Χειροτονητήριος Λόγος

 

Του Ιερολογιωτάτου π. Γρηγορίου Φλωρίδη εις Πρεσβύτερον 2/2/2025

 
Σεβασμιώτατε Αρχιεπίσκοπε Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας,
Σεβασμία των Αγίων αρχιερέων χορεία,
Εντιμότατοι Άρχοντες του τόπου,
Εξοχώτατοι Πρόξενοι της Ελλάδος και της Κύπρου
Άγιε Πρωτοσύγκελλε της Ιεράς Αρχιεπισκοπής μας,
Τίμιον Πρεσβυτέριον,
Αγαπητοί μου αδελφοί Χριστιανοί,
Λαέ του Θεού ηγιασμένε,
 

'Πνεῦμα ὁ Θεός, καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν.’
 
Όμως, ο Θεός, Θεός του "ἐλεεῖν καί σώζειν" ενσαρκώνεται στις εικόνες Του, στους ανθρώπους, δηλαδή σε όλους εμάς που αποτελούμε την Εκκλησία Του.
 
Πριν λίγες εβδομάδες μόνο, εορτάσαμε αυτό ακριβώς δηλ. το μέγα μυστήριο της ενσάρκου επιφανείας του Υιού και Λόγου του Θεού.
 
Και στη δική μου προσωπική ιστορία διαπιστώνω την άρρητη αγάπη Του, όπως ενσαρκώνεται, πρωτίστως, στο πρόσωπο του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου, προσκυνητού, αυθέντη και δεσπότη όλων ημών κυρίου μοι κυρίου Βαρθολομαίου, ως γνήσια εικόνα και έκφραση της Ορθοδόξου θεολογίας και πίστεως.
 

Ενσαρκώνεται σε Σας Σεβασμιώτατε, τον προεστώτα της θείας ευχαριστίας της τοπικής Εκκλησίας, που ως φιλεύσπλαχνος πατέρας πάντοτε έχετε τα χέρια Σας ανοικτά για να δίνετε και να προσφέρετε το είναι Σας προς την διακονία της Βιβλικής και ιστορικής κατα Θυάτειρα Εκκλησίας. Είστε για μένα καθημερινό παράδειγμα εργατικότητας και φιλανθρωπίας. Ιδιαίτερα η έμφαση που δίνετε σε θέματα λειτουργικής και κανονικής τάξεως, αλλά και η αγωνία σας για την πανορθόδοξη ενότητα εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Χωρίς υπερβολή Σας οφείλω το ζήν και το ευ ζήν Θεοτίμητε Πάτερ και Δέσποτα.
 
Υποστασιάζεται και στον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Κλαυδιουπόλεως κ. Ιάκωβο, τον και ευεργέτη μου για την εμπιστοσύνη Του στην αναξιότητά μου, για την ενθάρρυνσή του και την έμπνευσή του στους δρόμους της ποιμαντικής διακονίας. Ως Αρχιερατικώς προϊστάμενος της κοινότητος του Απόστολου Βαρνάβα, καταφέρνει πάντα να μεταμορφώνει το μέτριο σε άριστο, και καθημερινώς να μας εμπνέει σε αγώνες επιτυχούς διαποίμανσης ασφαλούς πορείας σε εύδιους λιμένες.
 

Αυτά ισχύουν και για τον Πνευματικό μου Πατέρα, που με αναγέννησε πνευματικά τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Ιλίου κ. Ραφαήλ, ο οποίος με την πρόνοια του Θεού και το κατα πάντα ευλογημένο και χαρισματικό παράδειγμά του, εκφράζω την απέραντη ευγνωμοσύνη μου διότι με τις συμβουλές αλλά κυρίως με την προσευχητική του παρουσία στη ζωή μου με καθοδήγησε στην ιερωσύνη, στην διακονία της Εκκλησίας, και μου ενέπνευσε την ζωή της ολοκληρωτικής αφιερώσεως. Με παρέλαβε σκεύος ανομίας και με κατέστησε σκεύος εκλογής. Το φωτεινό του πρόσωπο θα παραμένει για μένα πάντα κοινοποίηση εμπειρίας, προσφορά αγάπης, και πρότυπο ποιμαντικής μαρτυρίας.
 
Όχι λιγότερα οφείλω στον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αμορίου κ. Νικηφόρο για την πραγματικά άξια θαυμασμού φιλοξενία του, που μου προσέφερε τόσο απλόχερα. Θέλω να τον διαβεβαιώσω με μεγάλη συγκίνηση και αισθήματα υπερηφανείας ότι η φαινομενική μας απόσταση είναι μόνον τοπική και όχι τροπική. Και πάντοτε τον αισθάνομαι πλησίον ως έγγιστα! Είναι για μένα υπόδειγμα αρχοντιάς, ήθους και στοργικής έγνοιας. Η Ιερά Βασιλική Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή των Βλατάδων, αυτός ο Παλαμικός και Βυζαντινός θησαυρός της Συμβασιλεύουσας, εκπέμπει το φώς του Φαναρίου, το οποίο ζει και φαίνει πάσι ως τηλαυγής φάρος, μαζί με την ησυχαστική παράδοση του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Επιζητώ, Σεβασμιώτατε, τις πρεσβείες του Μεγάλου αυτού φωστήρος της Οικουμένης, αλλά και του Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ, και όλων των συγχρόνων ασκητών και Αγίων, οι οποίοι παραδίδουν την αγιοπνευματική εμπειρία της προσευχής, της εν Χριστώ αρετής και της ασκήσεως σε κάθε εποχή. Για τον λόγο αυτό η Ιερά Πατριαρχική Μονή του Τιμίου Προδρόμου εδώ στην Αγγλία παραμένει μια πνευματική όαση χρηστομίμητης πολιτείας του αγγελικού βίου στην ένσαρκη βιωτή. Όπως και η Αθωνική πολιτεία που στο πρόσωπο του πατρός Παλαμά σήμερα δείχνει πάντοτε την ουράνια πορεία και στοχοθεσία του απολύτου ιδεώδους της ενσαρκώσεως του Ευαγγελικού Λόγου.
 

Ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλω στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στον καθηγητή και σύμβουλο των διδακτορικών μου σπουδών π. Χρήστο Φιλιώτη για την ακαδημαϊκή του προσφορά και ιδιαιτέρως ιερατική του διακονία και οικουμενική μαρτυρία στο Στρασβούργο. Επίσης, στον σεβαστό Κοσμήτορα π. Αθανάσιο Γκίκα, σύμβουλο καθηγητή μου στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών, για την θεωρητική κατάρτιση και την έμπρακτη μεταστοιχείωση στο θέμα της ενοριακής ζωής στο πλαίσιο μιας τοπικής Εκκλησίας. Στους προκοσμήτορες της Σχολής, καθηγητές κυρίους κυρίους Χρυσόστομο Σταμούλη για την πολυδιάστατη ανθρωποκεντρική του δημιουργικότητα και θεολογική σκέψη και Θεόδωρο Γιάγκου, Καθηγητή του Κανονικού Δικαίου, για την ακριβή βίωση της κανονολογικής παραδόσεως.
 
Στους εφημερίους της κοινότητός μας, πατέρες Παναγιώτη Ντίκ και Πέτρο Γεωργίου για την λευιτική τους παρουσία και συνοδοιπορία στον αμπελώνα της τοπικής Εκκλησίας. Ο πρώτος με διδάσκει την εμπράγματη διακονία και ο δεύτερος την υμνολογία της, συναρπαγή για το αρτιότερο βίωμα. Τους ευγνωμονώ γιατί με συμπληρώνουν στις ελλείψεις μου.
 

Στο σημείο αυτό θα ήταν παράλειψη να μην ευχαριστήσω τον πρόεδρο της Κοινότητας, εντιμότατο Άρχοντα του Οικουμενικού Θρόνου κ. Μάριο Μηναΐδη, και τα μέλη του εκκλησιαστικού συμβουλίου του Αποστόλου Βαρνάβα, ιδιαιτέρως την ερίτιμο κα Μερόπη Λιβέρα γιατί στα πρόσωπά τους αναπληρώνεται η οικογένεια μου. Στους εξοχωτάτους Προξένους τον κ. Γενικό της Κύπρου Οδυσσέα Οδυσσέως, και της Ελλάδος κ. Χρήστο Γούλα για την δυναμική και ενωτική παρουσία τους και μαρτυρία της μεγάλης και της μικρής πατρίδος. Στον κύριο Άρη Χαραλαμπίδη, πρόεδρο της Κυπριακής Αδελφότητος, στο πρόσωπο του οποίου καθρεφτίζεται για μένα το πρόσωπο του μακαριστού πατρός μου, που από το Σεπτέμβριο του 2022 αναπαύεται στην θριαμβεύουσα Εκκλησία. Είμαι σίγουρος ότι σήμερα παρίσταται αοράτως και χαίρει το πνεύμα του.
 
Με τα ταπεινά αυτά λόγια, ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης, Σεβασμιώτατε και Θειότατε Πάτερ και Δέσποτα, επιτρέψτε μου να κλείσω την ομιλία μου και παρακαλώ όλους εσάς αγαπητοί μου Αδελφοί να με έχετε στην προσευχή Σας ώστε να με ανέχεται ο άγιος Θεός και να με αξιώνει η θεία Χάρις Του να μη μολύνω το Θυσιαστήριο Του και να μη φανώ ανάξιος των προσδοκιών Σας. Αμήν.
 

Your Eminence Archbishop Nikitas of Thyateira and Great Britain,
Holy Hierarchs,
Esteemed Archons of the Holy and Great Church of Christ,
Your Excellencies Consuls of the Hellenic Republic and the Republic of Cyprus,
Worshipful mayors of Haringey and Barnet, Sue Jameson and Tony Vourou,
Very Reverend Archimandrite Nephon, Chancellor of our Archdiocese,
Reverend Presbyters, Diaconate in Christ,
Dear brothers and Sisters,
 
I stand before the Lord’s holy altar in awe, with gratitude to God, and with appreciation to His Holy Church. Firstly, and foremost, I express my gratitude to Your Eminence, as You embody the fullness of Christ’s body here in the United Kingdom, enabling all of us - your clergy and the faithful - to live out the magnificent joy of the foretaste of His kingdom, particularly here within the eucharistic synaxis. On February 19th 2023 Your Eminence ordained me to the diaconate, on the Sunday of the Last Judgement. I humbly pray, that with God’s transfiguring grace which forever moulds, heals and completes, along with Your Eminence’s prayers, example and guidance, I may live, now as a presbyter and priest of the ark of salvation, by the words ‘‘Truly, I say to you, as you did it to one of the least of these my brethren, you did it to me.’ (Matt 25:40) I pray that through the intercessions of St Gregory Palamas and with the example of my spiritual father, His Grace Bishop Raphael of Ilion, I may serve the Church faithfully, sincerely, and in simple terms, practice what I preach, live out what I advise, placing my own trust and my very being in the hands of God’s providence and His Fatherly embrace and care. Elder Aimilianos of Simonopetra reminds us that only when we come to the realisation of our own unworthiness and sinfulness can we draw closer to God, as he writes, so we then ‘become acquainted, love each other and finally be united.’ The Orthodox Church in this country, under the guidance of Your Eminence Archbishop Nikitas, has truly opened her arms to all peoples, making our rich liturgical, spiritual, pastoral and ascetic tradition passed down from the very day of Pentecost, accessible to all backgrounds and all peoples; for God ‘wants all people to be saved and to come to the knowledge of truth.’ (1 Tim 2:4) I pray I am able to reflect this calling and this responsibility stemming from the grace of the holy priesthood, in each and every element of my ministry. I can only express my heartfelt appreciation to all who are prayerfully present here, particularly my mother who brought me into this world, unconditionally and endlessly cares for me and has shown so much sacrificial love. I have learnt a lot from my mother; forbearance, contentment and sacrificial love. It brings me great joy that recently she has, in a sense, re-affirmed and further expressed her Christian faith, by commencing catechism with Fr Mark in Glasgow, a clergyman who has had an impact on my own journey within the life of the Church. 
 

Your Eminence, allow me to recall two very simple yet powerful and meaningful phrases of yours, which you shared in wisdom and with fatherly love. Firstly, I recall dropping you off at Thessaloniki airport following my ordination to the diaconate. As I greeted Your Eminence and bid you farewell as you entered the airport terminal I wholeheartedly said ‘θα σας τιμήσω με την διακονία μου.’ I will try honouring you with my ministry. To which you replied, I know. These two words were all that I needed to be assured of your support, your care - not only for me but for all your clergy who you have chosen to serve your church, under your omophorion. 
 

