοντας μια στενάχωρη επίγευση στη συζήτηση που είχε προηγηθεί. Τα δίδυμα μάζεψαν τα πράγματά τους. Αγκαλιάστηκαν σφιχτά και η Ντάλια ψιθύρισε στον Ορφέα:

 
-Το μόνο που σου ζητάω είναι να μην με ξεχάσεις ποτέ.
 
Σε λίγο η οικογένεια χωρίστηκε όμως αυτό το αντίο δεν ήταν οριστικό.
 

Λίγους μήνες μετά, και αφού τα αδέλφια αντάλλασσαν μυστικά γράμματα, ο Ορφέας έλαβε ένα μήνυμα από τη Ντάλια. Του έγραφε ζητώντας να συναντηθεί όλη η οικογένεια σε μια λίμνη που ονομαζόταν Σελίγκερ. Εκεί θα γίνονταν πάλι οικογένεια, ή έστω έτσι πίστευε.

 

Η οικογένεια συναντήθηκε ύστερα από δυο μερόνυχτα. Ήταν μεσημέρι. Ξαφνικά ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Ένας Ρώσος στρατιώτης άκουσε τη Ντάλια να τραγουδάει τον Εθνικό Ύμνο της Ουκρανίας,

 
Τη σημάδεψε,
 
Είχε σκοπό να την πυροβολήσει,
 
Την πυροβόλησε,
 
Αλλά η Ντάλια δεν ένιωσε κάτι,
 

Είχε κλειστά τα μάτια της και σκεφτόταν κάτι ωραίο, κάτι ωραίο όπως της είχε μάθει ο αδελφός της. Κάτι ωραίο που δεν θα μπορούσε να γίνει, κάτι ωραίο που ο πατέρας της δεν μπορούσε να συμμετέχει πια... Διότι είχε τραυματιστεί θανάσιμα.

 
Ελένη Θεοδώρου
 
Μαθήτρια της ΣΤ’ Τάξης του 14^ου Δημοτικού Σχολείου Χαϊδαρίου
Αφιερωμένο στην Ελπινίκη Κακιοπούλου

Ευχές Μητροπολίτου Πριγκηποννήσων

 
Με μεγάλη χαρά γίναμε αποδέκτες της πανέμορφης εόρτιας κάρτας και των πολύτιμων ευχών του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γέροντος Πριγκηποννήσων κ. Δημητρίου.
 

Ο Σεβασμιώτατος μας απευθύνει πασχάλιες ευχές, αλλά επίσης μας στέλνει θερμές ευχαριστίες για τις συνεχείς κοινοτικές μας ενημερώσεις, καθώς και συγχαρητήρια για το έργο μας.

Είμαστε ευγνώμονες στη Σεβασμιότητά του για την Πολίτικη ευγένεια και την εγκαρδιότητά του, αντευχόμενοι ολοψύχως το Ιερό Φως της Αναστάσεως να καταυγάζει πάντα τον Σταυρικό δρόμο του στην ιστορική Ιερά Μητρόπολη Πριγκηποννήσων.

Archaeological Museums in Greece

 
DID YOU KNOW? Greece is officially the Archaeological Capital of the World! 🏛️🇬🇷 
 

While other countries have museums, Greece is a museum. We officially hold the record for the most Archaeological Museums on the planet! 🌍 
 
From the world-class Acropolis Museum in Athens to the hidden gems in every small village, we have over 110 dedicated spaces preserving the history of Western Civilization. That’s more than any other nation! 
 
Why this matters:
 
✨ We don't just study history; we live in it.
✨ Every stone has a story from 3,000 years ago.
✨ No matter where you go in Greece, you are steps away from a masterpiece.
 
Greece remains the ultimate cultural destination. 🏺✨

Εγκαίνια της Βασιλίδος των πόλεων

 

Συναξάριον

 

Τῇ ΙΑʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς τὴν ἀνάμνησιν πνευματικῶς ἐπιτελοῦμεν τοῦ Γενεθλίου, ἤτοι τῶν Ἐγκαινίων ταύτης, τῆς Θεοφυλάκτου καὶ βασιλίδος τῶν πόλεων, τῆς κατʹ ἐξαίρετον ἀνακειμένης τῇ Δεσποίνῃ ἡμῶν καὶ ἁγίᾳ Θεοτόκῳ, καὶ ὑπʼ αὐτῆς διὰ παντὸς σῳζομένης.
 
Τα γενέθλια της Κωνσταντινούπολης εορτάζονται κάθε χρόνο από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 11 Μαΐου, σε ανάμνηση των εγκαινίων της «Νέας Ρώμης» από τον Μεγ. Κωνσταντίνο. Η επίσημη ίδρυσή της, που σηματοδότησε τη μεταφορά της πρωτεύουσας, πραγματοποιήθηκε στις 11 Μαΐου του 330 μ.Χ..
 
