Letters to Freedom / Γράμματα εἰς Ἐλευθερίαν

 

A theatrical monologue in Greek with English supertitles

 

6th July 25, 12.30 pm, at the Greek Community in Bristol

 

Three performances across the UK - Summer 2025

 
A woman enters the stage holding letters written long ago - the final words of young Cypriots sentenced to die during the 1955-1959 EOKA struggle for liberation. Yet these letters speak not of death, but of life. Of love for mothers, for children, for homeland. Of freedom - not as a symbol, but as something worth becoming.
 
Letters to Freedom is a poetic and moving theatrical monologue built on authentic farewell letters, testimonies and poems. As each letter is read, the woman -once a simple messenger- is transformed. On stage, memory becomes presence. Stillness becomes ritual. And through her, Freedom finds its voice.
 
Presented by the Cultural Section of the Cyprus High Commission in collaboration with the National Federation of Cypriots in the UK
 
Conceived, Curated & Directed by: Marios Theocharous
 
Space & Costumes: Thelma Kassoulidou
 
On Stage: Athena Savva

Καραγκιόζης στο Λονδίνο

Το Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου (16-18 Paddington St, Marylebone, London W1U 5AS) φιλοξενεί την Κυριακή 23 Ιουνίου, 1.00 - 3.00 μ.μ., παράσταση Καραγκιόζη με τίτλο «Καραγκιόζης και τα Aινίγματα της Βεζυροπούλας» του Θοδωρή Κωστιδάκη, ενός έμπειρου καλλιτέχνη και μέλους του Ελληνικού Συλλόγου Θεάτρου Σκιών.

Το έργο είναι μια παραδοσιακή κωμωδία κουκλοθεάτρου σκιών όπου όλοι οι τυπικοί χαρακτήρες του ελληνικού θεάτρου σκιών προσπαθούν να επιλύσουν τα αινίγματα που θέτει η κόρη του Βεζύρη για να ζητήσουν το χέρι της για γάμο. Ο Καραγκιόζης, όπως συνήθως, εμπλέκεται και μπερδεύει τα πάντα.

Μετά την παράσταση, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν στο εργαστήριο και να δημιουργήσουν από μία σκιά / μαριονέτα, που είναι ο κύριος χαρακτήρας του ελληνικού θέατρου σκιάς.

Τιμή εισόδου: 15 λίρες το άτομο (παιδιά ανω των 3 ετών και ενήλικες), 54 λίρες για οικογένειες 4 ατόμων. Παιδιά κάτω των 3 ετών είναι ευπρόσδεκτα, αλλά δεν θα λάβουν μέρος στο εργαστήρι. Εισητήρια στο 020 7487 5060 ή eventbrite.

Σύντομη Βιογραφία:

Ο Θοδωρής Κωστιδάκης διδάχθηκε την τέχνη του θεάτρου σκιών από τον πατέρα του, τον Τάκη Κωστιδάκη. Ο Θοδωρής είναι καραγκιοζοπαίκτης από το 1999 και έχει οργανώσει πολλά εργαστήρια και παραστάσεις σε σχολεία, πολιτιστικά κέντρα, μουσεία, φεστιβάλ, εθελοντικές οργανώσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το ΗΒ. Το 2012 ξεκίνησε τη δραστηριότητα "KaragioZEIS παντού!" μαζί με το εργαστήρι "Arts and Moods" και τη συνεργασία με καλλιτεχνικές ομάδες με αποτέλεσμα τη διοργάνωση εκδηλώσεων για τη τέχνη του θεάτρου σκιών - παραστάσεις, καλλιτεχνικές εκθέσεις, δημιουργικά εργαστήρια, εκπαιδευτικά προγράμματα, μουσικές βραδιές, εκδηλώσεις κλπ.

200 χρόνια θεατρική ιστορία

Η τελευταία σειρά των βρετανικών γραμματοσήμων είναι αφιερωμένη στην επέτειο 200 ετών από την ίδρυση του ιστορικού θεάτρου Old Vic του Λονδίνου, το οποίο άνοιξε τις πύλες του για πρώτη φορά τον Μάϊο του 1818.

Στο σανίδι του εν λόγω θεάτρου έχουν εμφανισθεί και αναδειχθεί οι μεγαλύτεροι Άγγλοι ηθοποιοί. Μερικοί από αυτούς απεικονίζονται στα οκτώ γραμματόσημα της σειράς.