I also thank Your Eminence for offering me perhaps the wisest pieces of advice a celibate clergyman may hear. You told me an unmarried clergyman must have, not only experience of administration, but of parish life. Though I may not have realised its utmost significance back then, I certainly do now. I am grateful for being appointed here in this community consisting of the historical churches of the Dormition of the Mother of God and St Barnabas. A community served by the beloved Archbishop Gregorios of blessed memory, Metropolitan Athanasios of Kolonia and now by His Grace Bishop Iakovos, who has patiently and graciously looked after me, supports me, and guides me, as I try to assist Him in his administrative and pastoral ministry here in North London. 
 

Allow me to thank the holy hierarchs and clergy, particularly those who have travelled afar, including His Grace Bishop Maximus of Melitene, to whom I am truly grateful for His prayerful presence and gracious support, as well as Fr Athanasios Melissaris, Protopresbyter of the Ecumenical Throne and president of the faculty of Social Theology of the Νational and Kapodistrian University of Athens. I thank the Archdeacons George and Andronikos for their brotherly love and cooperation. The monastics who remember me in their prayers, all the blessed families who have embraced me and encouraged me in our new initiatives and ministries, to our community and school committee members, leaders and office staff with whom I work on a daily basis with such harmony, ethos and collaboration. 
 

Finally, a humble thought to the young people who are here today. My own albeit limited experience tells me that the Church truly is a family, we are a family in Christ. Beyond our biological hypostasis, or way of being, or to put it simply beyond our own family unit at home, we are also continuously invited into an ecclesial mode of being, a wider family called the Church of Christ. Within this family, the Risen Lord transforms, heals and renews each of us and moulds us into heirs of His kingdom. Your Eminence, beloved in the Lord, please pray I am able to be and remain a vessel of this sanctifying work, in our broken and unfair world which forever seeks the sun of righteousness and the lover of humankind, Amen. 

Νέος Ιεροδιάκονος στα Θυάτειρα

 
Μια νέα χειροτονία έφερε χαρά μεγάλη στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας. Ο Ομογενής διακεκριμένος Θεολόγος κ. Αλέξιος Φλωρίδης, γέννημα θρέμμα στη Σκωτία, από πατέρα Ελληνο-Κύπριο και μητέρα Σκωτσέζα, χειροτονήθηκε από τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο κ. Νικήτα στον πρώτο βαθμό της Ιερωσύνης.
 

Η χειροτονία έλαβε χώρα στην Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Βλατάδων Θεσσαλονίκης, την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου τ.έ. Στη Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μ.Β. κ. Νικήτας και συλλειτούργησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γουινέας κ. Γεώργιος και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμορίου κ. Νικηφόρος. Στον Ιερό Ναό παρέστη συμπροσευχόμενος ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμαστρίδος κ. Σπυρίδων.
 
Το Σάββατο 18 Φεβρουαρίου, παραμονή της χειροτονίας, ο Αλέξιος εκάρη σε Ρασοφόρο από τον Ηγούμενο της Μονής Βλατάδων Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αμορίου κ. Νικηφόρο. Κατά την εν λόγω Ακολουθία έλαβε το όνομα Γρηγόριος, προς τιμή του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.
 

Ο νέος Ιεροδιάκονος των Θυατείρων π. Γρηγόριος είναι κάτοχος πτυχίου και μεταπτυχιακού διπλώματος στη Θεολογία από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, καθώς και μεταπτυχιακού διπλώματος στην Ποιμαντική Θεολογία από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το τελευταίο διάστημα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, όπου εκπονεί τη Διδακτορική του Διατριβή. Αναμένεται, μετά το πέρας των σπουδών του, να ενταχθεί πλήρως στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων, με σκοπό να διακονήσει τις πολλαπλές και συνεχώς αυξανόμενες ποιμαντικές, λειτουργικές και κατηχητικές της ανάγκες.
 

Στη διάρκεια της χειροτονίας του σε Ιεροδιάκονο ο π. Γρηγόριος εκφώνησε τον παρακάτω χειροτονητήριο λόγο:
 
Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,
 
Βρίσκομαι ενώπιόν Σας και ενώπιον του ιερού θυσιαστηρίου με φόβο Θεού αλλά και με εμπιστοσύνη στην πρόνοια και στην αγάπη Του. Αυτή η πρόνοια, η αγάπη και το έλεός Του με οδήγησε μέχρι σήμερον εδώ στην διακονία της Εκκλησίας. Όπως γράφει ο Άγιος Πορφύριος, ‘Ο Θεός φροντίζει ακόμη και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής μας. Δεν αδιαφορεί για μας, δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο.’ Εξάλλου, όπως μας υπομιμνήσκει ο Άγιος Σωφρόνιος ο Αγιορείτης, ο δικός μας Άγιος του Έσσεξ ‘κάθε τι που υπάρχει, υπάρχει γιατί ο Θεός το σκέπτεται. Ο Θεός σκέπτεται τον κόσμο και ο κόσμος υπάρχει.’
 

Η Εκκλησία ως σώμα του Χριστού κατευθυνόμενο προς τα έσχατα, μόνο που βιώνει την ένδοξη Ανάσταση του Κυρίου, μπορεί να προσφέρει τα πάντα στον άνθρωπο και στον κόσμο. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά συγκεκριμένα στο πρόσωπο και στην μαρτυρία του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου βιώνουμε αυτήν την πρόγευση της ‘καινής κτίσεως’ και του μεταμορφωμένου κόσμου, εἰς τά ασκητικά πρόσωπα τῶν Αγιωκαταταχθέντων Ἁγίων της, εις την προσδοκίαν της αξίας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου και της ειρήνης, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης στον σύγχρονο κόσμο. Στο σεπτό πρόσωπο του Παναγιωτάτου βρίσκει κανείς την όλη οικουμενική, ισορροπημένη φωνή της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ευχαριστώ και ευγνωμονώ τον Παναγιώτατο για την Πατρική Του συμβουλή να διακονήσω την Μητέρα Εκκλησία εις το Ηνωμένο Βασίλειο.
 

