Εορτασμοί Εθνικών Επετείων στο Bristol

 

Χθες Κυριακή 29^η Μαρτίου 2026 πραγματοποιήθηκαν εορτασμοί στην Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Πέτρου και Παύλου στο Bristol, με σκοπό να τιμηθούν οι δύο Εθνικές μας Επέτειοι, η 25^η Μαρτίου 1821 και η 1^η Απριλίου 1955.

 

Στον ομώνυμο Ιερό Ναό, ο οποίος ήταν κυριολεκτικά κατάμεστος από μεγάλο πλήθος κόσμου, τελέσθηκε Δοξολογία, από τον Ιερ. Προϊστάμενο Πρωτοπρ. Αναστάσιο Δ. Σαλαπάτα. Κατόπιν εκφωνήθηκε ο Πανηγυρικός Λόγος της ημέρας (παρατίθεται παρακάτω). Ύστερα εψάλη και ο Εθνικός μας Ύμνος. Ο Πρόεδρος της Κοινότητας και Επίτιμος Πρόξενος της Κύπρου στο Bristol κ. Αθανάσιος Λαζαρίδης ευχαρίστησε τους Αξιωματικούς των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, για την παρουσία και συμμετοχή τους στους Εορτασμούς και τους προσέφερε αναμνηστικά μετάλλια για τα 75-χρονα της Κοινότητας, που τιμώνται κατά την τρέχουσα χρονιά.

 

Ακολούθησε επετειακό πρόγραμμα από το Ελληνικό Σχολείο της Κοινότητας, όπου τα παιδιά παρουσίασαν ποιήματα, τραγούδια και θεατρικά, με την καθοδήγηση της Διευθύντριας κας Δώρας Στράτου και των δασκάλων τους. Στη συνέχεια έγινε παρέλαση όλων των παιδιών του Σχολείου, πέριξ του Ιερού Ναού, με τις σημαίες μας και το σχολικό λάβαρο. Τέλος, η Σχολική Επιτροπή, με Πρόεδρο την κα. Άντρη Νικολάου, δεξιώθηκε τους καλεσμένους και το εκκλησίασμα στην Κοινοτική Αίθουσα, παραθέτοντας πλούσια κεράσματα.

 

Η ομιλία του Έλληνα Αξιωματικού:
 
Αγαπητοί μου αδερφοί και συν-Έλληνες καλημέρα σας,
 

Ονομάζομαι Στάθης Μίντζιας, είμαι Αντιπλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και έχω τοποθετηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο τους τελευταίους 7 μήνες με την οικογένειά μου.

 

Θα ήθελα κατ' αρχάς να ευχαριστήσω τον πατέρα Αναστάσιο για τη μεγάλη τιμή που μου έκανε, παρέχοντάς μου τη δυνατότητα να σας μιλήσω αυτή τη ξεχωριστή μέρα.

 

Στεκόμαστε σήμερα με σεβασμό και συγκίνηση μέσα σε αυτόν τον ιερό χώρο, τιμώντας δύο από τις πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας του Ελληνισμού: την Επανάσταση του 1821 ενάντια στους Τούρκους και την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ την 1η Απριλίου 1955 ενάντια στους Βρετανούς. Δύο επέτειοι που ενώνονται όχι μόνο από την κοινή επιδίωξη της ελευθερίας, αλλά από την αδούλωτη ελληνική ψυχή και από την κοινή πίστη που στήριξε και καθοδήγησε τους αγώνες μας: την Ορθοδοξία.

 

Για αιώνες, ο Ελληνισμός έζησε υπό ξένη κυριαρχία. Η Ελλάδα βρέθηκε κάτω από την εξουσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για σχεδόν τετρακόσια χρόνια, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μέχρι το 1821 οπότε στις 21 και 23 Μαρτίου αντίστοιχα απελευθερώθηκαν πρώτα τα Καλάβρυτα και έπειτα η Καλαμάτα. Μετά από χιλιάδες νεκρούς και αναρίθμητες μάχες, το ελληνικό κράτος απέκτησε υπόσταση το 1830 με το πρωτόκολλο του Λονδίνου, με υπογραφές της Αγγλίας της Γαλλίας και της Ρωσίας. Μέσα σε αυτή τη μακρά περίοδο σκλαβιάς, η πίστη και η Εκκλησία έγιναν καταφύγιο και φάρος. Στους ναούς και στα μοναστήρια διατηρήθηκε όχι μόνο η θρησκευτική ζωή, αλλά και η ελληνική γλώσσα, η παιδεία και η εθνική συνείδηση.

 

Το 1821, ο αγώνας των Ελλήνων ξεκίνησε με πίστη στον Θεό και στην πατρίδα. Δεν είναι τυχαίο ότι η έναρξη της εθνικοαπελευθερωτικής επαναστάσεως της 25ης Μαρτίου  επιλέχτηκε από τους οπλαρχηγούς να συμπίπτει με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς της Ορθοδοξίας. Ήθελαν να καταστήσουν σαφές σε όλους ότι όπως ο Ευαγγελισμός σήμανε το μήνυμα για τη σωτηρία της ανθρωπότητας, έτσι και η 25η Μαρτίου υπήρξε το εφαλτήριο για την ανάσταση και την ελευθερία του ελληνικού γένους. Οι αγωνιστές πολεμούσαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία».

