Εορτασμοί Εθνικών Επετείων στο Bristol

 

Χθες Κυριακή 29^η Μαρτίου 2026 πραγματοποιήθηκαν εορτασμοί στην Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Πέτρου και Παύλου στο Bristol, με σκοπό να τιμηθούν οι δύο Εθνικές μας Επέτειοι, η 25^η Μαρτίου 1821 και η 1^η Απριλίου 1955.

 

Στον ομώνυμο Ιερό Ναό, ο οποίος ήταν κυριολεκτικά κατάμεστος από μεγάλο πλήθος κόσμου, τελέσθηκε Δοξολογία, από τον Ιερ. Προϊστάμενο Πρωτοπρ. Αναστάσιο Δ. Σαλαπάτα. Κατόπιν εκφωνήθηκε ο Πανηγυρικός Λόγος της ημέρας (παρατίθεται παρακάτω). Ύστερα εψάλη και ο Εθνικός μας Ύμνος. Ο Πρόεδρος της Κοινότητας και Επίτιμος Πρόξενος της Κύπρου στο Bristol κ. Αθανάσιος Λαζαρίδης ευχαρίστησε τους Αξιωματικούς των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, για την παρουσία και συμμετοχή τους στους Εορτασμούς και τους προσέφερε αναμνηστικά μετάλλια για τα 75-χρονα της Κοινότητας, που τιμώνται κατά την τρέχουσα χρονιά.

 

Ακολούθησε επετειακό πρόγραμμα από το Ελληνικό Σχολείο της Κοινότητας, όπου τα παιδιά παρουσίασαν ποιήματα, τραγούδια και θεατρικά, με την καθοδήγηση της Διευθύντριας κας Δώρας Στράτου και των δασκάλων τους. Στη συνέχεια έγινε παρέλαση όλων των παιδιών του Σχολείου, πέριξ του Ιερού Ναού, με τις σημαίες μας και το σχολικό λάβαρο. Τέλος, η Σχολική Επιτροπή, με Πρόεδρο την κα. Άντρη Νικολάου, δεξιώθηκε τους καλεσμένους και το εκκλησίασμα στην Κοινοτική Αίθουσα, παραθέτοντας πλούσια κεράσματα.

 

Η ομιλία του Έλληνα Αξιωματικού:
 
Αγαπητοί μου αδερφοί και συν-Έλληνες καλημέρα σας,
 

Ονομάζομαι Στάθης Μίντζιας, είμαι Αντιπλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και έχω τοποθετηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο τους τελευταίους 7 μήνες με την οικογένειά μου.

 

Θα ήθελα κατ' αρχάς να ευχαριστήσω τον πατέρα Αναστάσιο για τη μεγάλη τιμή που μου έκανε, παρέχοντάς μου τη δυνατότητα να σας μιλήσω αυτή τη ξεχωριστή μέρα.

 

Στεκόμαστε σήμερα με σεβασμό και συγκίνηση μέσα σε αυτόν τον ιερό χώρο, τιμώντας δύο από τις πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας του Ελληνισμού: την Επανάσταση του 1821 ενάντια στους Τούρκους και την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ την 1η Απριλίου 1955 ενάντια στους Βρετανούς. Δύο επέτειοι που ενώνονται όχι μόνο από την κοινή επιδίωξη της ελευθερίας, αλλά από την αδούλωτη ελληνική ψυχή και από την κοινή πίστη που στήριξε και καθοδήγησε τους αγώνες μας: την Ορθοδοξία.

 

Για αιώνες, ο Ελληνισμός έζησε υπό ξένη κυριαρχία. Η Ελλάδα βρέθηκε κάτω από την εξουσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για σχεδόν τετρακόσια χρόνια, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μέχρι το 1821 οπότε στις 21 και 23 Μαρτίου αντίστοιχα απελευθερώθηκαν πρώτα τα Καλάβρυτα και έπειτα η Καλαμάτα. Μετά από χιλιάδες νεκρούς και αναρίθμητες μάχες, το ελληνικό κράτος απέκτησε υπόσταση το 1830 με το πρωτόκολλο του Λονδίνου, με υπογραφές της Αγγλίας της Γαλλίας και της Ρωσίας. Μέσα σε αυτή τη μακρά περίοδο σκλαβιάς, η πίστη και η Εκκλησία έγιναν καταφύγιο και φάρος. Στους ναούς και στα μοναστήρια διατηρήθηκε όχι μόνο η θρησκευτική ζωή, αλλά και η ελληνική γλώσσα, η παιδεία και η εθνική συνείδηση.

 

Το 1821, ο αγώνας των Ελλήνων ξεκίνησε με πίστη στον Θεό και στην πατρίδα. Δεν είναι τυχαίο ότι η έναρξη της εθνικοαπελευθερωτικής επαναστάσεως της 25ης Μαρτίου  επιλέχτηκε από τους οπλαρχηγούς να συμπίπτει με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς της Ορθοδοξίας. Ήθελαν να καταστήσουν σαφές σε όλους ότι όπως ο Ευαγγελισμός σήμανε το μήνυμα για τη σωτηρία της ανθρωπότητας, έτσι και η 25η Μαρτίου υπήρξε το εφαλτήριο για την ανάσταση και την ελευθερία του ελληνικού γένους. Οι αγωνιστές πολεμούσαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία».

 

Παρόμοια και αντίστοιχα πολύπαθη ήταν και η πορεία των Ελλήνων της Κύπρου. Από την φραγκοκρατία το 1191 οπότε η Κύπρος έπαψε να αποτελεί κομμάτι της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, στην Ενετοκρατία το 1489 και στην κατάκτηση από τους Οθωμανούς το 1571, όπου το νησί γίνεται μέρος της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το 1878 οι Τούρκοι παραχωρούν την Κύπρο στην Μεγάλη Βρετανία. Από το 1878 μέχρι το 1955 άνηκε στους Βρετανούς μέχρι που ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας με αίτημα την Ένωση με την Ελλάδα. Το 1960 οι Έλληνες της Κύπρου ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους μετά τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Κατά τη διάρκεια των ατελείωτων αυτών 769 χρόνων, η Εκκλησία στάθηκε στυλοβάτης του έθνους. Οι ιερείς και οι επίσκοποι δεν ήταν μόνο πνευματικοί καθοδηγητές, αλλά και φορείς εθνικής συνείδησης, διατηρώντας ζωντανή την ελπίδα της ελευθερίας.

 

Το 1955, οι αγωνιστές της Κύπρου ξεκίνησαν τον δικό τους αγώνα με την ίδια βαθιά θρησκευτικότητα. Οι προκηρύξεις, οι όρκοι, ακόμη και οι τελευταίες στιγμές των ηρώων ήταν διαποτισμένες από την πίστη στον Θεό. Η Εκκλησία της Κύπρου στάθηκε και πάλι στο πλευρό των Ελλήνων, ενισχύοντας το φρόνημα και την αντοχή τους.

 

Και εδώ αναδεικνύεται η βαθύτερη σύνδεση αυτών των δύο αγώνων.
 

Δεν είναι μόνο η κοινή εθνική μας καταγωγή ή η κοινή γλώσσα. Είναι η κοινή πίστη που έδωσε μεγαλύτερο νόημα στις θυσίες. Ο Χριστιανισμός δεν υπήρξε απλώς θρησκεία για τον Ελληνισμό· υπήρξε ταυτότητα, δύναμη και ελπίδα. Στους πιο σκοτεινούς καιρούς, ήταν αυτός που κράτησε άσβεστη τη φλόγα της ελευθερίας και της εθνικής μας ταυτότητας.

 

Οι αγωνιστές του 1821 και του 1955 εμπνέονταν από τα ίδια ιδανικά. Η αυτοθυσία, η αγάπη για την ελευθερία, η πίστη σε ένα ανώτερο σκοπό. Και αυτή η πνευματική ενότητα ενίσχυσε και την εθνική ενότητα. Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν ήταν ποτέ ξεχωριστές στις καρδιές των Ελλήνων· ήταν και παραμένουν κομμάτια του ίδιου σώματος.

 

Σήμερα, τιμούμε όλους εκείνους που αγωνίστηκαν και έχυσαν το αίμα τους. Όμως η τιμή αυτή αποκτά πραγματική αξία μόνο όταν μετατρέπεται σε πράξη.