Το να είναι Χριστιανός, ειδικά εις την σημερινή εποχή, πόσω μάλλον για να είναι κανείς κληρικός, όπως διαβάζουμε στον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ ‘σημαίνει να πιστεύει στη νίκη (της αναστάσεως) επάνω στον κόσμο και τίποτε λιγότερο.’ Η πρώτη προς Τιμόθεον Επιστολή τονίζει την συγκεκριμένη ευθύνη και την προσδοκία της Εκκλησίας όσον αφορά την ζωή και το παράδειγμα ενός διακόνου. ‘Διακόνους ὡσαύτως σεμνούς…  ἔχοντας τὸ μυστήριον τῆς πίστεως ἐν καθαρᾷ συνειδήσει.’ (Α Τιμ. 3:8-9) Αυτό το παράδειγμα και μαρτυρία πίστεως βλέπουμε στον Άγιο Στέφανο, Πρωτομάρτυρα και διάκονο της πρώτης Εκκλησίας. Επέλεξαν οι Απόστολοι τότε ἑπτά, έχοντας πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καὶ σοφίας ούτως ώστε μέσα στην ευχαριστιακή κοινότητα να διακονούν στις τράπεζες. (Πραξ. 6,2)
 

Στέκομαι ενώπιόν Σας, Σεβασμιώτατε, με εμπιστοσύνη στο θέλημα του Τριαδικού Θεού αλλά και στο Πρόσωπό Σας. Εύχεσθαι παρακαλώ, να εκφράσω και να μαρτυρώ τα λόγια της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής, μία ξεχωριστή περικοπή η οποία μας δίνει την προϋπόθεση της εν Χριστώ σωτηρίας, δηλαδή την αγάπη του Θεού μέσα από την αγάπη του συνανθρώπου. Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, Έργο αγάπης είναι η προς τον πλησίον ολόψυχη ευεργεσία.’ Για την ουσία αυτής της παραβολής οδηγήθηκα σήμερα ενώπιον του ιερού θυσιαστηρίου και για την ουσία αυτής της παραβολής αξίζει να προσφέρω τη ζωή μου και το είναι μου.
 

Εύχεσθαι παρακαλώ, Σεβασιώτατε, παρά τις ατέλειές μου, να είναι η διακονία μου όντως θυσιαστική προς τον κάθε άνθρωπο, έχοντας ώς παράδειγμα και στήριγμα τον πνευματικό μου πατέρα, τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Ιλίου, ο οποίος με ενέπνευσε από παιδί διακονώντας στο ιερό βήμα του Ευαγγελιστού Λουκά Γλασκώβης, με την προσευχητική του στάση ζωής και Ορθοδόξου μαρτυρίας εις την Σκωτία. Ο Θεοφιλέστατος, από την στιγμή της Βαπτίσεώς μου σε ηλικία 14ων ετών, μέχρι σήμερον, με καθοδηγεί και με ενδυναμώνει όχι μόνο με τις πατρικές Του συμβουλές αλλά κυρίως με το δικό του παράδειγμα, ένα παράδειγμα ολοκληρωτικής αφοσιώσεως στον Ζωοδότη και Σωτήρα Χριστό και στην Εκκλησία Του. Έχοντας ως παράδειγμα την βιωτή αλλά και τις γνώσεις του πνευματικού μου πατέρα, αποφάσισα όχι μόνο να σπουδάσω Θεολογία αρχικά εις το Εδιμβρούργο και μετέπειτα, με την ευλογία και την στήριξη του μακαριστού προκατόχου σας κυρού Γρηγορίου, εις την Θεσσαλονίκη, αλλά και να γίνω άγαμος κληρικός εις την βιβλική και ιστορική σας Αρχιεπισκοπή των Θυατείρων.
 

Σας ευχαριστώ Σεβασμιώτατε που δεχθήκατε να με χειροτονήσετε εδώ στο ιστορικό αυτό Παλαμικό, Πατριαρχικό και Βυζαντινό Μοναστήρι. Εδώ στη Μονή των Βλατάδων είχα την ευλογία, ταυτόχρονα με τις μεταπτυχιακές και μετέπειτα διδακτορικές μου σπουδές, να ζώ τις καθημερινές ακολουθίες, την τάξη, την παράδοση και το ήθος της Μητρός Εκκλησίας. Όπως τονίζει συχνά ο Θεοφιλέστατος Ηγούμενός μας, η μεγαλοπρέπεια είναι στην απλότητα.
 
Στο σημείο αυτό, αν και πιστεύω η ευγνωμοσύνη, η εκτίμηση και ο σεβασμός δεν περιγράφεται με λέξεις, αλλά εκφράζεται με την πιστότητά μας, θα ήθελα να ευχαριστήσω απο τα βάθη της καρδιάς μου τον Θεοφιλέστατο Άγιο Αμορίου κ. Νικηφόρο, ο οποίος, χωρίς υπερβολή, είναι για μένα πατέρας. Θεοφιλέστατε, Γέροντα, η πατρική σας αγάπη, το ανοικτό, αρχοντικό και θυσιαστικό σας πνεύμα που σας διακρίνει να είναι πάντοτε παράδειγμα στη διακονία και στη ζωή μου. Έχω μάθει πολλά από Σας και δίπλα Σας, από τις πιο απλές, ανθρώπινες, θεολογικές μας συζητήσεις, δίπλα σας σε προσκυνήματα, αποστολές, σε πολύ ευχάριστες στιγμές αλλά και σε δοκιμασίες, πάντοτε σας διακρίνει η ατελείωτη ελπίδα, η χαρά και η προσδοκία της Αναστάσεως του Κυρίου, ώς βίωμα καθημερινό.
 