Ο εκπρόσωπος των Βρετανικών Ταχυδρομείων Philip Parker, ανέφερε για το θέατρο που ενέπνευσε τη δημιουργία της σειράς αυτής: "The Old Vic is remarkable. So many of our finest actors have trodden its boards and it has been instrumental in shaping UK theatre." Ο Matthew Warchus, παλιός καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Old Vic δήλωσε: "We are delighted to be collaborating with Royal Mail on this special stamp edition."

Θεατρικό Εργαστήρι ΚΕΑ

Η Κυπριακή Εκπαιδευτική Αποστολή (ΚΕΑ), με τεράστια προσφορά στην Ομογένεια της Μεγάλης Βρετανίας, οργανώνει για άλλη μια σχολική χρονιά Θεατρικό Εργαστήρι για τα παιδιά των Παροικιακών Σχολείων.

Όλες οι σχετικές πληροφορίες βρίσκονται στην αφίσα της ανάρτησης. Η προσωπική μας εμπειρία είναι θετικότατη και συστήνουμε το εν λόγω Εργαστήρι ανεπιφύλακτα.

Οι Τρεις Αδελφές

...στο θέατρο Bolshoi Dramatic Theater της Αγίας Πετρούπολης

Λατρεύω το θέατρο και δεν χάνω ευκαιρία να παρακολουθήσω παραστάσεις, έτσι στο πρόσφατο ταξίδι μου στη Ρωσία επισκέφτηκα το Μεγάλο (Μπαλσόι) Δραματικό θέατρο της Αγίας Πετρούπολης, ένα από τα παλαιότερα και γνωστότερα θέατρα της Ρωσίας. Δυστυχώς δεν γνωρίζω παρά μόνο λίγες λέξεις στην ρώσικη γλώσσα, γι’ αυτόν το λόγο οι επιλογές μου ήταν περιορισμένες: μπορούσα να παρακολουθήσω μόνο κλασικά έργα, των οποίων την υπόθεση ήξερα πολύ καλά. Για καλή μου τύχη τις ημέρες που ήμουν στην Αγία Πετρούπολη έτυχε να παίζεται ένα από τα πλέον γνωστά και δημοφιλή έργα του Άντον Τσέχοφ, οι Τρείς Αδελφές. Και η καλή τύχη συνεχίστηκε: παιζόταν σε ένα από τα καλύτερα θέατρα του κόσμου, στο πασίγνωστο Μπαλσόι Δραματικό Θέατρο. Γι’ αυτούς που ενδεχομένως δεν γνωρίζουν, είναι το θέατρο που ίδρυσε ο Μαξίμ Γκόρκι, μαζί με τον ποιητή Αλεξάντερ Μπλοκ και την ηθοποιό Μαρία Αντρέγιεβνα, την σύζυγο του Γκόρκι.

Το θέατρο είναι γνωστό με τα αρχικά του BDT και από το 1920 στεγάζεται στην οδό Φοντάνκα, στο ίδιο κτήριο που από το 1860 στεγαζόταν το θέατρο Σούβοριν (από το όνομα ενός γνωστού δημοσιογράφου και εκδότη, φίλου του Άντον Τσέχοφ). Όπως μπορεί να κατανοήσει κανείς, η επίσκεψη σε αυτό το ιστορικό κτήριο είναι από μόνη της μια ξεχωριστή εμπειρία. Στον πρώτο όροφο φιλοξενείται μια έκθεση αφιερωμένη στις παραστάσεις του BDT από το 1920 έως και σήμερα. Εκεί αξίζει να δείτε τα κουστούμια και τις φωτογραφίες από παλαιότερες παραστάσεις καθώς και τις μακέτες των σκηνικών. Οι επιγραφές είναι όλες μόνο στην ρώσικη γλώσσα αλλά δεν θα δυσκολευτείτε να αναγνωρίσετε τα ονόματα των Γκόρκι, Γκόγκολ, Πούσκιν, Γκριμπογιέντοφ, Τσέχοφ αλλά και άλλων μη Ρώσων συγγραφέων όπως του Σαίξπηρ και του Ζαν Ανούιγ.