 

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι προκλήσεις είναι διαφορετικές, αλλά όχι λιγότερο σημαντικές. Οι γεωπολιτικές συνθήκες παγκοσμίως είναι ρευστές και οι ισορροπίες που είχαν οικοδομηθεί εδώ και πολλές δεκαετίες διαταράσσονται. Η πίστη, οι αξίες, η ταυτότητά μας και η εθνική μας υπόσταση βρίσκονται υπό το καθεστώς έμμεσων και άμεσων προκλήσεων και ενίοτε απειλών.

 

Όλοι οι Έλληνες, Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι, δεμένοι στην κοινή μας μοίρα, έχουμε την υποχρέωση να αντιμετωπίζουμε αυτές τις προκλήσεις καθημερινά και να διατηρούμε την ικανότητα και την δυναμική που απαιτείται για να διαφυλάξουμε τα κεκτημένα μας και να τα παραδώσουμε στα παιδιά μας.

 

Επιπροσθέτως θα ήθελα να απευθυνθώ και στους νέους και τις νέες μας, τα αγόρια και τα κορίτσια μας.

 

Αγαπητά μου παιδιά, Εσείς είστε οι συνεχιστές και το μέλλον του ελληνικού έθνους. Καλείστε να συνεχίσετε αυτόν τον δρόμο. Να κρατήσετε ζωντανή όχι μόνο την ιστορική μνήμη και την αγάπη για τη πατρίδα, αλλά και την πίστη που στήριξε τον Ελληνισμό στους αιώνες.

 

Η γνώση της ιστορίας και η σχέση με την πίστη μας, μπορούν να γίνουν πυξίδα για το μέλλον. Να σας καθοδηγούν σε έναν κόσμο που αλλάζει, αλλά έχει ανάγκη από σταθερές αξίες.

 

Γιατί η μεγαλύτερη τιμή προς τους ήρωες είναι να συνεχίζουμε το έργο τους: να υπερασπιζόμαστε την ελευθερία, να σεβόμαστε τα εθνικά ιδεώδη και να ζούμε με αγάπη και ενότητα.

 

Ας κρατήσουμε, λοιπόν, ζωντανή αυτή τη διπλή παρακαταθήκη: της εθνικής ελευθερίας και της πίστης.

Ας αντλήσουμε δύναμη από το παρελθόν για να χτίσουμε το μέλλον όσο καλύτερα μπορούμε.

Ας πορευτούμε με ενότητα, ελπίδα, πίστη στον Θεό και δύναμη.
 

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να αναφέρω έναν στίχο του Κωστή Παλαμά από το ποίημα «Γνώμες καρδιές όσοι Έλληνες» που με έχει σημαδεύσει προσωπικά:

 
«Χρωστάτε και σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε, θα περάσουν.
Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί.»
 
Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας.
Χρόνια πολλά στην Κύπρο μας.
Χρόνια πολλά στον απανταχού Ελληνισμό.
Ζήτω το έθνος.
Σας ευχαριστώ πολύ.

Περί διασποράς Ευρωπαίων

 
Μια διασπορά είναι ένας πληθυσμός που είναι διασκορπισμένος σε περιοχές οι οποίες είναι χωρισμένες από τον γεωγραφικό τόπο προέλευσής του. Ο όρος χρησιμοποιείται για να αναφερθεί σε ανθρώπους που ταυτίζονται με μια συγκεκριμένη γεωγραφική τοποθεσία, αλλά σήμερα διαμένουν αλλού.
 

Σύμφωνα με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών του 2019, η ινδική διασπορά είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο, με πληθυσμό 17,5 εκατομμύρια, ακολουθούμενη από τη μεξικανική διασπορά με πληθυσμό 11,8 εκατομμύρια και την κινεζική διασπορά με πληθυσμό 10,7 εκατομμύρια.
 
Ο χάρτης της παρούσας ανάρτησης αποτυπώνει τις κύριες κατευθύνσεις μετανάστευσης των Ευρωπαίων. Για τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, η μεγαλύτερη διασπορά τους βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, γεγονός που αντικατοπτρίζει τα μακρόχρονα μεταναστευτικά ρεύματα προς τη Βόρεια Αμερική.
 
Στην περίπτωση της Ελλάδας, ο χάρτης δείχνει ότι η μεγαλύτερη ελληνική διασπορά βρίσκεται επίσης στις ΗΠΑ, κάτι που συνδέεται ιστορικά με τη μαζική ελληνική μετανάστευση του 20ού αιώνα και τη διαχρονική παρουσία ισχυρών ελληνικών κοινοτήτων εκεί.
 
Αντίστοιχα, για την Κύπρο, η μεγαλύτερη κυπριακή διασπορά εμφανίζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, κάτι που εξηγείται από τους αποικιακούς δεσμούς, τη γλώσσα και τα μεταναστευτικά ρεύματα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το 1974.
 
Συνολικά, ο χάρτης αναδεικνύει τη Βόρεια Αμερική και τη Γερμανία ως βασικούς πόλους έλξης της ευρωπαϊκής διασποράς.

Countries mentioned in the Bible

 
This map highlights several European regions that are referenced in the Bible, showing how far-reaching the events and travels of early Christianity truly were. Among the places featured, Greece stands out as a significant centre of early missionary activity. Cities such as Philippi, Thessalonica, Corinth, and Athens appear throughout the New Testament, especially in the book of Acts and Paul’s letters. These locations became key hubs where the message of the gospel spread, and they continue to hold deep historical and spiritual importance for readers of Scripture today.
 

Cyprus also plays an important role in the biblical narrative. It is mentioned in the book of Acts as the homeland of Barnabas and one of the first destinations visited by Paul and Barnabas on their missionary journey. The island served as an early crossroads for the Christian faith as it moved outward from the Middle East into the wider Mediterranean world. By viewing these regions together on the map, we gain a clearer appreciation of the geographical scope of the biblical story and the real places where these formative events unfolded.

Έρανος Θυατείρων για πυροπλήκτους Κύπρου

 
Εφιαλτικές ώρες πέρασαν οι κάτοικοι της περιοχής Λεμεσού αυτές τις ημέρες, εξ αιτίας των φονικών πυρκαγιών, που συνέβησαν στην εν λόγω περιοχή και κάλυψαν μεγάλο μέρος και πολλά χωριά της τοπικής Επαρχίας, έχοντας ως αποτέλεσμα δύο θανάτους πολιτών, αρκετούς τραυματισμούς και μεγάλες ζημιές σε ζώα, σπίτια, λοιπά κτήρια, οχήματα και στο σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας.
 

Ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μ.Β. κ. Νικήτας, ανταποκρινόμενος με ευαισθησία και αγάπη στο μεγάλο αυτό πρόβλημα, έστειλε εγκύκλιο στις Κοινότητες της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, προσκαλώντας όλους να συνδράμουν οικονομικά, μέσω ειδικού εράνου που θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Κυριακή 27 Ιουλίου τ.έ., με τελικό σκοπό την ανακούφιση των πληγέντων.

Letters to Freedom / Γράμματα εἰς Ἐλευθερίαν

 

A theatrical monologue in Greek with English supertitles

 

6th July 25, 12.30 pm, at the Greek Community in Bristol

 

Three performances across the UK - Summer 2025

 
A woman enters the stage holding letters written long ago - the final words of young Cypriots sentenced to die during the 1955-1959 EOKA struggle for liberation. Yet these letters speak not of death, but of life. Of love for mothers, for children, for homeland. Of freedom - not as a symbol, but as something worth becoming.
 
Letters to Freedom is a poetic and moving theatrical monologue built on authentic farewell letters, testimonies and poems. As each letter is read, the woman -once a simple messenger- is transformed. On stage, memory becomes presence. Stillness becomes ritual. And through her, Freedom finds its voice.
 
Presented by the Cultural Section of the Cyprus High Commission in collaboration with the National Federation of Cypriots in the UK
 
Conceived, Curated & Directed by: Marios Theocharous
 
Space & Costumes: Thelma Kassoulidou
 
On Stage: Athena Savva

«Κάπου στην Κύπρο...»

 
Η Βάσω Παππά προτείνει...
 