Πρόσφατα ίσως έζησα τις πιο έντονες για την πνευματική μου ζωή στιγμές, δίπλα στον αγαπημένο μου πατέρα, για ένα διάστημα μέχρι την εν Κυρίω κοίμησή του. Ίσως εκεί Σεβασμιώτατε βίωσα, πιο πολύ από ποτέ, την δύναμη της ευχής. Ο μακαριστός πατέρας μου πολύ με στήριζε στην κλίση μου να διακονήσω την Εκκλησία, πίστευε σε αυτή τη κλίση, και ακόμα στις δυσκολίες του θα έδινε τα πάντα για μένα. Μεγαλώνοντας δίπλα στον πατέρα μου, δεν θυμάμαι ουδεμία στιγμή να κατακρίνει ή να κακολογεί άνθρωπο. Τον ευχαριστώ για αυτό το τόσο σπάνιο παράδειγμα και ελπίζω να τον τιμήσω με την διακονία μου και την αφοσίωσή μου στην Εκκλησία του Χριστού. Αφ’ ενός μεν η δική σας παρουσία στην εξόδιο ακολουθία έδινε στην οικογένειά μου παρηγοριά, δύναμη και ανακούφιση. Αφ’ετέρου δε ήταν, για μένα, μία ένδειξη του πατρικού σας ενδιαφέροντος προς το ταπεινό πρόσωπό μου. Όπως γνωρίζετε, Σεβασμιώτατε, η δική σας εκλογή στην τόση σημαντική αυτή επαρχία του Θρόνου, έδωσε ειδικώς στην νέα γενεά και σε μένα προσωπικώς ελπίδες και πράγματι χαίρομαι που έστω σε δύσκολες συνθήκες της πανδημίας ήμουνα δίπλα σας στις προσπάθειες ανανεώσεως και καλλιεργήσεως της ποιμαντικής φροντίδας των Ορθοδόξων της Βρεταννίας, δίνοντας μια ενωτική μαρτυρία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη χώρα μας.
 
Ευχαριστώ τον στενό σας συνεργάτη, τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Κλαυδιουπόλεως κ. Ιάκωβο αλλά και όλους τους συνεργάτες σας για την εν Χριστώ αγάπη τους. Ευχαριστώ τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πισσιδίας κ. Ιώβ για το ακαδημαϊκό και πατρικό ενδιαφέρον Του καθ’ όλη τη διάρκεια των σπουδών μου. Ευχαριστώ τον καθηγητή μου π. Χρήστο Φιλιώτη. Ευχαριστώ τον π. Βησσαρίωνα Κοκλιώτη για την αμέριστή του στήριξη και την πολυετή μας πνευματική σχέση και εν τω προσώπω του όλους τους ιερείς της Αρχιεπισκοπής μας. Ευχαριστώ τους πατέρες της Μονής των Βλατάδων, τους Αγιορείτες πατέρες με τους οποίους η χάρις του Θεού με συνέδεσε πνευματικώς, τους καθηγητές, συγγενείς και φίλους μου.
 

Finally Your Eminence I would like to thank my dear mother Elaine for her ceaseless sacrificial love, her care and her support.
 
Και­ρός τοῦ ποι­ῆ­σαι τῷ Κυ­ρί­ῳ Σεβασμιώτατε Δέσποτα. Ιδού ο δούλος Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου.
 

Στον νέο Ιεροδιάκονο ευχόμαστε ολόψυχα να είναι Άξιος και Στερεωμένος!!! Είθε να αξιωθεί σύντομα, με τη δύναμη του Αγίου Θεού μας να χειροτονηθεί και Πρεσβύτερος - Ιερουργός των Μυστηρίων του Κυρίου μας!!!
 
Προσευχόμαστε δε, από μέσης καρδίας, να έχει μακρά, θεοφιλή, καλλίκαρπο, και γεμάτη από φως και κάθε ευλογία εκκλησιαστική διακονία και να είναι πάντα ΑΞΙΟΣ και πλούσια ευλογημένος από τον Πανάγαθο Θεό μας!
 
ΠΑΝΑΞΙΟΣ και ΘΕΟΣΤΗΡΙΚΤΟΣ!!!

Κατήχηση Νεολαίας Θυατείρων

 
Από τον Υπεύθυνο της Νεολαίας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας, Θεολόγο κ. Αλέξιο Φλωρίδη, λάβαμε το ακόλουθο μήνυμα:
 

Your Graces, reverend Fathers, esteemed presidents and lay leaders of the communities of the Archdiocese,

Christ is Risen!
 
I hope this email finds you and your families well and humbly wish you a joyful remainder of the Paschal period. I am kindly sending you the zoom links for our upcoming Online Classes, with the theme: ‘Rising with Christ.’ The classes will take place on Mondays, at 17:00 for ages 6-10, 18:00 for ages 11-15 and 19:00 for ages 16-25. I have also attached the relevant poster for you to share with your community’s families and young people. Thank you once again for your collaboration and prayerful support.
 
With much respect and appreciation
Alexios Florides
Youth Office of the Greek Orthodox Archdiocese of Thyateira and Great Britain

Νεολαία και Σαρακοστή

 
Το Τμήμα Νεολαίας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας οργανώνει τηλεδιάσκεψη για τους Νέους της Ομογένειας, με γενικό θέμα: «Σαρακοστή»!
 

Η σχετική ανακοίνωση έχει ως εξής:
 
Your Eminences, Your Graces, Reverend Fathers and beloved brethren in the Lord,
 
I hope this email finds you safe and well.
 
Firstly, please allow me to thank you, once again, for your continuous support in promoting the Youth Office’s online classes. We will soon be completing the series of classes on ‘Growing in the faith’ (Ages 6-10) and ‘Contemporary Issues: Christian solutions’ (11-15 & 16-24) and will then commence new classes based on the theme of the Lenten period.
 
Secondly, on Friday the 12th March at 18:00, an online event - dedicated to the young people of the Archdiocese - on the theme of ‘Lent,’ will take place. The online event will consist of two talks:
 
Fr Kristian Akselberg, priest of St Andrew’s in Kentish Town London, will speak on the theme of: ‘Why Attend the services?’
 
Fr Mark Mitchell, priest in charge of St Luke’s in Glasgow Scotland will speak on ‘A Calling to Virtue - How and where do we begin?’
 
The event will be particularly directed towards adolescents and young adults. Please do support this initiative of our Youth Office by announcing the event on Sunday, sharing the attached poster and the relevant links below with the families and young people of your parish.
 
With much appreciation and respect
 
Alexios Florides
 
Youth Office of the Greek Orthodox Archdiocese of Thyateira and Great Britain

Επανέναρξη Κατηχητικών τηλεδιασκέψεων

 
Από το Γραφείο Νεότητος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μ.Β. ανακοινώνεται η Επανέναρξη των Κατηχητικών τηλεδιασκέψεων, με ευθύνη και επιμέλεια του Συντονιστή του Γραφείου Νεότητας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θεολόγου Αλεξίου Φλωρίδη.
 

