The Peloponnese

 
The Peloponnese gave rise to more than legendary warriors. Ancient tradition places the ancestral roots of the Macedonian Argead dynasty in Argolis, while Arcadia is remembered in Roman legend as the homeland of Evander, who settled the future site of Rome before Aeneas arrived.
 

From these mountains and valleys, stories emerged that shaped 6 of history's greatest civilizations. Makedonia, Rome, Mycenae, Sparta, Pontos and Cyprus. ⚔️

Η Αργολίδα μας

 
Ο χάρτης της παρούσας ανάρτησης αποτυπώνει όλα τα χωριά της Π.Ε. Αργολίδας με πληθυσμό άνω των 50 κατοίκων καθώς και τις 20 μεγαλύτερες πόλεις και χωριά της περιοχής.
 

🗒 Όλα όσα αποτυπώνονται στο χάρτη προέρχονται από την πρόσφατη απογραφή της ΕΛΣΤΑΤ κατά οικισμό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, η Αργολίδα έχει πληθυσμό 93.216 κατοίκους, σημειώνοντας πτώση κατά 3,9% σε σχέση με το 2011 (97.044)!!!
 
🏘 Σύμφωνα με την Απογραφή του 2021, αυτοί είναι οι 20 μεγαλύτεροι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας (πόλεις, κωμοπόλεις & χωριά).
 
1) Άργος 21.467
2) Ναύπλιο 14.532
3) Κρανίδι 4.053
4) Άρια 3.529
5) Νέα Κίος 2.743
6) Ερμιόνη 2.506
7) Πορτοχέλι 2.272
8) Λυγουριό 2.197
9) Κουτσοπόδι 1.679
10) Αρχαία Επίδαυρος 1.540
11) Τολό 1.317
12) Δρέπανο 1.188
13) Άγιος Αδριανός 1.131
14) Νέα Τίρυνθα 1.111
15) Κοιλάδα 1.004
16) Ασίνη 1.000
17) Αγία Τριάδα 999
18) Δίδυμα 932
19) Λευκάκια 903
20) Κιβέρι 894
 
👨‍💼Επεξήγηση του χάρτη:

- Με αριθμό σημειώνονται όλες οι πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά που είναι στους 20 μεγαλύτερους οικισμούς της Αργολίδας. Ο αριθμός απεικονίζει την κατάταξη στην περιοχή.
 
- Ο μεγαλύτερος αριθμός των χωριών και οικισμών συγκεντρώνεται στην πεδινή ζώνη μεταξύ Άργους, Μυκηνών και Ναυπλίου. Για το λόγο αυτό δημιουργήθηκε ένα ξεχωριστό πλαίσιο που να αναδεικνύει την εν λόγω ζώνη με μεγάλη ακρίβεια.

On the way to Hades

 
We drove the length of the Mani to the tip at Cape Taenaron; there, the road ended. It was August, but only a handful of cars had come this far. The middle of the day. 41 degrees. We took refuge in the small cafeteria to consider what next? That was easy - two zero beers.
 

In winter, it had seemed simple: leave Stoupa early morning and arrive here before the sun was too high and hot. With hats, water and strong shoes, three kilometres on from where the road ended, on the path across the bare headland to Hades, then three kilometres back - that should be no problem for us; we who are part of that group marketing men call ‘the old fit’. 
 
On our way down the Mani, we had been delayed in Areopolis, just wandering through the streets of this magnificent old town. We had only ourselves to blame.
 
The waiter wasn’t busy and had time to chat. A young man with a long, thin beard, he could have been a novice monk but was in fact a shepherd on Evia who worked here two months a year. He knew more about Taenaron than Google or all the guidebooks. We had parked, he told us, at the Temple of Poseidon. Originally, it had been dedicated to Apollo, the sun god, which seemed appropriate as Taenaron is the sunniest place in Greece. Next to it is the Necromanteio where the oracle might pass messages from the dead. In this area, Zeus had grazed his cattle. The mythology poured out of him.
 
He pointed out the path we must take across the headland to the underworld. But he shook his head: You mustn’t go. You may not make it back.
 
We looked at each other - we knew he was right. We thought of Michael Moseley, the doctor and broadcaster, who had set off over a similar headland on an equally hot day in Symi last year. He did not return. Such an intelligent man who died a foolish death.
 
Disappointed, but not defeated, we finished our beers and walked a few metres along the path to Hades. Then we turned back. We had, at least, set out on the path to Hades. We know now where it is and will return, no doubt, when the time comes…
 
An old widow, small, bent and dressed in black, then appeared in front of us. Madam, I asked, have you come from Hades? No, she explained, like us, she and her family had walked just a little way along the path but, anyway, she said, this isn’t the path to Hades. She explained that her husband had once been to Hades - swimming through an underwater cave at Porto Kayio. Madam, I stopped her, your husband went to Hades but returned because of his great love for you! Her whole face opened in one big smile and she was young again! So often, it is the people you meet who make the places you visit.
 
Richard Devereux

Yiannis Ritsos Museum, Monemvassia

 
In July this year, the house on Monemvassia where Yiannis Ritsos grew up opened as a museum dedicated to his life and work.
 

Monemvassia is a place like no other - a vast rock, linked by a causeway and bridge to the mainland at the southeastern corner of the Peloponnese. As you approach the rock, you notice, of course, the high walls of the fort that run along the top of the rock, but where do the people live? To enter the fortified village, you must first walk the length of it and, at the back, you will find the impressive front gate. How many times must the young Ritsos have walked that road and entered through that gate?
 
Once through the gate, he would immediately have taken the steep stone path up to the family home - the first house in the village. Not large, but certainly one of the larger ones on the rock. The poet’s daughter, Eri, sold it in 2021, together with some of its furnishings, to the municipality.
 
In summer, Monemvassia attracts many tourists. Each day, a cruise ship that has anchored in the bay overnight, delivers its human cargo to the rock. It is quite clear that almost none of its passengers has any interest in visiting a museum that honours a Greek poet, even less so did many seem keen to undertake the long, hard climb to the highest point of the fort. Our fellow visitors to the museum were almost all Greeks - those for whom the works of Ritsos had some meaning. They paid quiet attention to the artefacts and displays.
 
It is a notable feature of Greek museums now, how very well most of them are presented - the Acropolis Museum seems to have raised the standards across the country. The Ritsos Museum provides a clear account of the poet’s life and the people in it, illustrated with relevant photographs, but it does not make the mistake of providing too much information so as to over-load the visitor. Rather, I came away with a strong sense of the man and poet.
 