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ερατώ το νέο βιβλίο του Παντελή Βουτουρή «Κάπου στην Κύπρο, στον νομό Πρεβέζης… Εισαγωγή στην ποιητική του Κώστα Μόντη». Μέχρι το 1954, το τεσσαρακοστό έτος της ηλικίας του, ο Κώστας Μόντης, ο μεγαλύτερος Κύπριος ποιητής, εκδίδει τρεις ποιητικές συλλογές. Τούτη η περίοδος των πρώτων είκοσι δημιουργικών του χρόνων, χαρακτηρίζεται από τη συστροφή, την ανασφάλεια και την καταβύθιση στα επαγγελματικά, βιοτικά και οικογενειακά προβλήματα. Κανένα του ποίημα αυτής της περιόδου η οποία κυοφορεί τον ένοπλο αγώνα του 1955–1959 δεν υποδηλώνει το κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα της αποικιοκρατούμενης Κύπρου και γενικότερα δεν διακρίνεται πουθενά καμιά διάθεση για ρήξη. Θα πρέπει να φτάσουμε στα 1958, για να εκδηλωθεί αυτή η διάθεση. Στις «Στιγμές», την πρώτη συλλογή που εκδίδεται στα χρόνια του Αγώνα, την ώρα που στα διπλωματικά παρασκήνια προετοιμάζεται η συνθηκολόγηση, τα ιδιωτικά αδιέξοδα εγγράφονται στα συλλογικά και η ποίηση του Μόντη αποκτά το πολιτικό έρμα που της έλειπε. Μερικά χρόνια αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1960, καθώς δοκιμάζεται ο ανθρωπισμός του μπροστά στα μεγάλα παγκόσμια προβλήματα (τον εμφύλιο, την πείνα και τον θάνατο χιλιάδων παιδιών στην Μπιάφρα, τον πόλεμο του Βιετνάμ, την εισβολή των Ρώσων στην Τσεχοσλοβακία) ο πολιτικός ορίζοντας του έργου του διευρύνεται και προσλαμβάνει οικουμενικές πλέον διαστάσεις. Διαγράφονται με αυτό τον τρόπο, ξεκάθαρα, τρεις αλληλένδετες και επικαλυπτόμενες ισοτοπίες (προσωπική, συλλογική, οικουμενική) οι οποίες αναλογούν σε ισάριθμες εννοιακές περιοχές ή θεματικούς κύκλους (εγώ, εμείς, όλοι). Αυτό είναι το σχήμα της ποιητικής του Μόντη το οποίο προτείνεται και αναπτύσσεται στα τρία μέρη αυτού του βιβλίου. Συγχρόνως στον θεματικό πυρήνα των τριών ισοτοπιών συσπειρώνονται πολλές παιδικές. Έχουμε, κατά συνέπεια, να κάνουμε με έναν αυτοβιογραφούμενο ποιητή ο οποίος μετουσιώνει σε όλη την έκταση του έργου του, μνημονικές εικόνες της μητέρας του Καλομοίρας, του πατέρα του Θεόδουλου, του αδελφού του Γιώργου, του αδελφού του Νίκου, της αδελφής του Ελέγκως και της αδελφής του Χρυστάλλας (για την τραγική ιστορία της οικογένειας με τους αλλεπάλληλους θανάτους, γίνεται λόγος σε διάφορα σημεία του βιβλίου). Τούτες οι μνήμες μορφώνονται ποιητικά, κατασταλάζουν και συστήνουν σταθερούς θεματικούς τόπους της ποιητικής του οι οποίοι εξετάζονται διεξοδικά στα οικεία κεφάλαια: (α) το σύνδρομο της Πρέβεζας, (β) το οδυνηρό θέμα του μισθοφόρου πατέρα, (γ) η τραυματική μνήμη της ετοιμοθάνατης μητέρας, έγκλειστης σε ένα δωμάτιο μακριά από τον δωδεκάχρονο τότε Κώστα Μόντη, (δ) ο ποιητικός «ετερόκοσμος» της έρημης χώρας.
 
Ο Παντελής Βουτουρής είναι Ομότιμος Kαθηγητής της Nεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Kύπρου, Διευθυντής του Νεοελληνικού Σπουδαστηρίου Πετρώνδα του Πανεπιστημίου Κύπρου, και πρόεδρος του Δ.Σ. του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου. Σπούδασε Μεσαιωνική και Nεοελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Δίδαξε Νεοελληνική Φιλολογία στις Φιλοσοφικές Σχολές των Πανεπιστημίων Kρήτης και Kύπρου. Δίδαξε επίσης, ως Επισκέπτης Καθηγητής, στο King΄s College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, στην Ακαδημία της Βαρκελώνης, στο Κέντρο Βυζαντινών Νεοελληνικών και Κυπριακών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Γρανάδας και στο Τμήμα Ελληνικής και Λατινικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Pώμης La Sapienza. Εξέδωσε 13 βιβλία και δημοσίευσε περισσότερες από εκατό μελέτες για τη λογοτεχνία, την κριτική και την ιστορία των ιδεών. Το βιβλίο του «Ιδέες της σκληρότητας και της καλοσύνης. Εθνικισμός, σοσιαλισμός, ρατσισμός (1897-1922)», εκδόσεις Καστανιώτη 2017, τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο δοκιμίου του Αναγνώστη και το πρώτο Κρατικό Βραβείο της Κύπρου. Πιο πρόσφατο βιβλίο του: «Κάπου στην Κύπρο, στον νομό Πρεβέζης... Εισαγωγή στην ποιητική του Κώστα Μόντη», εκδόσεις Ερατώ, 2024.

Νόμπελ Χημείας με... κυπριακό χρώμα

 
Το Βραβείο Νόμπελ Χημείας 2024 απονεμήθηκε σε μια τριάδα επιστημόνων που χρησιμοποίησαν τεχνητή νοημοσύνη για να «σπάσουν τον κώδικα» σχεδόν όλων των γνωστών πρωτεϊνών, των «χημικών εργαλείων της ζωής».
 

Η Επιτροπή Νόμπελ επαίνεσε τον Ντέιβιντ Μπέικερ για την ολοκλήρωση «του σχεδόν αδύνατου άθλου της κατασκευής εντελώς νέων ειδών πρωτεϊνών» και τους Ντέμη Χασάμπη και Τζον Τζάμπερ για την ανάπτυξη ενός μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης για την πρόβλεψη των πολύπλοκων δομών των πρωτεϊνών - ένα πρόβλημα που παρέμενε άλυτο επί 50 χρόνια.
 
«Οι δυνατότητες των ανακαλύψεών τους είναι τεράστιες», δήλωσε η επιτροπή κατά την ανακοίνωση του βραβείου στη Σουηδία την Τετάρτη. Το βραβείο, το οποίο θεωρείται το αποκορύφωμα των επιστημονικών επιτευγμάτων, συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 11 εκατομμυρίων σουηδικών κορώνων (1 εκατομμύριο δολάρια).
 
Ο Ντέμης Χασάμπης είναι Βρετανός ερευνητής τεχνητής νοημοσύνης, νευροεπιστήμονας, σχεδιαστής ηλεκτρονικών παιχνιδιών, επιχειρηματίας, και κορυφαίος παίκτης του σκάκι και του γκο σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι ευρύτερα γνωστός ως ένας από τους ιδρυτές της εταιρείας DeepMind, η οποία μετέπειτα αγοράστηκε από την Google όπου πλέον ο Χασάμπης εργάζεται. Για το έργο του έχει τιμηθεί έως τώρα με πλήθος βραβεύσεων.
 
Ο πατέρας του Χασάμπη είναι κυπριακής καταγωγής, ενώ η μητέρα του κινεζικής καταγωγής με προέλευση από την Σιγκαπούρη. Μεγάλωσε στην περιοχή του Ηστ Φίντσλεϋ στο βόρειο Λονδίνο. Ήδη από την παιδική ηλικία ήταν εξαιρετικός σκακιστής, και κατείχε τον βαθμό του μαιτρ στην ηλικία των 13 ετών με βαθμολογία Έλο 2300, και παράλληλα υπήρξε ο αρχηγός πολλών αποστολών της εθνικής παίδων Αγγλίας στο σκάκι.
 