Οι τελετές εγκαινίων ξεκίνησαν στις 2 Απριλίου 330 μ.Χ. κι αφού πραγματοποιήθηκαν ιπποδρομίες, θρησκευτικές πομπές και λαϊκές γιορτές, ολοκληρώθηκαν με την επίσημη ανακήρυξη στις 11 Μαΐου.
 
Το γεγονός των εγκαινίων θεωρήθηκε κορυφαίο δείγμα της γενναιοδωρίας της αυτοκρατορικής αυλής προς τους κατοίκους της Πόλης. Ο αυτοκράτορας συνοδευόμενος από μέλη της αυτοκρατορικής αυλής πήγε στο κέντρο της νέας αγοράς, στο Φόρο, όπου πραγματοποιήθηκε η τελετή «αφιέρωσης» της στήλης. Η τελετή έγινε στο σημείο όπου ο Κωνσταντίνος είχε δει θείο όραμα το οποίο τον καθοδήγησε να οριοθετήσει τη νέα πόλη.

Το Μουσικό Κουτί

 
Το μουσικό κουτί βρισκόταν στο δεύτερο ράφι της βιβλιοθήκης, ανάμεσα σε σκονισμένα, όπως κι αυτό, βιβλία και ξεθωριασμένες φωτογραφίες. Το καφέ κουτί με τα ζωγραφισμένα λουλούδια περίμενε υπομονετικά μέχρι κάποιος να το ανοίξει.
 

Η Ξένια το ανακάλυψε ένα βροχερό μεσημέρι του Φθινοπώρου κατά τη διάρκεια επίσκεψής της στο σπίτι της γιαγιάς της. Ανέβηκε σε μια καρέκλα και με προσεκτικές κινήσεις το κατέβασε από το ράφι. Το άνοιξε. Μια απλή, νοσταλγική μελωδία ξεχύθηκε στον αέρα γεμίζοντας το ήσυχο δωμάτιο. Δεν ήταν δυνατή ούτε μεγαλοπρεπής, όμως έκανε την Ξένια να νιώσει ένα σφίξιμο στο στομάχι. Ένιωθε λες και είχε ξανακούσει αυτή τη μελωδία.
 
Την ίδια στιγμή, η γιαγιά της σταμάτησε να διαβάζει και έτρεξε στο δωμάτιο απ’ όπου ακουγόταν η μουσική.
 
-Πού το βρήκες αυτό; Δεν πίστευα ότι υπάρχει ακόμα.
-Τι είναι; Ρώτησε η Ξένια.
 
Η γιαγιά της κάθισε στην κουνιστή πολυθρόνα. Ένιωθε σαν κάτι να τη βαραίνει, ίσως οι  αναμνήσεις που της ξύπνησε αυτή η γλυκιά μελωδία.
 
-Αυτό το κουτί ήταν της γιαγιάς μου, η οποία το έδωσε στη μαμά που με την σειρά της το έδωσε σε εμένα. Ήταν ένα από τα λίγα πράγματα που κατάφερε να διασώσει η γιαγιά μου πριν φύγει από τη Σμύρνη.
 
Η Ξένια κατάλαβε. Η μουσική αυτή ήταν μια γέφυρα που την ένωνε με τους προγόνους της, οι οποίοι την είχαν ακούσει μια άλλη εποχή, πολύ διαφορετική από τη σημερινή.
 
-Γιαγιά, με αφήνεις να το κρατήσω;
-Φυσικά, Ξένια μου! απάντησε η γιαγιά. Ούτως ή άλλως μια μέρα θα γινόταν δικό σου.
 
Το κορίτσι χαμογέλασε. Η μελωδία τής δημιουργούσε ένα αίσθημα νοσταλγίας. Έκλεισε τα  μάτια και μεταφέρθηκε στο τότε, όταν η προ-προγιαγιά της έφυγε διωγμένη από τη Σμύρνη. Έβλεπε στα μάτια της το φόβο και την απελπισία, αλλά και μια σπίθα αισιοδοξίας για το μέλλον που επισκιαζόταν από τα αρνητικά της συναισθήματα. Η κοπέλα παρακολούθησε με πόση ευλάβεια η προ-προγιαγιά φύλαξε το μουσικό κουτί, λες και ήταν παιδί της και κατάλαβε πόση σημασία είχε για εκείνη το αντικείμενο αυτό.
 
Άνοιξε τα μάτια της. Η γιαγιά της είχε συγκινηθεί. Θυμήθηκε όταν η μητέρα της τής είχε εμπιστευτεί ένα τέτοιο κειμήλιο.
 