As often happens when visiting a museum, it can be a small piece of information that captures our attention: among his very many awards, Ritsos received an Honorary Doctorate from Birmingham University - a few days before our visit we had attended the graduation in its Great Hall of our daughter, Zoe. Well done, Birmingham!
 
The museum displays a number of the poet’s works - inevitably, his poem Monemvassia is prominently displayed. There is a striking large-scale presentation of many of the covers of his poetry collection. This was a day, if ever there was one, when it was a particular pleasure for me to be able to read and understand the Greek language.
 
There was a helpful young guide who answered my every question. If she wasn’t in the room where I was, for sure she would be in the next one. The museum was not at all crowded, the experience of visiting it was an intimate one. She was clearly impressed that I had seen Ritsos and heard him read his own poetry - at the KNE Festival (where else?) of 1977. In my bag, I took with me my copy of Το Καπνισμένο Τσουκάλι - a gift I was given that year. I saw it as a sort of homecoming for the slim volume.
 
The last piece of information the guide gave me was where I could find the house where Ritsos was born - he moved to the museum house when he was two. The following morning, we returned to the rock and walked to the very furthest end of it, towards the lighthouse, to find ΤΑ ΚΕΛΛΙΑ. Originally, this was a long row of rooms along one side of the square outside the church of Panagia Chrysafitissa - some of them have now been incorporated in the smart Xenonas Kellia Hotel.
 
Ritsos’ father had been a wealthy landowner; he made a donation to the church and, in return, was allowed to bring his family to live in the top floor of cells for a period of two years. This is where Yiannis was born. His earliest childhood memories are the smell of the beeswax candles that were made on the ground floor of ΤΑ ΚΕΛΛΙΑ, and the endless sound of the sea beating against the great rock.
 
The young Ritsos was not a good student at the village school - he was happiest drawing flowers. He moved, with his mother, to Gytheio to attend gymnasio. And, as fortune had it, our next stop after Monemvassia was Gytheio. What was then the gymnasio is now the lykeio and we were staying a few doors away from it. Ritsos left school and went to Athens where he worked as a dancer and actor, but we weren’t following him there - we were heading down into the Mani, enriched by our visit to Monemvassia.
 
The poet’s last journey was back to Monemvassia. He is buried in the cemetery there - over the bridge, along the causeway, below the high walls, before the gate at the back of the rock.
 
Richard Devereux

Οι αρχαιότερες πόλεις της Ευρώπης

 
Η Ευρώπη είναι γεμάτη από πόλεις με πλούσια ιστορία και αρχαία καταβολές, πολλές εκ των οποίων ιδρύθηκαν από πολιτισμούς που προϋπήρχαν των σημερινών εθνικών κρατών.

 
Κάθε χώρα της ηπείρου έχει την αρχαιότερη πόλη της, η οποία συχνά φέρει την υπογραφή αρχαίων πολιτισμών και λαών.
 
Για παράδειγμα, η Μασσαλία στη Γαλλία ιδρύθηκε από Έλληνες αποίκους τον 6ο αιώνα π.Χ. και αποτέλεσε σημαντικό εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο.
 
Παρομοίως, η Σμύρνη στην Τουρκία, που ιδρύθηκε από Έλληνες, και η Κωνστάντζα στη Ρουμανία, επίσης ελληνικής προέλευσης, αποδεικνύουν την ευρύτητα της ελληνικής επιρροής στην περιοχή της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας.
 
Ο χάρτης της παρούσας ανάρτησης καταγράφει την αρχαιότερη πόλη κάθε ευρωπαϊκής χώρας και την εθνική προέλευση των ιδρυτών τους, προσφέροντας μια μοναδική οπτική για το πώς οι αρχαίοι λαοί έχουν διαμορφώσει τη σύγχρονη Ευρώπη.
 
Από τη Σαρδηνία έως την Ρωσία, από τη Ισπανία έως την Ρουμανία κι από την Ιρλανδία έως την Τουρκία, οι πόλεις αυτές αποτελούν ζωντανά μνημεία των πολιτιστικών ανταλλαγών και των ιστορικών συνδέσεων που διαμόρφωσαν την ήπειρο.
 
Η ελληνική παρουσία, μάλιστα, είναι ιδιαίτερα έντονη, αποδεικνύοντας τη διαρκή επιρροή του ελληνικού πολιτισμού στις πόλεις αυτές, οι οποίες συνεχίζουν να είναι κέντρα πολιτισμού και ιστορίας μέχρι και σήμερα.
 
Αξίζει να σημειωθεί πως το Άργος στην Αργολίδα είναι η αρχαιότερη συνεχώς κατοικημένη πόλη στην Ευρώπη. Η ιστορία του Άργους ξεκινά γύρω στο 3000 π.Χ.
 
Τα αρχαιολογικά της μνημεία χρονολογούνται από την Εποχή του Χαλκού με την πόλη του Διομήδη (βασιλιάς του Αργους κατά τον Τρωικό πόλεμο) να είναι από τα σπουδαιότερα κέντρα του Μυκηναϊκού Πολιτισμού.
 
Η πόλη διαδραμάτισε επίσης κεντρικό ρόλο στον ελληνικό πολιτισμό, καθώς ήταν το κέντρο της Μυκηναϊκής κουλτούρας και της αρχαίας ελληνικής ιστορίας, με σημαντικά μνημεία και μυθολογικές συνδέσεις (όπως με τους ήρωες Ηρακλή και Ορέστη).

Bronze Age tomb in an olive grove

 
Hidden For 3,500 Years; Found At Last
In 2015, a small excavation began in a quiet olive grove in southwest Greece. There, archaeologists found a stone-lined grave untouched since the Bronze Age, and inside were things that opened a gateway into a world we had lost for millennia.
 

The Archaeologists Who Made the Find
Archaeologists Jack L. Davis and Sharon R. Stocker had spent years studying the Mycenaean world. In 2015, while excavating near the palace ruins, they expected only pottery fragments or simple tools. Instead, they uncovered a burial so untouched and lavish that it shocked experts worldwide.
 
A Site Chosen With Care
The tomb’s position -just beyond the palace grounds- was no accident. In Mycenaean culture, elite graves were often placed within sight of political centres as a display of status. For centuries, olive farmers unknowingly worked this land, never suspecting its hidden occupant.
 

The Sealstone Masterpiece
One artefact, no bigger than a thumb, stunned the archaeological world. The Pylos Combat Agate. This piece depicts warriors locked in battle, carved with microscopic detail. It surpassed what scholars believed possible in the Bronze Age and challenged assumptions about ancient artistic skill.
 