Ολοκλήρωσε το σχολείο στην ηλικία των 16 ετών, και σύντομα έπειτα εργάστηκε ως προγραμματιστής παιχνιδιών στην εταιρεία Bullfrog Productions, στα παιχνίδια Syndicate και Theme Park. Κατόπιν απέκτησε το πτυχίο του στην επιστήμη υπολογιστών από το πανεπιστήμιο του Καίμπρητζ με διάκριση, και για την επόμενη δεκαετία συνέχισε να εργάζεται ως προγραμματιστής ηλεκτρονικών παιχνιδιών, αρχικά στην εταιρεία Lionhead Studios στο παιχνίδι Black & White, και από το 1998 και έπειτα στην εταιρεία Elixir Studios την οποία ίδρυσε ο ίδιος.
 
Το 2009 συνέχισε τις σπουδές του για διδακτορικό δίπλωμα στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου στην γνωσιακή νευροεπιστήμη, με θέμα έρευνας τους αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης που μπορεί να προκύψουν από τις διαδικασίες του ανθρώπινου εγκεφάλου.
 
 
ΠΗΓΗ: iefimerida

Εκδηλώσεις στο Μπρίστολ

 
Στον Ι.Ν. Απ. Πέτρου και Παύλου στο Μπρίστολ τελέσθηκε την Κυριακή 14 Ιουλίου 2024 Εθνικό Μνημόσυνο για τα τραγικά γεγονότα Ιουλίου - Αυγούστου 1974 που οδήγησαν εν τέλει στην εισβολή της μεγαλονήσου Κύπρου από το βάναυσο Αττίλα. Φέτος σηματοδοτούνται 50 χρόνια στυγνής κατοχής του βορείου κομματιού του πολύπαθου και ηρωικού νησιού. Οι Ιερείς της Κοινότητας τέλεσαν το Μνημόσυνο και κατόπιν ο Γενικός Πρόξενος της Κύπρου στο Λονδίνο κ. Οδυσσέας Οδυσσέως, ο οποίος είχε έλθει ειδικά για την εκδήλωση αυτή, ομίλησε επίκαιρα, με πατριωτικό πνεύμα, ιδιαίτερη επιστημοσύνη και ακραιφνή γλαφυρότητα. Στο τέλος εψάλη ο Εθνικός Ύμνος από το εκκλησίασμα με μεγάλη περηφάνεια.
 

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, η Φιλόπτωχος Αδελφότητα Κυριών και Δεσποινίδων «Αγία Ταβιθά» της Ελληνορθόδοξης κοινότητας του Μπρίστολ είχε την ευχαρίστηση να διοργανώσει συνάντηση των μελών της στην κοινοτική αίθουσα. Επίτιμες καλεσμένες ήταν οι κυρίες της παλαιότερης γενιάς, οι οποίες συνέβαλαν και συνεχίζουν να συμβάλλουν σθεναρά και ακούραστα στη θεμελίωση και διατήρηση τόσο της εκκλησιαστικής παράδοσης όσο και των ελληνορθόδοξων ιδανικών και ιστορίας της κοινότητας μέσα από τη μακρόχρονη συνεισφορά τους ως μέλη της Αδελφότητας στον παροικιακό Ελληνισμό και όχι μόνο.
 

Μέσα σε κλίμα συγκίνησης και ιστορικών αναδρομών από τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Νικολάου, καθώς ακόμα και από την αξιοσέβαστη πρώην πρόεδρο της Αδελφότητας κ. Ιωάννα Stambulieh που διετέλεσε με τεράστια αίσθηση καθήκοντος και προσφοράς την Αδελφότητα επί σχεδόν 30 συναπτά έτη, αποδόθηκε ελάχιστος φόρος τιμής στους ακρογωνιαίους λίθους της κοινότητάς μας που μέχρι σήμερα υπηρετούν ταπεινά και αγγόγυστα σαν εργατικές μέλισσες τους πυλώνες της πίστης και της ελληνικής μας παράδοσης.

 
Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Αναστάσιος Σαλαπάτας αναφέρθηκε στον βίο της προστάτιδας Αγίας της Αδελφότητας, της Αγίας Ταβιθάς, ενώ η τρέχουσα πρόεδρος, Παυλίνα Κοφτερού, συντόνισε τη συνάντηση και απευθύνθηκε στο τρέχον έργο της Αδελφότητας, καθώς ακόμα προέβη σε οικονομική αναφορά του ταμείου της Αδελφότητας. Ακολούθως, ζήτησε από τις παρευρισκόμενες να υπάρχει συνεχής αλληλοβοήθεια μεταξύ παλαιών και νέων μελών, συγκερασμός ιδεών και συνεργασία σε μια προσπάθεια μεταλαμπάδευσης των εμπειριών και παραδόσεων από την παλαιότερη γενιά στη νεώτερη αλλά και διατήρησής τους στο παρόν και μέλλον.
 

Αξίζει να αναφερθεί ότι, ανακοινώθηκε, έπειτα από απόφαση της εκτελεστικής επιτροπής, η έγκριση για συγκεκριμένες δωρεές, μεταξύ των οποίων και δωρεά στον φιλανθρωπικό οργανισμό των Αλκυονίδων που εδράζει στο Λονδίνο και στόχο έχει την υποστήριξη οικογενειών χαμηλών εισοδημάτων ως προς τη μετάβαση από την Κύπρο στην Αγγλία για λήψη εξειδικευμένης νοσηλείας, κυρίως μικρών παιδιών και ευάλωτων ενηλίκων. Την επιταγή των 400 λιρών που δόθηκε ως δωρεά από την Φιλόπτωχο Αδελφότητα, παρέλαβε η πρόεδρος των Αλκυονίδων UK, κυρία Μαίρη Παρισινού Nicholsby, η οποία αποτελεί και μέλος της Φιλοπτώχου Αδελφότητας του Μπρίστολ.

Επίσης, η Αδελφότητα αποφάσισε να στηρίξει το κοινοτικό έργο αναβάθμισης του υπαίθριου χώρου έξω από την εκκλησία και το ελληνικό παροικιακό σχολείο με επιταγή 1000 λιρών, ο οποίος έχει με το πέρας των χρόνων υποβληθεί σε φθορά και καθίζηση, ούτως ώστε να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί πιο αποτελεσματικά από την κοινότητα και το σχολείο ως πολυχρηστικός χώρος για εκδηλώσεις, πάρκινγκ και ως ασφαλής παιδότοπος για παιδιά.
 

Ακολούθησε ελληνική μουσική με παραδοσιακά ακούσματα, χοροί και λαχνοί με δώρα.

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι την όλη εκδήλωση και το γεύμα, που περιείχε χειροποίητα εδέσματα, επιμελήθηκαν με πολλή αγάπη και σεβασμό τα νεώτερα μέλη της εκτελεστικής επιτροπής της Αδελφότητας, τις οποίες και ευχαριστούμε θερμά για το ζήλο, την προσπάθεια και το χρόνο τους.
 
Με εκτίμηση,
 
Παυλίνα Κοφτερού
Πρόεδρος Φιλοπτώχου Βοηθητικής Αδελφότητας Μπρίστολ

Αυτογνωσία, αυτοκριτική, θυσία, ελευθερία

 
Η θλιβερή όσο και τραγική για τον Ελληνισμό 50ή επέτειος της βάρβαρης εισβολής των Τούρκων στο έδαφος της ανεξάρτητης και μέλους του ΟΗΕ Κυπριακής Δημοκρατίας, της κατάληψης του 37% του εδάφους της και της προσφυγοποίησης 200.000 Ελλήνων της Μεγαλονήσου, οδηγεί τη σκέψη πρώτον στην αυτογνωσία και στην αυτοκριτική.
 

Ως Έλληνες, από τότε που εμφανιστήκαμε στην Ιστορία, είμαστε ένας σχετικά ολιγάριθμος λαός με χαρακτηριστικά, που μας ξεχωρίζουν από τους άλλους λαούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι ζούμε απομονωμένοι στη Λάσα ή με τους Λάπωνες. Αντίθετα έχουμε διδάξει πράγματα και έχουμε ωφελήσει όσους μας προσήγγισαν, και έχουμε πάρει από αυτούς θετικά πολιτισμικά στοιχεία, που αφομοιώσαμε. Δημοκρατία, Ολυμπιακοί Αγώνες, Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (Αμφικτυονία), γλώσσα ως ακριβής έκφραση, είναι πολιτισμικά στοιχεία και των σημερινών κοινωνιών. Για πολλές από τις σημερινές χώρες  ακόμα ζητούμενα…Έχουμε όμως και σοβαρά ελαττώματα που μας στοίχισαν. Τα σοβαρότερα είναι τα καρκινώματα της διχόνοιας και της προδοσίας. Σε αυτά οφείλεται και η τραγωδία του Κυπριακού Ελληνισμού. Τα προδικτατορικά κομματικά μίση και η φιλαρχία έστρωσαν τον δρόμο στους επίορκους και προδότες αξιωματικούς, που προσέφεραν την αφορμή, την οποία περίμενε από χρόνια ο Αττίλας.
 