 

Παρόμοια και αντίστοιχα πολύπαθη ήταν και η πορεία των Ελλήνων της Κύπρου. Από την φραγκοκρατία το 1191 οπότε η Κύπρος έπαψε να αποτελεί κομμάτι της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, στην Ενετοκρατία το 1489 και στην κατάκτηση από τους Οθωμανούς το 1571, όπου το νησί γίνεται μέρος της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το 1878 οι Τούρκοι παραχωρούν την Κύπρο στην Μεγάλη Βρετανία. Από το 1878 μέχρι το 1955 άνηκε στους Βρετανούς μέχρι που ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας με αίτημα την Ένωση με την Ελλάδα. Το 1960 οι Έλληνες της Κύπρου ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους μετά τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Κατά τη διάρκεια των ατελείωτων αυτών 769 χρόνων, η Εκκλησία στάθηκε στυλοβάτης του έθνους. Οι ιερείς και οι επίσκοποι δεν ήταν μόνο πνευματικοί καθοδηγητές, αλλά και φορείς εθνικής συνείδησης, διατηρώντας ζωντανή την ελπίδα της ελευθερίας.

 

Το 1955, οι αγωνιστές της Κύπρου ξεκίνησαν τον δικό τους αγώνα με την ίδια βαθιά θρησκευτικότητα. Οι προκηρύξεις, οι όρκοι, ακόμη και οι τελευταίες στιγμές των ηρώων ήταν διαποτισμένες από την πίστη στον Θεό. Η Εκκλησία της Κύπρου στάθηκε και πάλι στο πλευρό των Ελλήνων, ενισχύοντας το φρόνημα και την αντοχή τους.

 

Και εδώ αναδεικνύεται η βαθύτερη σύνδεση αυτών των δύο αγώνων.
 

Δεν είναι μόνο η κοινή εθνική μας καταγωγή ή η κοινή γλώσσα. Είναι η κοινή πίστη που έδωσε μεγαλύτερο νόημα στις θυσίες. Ο Χριστιανισμός δεν υπήρξε απλώς θρησκεία για τον Ελληνισμό· υπήρξε ταυτότητα, δύναμη και ελπίδα. Στους πιο σκοτεινούς καιρούς, ήταν αυτός που κράτησε άσβεστη τη φλόγα της ελευθερίας και της εθνικής μας ταυτότητας.

 

Οι αγωνιστές του 1821 και του 1955 εμπνέονταν από τα ίδια ιδανικά. Η αυτοθυσία, η αγάπη για την ελευθερία, η πίστη σε ένα ανώτερο σκοπό. Και αυτή η πνευματική ενότητα ενίσχυσε και την εθνική ενότητα. Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν ήταν ποτέ ξεχωριστές στις καρδιές των Ελλήνων· ήταν και παραμένουν κομμάτια του ίδιου σώματος.

 

Σήμερα, τιμούμε όλους εκείνους που αγωνίστηκαν και έχυσαν το αίμα τους. Όμως η τιμή αυτή αποκτά πραγματική αξία μόνο όταν μετατρέπεται σε πράξη.

 

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι προκλήσεις είναι διαφορετικές, αλλά όχι λιγότερο σημαντικές. Οι γεωπολιτικές συνθήκες παγκοσμίως είναι ρευστές και οι ισορροπίες που είχαν οικοδομηθεί εδώ και πολλές δεκαετίες διαταράσσονται. Η πίστη, οι αξίες, η ταυτότητά μας και η εθνική μας υπόσταση βρίσκονται υπό το καθεστώς έμμεσων και άμεσων προκλήσεων και ενίοτε απειλών.

 

Όλοι οι Έλληνες, Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι, δεμένοι στην κοινή μας μοίρα, έχουμε την υποχρέωση να αντιμετωπίζουμε αυτές τις προκλήσεις καθημερινά και να διατηρούμε την ικανότητα και την δυναμική που απαιτείται για να διαφυλάξουμε τα κεκτημένα μας και να τα παραδώσουμε στα παιδιά μας.

 

Επιπροσθέτως θα ήθελα να απευθυνθώ και στους νέους και τις νέες μας, τα αγόρια και τα κορίτσια μας.

 

Αγαπητά μου παιδιά, Εσείς είστε οι συνεχιστές και το μέλλον του ελληνικού έθνους. Καλείστε να συνεχίσετε αυτόν τον δρόμο. Να κρατήσετε ζωντανή όχι μόνο την ιστορική μνήμη και την αγάπη για τη πατρίδα, αλλά και την πίστη που στήριξε τον Ελληνισμό στους αιώνες.

 

Η γνώση της ιστορίας και η σχέση με την πίστη μας, μπορούν να γίνουν πυξίδα για το μέλλον. Να σας καθοδηγούν σε έναν κόσμο που αλλάζει, αλλά έχει ανάγκη από σταθερές αξίες.

 

Γιατί η μεγαλύτερη τιμή προς τους ήρωες είναι να συνεχίζουμε το έργο τους: να υπερασπιζόμαστε την ελευθερία, να σεβόμαστε τα εθνικά ιδεώδη και να ζούμε με αγάπη και ενότητα.

 

Ας κρατήσουμε, λοιπόν, ζωντανή αυτή τη διπλή παρακαταθήκη: της εθνικής ελευθερίας και της πίστης.

Ας αντλήσουμε δύναμη από το παρελθόν για να χτίσουμε το μέλλον όσο καλύτερα μπορούμε.

Ας πορευτούμε με ενότητα, ελπίδα, πίστη στον Θεό και δύναμη.
 

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να αναφέρω έναν στίχο του Κωστή Παλαμά από το ποίημα «Γνώμες καρδιές όσοι Έλληνες» που με έχει σημαδεύσει προσωπικά:

 
«Χρωστάτε και σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε, θα περάσουν.
Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί.»
 
Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας.
Χρόνια πολλά στην Κύπρο μας.
Χρόνια πολλά στον απανταχού Ελληνισμό.
Ζήτω το έθνος.
Σας ευχαριστώ πολύ.