The Tomb in World Context
Few burials from the Bronze Age have survived untouched, which makes this find exceptionally rare. Archaeologists compare it to discoveries like Tutankhamun’s tomb for its completeness. However, unlike Egypt’s royal burials, this grave came from a warrior culture that ruled the Greek mainland centuries before classical Athens emerged.
 
The Site Today
The excavation area remains within a protected archaeological zone today. There's also interpretive signage explaining the site’s significance for visitors. The Palace of Nestor complex is open to the public, while artefacts from the tomb are displayed in regional museums with detailed provenance records.
 
SOURCE: MSN

Βελγίδα τουρίστρια στο χωριό μας

 
Πήγα στην Πελοπόννησο, το οποίο ήταν όνειρο ζωής να επισκεφτώ το αρχαιότατο κομμάτι της Ελληνικής γης.
 

Χάθηκα και βρέθηκα σε ένα χωριό κοντά στο Ναύπλιο. Είδα έναν κήπο και μπήκα μέσα να ζητήσω ρεύμα για να φορτίσω το κινητό μου.
 
Μια γιαγιά με είδε κουρασμένη με το σακίδιο μου να γέρνει και γρήγορα με έβαλε να κάτσω. Μου έφερε αμυγδαλωτό και κρύο νερό. Δεν μιλούσε Αγγλικά.
 
Μέσα σε λίγες ώρες γνώρισα όλη την οικογένεια. Μου έφεραν κρέας και λαχανικά που ήταν δικιά τους παραγωγή. Είπα ευγενικά ότι είμαι χορτοφάγα και μου έδωσαν μόνο λαχανικά και φρούτα. Επέμειναν να μείνω στο σπίτι τους.
 
Η γιαγιά έφτιαξε το κρεβάτι μου και με σκέπασε μες στην νύχτα όταν κατέβηκε η θερμοκρασία. Στο τέλος έκατσα πέντε μέρες. Με πήγαν στους αγρούς, στο καφενείο και στην εκκλησία.
 
Φεύγοντας πήγα να προσφέρω λίγα χρήματα, αλλά δεν δέχτηκαν ούτε ευρώ. Δεν ξέρω ακριβώς τι έζησα, αλλά η Ελλάδα μου άφησε την πιο όμορφη γεύση.

Προσευχή για Μεγ. Εβδομάδα

 
Με χαρά ανακαλύψαμε μια εξαιρετικά πρωτότυπη ευχή και προσευχή, που μπορεί να διαβάζει κάθε χριστιανός αυτές τις ημέρες, εν όψει της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας.
 

Η προσευχή αυτή συντάχθηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μάνης κ. Χρυσόστομο Γ’, στον οποία αξίζουν θερμά συγχαρητήρια και εγκάρδιες ευχές κι ευχαριστίες.

Κειμήλια και όπλα του 1821

 
ΕΓΛΥΚΑΔΑ 23/3/2025
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΕΓΛΥΚΑΔΟΣ
 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ
 
ΕΚΘΕΣΗ ΚΕΙΜΗΛΙΩΝ ΚΑΙ ΟΠΛΩΝ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 1821
ΤΟ 1821 ΜΑΣ ΕΜΠΝΕΕΙ !
 

Ευχαριστούμε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρών κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ για την άδεια και την ευλογία Του για την πραγματοποίηση αυτής της Έκθεσης.
 

Μας τίμησε με την παρουσία του στον Ιερό Ναό  και στην Έκθεση κειμηλίων ο Αχαιός υφυπουργός Πολιτισμού κ. Ιάσων Φωτήλας, απόγονος του γενναίου αγωνιστή Ασημάκη Φωτήλα.
 

Εκτός απο τα εκθέματα του Εκκλησιαστικού μας Μουσείου, ευχαριστούμε τους: κ. Ιωάννη Λιβαθηνό, αγιογράφο και ιστορικό, την εξαίρετο ιστορικό, ζωγράφο και ιατρό κ. Τσιμπρή για την εμπεριστατωμένη ομιλία της για την προσωπικότητα του Ιεράρχη Παλαιών Πατρών Γερμανού, τον κ. Ζήσιμο Μούρτζη και Δημήτριο Παπαδόπουλο, λαογράφους και συλλέκτες αυθεντικών κειμηλίων, τον κ. Ιωάννη Λύρα ιστορικό συλλέκτη για την παρουσίαση των συλλογών τους που με επίπονη εργασία κατέχουν, τους εκκλησιαστικούς συμβούλους και τις κυρίες που στόλισαν τόσο όμορφα το Ναό, τον Τίμιο Σταυρό και την Εικόνα της Παναγίας μας.

 
Η έκθεση επιχείρησε να αποδείξει τη σημασία της Επανάστασης μέσα από τα υλικά κατάλοιπα της, καθώς και να συντηρήσει τη συλλογική εθνική μνήμη που σχετίζεται με τον αγώνα του 1821 για τα υπέρτατα αγαθά της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.

 
Σκοπός είναι επίσης και η ανάδειξη της θυσιαστικής προσφοράς των Ορθοδόξων Κληρικών κατά την Ελληνική Επανάσταση και κατά την προετοιμασία της, καθώς και η προβολή τεκμηρίων τα οποία καταδεικνύουν την άρρηκτη σύνδεση της Ορθοδοξίας Εκκλησίας με την ταυτότητα του Νέου Ελληνισμού, γιατί η Εκκλησία ήταν και Μητέρα και καταφύγιο και σχολείο και κήρυκας της ελπίδας.
 

Εκτέθηκαν προσωπικά αντικείμενα και εκκλησιαστικά βιβλία του Εθνεγέρτου Παλαιών Πατρών Γερμανού και μέσα απο ιστορικές πηγές λειτουργούσε στο Ναό της Μεταμορφώσεως (νυν Κοιμητήριο Εγλυκάδος) που κατείχε ως και την έπαυλη Του πλησίον του Ναού.
 

Η έκθεση αυτή μάς ταξίδεψε στα ένδοξα χρόνια του Αγώνα, μέσα από τα ίδια τα τεκμήρια της ιστορίας: τα όπλα που κράτησαν οι ήρωες, τα προσωπικά τους αντικείμενα, τις σημαίες και τα ιερά κειμήλια που συντρόφευσαν την πορεία τους προς την ελευθερία. Κάθε έκθεμα δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο, αλλά μια ζωντανή μαρτυρία της θυσίας, του θάρρους και της αυταπάρνησης των προγόνων μας.