Μεταδικτατορικά αρκετοί από εμάς, τους Έλληνες, έχουν υποκύψει σε πειρασμούς, όπως  ο ηδονισμός και ο μηδενισμός, που οδηγούν στον ατομισμό και στον ωφελιμισμό και τελικά, στα εθνικά θέματα, σε έναν ντεφετισμό (ηττοπάθεια), που μετονομάζουν σε «πραγματισμό». Είναι όσοι υποστήριξαν το σχέδιο Ανάν, είναι όσοι υποστηρίζουν την αποδοχή της εισβολής του Αττίλα ως γεγονότος τετελεσμένου, είναι όσοι  προτείνουν συζητήσεις επί των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και δέχθηκαν αλλοίωση της Ιστορίας μας... Τελευταίως μάλιστα, λόγω της σε κυβερνητικό επίπεδο στάσης μας, έχουν αποθρασυνθεί οι γείτονες και εμπράκτως μας προκαλούν, γιατί βλέπουν ότι εμείς απαντάμε με ανώδυνες γι’ αυτούς δηλώσεις και καταγγελίες  στους συμμάχους, που κουνάνε με κατανόηση τα κεφάλια τους…
 
Βασικό στοιχείο που υποστηρίζουν οι «πραγματιστές»  είναι πως  στη φύση όλη και στον άνθρωπο, ισχύει πως «το μεγάλο ψάρι τρώγει το μικρό», επομένως δεν πολεμάς με τον ισχυρότερο, αλλά ελίσσεσαι για να επιζήσεις, όσο μπορέσεις... Το επιχείρημα ακούγεται λογικό. Ως παράδειγμα αναφέρουν τους Μηλίους στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Οι Αθηναίοι τους ζήτησαν να γίνουν υποτελείς τους, οι Μήλιοι δεν δέχθηκαν, αντιστάθηκαν, αλλά ηττήθηκαν, παραδόθηκαν και οι μεν άνδρες όλοι φονεύθηκαν, τα γυναικόπαιδα κατέστησαν δούλοι και οι νικητές έστειλαν στο άδειο από κατοίκους νησί δικούς τους πολίτες και το αποίκισαν… Ζούμε και σήμερα τους στυγνούς γεωπολιτικούς υπολογισμούς των ισχυρών του πλανήτη και την με κάθε τρόπο – μηδέ εξαιρουμένων της βίας και των όπλων - διατήρηση και επέκταση των σφαιρών επιρροής τους… Δεν ξεχνάμε τον ρόλο που έπαιξε η Μεγάλη Βρετανία στην μη επέκταση των συνόρων μας κατά την ανεξαρτησία της χώρας μας, δεν ξεχνάμε την αλαζονική και δικτατορική συμπεριφορά της όταν κατείχε τα Ιόνια νησιά, την Κρήτη, την Δωδεκάνησο και προπάντων την Κύπρο. Δεν ξεχνάμε την εκ μέρους της εξώθηση της Τουρκίας στο να αναμιχθεί στο θέμα της Μεγαλονήσου.
 
Ο Robert Holland και η Diana Markides στη σημαντική τους μελέτη «Οι Βρετανοί και οι Έλληνες – Αγώνες εξουσίας στην ανατολική Μεσόγειο 1850-1960» (Βραβείο Στίβεν Ράνσιμαν 2007), που έχει εκδοθεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη, γράφουν ότι το 1955 ο Υπουργός Εξωτερικών της Μεγ. Βρετανίας Χάρολντ Μακμίλαν «ήξερε καλά τους Έλληνες και ότι ο προσφορότερος τρόπος για να ελέγξει τις φιλοδοξίες τους  στην Κύπρο ήταν να τους φέρει σε ευθεία αντιπαράθεση με τους Τούρκους» (σελ. 409). Και σε πάρα κάτω σελίδα αναφέρουν: «Ο Μακμίλαν είχε πάντοτε την πεποίθηση ότι το ενδεχόμενο να εμφανιστούν οι Βρετανοί έτοιμοι να επαναφέρουν την Τουρκία στην Κύπρο αποτελούσε το μοναδικό μέσο εκφοβισμού προκειμένου οι Έλληνες να αποδεχτούν ο,τιδήποτε λιγότερο από την Ένωση. Αυτή ήταν η ουσία ενός νέου σχεδίου “τροποποιημένης τριπλής κυριαρχίας”, που, φέροντας το όνομά του Μακμίλαν, κυκλοφόρησε μετά τον Ιούνιο του 1958» (σελ.423).
 
Δεν ξεχνάμε επίσης τον ρόλο που έπαιξε ο Κίσινγκερ κατά την εισβολή του Αττίλα και γενικά οι χώρες – μέλη του ΝΑΤΟ και την έως σήμερα αβελτηρία τους. Στην περίπτωση της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία – οι Ρώσοι δικαιολογούν την εισβολή τους με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα με τους Τούρκους – οι σύμμαχοι δίνουν τα πάντα στην Ουκρανία. Για την Κύπρο επί πενήντα χρόνια έχουν αφήσει το θέμα στον ΟΗΕ και σε προτάσεις ευνοϊκές για τους εισβολείς…
 
Λοιπόν, μήπως τελικά έχουν δίκιο οι πραγματιστές και οι ωφελιμιστές; Μήπως είχε δίκιο ο Μαυροκορδάτος όταν πρότεινε να καταστούμε προτεκτοράτο της Βρετανίας;  Ο Ελληνισμός, δια της Ιστορίας του, απαντά ΟΧΙ, δεν έχουν δίκιο! Οι Έλληνες απαντούν στην ισχύ με την Θυσία. Και αυτές οι θυσίες μένουν στην Ιστορία και διδάσκουν. Διδάσκει ο Λεωνίδας όταν με τους τριακοσίους του αντιστάθηκε και θυσιάσθηκε μπρος στις χιλιάδες των εισβολέων Περσών. Διδάσκει ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος όταν αντιστάθηκε στα στίφη του Μωάμεθ. Έδωσε απτό παράδειγμα φιλοπατρίας και θυσίας ο Ρήγας και κατέστη Μάρτυρας και σπορέας της ελευθερίας μας. Διδάσκουν οι χιλιάδες των Νεομαρτύρων που προτίμησαν το μαρτύριο από το να αλλαξοπιστήσουν. Διδάσκει ο Διάκος όταν, ως νέος Λεωνίδας, αμύνθηκε στα λεφούσια των Οθωμανών, θυσιάστηκε και μαρτύρησε στην Αλαμάνα. Διδάσκει ο Παπαφλέσσας όταν αντιστάθηκε στον στρατό του Ιμπραήμ στο Μανιάκι. Διδάσκουν οι ήρωες της ΕΟΚΑ που απαγχονίστηκαν από τους αποικιοκράτες Εγγλέζους, επειδή αγωνίζονταν για την ελευθερία τους. Διδάσκει ο Αυξεντίου που αντιστάθηκε στο τέλος μόνος στις επιθέσεις με φωτιά και σίδερο των πολυπληθών κατακτητών. Το ίδιο διδάσκει και ο Μάτσης, με τη θυσία του. Το ίδιο διδάσκουν οι πρόσφατοι εκ των εθνομαρτύρων της Κύπρου, οι φονευθέντες  το 1996 από τους εισβολείς Τάσος Ισαάκ και  Σολωμός Σολωμού,.
 