-Να το προσέχεις σαν τα μάτια σου και ακόμα κι αν έρθουν πιο δύσκολοι καιροί, να μην το δώσεις σε κανέναν.
 
Κι αυτό έκανε. Το είχε φυλάξει μέχρι που λόγω του απροσδόκητου θανάτου των δύο γονιών της αναγκάστηκε να μετακομίσει. Νόμιζε πως το είχε χάσει, ώσπου έφτασε η σημερινή μέρα. Δεν περίμενε ότι βρισκόταν ακόμη στο σπίτι της.
 
-Εγγονούλα μου, μού έκανες το μεγαλύτερο δώρο. Μπορεί να μην το καταλαβαίνεις, όμως βρήκες το σημαντικότερο πράγμα που έχει μείνει από τις παλιότερες γενιές μας και γι’ αυτό σ’ ευχαριστώ πολύ! Για ανταμοιβή, θα σου φτιάξω το αγαπημένο σου φαγητό, κεφτεδάκια! Και σκουπίζοντας με την ποδιά της τα δάκρυα της, πήγε στην κουζίνα.
  
Η Ξένια έμεινε μόνη στο δωμάτιο έχοντας στα χέρια της το μουσικό κουτί. Η μελωδία του αντηχούσε στο μυαλό της παράλληλα με τις σταγόνες της  βροχής που άρχισαν να πέφτουν πάνω στο τζάμι. Κάθισε στο κρεβάτι και ξανάνοιξε το κουτί πιο προσεκτικά αυτή τη φορά. Παρατήρησε τα λουλούδια. Της θύμισαν αυτά που είχε δει σε φωτογραφίες που έχει η γιαγιά της από τη Σμύρνη ,οι οποίες απεικόνιζαν γυναίκες με αυτά τα λουλούδια στα καλοραμμένα φορέματά τους. Κάτω από τον μηχανισμό του κουτιού παρατήρησε κάτι κιτρινωπό. Με ήρεμες κινήσεις το τράβηξε. Ήταν ένα χαρτί, το οποίο και ξεδίπλωσε αμέσως. Αναγνώρισε ότι τα γράμματα ήταν ελληνικά, αλλά είχε μια δυσκολία στο να τα διαβάσει. Λίγο η γραμματοσειρά, λίγο και η ύπαρξη μερικών λέξεων στα σμυρναίικα δυσκόλευαν την Ξένια.
 
«Εάν διαβάζεις αυτό το γράμμα, έγραφε, σημαίνει ότι αυτό το μουσικό κουτί βρίσκεται σε καλά χέρια.»
 
Η Ξένια δεν σταμάτησε να διαβάζει ούτε λεπτό. Το γράμμα περιέγραφε λεπτομερώς τη ζωή στη Σμύρνη. Μιλούσε για τις αγορές και τα διάφορα μπαχαρικά που προμηθεύονταν από την Ανατολή, για τη θρησκευτική ζωή, αλλά και για τα ήθη και τα έθιμα που είχαν οι άνθρωποι εκεί πριν την καταστροφή της. Στο τέλος, η αποστολέας υπέγραφε με το όνομα «Κλειώ Τεκμεντζίδου».
 
Μετά το πέρας της ανάγνωσης, η Ξένια έτρεξε να δείξει το γράμμα στη γιαγιά της, που τηγάνιζε τα κεφτεδάκια. Η ηλικιωμένη σταμάτησε για λίγο τη μαγειρική, κάθισε στο ξύλινο τραπέζι της κουζίνας, φόρεσε τα γυαλιά της και άρχισε να διαβάζει.
 
-Πολύ περίεργο, είπε. Η μητέρα μου δεν μου είχε μιλήσει ποτέ για την ύπαρξη αυτού του γράμματος.
-Ίσως επειδή δεν ήξερε ούτε αυτή ότι υπήρχε, διαπίστωσε η Ξένια. Όμως, ποια είναι η Κλειώ Τεκμεντζίδου;
-Αυτό είναι το όνομα της γιαγιάς μου. Κλειώ την έλεγαν, γι’ αυτό κι εγώ ονομάζομαι Κλειώ-Ελένη. Πήρα το όνομα της γιαγιάς μου, όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, πριν ογδόντα χρόνια.
 
Η γιαγιά άρχισε να κλαίει. Θυμήθηκε τις ιστορίες που άκουγε από τους γονείς της για τη Σμύρνη όταν ήταν μικρή. Για τον ξεριζωμό των ντόπιων από τους Τούρκους, τις θηριωδίες που υπέστησαν όσοι παρέμειναν στην πόλη, τον διαχωρισμό των οικογενειών, τις κλοπές των περιουσιών των αμάχων, την απόγνωση των ανθρώπων που ήξεραν ότι δε θα ξαναδούν τους αγαπημένους τους, αλλά και ότι οι ίδιοι δεν θα πατούσαν ποτέ ξανά τα χώματα των προγόνων τους.
 