Η σχετική ανακοίνωση έχει ως εξής:
 
Reverend Fathers,
Esteemed Presidents of the communities of the Archdiocese,
Dear Friends in Christ,
 
I hope this email finds you all safe and well. By God’s grace, from this Sunday the 31st of January, we will commence our new series of Online Classes for the young people of our Archdiocese. We will be discussing the theme ‘Growing in our Faith’ for ages 6-10 and ‘Contemporary Issues, Christian solutions’ for both ages 11-15 and 16-24. Here is a brief summary of our upcoming programme:
 
Years 6-10 ‘Growing in our Faith’
 
Week 1: 'Water of Life' - Theophany
Week 2: 'Family of Faith' - 'I am the vine and you are the branches’
Week 3: 'God's Presence in our lives' - Do we have proof of His
existence? Who is God?
Week 4: 'The Ten Commandments and the Law of Love'
Week 5: 'Our heroes and role models' - Who to look up to?
Week 6:  'Unity in Diversity' - Church Tradition and Cultures of the
World (Looking at Mission, particularly in India and Africa)
Week 7: 'Our Church - Our origins & our Future’
 

‘Years 11-15 and 16-24 ‘Contemporary Issues, Christian Solutions’
 
Week 1: Virtual/Online Reality and Real Life - Focus on benefits and problems of social media, online image and comparisons with the image and likeness of God. What image do we want to portray?
Week 2: Using 'Time' Wisely:  Our understanding of Chronos and Kairos;  how do we make the most of our time on earth?
Week 3: Friendship Today
Week 4: Stress, Anxiety and Mental Wellness
Week 5: Science and Faith - With particular emphasis on contemporary Atheism
Week 6: Adolescence Today: Opportunities and Challenges, with a particular insight into St Basil the Great's teaching
Week 7: 'What are the greatest challenges for a young Orthodox Christian?' Discussion/Debate
 
A new series will then follow for all age groups, on the theme of ‘Holy and Great Lent’ leading to Pascha.
 
Thank you for supporting these initiatives of the Archdiocese’s Youth Office.
 
With much appreciation and respect,
 
Alexios Florides
 
Youth Coordinator of the Greek Orthodox Archdiocese of Thyateira and Great Britain

Christian Unity in the Pandemic

 

Christian Unity and Witness in the Midst of the Pandemic

 

By The Very Rev’d Protopresbyter Fr. Anastasios D. Salapatas

 

What have we learnt from the Pandemic?

 

Online Day Event for Young People

Organised by the Youth Office of the Archdiocese of Thyateira & GB

 

12 December 2020

 
First of all, I would like to offer my very many thanks and gratitude to His Eminence the Archbishop Nikitas of Thyateira and GB, for having under his Archepiscopal and spiritual care the Youth of our Sacred Archdiocese, for establishing a permanent Youth Office at the Archdiocese and for blessing our Conference today.
 
We also need to offer our thanks and appreciation to Alexis Florides, the Youth Officer of the Archdiocese, for his dedication and all the hard work that he has offered in order for this event to be a success.
 
I am really grateful that I was given the opportunity to speak to you about “Christian Unity and Witness in the Midst of the Pandemic”. Allow me to suggest that it would probably be better if instead of the term “Christian Unity” we used the term “Ecumenical movement” or “Ecumenical communication”, as I think the latter expresses more clearly and accurately what is actually happening in the field of the modern era Inter-Christian Relations.
 
In any case, I would be delighted to share with you, not just words and thoughts, but mainly my personal as well as my pastoral experiences, in the new environment that we live in.
 
We are living in strange and uncharted times. Since the beginning of 2020 all of humanity is experiencing a new and quite unique way of life. A life that is being lived behind closed and even locked doors. The spiritual experience though, is that while the doors (especially those of our Churches) remain closed, the souls of the dedicated Christians remain wide open.
 
In the United Kingdom we officially started the lockdown on Monday March 23^rd, the day after the Veneration of the Holy Cross in the Eastern Orthodox calendar! It was a beautiful and sunny day, when the British Prime Minister Mr. Boris Johnson addressed the nation and introduced the new and confined way of life.
 
On the evening of that day the treasurer of my Parish phoned me to inform me that he had cancelled the order of the various kinds of candles for Holy Week. Immediately, I realised that what had actually been cancelled was not just some boxes of candles, but the Holy and Great Week itself. I had never had such an experience before and thus I felt disheartened! The night came, but I was full of thoughts and could not sleep at all.
 
The Orthodox Church, as all Christian denominations and all earthly organisations, found herself in the strange position of having to respond to the current need of communicating her message; she also has to make sure that her faithful are staying focused and remain close to the Church, while we are still away from our usual place of worship.
 
In my 35 years of priestly life, I never had the experience of such a Holy Week and Easter like this year’s one. We were celebrating all Sacred Services, without our faithful present, but we were quite blessed to have the use of modern technology, which transferred the Church into the homes of all our people, especially of those who are familiar with the relevant technological facilities.
 
The Services of the Orthodox Church are quite colourful during Holy and Great Week, full of flowers, beautiful smells of incense, colourful vestments and many interesting and unique customs (decorated tomb - epitaphios of Christ, various ribbons hanged in certain places within the interior of the Church, candles with the paschal light, red eggs, Easter cookies etc.). All these were either missed, or not personally experienced by our people this year.
 
It was very upsetting to hear the closed doors of the Church being hit and banged by the people, who couldn’t understand or accept why they were left outside (like the foolish virgins of the Parable), or to see certain others “attend” the Service through the Church window.

During Holy Week, I left in one of the front windows of the Church, palm crosses and the holy light, for the people to help themselves.
 
In my Parish’s particular case (at the time of the first lockdown) I have to emphasise the importance of having good relations with our local Group of Churches, as I was supplied with palm crosses by my local R/Catholic colleague priest when I needed them for our Orthodox Palm Sunday (which was Easter Sunday for Western Christianity this year).
 
It is important to highlight that, although our Churches were closed and even locked this year for Holy Week, the Resurrection of our Lord Jesus Christ had actually happened and the open hearts and souls of our faithful had actually experienced this in a mysterious and supernatural way, enormously assisted by the live streaming of the Sacred Services and by the actual realisation of the Pauline idea of the “home Church”, which was experienced this year in a very powerful and spiritual way.
 