Ως λαός έχουμε ελαττώματα, πολλά από τα οποία είναι σοβαρά, κάποια αποδείχθηκαν θανάσιμα. Όμως η φύτρα μας έχει μέσα της την Πίστη, τον ηρωισμό, τη θυσία, την φιλοπατρία. Με τις ιδιότητες αυτές νικήσαμε υπέρτερες δυνάμεις εχθρών εισβολέων, από τους Πέρσες και τους Αβάρους  έως τους Τούρκους και τους Ιταλούς. Αν δεν είχαμε μέσα μας την Πίστη, τη διάθεση της θυσίας και τον πόθο της ελευθερίας δεν θα είχαμε ξεκινήσει την Επανάσταση εναντίον μιας Αυτοκρατορίας που έχαιρε και της συμπάθειας και υποστήριξης των τότε Μεγάλων Δυνάμεων, ούτε στο τέλος θα τα καταφέρναμε. Δεν θα ξεκίναγε και ο τιτάνιος αγώνας των λίγων στον αριθμό  παλληκαριών της ΕΟΚΑ, με τον οποίο αντιστάθηκαν με επιτυχία σε μιαν αυτοκρατορία.
 
Οι προκλήσεις και σήμερα είναι πολλές, οι κίνδυνοι ενεδρεύουν.  Πρέπει να ξαναβρούμε την περπατησιά μας. Για μιαν ακόμη φορά πρέπει να δείξουμε σε καθένα που θέλει να μας βλάψει, ότι δεν δεχόμαστε τα δια της μαχαίρας παρανόμως τετελεσμένα, ότι δεν υποχωρούμε μπρος στη δύναμη και στο πλήθος, ούτε μπρος στην αυθαιρεσία και στην αλλοίωση της Ιστορίας. Να δείξουμε σε όλους, σε φίλους και σε εχθρούς, σε μεγάλους και σε μικρούς, σε δυνατούς και σε αδύνατους, πως είμαστε αποφασισμένοι για κάθε θυσία προκειμένου να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας και την ελευθερία μας, έχοντας πρώτα κατακτήσει την εσωτερική, την ψυχική μας ελευθερία.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

ΕΟΚΑ και Αρετή

 
Στον Αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο, που έγινε με σκοπό οι Ελληνοκύπριοι να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό και να ΕΝΩΣΟΥΝ τη Μεγαλόνησο με τη Μητέρα Ελλάδα, ο Άγγλος Κυβερνήτης Χάρτινγκ πρότεινε στον Κυριάκο Μάτση, τον Σταυραετό του Πενταδάκτυλου, να του δώσει μισό εκατομμύριο κυπριακές λίρες (ποσό τεράστιο για την εποχή εκείνη), για να του προδώσει τον Γρίβα Διγενή, που ήταν η ψυχή του Κυπριακού Αγώνα.
 

Ο Κυριάκος Μάτσης τότε του απάντησε με ελληνικότατο θάρρος και τόλμη περισσή: «Εξοχώτατε, ου περί χρημάτων τον Αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί Αρετής»!!!

Η Κύπρος στο Ledbury

 
Μέσα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ποίησης στο Ledbury της Αγγλίας (Burgage Hall, Herefordshire, HR8 1DW), θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 29 Ιουνίου 2024 (10.00 - 11.00 π.μ.) μια Γιορτή Ευρωπαϊκής Ποίησης.
 

Σε αυτήν, εκτός των άλλων, θα λάβει μέρος και ο Αλέξανδρος Χρονίδης, ένας εξαίρετος νέος Κύπριος Ποιητής, που γεννήθηκε στη Γερμανία το 1994, ανατράφηκε στην Κύπρο (όπου έχει κερδίσει πολλά λογοτεχνικά βραβεία) και στις δύο Ποιητικές του Συλλογές, με τον γενικό τίτλο «Πέτρες και Έλεος» και «Interim Report on Growing Up», γράφει Ποιήματα στα Ελληνικά και τα Αγγλικά.
 
Οι διοργανωτές αναφέρουν χαρακτηριστικά: “A wonderful opportunity to hear an island Poet of the Mediterranean”.

Προσκύνημα στα φυλακισμένα μνήματα

 
Ποτέ ουδεμία απόφαση για το Εθνικό θέμα της Κύπρου δεν πρέπει να λάβουν οι υπεύθυνοι για την τύχη του Ελληνισμού  πριν επισκεφθούν  τα «φυλακισμένα μνήματα» στη Λευκωσία. Εκεί οφείλουν να προσκυνήσουν τους τάφους των ηρώων, να μάθουν την ιστορία τους και  τη θυσία τους και κυρίως να πληροφορηθούν για ποιο ιδανικό αυτοί οι νέοι Έλληνες έδωσαν τη ζωή τους. Αν συνειδητά «συζητήσουν» με τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, με τους Καραολή και Δημητρίου, με τον Γρηγόρη Αυξεντίου και με τον Κυριάκο Μάτση και τους άλλους Μάρτυρες της Ελευθερίας δεν είναι δυνατό ποτέ να δεχθούν ταπεινωτική λύση γι΄ αυτούς τους ήρωες,  για εμάς, για εκείνους που θα έρθουν μετά από εμάς.
 

Την 1^η Απριλίου του 1955 ξεκίνησε ο απελευθερωτικός Αγώνας της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών, με ηγέτη τον Γεώργιο Γρίβα -Διγενή και 286 νέα παλληκάρια εναντίον των πανίσχυρων και απάνθρωπων Βρετανών. Προφανώς ο  Αγώνας ήταν άνισος. Η αποικιοκρατική Βρετανική Αυτοκρατορία το 1878 αγόρασε (!!!) την Κύπρο από τους Τούρκους μαζί με τους κατοίκους της, τους οποίους κατέστησε ανελεύθερους υπηκόους της και έκτοτε χειριζόταν το νησί ως ιδιοκτησία της. Υπό την ευθύνη της και σήμερα διατηρεί στη Μεγαλόνησο «περιοχές κυρίαρχων βάσεων, στο  Ακρωτήρι και στη Δεκέλεια».  
 
Οι μαχητές της ΕΟΚΑ συνέχισαν την ιστορία των Ελλήνων. Στην προκήρυξη της έναρξης του ένοπλου αγώνα για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού, της απελευθέρωσης της Μεγαλονήσου και της Ένωσής της με την Ελλάδα γράφεται μεταξύ άλλων:
 
«Από τα βάθη των αιώνων, μας ατενίζουν όλοι εκείνοι, οι οποίοι ελάμπρυναν την Ελληνικήν ιστορίαν δια να διατηρήσουν την ελευθερίαν των, οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι τριακόσιοι του Λεωνίδα και οι νεώτεροι του Αλβανικού έπους. Μας ατενίζουν οι αγωνισταί του ΄21 οι οποίοι μας εδίδαξαν ότι η απελευθέρωσις από τον ζυγόν δυνάστου αποκτάται πάντοτε με το ΑΙΜΑ. Μας ατενίζει ακόμη σύμπας ο Ελληνισμός, ο οποίος μας παρακολουθεί με αγωνία και με εθνική υπερηφάνεια…».
 
Η προκήρυξη θυμίζει τους λόγους του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα:
 
«Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις… αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπετανέοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση».
 
Οι Έλληνες της Κύπρου όταν οι Άγγλοι έκαμαν αποικία την πατρίδα τους στην αρχή νόμισαν ότι είχαν να κάνουν με πολιτισμένους ανθρώπους, που γνώριζαν και εφάρμοζαν το δίκαιο των λαών, που σέβονταν το δικαίωμα στην ελευθερία και στην αυτοδιάθεση τους. Λάθος τους. Οι Άγγλοι πατούν επί πτωμάτων -κυριολεκτικά- προκειμένου να διατηρήσουν αυτά που θεωρούν συμφέροντά τους.
 