-Γιαγιά τι έπαθες; Γιατί κλαις;
-Κοριτσάκι μου, μην ανησυχείς για εμένα, απλώς με πλημμύρισαν αναμνήσεις από το παρελθόν.
-Γιαγιά, έχω μια ιδέα, είπε με σοβαρό ύφος η μικρή.
-Πες μου, τζιέρι μου.
-Να μην κρατήσουμε το κουτί σε ένα συρτάρι. Ν’ ακούσουμε την ιστορία του και να την συνεχίσουμε.
 
Η γιαγιά την κοίταξε αρχικά με απορία, έπειτα όμως σκούπισε τα μάτια της και χαμογέλασε.
 
-Ξέρεις, Ξένια μου, πάντα φοβόμουν ότι με το πέρασμα των χρόνων όλες οι αναμνήσεις και οι ιστορίες μας θα χάνονταν. Ίσως η ιδέα σου να είναι πολύ καλή.
 
Σηκώθηκε, άνοιξε ένα από τα συρτάρια και έβγαλε ένα πολυκαιρισμένο βυσσινί τετράδιο με σκληρό εξώφυλλο.
 
-Σ’ αυτό το τετράδιο ήθελα στα νιάτα μου να γράψω τις ιστορίες που μου διηγούνταν οι συγγενείς μου, όπως τις είχα αποτυπώσει εγώ στη μνήμη μου. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να το κάνω..
 
Η γιαγιά άρχισε να αφηγείται. Η Ξένια την άκουγε βουβή και έγραφε στο βυσσινί τετράδιο. Ακουγόταν μόνο ο ήχος της βροχής, η γιαγιά που μιλούσε και η μελωδία του μουσικού κουτιού. Η γηραιά γυναίκα αφηγούνταν ιστορίες για τις υπαίθριες αγορές, όπου κυριαρχούσε η μυρωδιά του βασιλικού και της κανέλας, τις βόλτες στην παραλία της Σμύρνης και τα ανέμελα καλοκαίρια που είχε ζήσει η γιαγιά της, όμως ένιωθε ότι όλα αυτά ήταν δικά της βιώματα. Σταμάτησε για λίγο. Το ταξίδι στον χρόνο μάλλον την είχε εξαντλήσει.
 
-Γιαγιά, πιστεύεις  ότι η δικιά σου γιαγιά ήξερε πως μια μέρα ένα δισέγγονό της θα μάθαινε για όλα αυτά;
-Αν όχι με το μυαλό της, τότε με την καρδιά της θεωρώ ότι θα ένιωθε πως κάποτε η επόμενη γενιά θα γνώριζε την ιστορία της.
 
Οι μήνες πέρασαν, με την Ξένια να περιεργάζεται όλο και περισσότερο το μουσικό κουτί. Μετά από χρόνια έγραψε ένα βιβλίο με όλες αυτές τις ιστορίες και το εξέδωσε, ελπίζοντας  πως έκανε την φωνή των προγόνων της να ακουστεί.
 
Δέκα χρόνια μετά, η Ξένια, γυναίκα πια, επέστρεψε στο σπίτι της γιαγιάς της. Μπορεί εκείνη να μην βρισκόταν εκεί, όμως μια αέρινη αύρα ένιωθε πως πλημμύριζε όλους τους χώρους. Η Ξένια άνοιξε το βυσσινί τετράδιο και βυθίστηκε στις αφηγήσεις τις γιαγιάς της, οι οποίες είχαν γίνει ένα δημοφιλές βιβλίο. Έπειτα από λίγο, έκλεισε το τετράδιο και άνοιξε το μουσικό κουτί. Η γνώριμη μελωδία γέμισε κάθε γωνιά του δωματίου και έκανε την Ξένια να χαμογελάσει. Ήξερε πως η ιστορία δεν θα τελείωνε εδώ. Θα την παρέδιδε μετά από καιρό σε άλλα χέρια, όπως  γινόταν εδώ και πολλά χρόνια, τα οποία θα τη συνέχιζαν, προσθέτοντας τη δικιά τους πινελιά.
 
Μέχρι τότε, το μουσικό κουτί περίμενε, για να μαγέψει με τη μελωδία του και να πει την ιστορία του στους επόμενους ιδιοκτήτες του...
 
Θεοδώρου Αλτάνα
Β΄ Γυμνασίου, 2^ο Γυμνάσιο Χαϊδαρίου