 
Ας κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη τους, όχι μόνο με λόγια, αλλά με πράξεις που τιμούν την ελευθερία, την πίστη και την ενότητα. Γιατί η Ιστορία δεν είναι μόνο παρελθόν - είναι φως που μας οδηγεί και ευθύνη που μας καλεί.

Σας ευχαριστούμε που τιμήσατε με την παρουσία σας αυτή τη διαδρομή στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής.
 
Πρωτοπρ. Κωνσταντίνος Αθανασόπουλος

Lost Temple of Poseidon

 
The Temple of Poseidon was once lost but scientists have discovered the structure dedicated to the Ancient Greek God of water.
 

In 2022, archaeologists from the Austrian Archaeological Institute and the Greek Ministry of Culture were able to identify the ancient structure in Elis, Greece which they believe to be the lost Temple of Poseidon of Samikon, described by the ancient Greek geographer Strabo.
 
And it's even bigger than expected as the temple is approximately 28 meters in length and nearly 9.5 meters wide.
 
Layout-wise, it's pretty unique as the structure contains two main rooms, a vestibule, as well as what is thought to be a rear hall.
 
“We are looking at an Archaic temple consisting of two main rooms… the ground plan of the temple is unusual. So far, we know of no comparable buildings," said Birgitta Eder, head of the Athens branch of the Austrian Archaeological Institute.
 
This is considered to be one of the most significant recent finds when it comes to ancient Greek sanctuaries.
 
So, what were the two main rooms of the temple used for?
 
One theory is that the temple was a place of shared worship for two deities or perhaps a central place to conduct meetings for local cities which were in alliance with one another in regard to religion and culture - this was called the Triphylian League.
 
Further information has been learned about the temple, thanks to extra excavations this year.
 
“In the second half of the 4th or first half of the 3rd century BCE, the Archaic temple from the 6th century BCE was remodelled. In the process, the old roof tiles were evenly applied as a subfloor for the new floor. They served as insulation against groundwater and to stabilize the floor. Something that still works today," said Erofili-Iris Kolia, director of the Ephorate of Antiquities of Elis.
 
While Eder noted how the sanctuary “played a central importance in the region” for centuries as a communication and religious hub for Triphylian cities.
 

How were archaeologists able to estimate when this remodelling took place?
 
Additional adjustments to the temple could be dated back to Archaic and early Hellenistic periods due to experts finding pottery on-site which helped to confirm the time period.
 
Are there any artefacts which provide more information about the ruins?
A bronze plaque with an inscription was discovered, it was too fragile to recover by itself so the team had to also take with it the surrounding earth.
 
“Initial X-ray images show parts of an extensive inscription,” Eder explained, and once the details of the inscription are restored it could give us more insight into how the temple was used as well as its history.
 
What do we know about the temple's location?
 
Back in the day, ancient historian Strabo described how the Temple of Poseidon was located within a "grove of wild olive trees," and experts found this matched up with where they found the ancient ruins.
 
It is thought the location wasn't purely for religious reasons, but given how close it is to the coast, near the ancient fortress of Samikon, historians reckon it was also a strategic position too.
 
In particular, the team discovered remains of a double-walled structure north of the temple were found in the early 20th century by Wilhelm Dörpfeld which may have been used as a flood barrier to protect the temple from flood lagoons close by.
 
Are future excavations of the sanctuary planned?
 
Short answer - yes. The team which consists of Austrian, German, and Greek experts are seeking to uncover further details of the structure such as altars, treasure houses, or pathways to get further insight into the ancient ruins.
 
SOURCE: Microsoft Start News

Πελοποννησιακός πόλεμος

 
Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (431–404 π.Χ.) υπήρξε μια από τις πιο καταστροφικές συγκρούσεις στην αρχαία Ελλάδα, κυρίως μεταξύ των δύο μεγάλων συμμαχιών: της Αθηναϊκής Συμμαχίας, υπό την ηγεσία της Αθήνας, και της Πελοποννησιακής Συμμαχίας, υπό την ηγεσία της Σπάρτης. Ο πόλεμος είχε βαθιές πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές επιπτώσεις για όλη την Ελλάδα και αποτέλεσε την αρχή της πτώσης της Αθηναϊκής ηγεμονίας.
 

Οι κύριες αιτίες του πολέμου ήταν η σύγκρουση των συμφερόντων μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, που ανταγωνίζονταν για την κυριαρχία στην περιοχή. Η Αθήνα, με την ισχυρή ναυτική δύναμη, είχε αποκτήσει μεγάλη επιρροή μέσω της Αθηναϊκής Συμμαχίας, ενώ η Σπάρτη και οι σύμμαχοί της, κυρίως η Πελοπόννησος, υπερασπίζονταν την κυριαρχία τους στη στεριά και τις παραδοσιακές αξίες της στρατιωτικής ισχύος.

Mask of Agamemnon

 
Name: Mask of Agamemnon
 

What it is: A gold funerary mask of a man's face
 
Where it is from: Mycenae, an archaeological site in southern Greece
 
When it was made: Circa 1500 B.C.
 
Related: Phaistos Disk: 3,000-year-old inscriptions from Crete that have never been deciphered
 
This gold death mask was found by German archaeologist Heinrich Schliemann in 1876 during excavations of a Bronze Age tomb at the Mycenae archaeological site in southern Greece.
 
Schliemann believed he had found the body of the mythical king Agamemnon, who led the Achaean (Greek) siege of Troy in Homer's "Iliad” (he is also mentioned in Homer's "Odyssey" and features in some ancient Greek plays.) According to Homer, Agamemnon ruled at Mycenae, and the artifact has been known as the "Mask of Agamemnon" ever since.
 
But the artistic style of the artifact and subsequent studies of the archaeological site on the Peloponnese Peninsula suggest the mask was made in about 1500 B.C. -hundreds of years before Agamemnon might have lived- and some suggest it was made even earlier.
 
The mask is formed from a thin sheet of gold and would have been made in the living likeness of the deceased. The royal tomb where it was found contained the remains of eight people. All of them had weapons, but only five wore gold death masks, which archaeologists think indicated status.
 
The Mycenaeans were a Bronze Age people who lived throughout southern Greece after about 1750 B.C. They spoke an early form of Greek, and their civilization was greatly influenced by the Minoan civilization of Crete.
 
Schliemann thought the Mycenaeans were the Achaeans of the "Iliad" and believed their remains showed the historical reality of the Trojan War. Although some Mycenaean sites correspond to Achaean kingdoms in the "Iliad," archaeologists now think the Mycenaean civilization ended in about 1200 B.C., during the "Late Bronze Age collapse," while the Trojan War may have happened hundreds of years later.
 