Όσον αφορά τις Τρεις Αδελφές του Τσέχοφ, το έργο μας μεταφέρει σε μια επαρχιακή πόλη της Ρωσίας όπου ζουν τέσσερα αδέλφια: ο Αντρέι, η Όλγα, η Μάσα και η Ιρίνα. Ο πατέρας τους που έχει πεθάνει υπήρξε στρατιωτικός και η οικογένεια μετακόμισε από την γενέτειρα πόλη τους, τη Μόσχα λόγω της επαγγελματικής καριέρας του πατέρα τους. Ο Αντρέι έχει σπουδάσει και επιθυμεί να γίνει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, είναι ερωτευμένος με μια κοπέλα, την Νατάσα. Η Όλγα, η μεγαλύτερη αδελφή, εργάζεται ως καθηγήτρια στο Γυμνάσιο της περιοχής. Η Μάσα είναι παντρεμένη με έναν δάσκαλο. Και η Ιρίνα, η μικρότερη της οικογένειας, δουλεύει στο τηλεγραφείο. Η πόλη όπου μένουν είναι μικρή χωρίς κανένα πολιτιστικό και κοινωνικό ενδιαφέρον και όλοι τους επιθυμούν την επιστροφή τους στη Μόσχα. Η μόνη τους διασκέδαση είναι οι επισκέψεις των στρατιωτικών, φίλων του πατέρα τους, το τσάι και η κουβεντούλα. Τα χρόνια περνάνε, ο Αντρέι παντρεύεται την αγαπημένη του Νατάσα, η οποία αποδεικνύεται μια μικρόψυχη μικροαστή. Η Όλγα καθηλώνεται στο Γυμνάσιο της κωμόπολης. Η Μάσα ερωτεύεται τον Βερσίνιν, έναν συνταγματάρχη παντρεμένο, δυστυχισμένο από τον γάμο του. Και η Ιρίνα αλλάζει δουλειές για καθαρά βιοποριστικούς λόγους και αποφασίζει τελικά να παντρευτεί έναν ευγενικό λοχαγό, όχι επειδή τον αγαπά αλλά ως μια διέξοδο στην ανιερή ζωή της. Ο Βερσίνιν παίρνει μετάθεση για άλλη πόλη. Ο ευγενικός λοχαγός σκοτώνεται σε μια μονομαχία με έναν αντίζηλο για τα μάτια της Ιρίνας. Ο Αντρέι χάνει όλη την περιουσία τους στα χαρτιά. Το όνειρο της Μόσχας παραμένει απατηλό, οι προσδοκίες δεν υλοποιούνται. Η Μόσχα, ως σύμβολο πλέον της αληθινής ζωής, της ευτυχίας στοιχειώνει τις ζωές τους. Το μέλλον τους είναι η ανιαρή και μίζερη ζωή τους στην επαρχιακή πόλη. Δεν περιμένουν τίποτα.

Ο ίδιος ο Τσέχοφ χαρακτήρισε το έργο του ως μπουφονική κωμωδία και πολλοί θίασοι επέλεξαν να ακολουθήσουν αυτήν τη γραμμή, να εκμεταλλευτούν και να αναδείξουν τα κωμικά στοιχεία της θέλησης των ηρώων. Ο σκηνοθέτης Βλαντιμίρ Πανκόφ όμως ακολούθησε έναν πιο κλασικό δρόμο, μας προσέφερε μια τσεχοφική τραγωδία αντάξια των αρχαίων ελληνικών. Είχε μια πρωτότυπη ιδέα να παίξει με τον χρόνο, έτσι λοιπόν στην σκηνή βλέπουμε τις τρεις αδελφές να ζούνε όλα τα τεκταινόμενα και παράλληλα τις ίδιες γυναίκες σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία να θυμούνται και να αναλογίζονται τα περασμένα. Με αυτόν τον τρόπο μας τονίζει την ματαιότητα του χρόνου που κυλάει σαν νερό, τις επιθυμίες που διαψεύστηκαν και που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να αναδειχθεί η πλέον παρομοιώδης φράση: «Στη Μόσχα, πάμε στη Μόσχα». Η Μόσχα δεν είναι μια πόλη απλά, δεν είναι μόνο μια πρωτεύουσα με θέατρα και διασκεδάσεις. Η Μόσχα μετατρέπεται σε πανάκεια όλων των δεινών των ηρώων που δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Δεύτερο ευρηματικό σκηνοθετικό κόλπο του Βλαντιμίρ Πανκόφ είναι το πάγωμα του χρόνου και των στιγμών: σε όλες τις δραματικές στιγμές (μονομαχία λοχαγού με αντίζηλο, φλερτ Μάσας και Βερσίνιν κλπ) οι ηθοποιοί κινούνται με ιδιαίτερα αργές κινήσεις, και στο τέλος έχουμε την αίσθηση της αργής κίνησης και του παγώματος του χρόνου. Σημαντικό ρόλο παίζει και η μουσική υπόκρουση, αφού στην σκηνή υπάρχει καθόλη την διάρκεια του έργου ορχήστρα με πνευστά και κρουστά που βοηθάει την πλοκή δίνοντας το τέμπο.