Διαφωτιστικά είναι τα όσα γράφει ο Ρόμπερτ Χόλλαντ, καθηγητής του Ινστιτούτου  Κοινοπολιτειακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου στο ογκώδες σύγγραμμά του «Η Βρετανία και ο Κυπριακός Αγώνας» (Στα ελληνικά εκδ. «ποταμός», 1^η έκδοση, 2001). Το 1948 και ενώ οι Έλληνες, μετά τις θυσίες τους κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, ανέμεναν την ικανοποίηση του δικαίου αιτήματος τους για την ένωση της Κύπρου με την μητέρα Πατρίδα, το Υπουργείο Αεροπορίας της Αγγλίας κατέληξε ότι «η γεωπολιτική σημασία της Κύπρου έχει αυξηθεί σημαντικά μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου»… Επίσης το Υπουργείο Αποικιών της ίδιας χώρας στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια έθεσε ως βασική αρχή της Αγγλίας στην Κύπρο το ότι «πρέπει να περιορισθεί στη θέση μιας κατά κύριο λόγο Δύναμης κατοχής». Ποιο δίκαιο και ποια πραγματικότητα… Όλα διαμορφώνονται κατά τα συμφέροντα της ισχυρής αποικιοκρατικής δύναμης…
 
Οι Άγγλοι με τη συμπεριφορά τους  γρήγορα απογοήτευσαν τους Έλληνες της Κύπρου, που σύντομα και με ποικίλους τρόπους έδειξαν τη θέλησή τους να ενωθούν με την Ελλάδα. Έμπνευση και στήριγμα πάντοτε η Εκκλησία της Κύπρου. Το 1878 οι Άγγλοι έκαμαν δική τους τη Μεγαλόνησο  και το 1889 ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Σωφρόνιος πήγε επί κεφαλής πρεσβείας στο Λονδίνο προκειμένου να συνηγορήσει στη Βρετανική κυβέρνηση για να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής των κατοίκων της. Το 1918, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κύριλλος Γ΄, μαζί με αντιπροσωπεία Κυπρίων, μετέβησαν στην Αγγλία, έθεσαν στην κυβέρνησή της το Εθνικό ζήτημα της ένωσης της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα. Σημειώνεται ότι το 1914 η Αγγλία είχε προσαρτήσει την Κύπρο και το 1925 την κήρυξε «αποικία»…
 
Από το 1925 και μετά εντείνεται ο Αγώνας των Κυπρίων για την απελευθέρωση της Μεγαλονήσου. Το 1931 εκρήγνυται στην Κύπρο λαϊκή επανάσταση, με επί κεφαλής τον κλήρο. Οι Άγγλοι αντέδρασαν με βιαιότητα και συνέλαβαν τους Μητροπολίτες Κιτίου Νικόδημο και Κυρηνείας Μακάριο, τους οποίους και εξόρισαν. Επίσης κατάργησαν όλες τις πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες και απαγόρευσαν ακόμη και το να κτυπούν οι καμπάνες… Από το 1933 έως το 1947 οι Άγγλοι δεν επέτρεπαν την εκλογή Αρχιεπισκόπου, στον δε Τοποτηρητή του θρόνου, Μητροπολίτη Πάφου Λεόντιο, επέβαλαν δύο φορές και συνολικά για δύο χρόνια περιορισμό στη Μητρόπολή του. Το 1950 και επί Μακαρίου του Β΄ η Εθναρχούσα Εκκλησία προέβη σε Δημοψήφισμα, με το οποίο το σύνολο των Ελλήνων της Κύπρου τάχθηκε υπέρ της Ενώσεως με την Μητέρα Ελλάδα. Οι Άγγλοι παρέμεναν ανένδοτοι στην άρνησή τους. Η Κύπρος όλη ήταν ως ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Αυτό ήταν πλέον στο πετσί των Κυπρίων και τον Απρίλιο του 1955, με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, αποφάσισαν να ξεκινήσουν τον ένοπλο αγώνα κατά της τυραννίας.
 
Όλοι οι ήρωες που βρίσκονται στα φυλακισμένα μνήματα εκτελέστηκαν με τον ατιμωτικό απαγχονισμό ή πυρπολήθηκαν άνανδρα από υπέρτερες αποικιακές δυνάμεις, που έτσι έδειχναν τη δύναμή τους... Όλοι οδηγήθηκαν στον θάνατο  ψάλλοντας τον Εθνικό μας Ύμνο, το Τη Υπερμάχω και άλλους Εκκλησιαστικούς  Ύμνους. Πρωτομάρτυρας της αγχόνης ο Μιχαλάκης Καραολής. Δικαστής του ο Άγγλος Σερ Έρικ Χάλλιναν και Εισαγγελέας και «Δικηγόρος του Στέμματος» ο Τουρκοκύπριος δικηγόρος Ραούφ Ντενκτάς. Από τότε η συνεργασία Αγγλίας και Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδος. Από τότε η Αγγλία αφού διέπραξε εγκλήματα σε βάρος των Ελλήνων ανέμιξε την Τουρκία, η οποία έκτοτε εκμεταλλεύεται την εύνοια της Αγγλίας, που την έδινε και την δίνει πλουσιοπάροχη, για γεωπολιτικούς λόγους βεβαίως… Η Αγγλία έχει τεράστια, ανυπολόγιστη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση στη Μεγαλόνησο.
 
Είτε από άγνοια της Ιστορίας μας, είτε από αδυναμία χαρακτήρων των κυβερνώντων, είτε από μια ηττοπαθή νοοτροπία, είτε από έναν ωχαδερφισμό,  σε κορυφαία εθνικά ζητήματα δείχνουμε μιαν απαράδεκτη τάση υποχωρητικότητας. Μια επίσκεψη των υπευθύνων για τις τύχες του Ελληνισμού στα φυλακισμένα μνήματα, ίσως τους αλλάξει τη σκέψη.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο Σεφέρης και η Κύπρος

 
Το σημερινό άρθρο μου - αφιέρωμα στην Κύπρο μας είναι αφιερωμένο στον διπλωμάτη και ποιητή Γιώργο Σεφέρη (1900-1971). Γεννήθηκε στη Σμύρνη και ως διπλωμάτης στο επάγγελμα και ποιητής στο ταλέντο βίωσε τους πόθους των Ελλήνων της Κύπρου, τους αγώνες τους, τις αγωνίες τους, τη φιλοπατρία τους, τον σε βάρος τους αμείλικτο πόλεμο των κατακτητών Άγγλων. Ο Θεός τον πήρε κοντά του πριν ζήσει τον Αττίλα και την τελευταία γενοκτονία σε βάρος των Ελλήνων κατά τον 20ό αιώνα, μετά από αυτές της Μικράς Ασίας, της Ανατολικής Θράκης, της Ανατολικής Ρωμυλίας, της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου.
 

Ο αείμνηστος Πρόεδρος της Κύπρου Σπύρος Κυπριανού, σε εκδήλωση προς τιμήν του ποιητή, την 24^η Μαΐου 1984, στην Πύλη της Αμμοχώστου, στη Λευκωσία είπε, μεταξύ άλλων:
 
«Ο Σεφέρης συνδέθηκε πολιτικά και εθνικά με την Κύπρο. Δεν υπήρξε ξένος προς τον αγώνα της, ούτε προς τους χειρισμούς του εθνικού μας ζητήματος, λόγω της κατά την κρίσιμη περίοδο διευθυντικής θέσης του στο Υπουργείο των Εξωτερικών και της πρεσβευτικής του θέσης στο Λονδίνο κατά τις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στις συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου... Ο Γιώργος Σεφέρης ήξερε τι θα πει λαχτάρα της πατρίδας και καημός της λευτεριάς, γιατί γεννήθηκε στη Σμύρνη και ένιωσε την πρώτη εκείνη, πριν από την Κύπρο, εθνική τραγωδία του νεότερου Ελληνισμού το 1922».
 
Οι Άγγλοι συνέχισαν στην Κύπρο την πολιτική τους να ξεριζώσουν την εθνική συνείδηση των Ελλήνων, που με την ίδια ένταση εφάρμοσαν στους Ιρλανδούς. Στο άρθρο του «Η ελληνική εκπαίδευση της Κύπρου κατά την περίοδο της Αγγλοκρατίας» (Τόμος «Κυπριακά» 1878-1955, έκδ. Δήμου Λευκωσίας, Λευκωσία, 1986, σελ. 262) ο Γιώργος Προδρόμου γράφει:
 
«Οι Άγγλοι, καθόλη τη διάρκεια της κατοχής της Κύπρου, προσπάθησαν να ελέγξουν την εκπαίδευση του νησιού... επιβάλλοντας με διαφόρους νόμους, που ξεσήκωναν την αντίδραση του ελληνικού πληθυσμού, ένα συγκεντρωτισμό ελεγχόμενο από την αποικιοκρατική διοίκηση. Παράλληλα με διαφόρους άλλους νόμους και κανονισμούς, προσπάθησαν να ελέγξουν και το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, αλλάζοντας τον ελληνοκεντρικό χαρακτήρα της και προωθώντας τον εξαγγλισμό της».
 