SOURCE: Microsoft Start News

Για την Πελοπόννησο

 
🌐 Η Πελοπόννησος έχει μεγαλύτερη έκταση από τη Σλοβενία και από την Κύπρο με 22.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα! Καλύπτει το 1/7 της ελληνικής επικράτειας! Το σύνολο της έκτασης της Ελλάδας ανέρχεται σε 131,957 τχλμ!
 

👥 Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1,100,000 κατοίκους.
 
🏛 Το 40% του πληθυσμού της Αθήνας έχει καταγωγή από την Πελοπόννησο ενώ οι δήμοι Πειραιά, Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Αιγάλεω, Περιστερίου, Κορυδαλλού συγκεντρώνουν τα μεγαλύτερα ποσοστά. Στον Πειραια υπάρχει συνοικία, τα Μανιάτικα, όπου ζουν περισσότεροι Μανιάτες από ότι στη Μάνη, ενώ στην Κηφισσιά υπάρχει ο Οικισμός των Πελοποννησίων, με οδούς από διάφορα μέρη της Πελοποννήσου!
 
🌾 Η Πεδιάδα Ηλείας Αχαΐας ειναι η 3η μεγαλύτερη πεδιάδα μετά τη Θεσσαλική και της Θεσσαλονίκης!
 
🍸 Το 60% του ελληνικού ελαιολάδου παράγεται στην Πελοπόννησο!
 
📄 Το 1920 ο Νομός Μεσσηνίας μετρούσε 300 χιλιάδες κατοίκους και ήταν ο 4ος μεγαλύτερος νομός στη χώρα σε πληθυσμό! Όμως η αστικοποίηση άλλαξε τα δεδομένα και σήμερα μετρά 150 χιλιάδες κατοίκους!
 
🌋 Η Πελοπόννησος έχει ηφαίστειο και αυτό βρίσκεται στα Μέθανα! Γι’ αυτό και το περίεργο σχήμα της περιοχής!
 
🏡 Περίπου το 70% του πληθυσμού της Αρκαδίας ζει στα χωριά!
 
🏖 Η μεγαλύτερη παραλία της Ευρώπης σε έκταση βρίσκεται στο Νομό Ηλείας με συνολική έκταση 40 χιλιομέτρων!

Ποίημα για τις Όρνιθες του Αριστοφάνη

 

Ο φίλος και συνοδοιπόρος στο μονοπάτι της Ποίησης Ριχάρδος Devereux, νομικός, λογοτέχνης και Φιλέλληνας, περιηγήθηκε το φετινό καλοκαίρι την Πελοπόννησο και ιδιαίτερα την Αργολίδα. Μεταξύ άλλων επισκέφθηκε το θέατρο της Επιδαύρου και απόλαυσε το έργο του Αριστοφάνη Όρνιθες. Η επίσκεψη στο θέατρο εκτός των άλλων απέδωσε και το παρακάτω όμορφο στιχούργημα, για το οποίο τον συγχαίρουμε εγκάρδια.

 

The Birds
          Aristophanes
 
As nature dims the lights on a summer’s day,
the audience take their limestone seats for the play.
 
The birds convene at dusk – they’ve heard enough
of pompous politicians strutting their stuff
 
and now they’ve over-reached themselves once more –
a colony in Sicily, indeed, while still at war
 
with Sparta! They mask their lies with weasel words,
but tonight they meet their nemesis – the birds!
 
Jackdaw, nightingale, owl, chiff chaff, blue tit,
halcyon, eagle, throstle, magpie, pee wit
 
all tune their squawks, their warbles, caws and trills,
rehearse their scales, arpeggios and drills
 
and sing out loud: Man must understand
it’s time to move to Cloud Cuckoo Land.
 
Epidavros, August 2024

Ευχές Πελοποννησίων Μ.Β.

 
Η Εταιρεία Πελοποννησίων Μ.Β. προσφέρει στα μέλη και τους φίλους της εορταστικές ευχές, με την ευκαιρία του Αγίου Δωδεκαημέρου 2023 - 2024.
 

Αξίζει να σημειωθεί πως η Εταιρεία ιδρύθηκε το 2000 στο Λονδίνο, αριθμεί πλειάδα μελών και οργανώνει κάθε χρόνο ένα πλούσιο πρόγραμμα με ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις.

Άγιος Νικόλαος Σίντζας

 

Το Τσακώνικο Μοναστήρι*

 

Ό,τι γράφεται για την Τσακωνιά, είτε είναι ιστορία, είτε είναι λογοτεχνία, είναι μεγάλη συμβολή στην επίγνωση της ιδιοπροσωπίας μας, στο να γνωρίσουμε δηλαδή το από πού ερχόμαστε. Είναι και το πιο βοηθητικό στοιχείο για τη συνέχεια μας. Πολύτιμη λοιπόν κάθε εργασία που παρουσιάζει κάτι από αυτόν τον αγιασμένο και ηρωικό τόπο. Μια τέτοια σημαντική εργασία είναι αυτή του αείμνηστου Τάκη Δολιανίτη για την Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου Σίντζας, που παρουσιάζεται σήμερα.
 
Το σημαντικό της έκδοσης αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς αν αναλογισθεί ότι αν δεν δημοσιεύονταν τα στοιχεία που συγκέντρωσε με κόπο πολύ ο αείμνηστος Τάκης δεν θα υπήρχε το παρουσιαζόμενο βιβλίο, που αναφέρεται στην κοντινή προς το Λεωνίδιο Μονή και, επομένως, δεν θα μπορούσε ο κάθε Τσάκωνας και ο κάθε επισκέπτης να εκτιμήσει, την ιστορία της και την προσφορά της στην Εκκλησία και στο Έθνος. Αυτός είναι ο λόγος που εσαεί θα αποδίδεται φόρος τιμής στον συγγραφέα, ο οποίος απήλθε στην αιωνιότητα προ της εκδόσεως του βιβλίου, αλλά και ευγνωμοσύνη στην οικογένειά του και σε όσους την βοήθησαν να το εκδώσει. Βεβαίως ο δίκαιος έπαινος αποδίδεται και στο Αρχείο Τσακωνιάς, το οποίο το εξέδωσε και στην ΔΟΜΗ Ο.Ε. που είχε την επιμέλεια και την εκδοτική παραγωγή.
           
