Η κυρά Μαρία της Παναγίας της
Πορτοκαλούσας / Των Εισοδίων
...Είναι νύχτα του Νοέμβρη παγωμένη. Το ρολόι μήνυσε
στους Αργείτες 9 φορές. Είναι πολλοί, που ρολόι δεν φόρεσαν ποτέ στη ζωή τους,
αφού είχαν την μάνα Πορτοκαλούσα, να μετράει τις ώρες και να τους ειδοποιεί
νύχτα και μέρα. Έτσι και η κυρά Μαρία η Σκουριά, η αφιερωμένη. Κάθε ήχος της
καμπάνας, μηνούσε διακόνημα ξεχωριστό
και τόσο χαροποιό. Σήμανε λοιπόν και σήμερα η ώρα του Αποδείπνου για
εκείνη, που ήρθε πριν λίγα χρόνια να εγκαταβιώσει
στην λατρεμένη της Παναγία την Κατακεκρυμμένη. Δεν ένιωσε ποτέ της πως παράτησε
τον κόσμο, την οικογένειά της, τα παιδιά της. Το αντίθετο. Ανέβηκε
ολομόναχη εδώ πάνω, στο ερημωμένο για
χρόνια πολλά μοναστήρι, για να στέρξει τον κόσμο και κάθε εμπερίστατο αδελφό
της. Με την προσευχή της, με τις ορμήνειες της, με όσα διάβαζε καθημερινά στην
πλούσια βιβλιοθήκη της Παναγίας και ικανώθηκε από τον Κύριο να τα διδάξει και
σε ετέρους… Εκείνο που όλους τους μαγνήτιζε ήταν η ταπείνωσή της και η
αδίσταχτη πίστη της...
...Και έπειτα πως χαμήλωνε το εγώ της, σαν ζητιάνευε στην πόλη και στα γύρω χωριά, να μαζέψει
χρήματα να αναστηλώσει τα πεσμένα, να φτιάξει κάτι ελάχιστο απ’ όσα ρήμαξαν
μετά τις πυρκαγιές και τις καταστροφές των αλλοτινών εποχών… Και πόσα κατάφερε
με την χάρη Της Παναμώμου! Τόσοι αιώνες,
τόσες μορφές, τόσες αγιασμένες ψυχές, πέρασαν από τούτο το πανίερο ενδιαίτημα
της Αειπαρθένου Θεοτόκου. Πως ζωντανεύουν όλα γύρω της, σαν σεργιανά στις αυλές
και στα δωμάτια και στα υπόγεια της κρύπτης της ευρέσεως και των κελιών, στο
καθολικό των Εισοδίων Της Ευλογημένης Αγνής.
Πλησιάζει το πανηγύρι της Παναγίας της εν Άργει. Πριν
λίγο μόλις έφυγαν οι γυναίκες της
γειτονιάς, της Φορωνέως οι διακόνισσες, που δεν έχουν σταματήσει μέρες τώρα, να
πλένουν, να ασπρίζουν, να καλλωπίζουν τα πάντα, να είναι έτοιμα για τις μεγάλες
μέρες της πανηγύρεως. Μέχρι και τον φιδίσιο δρόμο, με τα σκαλοπάτια, που ξεκινά
από την πόλη και φτάνει μέχρι εδώ πάνω, λαμπίκαραν με τον ασβέστη, που σαν να έχει του λιβανωτού το άρωμα, μόλις
το παγωμένο αγέρι στον φέρνει στο πρόσωπο. Ησυχία απλώθηκε πλέον στο Μοναστήρι.
Είναι η ώρα της σιωπής, που η ψυχή της
λαχταρά πιότερο από όλες. Ξεκινά να λιβανίζει κάθε εικόνισμα, με λιβάνι γιασεμί
και τριαντάφυλλο ανάμεικτο, που κρατά στην χούφτα της και όλο συμπληρώνει στο
θυμιατήρι. Την Θαυματουργή εικόνα πρώτα, ιστορημένη από τον Ευαγγελιστή Λουκά,
όπως πολλοί βασίμως πιστεύουν, με το
σημάδι του κεραυνού εκεί που σμίγουν το χάδι της Μητέρας του Φωτός με τα χείλη
του μικρού Χριστού, και την φωνή της σπλαχνικής Προστασίας ακόμα να αντηχεί στο
καθολικό των Εισοδίων: όχι, όχι στα πρόβατά μου… σε μένα ρίχτη!, την εικόνα που
οι επίτροποι κατέβαζαν στην πόλη να
σταυρωθούν οι άρρωστοι και σαν ήταν ελαφριά ή βάραινε, καταλάβαιναν που όδευε ο
ασθενής αδελφός. Έπειτα την ασημωμένη θήκη της που κάποτε κρατούσε μέσα της και
λείψανα του Αη Δημήτρη του Τριπολιτσιώτη, που προσκύνησε μπροστά της πριν μαρτυρήσει για την Αγία πίστη. Την
Βρεφοκρατούσα του τέμπλου, που πίσω της, συχνά σαν την καθάριζε, άγγιζε το
καθαρό κερί με τις τρίχες από τις κεφαλές των νεοκειρόμενων στη χάρη Της. Ύστερα
την εικόνα των Εισοδίων, με τα σπαθίσματα των Τούρκων πάνω της και τα βγαλμένα
μάτια του Αρχιερέως Ζαχαρία, της Αγίας Άννης και της τριετίζουσας
προεκλεχθείσας εκ πασών των γενεών, να μαρτυρούν το μίσος του διαβόλου για την
Κεχαριτωμένη έμψυχον Κιβωτόν. Και όλα τα προσκυνητάρια του Αμάραντου Ρόδου, των
Αρχαγγέλων, της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Θωμά, των Δεσποτικών Εορτών, και
αμετρήτων ακόμα Αγίων φρουρών, που το καθένα προστάτευε ένα σωματείο της πόλης,
τα έξοχα λυπητερά τέλος με τον Εσταυρωμένο ανάμεσα στην Παναγία και τον
ηγαπημένο μαθητή.
Σαν γεμίσει τον
αέρα με τα πυκνά ευωδιαστά σύννεφα
και το οξυγόνο του Ουρανού,
στέκεται μόνη της μπροστά στο εικόνισμα της Παναγίας να ψάλει το Απόδειπνο με
τους Χαιρετισμούς Της. Να μετανίσει μπροστά της όσο περισσότερο μπορεί και ο
Κύριος την αξιώσει κι απόψε...
Νώντας Σκοπετέας
Το βίντεο είναι εδώ
No comments:
Post a Comment