A parishioner had sent me a photograph showing his two kids “attending” one of our Services, by watching it at a large screen of their family computer. It was amazing to see that the two children were actually standing in front of the computer, holding candles! I was almost in tears when I saw that picture.

His Eminence Archbishop Nikitas of Thyateira and Great Britain in his Easter Message this year had underlined:
 
«In the darkness of the night a small, but unwaning flame comes to an empty world of darkness.  It is the light of Christ and the message of hope, for he says to us - “fear not, for I am with you, be not dismayed, for I am your God” (Isaiah 41:10).  He comes, once again, at this critical moment in history to offer us joy instead of sadness, hope instead of despair, and truth instead of deception. Although we will be apart, the joy of the Resurrection unites us and gives the strength to say to others that we still believe! We have the same faith and courage as the women who stood at the foot of the Cross, the same as the Theotokos who waited by the tomb, the same as the Myrrh-bearing women».
 
Easter 2020 had been celebrated and taken its place in both Church and social history. But, the enclosed way of life continued. In many different ways, this kind of life imitates the monastic life, which is one of the Christian paths of spiritual life, with a great and long history.
 

************************************

 
On Wednesday of Easter Week (22nd of April 2020), I had the chance to communicate and discuss with my colleagues at the Group for Evangelisation, which is a Committee under the Inter-Christian Organisation called the Churches Together in England. I have been a part in this Group for more than 25 years, representing our Sacred Archdiocese in it. This Group has produced some interesting works over the years and it certainly brings together important people for across the Christian Denominations.
 
Because of the lockdown we couldn’t meet in person, as we usually do, but with the help of modern technology we organised α Zoom meeting and we had the opportunity to exchange our news, as well as our views on the current crisis and on what we think that the future will be like, after the Pandemic. This meeting had taken place in a spirit of fellowship and reconciliation.
 
Of course, our time was limited, but from my point of view, I mentioned at that meeting, among other things, the following thoughts and experiences:
 
We feel, like everyone else, that we are experiencing intense inclusion, if not a strange form of imprisonment and confinement. However, in these circumstances we exercise a monastic virtue, that of obedience, since we humbly and strictly follow the instructions of our Ecumenical Patriarchate, our Holy Archdiocese, and obviously those of the British Government.
 
The way we operate in our Parishes is now impersonal, since we communicate with our congregation only online. This is done out of absolute necessity and obviously cannot remain for the future. Unfortunately, at this time we can not share with our faithful their joys and sorrows. Of course we can not visit them when they are sick, or when they have any kind of need. Also, it is impossible to offer them Holy Communion, or the other gifts of the Church, such as the holy bread (antidoron), the palm crosses, holy water, icons, incense, etc.
 
Then the other members of the Group spoke. Some of the very interesting themes -discussed there- were as follows:
 
- People today have developed anxiety, insecurity and fear of the unknown.
 
- Many Parishes have been severely challenged, because of the Pandemic, with huge financial problems, and some will not be able to open at all, when it will be decided to return to normality.
 
- The way to return to normality is not clear. What will happen if society decides to open up while the virus vaccine has not been found?
 
- We also do not know what to do about physical contact with people, such as handshakes and hugs.
 
- When we make online communications with associates and parishioners it is found that, because they speak from the comfort of their home, they are more comfortable, more open psychologically and do not have the formality, as when we are in church on a Sunday.
 
- At this time our world, in terms of our personal participation in it, is proportional to how far we can walk, and of course it is exclusively "earthly", since we do not have the ability to travel by sea and air.
 
These were some of the stimulating remarks and comments heard there at that meeting.
 
In the end, this was an interesting communication, which left us all with a sweet sense of cooperation and fellowship in the spirit of Christian love.
 

************************************

 
In the morning of Tuesday 20^th October 2020, the members of the same Group for Evangelisation had gathered in person at the Greek Orthodox Church of St. Panteleimon and St. Paraskevi in Harrow NW London, where I was the Parish Priest at the time.

His Eminence Archbishop Nikitas of Thyateira and Great Britain, His Chancellor Fr. Nicodemos and Fr. Nephon, together with the clergy and the lay leaders of the Community had welcomed them there.
 
This interesting meeting had started with a Service at the Church, where the 1^st Canonical Hour was celebrated in a traditional Byzantine manner, with our Archbishop presiding over it.
 
Right after the Service I had the opportunity to welcome to our Church the members of the Group, who most of them were actually entering an Orthodox Church for the first time in their lives. Because of that I thought of explaining in detail the actual setting of the Church, with all the special characteristics, from an architectural as well as from a decoration point of view.
 
I can tell you that they were all amazed with the beauty of the icons, with the splendour of the wood carving and with the magnificence of the theological symbolism of all those elements that are found in an Orthodox Church building.
 
Then the Revd Dr Benjamin Aldous, who is the Principal Officer for Mission and Evangelism at the Churches Together in England, offered thanks and kind words on behalf of all members of the Group attending the meeting.
 
His Eminence then spoke for a little while presenting to those gathered at the Church a summary of the Orthodox Faith and of our Holy Tradition. His words were full of biblical and patristic references and everyone was very pleased to listen to him speaking about the richness of Orthodoxy in a very scholarly way.
 
After the Church gathering, they all moved to the Community Hall where they were offered cordial hospitality by the local Community. After lunch, His Eminence spoke at length about his vision on Evangelism in the Archdiocese of Thyateira and Great Britain. The Archbishop offered a momentous lecture, in a manner of both traditional and inspiring way, by which he showed his commitment and dedication to evangelising, as well as re-evangelising, the flock that was entrusted to him by our Ecumenical Patriarchate.
 
The new Angel of Thyateira, Archbishop Nikitas, spoke at that gathering to members of other Christian Denominations with dynamism, honesty and realism about his vision to bring people together, to instruct them and offer them catechism on our Christian Faith and to make them experience in a very personal way the beauty of the Orthodox Faith and the richness of the Orthodox way of life.
 
In the official minutes of that meeting we read the following detailed reference to His Eminence’s lecture:
 
“Archbishop Nikitas shared for about 25 minutes on his vision and priorities for the Archdiocese of Thyateira and Great Britain. A synopsis of his talk is included below.
 
Speaking without notes Archbishop Nikitas set out his vision for evangelism and ministry in general in the Archdiocese.
 