Το παρουσιαζόμενο βιβλίο «Άγιος Νικόλαος Σίντζας» είναι αποτέλεσμα της δεδηλωμένης αγάπης του αείμνηστου Τάκη Δολιανίτη προς την εν λόγω Ιερά Μονή, όπως σημειώνει στον πρόλογο του βιβλίου ο πρώην Δήμαρχος και τώρα Πρόεδρος του Αρχείου Τσακωνιάς Δημήτριος Τσιγγούνης. Η αγάπη του Τάκη προς τη Μονή προκαλούσε ένα παράπονο στην ψυχή του, ότι δεν υπήρχε κάποιο βιβλίο που να αναφέρεται σε αυτήν, ενώ έχουν γραφεί πολλά και ενδιαφέροντα για άλλα Μοναστήρια της Κυνουρίας. Το παράπονο αυτό του δημιούργησε την παρόρμηση να αρχίσει ο ίδιος να συγκεντρώνει υλικό, κυρίως από το ίδιο το Μοναστήρι και από το παράρτημα του Λεωνιδίου των Γενικών Αρχείων του Κράτους.
 
Ο αείμνηστος συγγραφέας πίστευε ότι θα ευχαριστούσε τον Άγιο Νικόλαο όταν το υλικό που είχε μαζέψει το έκαμε βιβλίο. Όμως νωρίτερα πήγε κοντά στον αγαπημένο του Άγιο και την έκδοση του βιβλίου, όπως είπα στην αρχή, ανέλαβαν η οικογένειά του και το Αρχείο Τσακωνιάς. Σημειώνω ότι ο Τάκης Δολιανίτης είχε μια αυθόρμητη, και καρδιακή σχέση με τον Άγιο Νικόλαο. Ως παράδειγμα να αναφέρω πως κατά την τσιμεντόστρωση του δρόμου, για την χρηματοδότηση του οποίου έδρασε ενεργά, εργάσθηκε εθελοντικά και όταν κουραζόταν σήκωνε ψηλά το κεφάλι του, ατένιζε τον ουρανό, έκαμε τον Σταυρό του και έλεγε στον αγαπημένο του Άγιο: «Παππού (έτσι αποκαλούσε τον Άγιο Νικόλαο) με κούρασες πάλι σήμερα».
 
Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο είναι το ιστορικό και το περιγραφικό της Ιεράς Μονής Σίντζας. Το δεύτερο είναι η παράθεση των εγγράφων και χειρογράφων που αφορούν στη Μονή, με περίληψη του περιεχομένου τους και σύντομη περιγραφή της ιδίας της Μονής και των περί αυτήν αξιοθεάτων, όπως το σπήλαιο του Διονύσου. Το τρίτο μέρος είναι, ως παράρτημα, φωτογραφίες των συγκεντρωθέντων εγγράφων.
 
Στην αρχή των ιστορικών στοιχείων ο αείμνηστος συγγραφέας αναφέρεται στις ετυμολογικές και ιστορικές απόψεις που διατυπώθηκαν από τους Δέφνερ, Λεκκό και Πετάκο για την ονομασία της Μονής, καθώς και αναφορές στο όνομα Της από τα Σιγίλλια του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τα επίσημα έγγραφα της Μονής. Ο συγγραφέας καταλήγει στην άποψη ότι επικρατέστερη ονομασία είναι Σί(ν)τζα ή Σίντζια. Ως προς την ίδρυσή της ο Τάκης Δολιανίτης αναφέρεται στο Σιγίλλιο του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Αγίου Κυρίλλου Λουκάρεως, με το οποίο το 1622 Την αναγνωρίζει ως Σταυροπηγιακή. Σταυροπηγιακή σημαίνει ότι υπάγεται απ’ ευθείας στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και όχι σε αυτήν του Μητροπολίτη ή Επισκόπου της περιοχής της Μονής.
 
Ο Άγιος Κύριλλος Λούκαρις είναι εκ των σπουδαιοτέρων Πατριαρχών της Βασιλεύουσας, μετά το σχίσμα του 1054. Λόγω της σπουδαίας δράσης του και της εκ μέρους του αποτελεσματικής αντιμετώπισης των επιλέκτων ταγμάτων προπαγάνδας του Βατικανού, δηλαδή των Ιησουιτών, κυνηγήθηκε άγρια από αυτούς, συκοφαντήθηκε, υπονομεύθηκε και στο τέλος, αφού βασανίστηκε, δολοφονήθηκε. Το Σταυροπηγιακό προνόμιο της Μονής ανανεώθηκε από τον Πατριάρχη Ιωαννίκιο Β΄, το 1653, ο οποίος τέσσερις φορές εκθρονίστηκε από τους Οθωμανούς. Σημειώνω πως αυτή ήταν η μοίρα των περισσοτέρων Πατριαρχών της Κωνσταντινούπολης. Στα 570, έως φέτος, χρόνια αιχμαλωσίας του Πατριαρχείου ελάχιστοι Πατριάρχες απεβίωσαν χωρίς διώξεις, χωρίς εξορίες, χωρίς ταπεινώσεις. Πολλοί εκτελέστηκαν. Τελευταία φορά που ανανεώθηκε το Σταυροπήγιο στη Μονή της Σίντζας ήταν το 1798, επί πρώτης πατριαρχίας του μακαριστού εθνοϊερομάρτυρος Αγίου Γρηγορίου του Ε΄ του εκ της Δημητσάνης Γορτυνίας καταγομένου και υποστάντος μαρτυρικό θάνατο δι’ απαγχονισμού από τους Οθωμανούς κατά την έναρξη της Επαναστάσεως του 1821. Οι σπουδαίες ιστορικές προσωπικότητες του Γένους, που υπογράφουν τα πατριαρχικά έγγραφα, δείχνουν την αξία της Μονής, αλλά  και του εκδοθέντος βιβλίου.
 
Μέσα σε, περίπου, τριάντα σελίδες ο αείμνηστος φίλος Τάκης Δολιανίτης επιτυγχάνει να πληροφορήσει τον αναγνώστη του για την πολυκύμαντη ιστορία της Ιεράς Μονής του Αγίου Νικολάου Σίντζας, από το 1622 έως τις ημέρες μας. Όπως όλος ο Ελληνισμός πέρασε και αυτή περιπέτειες και διωγμούς, πέρασε περιόδους παρακμής, όπως πέρασε και περιόδους άνθησης, ακμής και προσφοράς στο Έθνος μας. Είναι μια μικρογραφία του αγώνα του Ελληνισμού για επιβίωση, ανάπτυξη και ελευθερία κατά την τουρκοκρατία και την ενετοκρατία.
 