Ο Σεφέρης με σφοδρότητα αντιδρά στην προσπάθεια εξαγγλισμού των Ελλήνων της Κύπρου και εκθειάζει την επιμονή τους στην εθνική τους ταυτότητα. Σε επιστολή του προς την αδελφή του Ιωάννα Τσάτσου, με ημερομηνία 25 Οκτωβρίου 1954, γράφει:
 
«Εννιακόσια χρόνια σκλαβιάς υπό διάφορους κατακτητές, οι Κύπριοι, λαός πιστός και πεισματάρικα σταθερός, δεν επηρεάστηκαν καθόλου και τώρα γράφουν στους τοίχους των χωριών τους: ΘΕΛΟΜΕΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΙ ΑΣ ΤΡΩΓΩΜΕΝ ΠΕΤΡΕΣ». Και καταλήγει στην ίδια επιστολή: «Θα ήθελα οι νέοι μας να πήγαιναν στην Κύπρο. Θα έβλεπαν από εκεί πλατύτερο τον τόπο μας».
 
Τελειώνω το άρθρο μου με την απάντηση του ποιητή Σεφέρη στους διάφορους που εποφθαλμιούν την Κύπρο. Είναι  από το ποίημά του «Σαλαμίνα της Κύπρος»:
 
«Η γης δεν έχει κρικέλια (Σημ. γρ. χαλκάδες) για να την πάρουν στον ώμο και να φύγουν... και τούτα τα κορμιά πλασμένα από ένα χώμα που δεν ξέρουν, έχουν ψυχές...».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

 
Πλησιάζει η τραγική για τον Ελληνισμό 50ή επέτειος της εισβολής του Αττίλα στην Κυπριακή Δημοκρατία και η εκ μέρους της Τουρκίας κατοχή του 37% του κυπριακού εδάφους. Τα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία κάνουν τον Έλληνα να σκεφτεί πως  ίδιες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται από τους ισχυρούς της Δύσης με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Οι αρχές του Δικαίου υποτάσσονται στο συμφέρον και στη γεωπολιτική.
 

Στην Ουκρανία υπάρχει εισβολή, το ίδιο και στην Κύπρο. Στην Ουκρανία η προστασία των όμαιμων ήταν η δικαιολογία για την εισβολή. Το ίδιο και στην Κύπρο. Τι συμβαίνει στις δύο περιπτώσεις; Στην Κύπρο ουδεμία στρατιωτική βοήθεια προσφέρθηκε για την άμυνά της και ουδεμία ενέργεια συνέβη για να αποτρέψει την εισβολή. Είναι γνωστά τα δισεκατομμύρια που έχουν δοθεί στην Ουκρανία καθώς και το άφθονο πολεμικό υλικό. Εκτός ΝΑΤΟ  η Κύπρος, όπως  και η Ουκρανία. Η εισβολή στην Κύπρο και η κατάληψη του ακόμη κατεχομένου εδάφους ολοκληρώθηκε στις 16 - 17 Αυγούστου με τον Αττίλα 2. Ο Κων. Καραμανλής, που στις 24 Ιουλίου 1974 ανέλαβε πρωθυπουργός, σε μια διαλυμένη από την χούντα Ελλάδα, ζήτησε την άμεση σύγκληση του συμβουλίου υπουργών του ΝΑΤΟ. Η απάντηση ήταν αρνητική. Αιτιολογία ότι ο Γ.Γ. της Συμμαχίας Γιόζεφ Λουνς έφευγε για τις θερινές του διακοπές!... Στην πράξη η σύγκληση του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου προσέκρουσε στο βέτο του Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος έχοντας τις δικές του ιδέες ως προς τις ελληνοτουρκικές διαφορές, δεν ήθελε εμπλοκή της Συμμαχίας στην κυπριακή κρίση, ευνοώντας σκανδαλωδώς τον εισβολέα (Βλ. Ιωαν. Ιατρίδη άρθρο εις «Καθημερινή», στις 16.05.2020).
 
Τη μαρτυρία του καθηγητού Ιατρίδη ενισχύει η αναφορά του ΥπΕξ της Αγγλίας Τζ. Κάλαχαν, στις 14 Αυγούστου 1974, που περιλαμβάνεται στον φάκελο WSC 1/10 (μέρος Τα):
 
«Ο ΥπΕξ (Κάλαχαν) ρώτησε τον Δρα. (sic) Κίσινγκερ εάν ήταν διατεθειμένος να παραστεί σε υπουργική Σύνοδο του ΝΑΤΟ, αν αυτός τη συγκαλούσε. Ο Δρ. Κίσινγκερ συμφώνησε στον βαθμό που αυτή δεν θα συγκαλούνταν πριν την Δευτέρα (19 Αυγούστου 1974)».
 
Θυμίζουμε ότι ο Αττίλας 2 ολοκληρώθηκε στις 16-17 του ιδίου μηνός... Αντίθετη η δράση του ΝΑΤΟ στην περίπτωση της Ουκρανίας. Άμεση σύγκληση του ΝΑΤΟ, ομόφωνες αποφάσεις και άμεσες δράσεις, αμέριστη υποστήριξη πολιτική, στρατιωτική, οικονομική. Θυμίζουμε πάντως την μέχρι και σήμερα ανεκτικότητα έως και υποχωρητικότητα ΝΑΤΟ και ΕΕ στον σοβινισμό της Τουρκίας, αντίθετα προς την Ρωσία, που επιζητείται η ήττα της σε όλα τα επίπεδα. Αυτό έγινε σαφές και χθες στο Βίλνιους. Για να άρει ο Ερντογάν το βέτο για την είσοδο στο ΝΑΤΟ της Σουηδίας, οι σύμμαχοι, με πρώτες τις ΗΠΑ, έφθασαν τα ανταλλάγματά τους μέχρι σημείου ταπεινώσεώς τους...   
 
Η εξήγηση της συμπεριφοράς των ΗΠΑ προς την Τουρκία σήμερα, έναντι αυτής κατά την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο είναι εύκολη, με βάση τη λογική του συμφέροντος. Υπάρχουν όμως και σχετικά ντοκουμέντα. Ένα από αυτά είναι η αναφορά του Πίτερ Ράμσμποθαμ, πρέσβεως της Μεγ. Βρετανίας στην Ουάσινγκτον, προς τον Υπουργό των Εξωτερικών, Τζ. Κάλαχαν, στις 14 Αυγούστου 1974. Έγραψε μεταξύ άλλων:
 
«Στο επίκεντρο των σκέψεων του Κίσινγκερ βρίσκεται η ανάγκη να αποφευχθεί να προσφερθεί στη Σοβιετική Ένωση η επέκτασή της επιρροής της στην ανατολική Μεσόγειο. Είναι, επομένως, αποφασισμένος να μη διακινδυνεύσει την αμερικανική θέση στην Τουρκία, της οποίας τη συνεισφορά στο ΝΑΤΟ θεωρεί πιο σημαντική από τη συνεισφορά της Ελλάδος...».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Επιστολή Προέδρου Κύπρου

 
Μόλις λάβαμε -με μεγάλη χαρά- ευχαριστήρια επιστολή του νεοεκλεγέντος Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Νίκου Χριστοδουλίδη, με αφορμή τη συγχαρητήρια δική μας επιστολή!
 

Με τον κ. Χριστοδουλίδη έχουμε μακρά γνωριμία, ειλικρινή διαπροσωπική φιλία και εξαίρετη συνεργασία στα Ομογενειακά θέματα, από τότε που υπηρετούσε στο Λονδίνο ως Γενικός Πρόξενος της Κυπριακής Υπάτης Αρμοστείας, αλλά κι όταν υπηρετούσε ως Υπουργός Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας.
 

Του ευχόμαστε ολόψυχα και από εδώ να έχει μια ευλογημένη πορεία με την ακριβή Πυξίδα της Πίστεως και της Πατρίδος και μια Προεδρική θητεία μακρά, θεοφιλή, φιλογενή, καλλίκαρπη, καρποφόρα, γεμάτη χάρη και φως, και στηρικτική εν παντί του Κυπριακού Ελληνισμού! Πάντα ΑΞΙΟΣ και πλούσια ευλογημένος από τον Άγιο Θεό μας!