Archbishop Nikitas explained that there are over half a million in the Archdiocese, 300,000 of which have their routes in the sadly divided nation of Cyprus. 150,000 Greeks from the mainland and a number of Romanians, Serbs, Russians, Irish, Welsh etc. He explained that the Orthodox are part of the soil and share the common saints and traditions of the land.
 
The problem with Christians is we tend to focus on what separates us rather than on what unites us.
 
If we don’t come together and work together, we are going to be a lost community in many parts of the world.
 
There is no such thing for me as social justice. It is the heart of Christianity. It’s simply the truth. We don’t have to separate it. Orthodox tend to see things in a different way. Why do we have to put things into different categories?
 
We as Christians, we as families, as churches have failed. We have failed society because Christ told us to go and preach and teach and baptise. The Christian churches today have really forgotten the idea of evangelising. It doesn’t mean you stand on a street corner and ask “Are you saved?” My response is “I think that’s God’s decision!”
 
The church has failed to fill that emptiness in the hearts of the people. We are losing the opportunity now, especially in this crisis period, because people are looking for the answer now.
 
Jesus is the answer to the savagery, the cruelty of the world. We have failed to develop the theme of Christ as the answer to our problems. We’ve made him unapproachable at times. We’ve made it too complex. We don’t know what words mean anymore. We’ve made things too difficult and complicated. So how do we change these things?
 
In our communities We have to forgive people, we have to love them and be a good example to them. Then we can lead them to Christ.
 
So, what are we trying to do as an Archdiocese?
 
1). Mandating that English should be used – some of our Parishes use only Greek. Liturgical and NT Greek or modern spoken Greek. 2nd and 3rd generations struggle. More English should be used. Attract younger people and help them comprehend.
 
2). We have a Greek liturgical discussion group and we are using Zoom all the time. Gospel of John via Zoom - 200 people joining. Average Orthodox believer knows very little about Orthodoxy. Evangelisation and understanding of the faith are not just for children. The icons are an aid to teaching and telling the stories of the faithful through the past ages.
 
We can do things together but we are still divided – if we had a faith commission, we would have to have many representatives from the Christian community and be careful where to place them. Even we Orthodox do not speak amongst ourselves.
 
That’s one of the saddest things because when you talk about preaching the gospel, we are a community which is divided and a house divided among itself will not stand.
 
Look at our world now. A world of pain and sorrow, people are hungry, political leaders want to tear the world apart.
 
The vision of the churches is in the wrong gear. We have forgotten ‘go and make disciples’.
 
In the Archdiocese we have more services in the chapel with doors open. And some people are curious and wandering in. We need to be more inviting. We have two basic questions:
 
1). If Jesus was in my place what would he do?
2). If the other person was Jesus what would I do?
 
We need to develop lay people and see how critical all roles are.
 
I’m asking my Clergy to be more inclusive and inviting. Aren’t we responsible for helping others? Actions speak louder than words. The answer is Jesus”.
 

************************************

 
On the afternoon of the same day, 20^th October 2020, an International ecumenical Prayer Meeting for Peace took place in Rome at the Church of Santa Maria in Aracoeli. The Meeting was organised by the Community of Sant’Egidio on the theme “No one is saved alone – Peace and Fraternity”.

His All Holiness our Ecumenical Patriarch Bartholomew, along with Pope Francis as well as with other religious leaders, attended the Prayer Meeting.
 
The event took place at a time when the number of new coronavirus cases in Italy had been steadily increasing in the previous weeks.
 
In addition, the Ecumenical Patriarch gave an interview on the official site of the Vatican, where among other things noted that: “We completely agree with Pope Francis’ invitation to abandon indifference or even the cynicism that governs our ecological, political, economic and social life in general, including our self-centered form of unity, and to dream of our world as a united human family.”
 
He added also, “Economic development has not reduced the gap between the rich and the poor. Rather, it has prioritized profit, to the detriment of the protection of the weak, and contributes to the exacerbation of environmental problems. And politics has become the servant of the economy. Human rights and international law are elaborated and serve purposes alien to justice, freedom and peace. The problem of refugees, terrorism, state violence, humiliation of human dignity, modern forms of slavery and the Covid-19 epidemic are now putting politics before new responsibilities and erasing its pragmatic logic.”
 
He finally noted that, “The Christians of the nascent Church called each other “brothers”. This spiritual and Christ-centred fraternity is deeper than natural kinship. For Christians, however, brothers and sisters are not only members of the Church, but all peoples. The Word of God has taken on human nature and united everything in itself. Just as all human beings are God’s creation, so all have been included in the plan of salvation. The love of the believer has no boundaries and limits. In fact, it embraces the whole of creation, it is “the burning of the heart for the whole of creation” (Isaac the Syrian). Love for the brethren is always incomparable. It is not an abstract feeling of sympathy towards humanity, which usually ignores the neighbour. The dimension of personal communion and fraternity distinguishes Christian love and fraternity from abstract humanism.”
 
The Prayer Meeting concluded with the lighting of candles and the signing of the “Rome 2020 Appeal for Peace” by His All Holiness, Pope Francis, the other religious leaders and political representatives, including Mr Sergio Mattarella, President of the Italian Republic. The Appeal affirms, “[A] world that is amply connected … often lacks a sense of fraternity. All of us are brothers and sisters! Let us pray to the Most High that, after this time of trial, there may no longer be 'others', but rather, a great 'we', rich in diversity. … Let us work together to create a new architecture of peace”.
 

************************************

 
Meanwhile, my dearest friends, all people are trying to live life as normal as possible. But, going out, buying things, talking to others, are at the moment quite challenging issues, mainly because of social distancing. This is the new culture. Very different to what our people have been used to.
 
In the Orthodox Church and more specifically in the places were the Orthodox people originate from, this kind of distanced social behaviour is not a normal attitude. Orthodox Christians and in particular Greeks will hug and kiss, will touch each other, will talk closely to each other and they will generally socialise with closeness. It will most probably take quite a bit of time to return to this kind of open social and inter-human behaviour pattern after the Pandemic is over. 
 
Concerning Church going, we all look forward to open our Churches again in a normal way and gather together as we traditionally do in our places of worship, where the icons, the incense and the sacred music will fill up our souls with the beauty of Heavens.
 
Thank you for listening to my humble thoughts.