Κατά την ανάγνωση του βιβλίου και των εγγράφων ξεχώρισα τα, κατά την άποψή μου, σημαντικά -θετικών ή αρνητικών γεγονότων- έτη στην ιστορία της Μονής του Αγίου Νικολάου Σίντζας, τα οποία και παραθέτω:
 
1622. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Άγιος Κύριλλος ο Λούκαρις με Σιγίλλιό του ανακηρύσσει Σταυροπηγιακή τη Μονή, δείγμα της τότε -σε βασανιστικά χρόνια- καλής κατάστασης της.
 
1768. Με την έναρξη  των Ορλωφικών οι Τουρκαλβανοί λεηλατούν τη Μονή και καταστρέφουν μεγάλο μέρος της αγιογραφίας Της, που είχαν ιστορήσει οι λαϊκοί ζωγράφοι Παναγιώτης και Κυριάκος Κουλιδά.
 
1829. Στον έρανο προς ανέγερση σχολείου στο Λεωνίδιο, που διενήργησαν οι Λεωνιδιώτες  και άλλοι Τσάκωνες, όπως αποδεικνύεται από έγγραφο  της Μονής του Αγίου Νικολάου, Αυτή προσέφερε 250 ασημένια ισπανικά τάλιρα δίστηλα, ποσό σημαντικό για την εποχή. Σας σημειώνω  πως διασώζεται έγγραφο στον Δήμο Νότιας Κυνουρίας με το οποίο οι κάτοικοι του Λεωνιδίου το 1827 ζήτησαν από την κυβέρνηση όχι άλλες ενισχύσεις, αλλά μόνο δασκάλους για την εκπαίδευση των παιδιών τους. Στον ίδιο έρανο για τη στέγαση και λειτουργία των επί Κυβερνήτου Καποδίστρια ιδρυθέντων αλληλοδιδακτικού και ελληνικού σχολείου στο Λεωνίδιο ο τότε Επίσκοπος Ρέοντος και Πραστού Διονύσιος προσέφερε 600 φοίνικες, το εθνικό νόμισμα που ο Καποδίστριας έκοψε για να αντικαταστήσει το γρόσι, το τούρκικο νόμισμα, που ήταν νοθευμένο, υποτιμημένο και μη αποδεκτό από τους Έλληνες. Ο φοίνικας είχε την ίδια ισοτιμία με το προαναφερθέν ισπανικό δίστηλο. Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με τα έγγραφα που παρουσιάζει στο βιβλίο του ο Τάκης Δολιανίτης,  το 1844 ο Δ. Μπεκύρος ενημερώνει την Κυβέρνηση ότι η Μονή αφιέρωσε με συμβόλαιο στο Ελληνικό Σχολείο του Λεωνιδίου κατοικία με αποθήκη, που κτίσθηκε με χρήματα της Μονής.
 
1834. Η τριμελής Αντιβασιλεία του Όθωνα καταργεί τις πλείστες Μονές στην Επικράτεια. Από τις 593 εν ενεργεία Μονές κατήργησε τις 412. Μεταξύ αυτών και τη Μονή του Αγίου Νικολάου Σίντζας. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρουσιαζόμενη στο βιβλίο Έκθεση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Εκκλησιαστικών Γραμμάτων Γ. Φιλοπατρίδη, ο οποίος το 1834 επισκέφθηκε τα μοναστήρια της Κυνουρίας, μεταξύ των οποίων και αυτό της Σίντζας.
 
Σε αυτήν επισυνάπτονται και «εξομολογήσεις» μοναχών της Μονής. Πρόκειται για απολογητικές απαντήσεις, σε ερωτήσεις που τους ετέθησαν για τον διωγμό τους και για την τραγική περιπέτεια, που τους επέβαλαν. Στην ερώτηση προς τον ηγούμενο της Μονής Γεράσιμο αν με ευχαρίστηση μεταβαίνει στη Μονή της Ορθοκωστάς, που θα διατηρείτο, εκείνος απάντησε: «Ποιος είναι εκείνος που είναι ευχαριστημένος όταν σε αυτή την ηλικία που είμαι του επιβάλλεται να αφήσει το σπίτι του και να πάει σε άλλο, όπου δεν το ηξεύρει;».
 
Στην άλλη ερώτηση πώς τότε δέχθηκε να υπογράψει ότι δέχεται να πάει στη Μονή Ορθοκωστάς, απάντησε ότι ο Αρχιερεύς (ο Διονύσιος Παρδαλός) του το επέβαλε. Του είπε  ότι είναι βασιλική προσταγή και ότι είχε μία έτοιμη αναφορά και τον έβαλε να υπογράψει. Στην ερώτηση του απεσταλμένου της κυβέρνησης αν ήξερε τι έγραφε η αναφορά και υπέγραψε, ο ηγούμενος απάντησε: «Μας την διάβασε (ο Αρχιερέας), πλην δεν καταλάβαμε σχεδόν τίποτε και μόνον από την παρακίνηση του υπογράψαμε»...
 
1836. Το 1836 αποκαθίσταται η λειτουργία της Μονής. Στα ονόματα των ιερομονάχων και των μοναχών, που εγκαταβίωναν τότε σε αυτήν συγκαταλέγονταν γόνοι γνωστών τσακώνικων οικογενειών, όπως Χιώτης, Γολεγός, Τροχάνης, Καραμάνος, Γεροντάκης, Κωστάκης, Λεκκός και Χείλαρης.
 
1952. Μέχρι το έτος αυτό η Μονή ήταν ανδρώα. Τότε μετατρέπεται σε γυναικεία. Το ίδιο έτος το Κράτος προβαίνει σε αναγκαστική απαλλοτρίωση καλλιεργούμενων και καλλιεργήσιμων εκτάσεων ιδιοκτησίας της Μονής, συνολικής εκτάσεως 517 στρεμμάτων. Είναι ένα πολύ μικρό δείγμα της περιουσίας που έδωσε, εκουσίως ή ακουσίως, η Εκκλησία στο Κράτος και έλαβε ως αντάλλαγμα αργότερα την ένταξη των κληρικών της στον κρατικό προϋπολογισμό.
 
Πριν τελειώσω την παρουσίαση του βιβλίου να αναφέρω ότι ξαφνιάστηκα λίγο όταν διάβασα ότι το 1860 ο «Αρχιεπίσκοπος Μαντινείας και Κυνουρίας έδωσε άδεια σε μοναχό της Μονής να μεταβεί στο εξωτερικό...» Ηρέμησα, όταν στη συνέχεια διάβασα ότι Εξωτερικό τότε, ακόμη, ήταν το Άγιον Όρος...
 
Και το δεύτερο που ξεχώρισα, μεταξύ όλων των άλλων, ήταν η επιστολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου το 1811 προς τις Μονές όλου του Γένους, με το οποίο ζητούσε βοήθεια για την ενίσχυση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.  Το εν λόγω Πατριαρχείο εκείνα τα χρόνια είχε πολλά προβλήματα με τους ρωμαιοκαθολικούς και τους αρμενίους -αργότερα και με τους ρώσου- που ήθελαν με κάθε τρόπο να πάρουν από τους Έλληνες την ευθύνη της φύλαξης των ιερών προσκυνημάτων των Αγίων Τόπων. Τότε συνέβησαν πολλές ζημίες σε αυτά και από μεγάλη πυρκαγιά. Το γεγονός της εκκλήσεως του Οικ. Πατριαρχείου προς τους Έλληνες, που ήσαν υπό την βάρβαρη τουρκική αιχμαλωσία, για βοήθεια προς το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, με έκανε να σκεφθώ το θαύμα που επιτελείται στα Ιεροσόλυμα, στη Βηθλεέμ και στα άλλα παγκόσμια χριστιανικά προσκυνήματα της Παλαιστίνης, τα οποία επί είκοσι αιώνες φυλάσσονται με αγάπη, με αφοσίωση και με πολύ αγώνα από μια δράκα Ελλήνων κληρικών, που αποτελούν την Αγιοταφιτική αδελφότητα. Έχουμε ως Έλληνες αυτή την ανεκτίμητη τιμή. Σε αυτούς τους αιώνες από τους Αγίους Τόπους πέρασαν σταυροφορίες, επιθέσεις και αιχμαλωσίες πολλών αιώνων από αλλοθρήσκους, υπονομεύσεις από χριστιανούς ομοδόξους και ετεροδόξους, εσωτερικές αναταράξεις, διεκδικήσεις για κατάληψη από κοσμικά πανίσχυρες χώρες... Και όμως έως και σήμερα οι Άγιοι Τόποι στο μέγιστο μέρος τους παραμένουν υπό την ευθύνη των Ελλήνων. Όταν ετέθη το 1811 το θέμα της επισκευής των Ιερών Προσκυνημάτων οι Έλληνες δεν δέχθηκαν την προσφορά βοηθείας από τους ετεροδόξους, γιατί ήξεραν ότι αυτό θα εθεωρείτο ως απόδειξη ότι και αυτοί είναι συνυπεύθυνοι για την φύλαξη και λειτουργία τους. Για αυτό και ζήτησαν την βοήθεια μόνο των αδελφών τους Ελλήνων. Και αυτό, ότι δηλαδή η επισκευή εγένετο με δαπάνες των Ελλήνων είναι γραμμένο  στο πάνω μέρος της εισόδου του κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου, στα Ιεροσόλυμα.
 
Αγαπητές και αγαπητοί μου, η ιστορία της Μονής της Σίντζας, την οποία με το βιβλίο του διέσωσε ο αείμνηστος Τάκης Δολιανίτης είναι μια μικρογραφία της Ιστορίας του Ελληνισμού. Περάσαμε και περνάμε πολλά, γιατί είμαστε μοναδικοί. Αυτό δεν το λέμε εμείς επειδή είμαστε σοβινιστές. Το λέει όλος ο κόσμος. Το διακηρύσσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, η αρχιτεκτονική κτιρίων στις πρωτεύουσες πολλών χωρών, η διδασκαλία της γλώσσας και του πολιτισμού μας στις περισσότερες χώρες του κόσμου, η ορολογία πολλών επιστημών, η Αγία Γραφή. Δεν είμαστε ένα πολυπληθές σύνολο, όπως οι Σλάβοι, οι Γότθοι, οι Κέλτες, οι Φράγκοι, οι Σάξονες, για να αναφέρω μόνο τους χριστιανικούς λαούς. Όταν ο αείμνηστος Πρόεδρος της Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκης μας χαρακτήρισε έθνος ανάδελφο λοιδορήθηκε. Και όμως έχει δίκιο. Αν ανήκουμε πολιτικά και στρατιωτικά στη Δύση δεν ανήκουμε πνευματικά, πολιτισμικά. Όπως είπε ο Γ. Σαραντάρης δεν έχομε τίποτε να ζηλέψουμε από τη Δύση, παρά μόνο να εκτιμήσουμε την τεχνολογία της. Και ο Χρήστος Μαλεβίτσης σωστά είπε ότι δεν ανήκουν οι Έλληνες στη Δύση, αλλά η Δύση ανήκει στους Έλληνες. Δικός μας είναι ο πολιτισμός, που μας έρχεται παραποιημένος, ως αντιδάνειο.
 
Κατά τη δική μου σκέψη ούτε είμαστε οι Δυτικοί της κοσμικής λογικής, ούτε οι Ανατολικοί της μοιρολατρείας. Οι κοσμικά ισχυροί της Ανατολής και της Δύσης θέλουν να μας αλλάξουν τους χαρακτήρες, να μας αφομοιώσουν, να παύσουμε να ζούμε ως Έλληνες, αλλά ως εξαρτώμενα δυτικά ή ανατολικά όντα. Από εμάς εξαρτάται αν θα παραμείνουμε Έλληνες, ή θα αλεστούμε στον κιμά της Παγκοσμιοποίησης και θα αφομοιωθούμε  από ξένα προς εμάς πρότυπα.
 
Η Μονή του Αγίου Νικολάου της Σίντζας στέκει κοντά στο Λεωνίδιο, με μία ευσεβέστατη μοναχή, την μοναχή Λαυρεντία, η οποία με ανοικτή την καρδιά της περιμένει πάντα με ευγένεια και καλοσύνη τους πιστούς. Η Μονή ζει στις καρδιές των Λεωνιδιωτών και γενικά των Τσακώνων, όπως και αυτή της  Παναγίας της Έλωνας. Η Παναγία και ο Άγιος Νικόλαος ποτέ δεν θα μας εγκαταλείψουν. Από εμάς εξαρτάται αν εμείς θα τους εγκαταλείψουμε. Δική μας είναι η απόφαση και η ευθύνη. Ο αείμνηστος Τάκης Δολιανίτης, με το βιβλίο του, μας δείχνει τον δρόμο.
 
Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος
 
*Παρουσίαση του βιβλίου του Παναγιώτη Δολιανίτη «Άγιος Νικόλαος Σίντζας». Λεωνίδιο, 30 Ιουλίου 2023.