Η πρεμιέρα του έργου έγινε στο BDT στις 7 Μαρτίου 2017. Τα σκηνικά καθώς και τα κουστούμια είναι εξαιρετικά, μας μεταφέρουν πραγματικά στις αρχές του 20ου αιώνα. Αγγίζουμε στην κυριολεξία την μοναξιά και την ανία της ρώσικης στέπας, της γυναικείας ανυπαρξίας, των χαμένων προσδοκιών. Γινόμαστε ένα με τον Τσέχοφ, στο τέλος της τρίτης πράξης νιώθουμε τον σπαραγμό της Ιρίνας, την αδυναμία του Αντρέι, την εξομολόγηση της Μάσα, την σκληρή συνειδητοποίηση της πραγματικότητας από την Όλγα, την μεγαλύτερη αδελφή.

Και μετά από όλα αυτά, έρχομαι και ρωτάω κατά πόσον επηρεάζει η έλλειψη γνώσης της γλώσσας στο θέατρο; Σίγουρα αν ήξερα ρώσικα θα καταννούσα περισσότερο το κείμενο και τους διαλόγους. Αλλά, όταν έχουμε να κάνουμε με ένα τόσο κλασικό έργο που το έχουμε διαβάσει, το έχουμε δει άλλες τρεις φορές τουλάχιστον σε διάφορα θέατρα, που γνωρίζουμε τους συμβολισμούς του, τι νόημα έχει πλέον η κατανόηση της γλωσσας; Το θέατρο είναι πανανθρώπινο, οι αξίες της ζωής είναι ίδιες παντού, τα θέλω και οι απελπισίες του κάθε ανθρώπου δεν αλλάζουν. Και εμείς σαν την Μάσα ψάχνουμε τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Και εμείς σαν την Όλγα απελπιζόμαστε, σαν τον Αντρέι συμβιβαζόμαστε σε μια ζωή που δεν μας ταιριάζει. Και σαν την Ιρίνα, την μικρή Ιρίνα, την νεώτερη των αδελφών, ανακαλύπτουμε πόσο σκληρή μπορεί να μετατραπεί η ζωή και η μοίρα μας!

Εύη Ρούτουλα

Δωδεκάτη νύχτα στο Εθνικό Θέατρο

Όσα και αν γραφτούν για τον Σαίξπηρ δεν θα είναι ποτέ αρκετά. Ο μεγάλος βάρδος μας άφησε μια μεγάλη και ποικίλη κληρονομιά: ιστορικά έργα με ανεκτίμητες πληροφορίες -παρά τα μυθοπλαστικά στοιχεία τα έργα αυτά βρίθουν γεγονότων- όπως ο Ερρίκος ΣΤ’, ο Ριχάρδος Β’ κλπ., ρομαντικά σονέτα γεμάτα ποίηση, πασίγνωστα δράματα με κύριους πρωταγωνιστές τον έρωτα, τον πόλεμο, την απληστία, τα ανθρώπινα πάθη, όπως ο Άμλετ και ο Οθέλλος και τέλος μας άφησε τις υπέροχες κωμωδίες του, γεμάτες από αλεπάλληλες παρεξηγήσεις, φραστικά ευτράπελα και πονηρά, ενήλικα αστεία.

Μια από τις πιο γνωστές κωμωδίες του είναι και η Δωδεκάτη νύχτα. Η ονομασία του τίτλου μας προσδιορίζει τον χρόνο: βρισκόμαστε στην δωδεκάτη νύχτα, δηλαδή στην δωδέκατη ημέρα μετά τα Χριστούγεννα: την 6η Ιανουαρίου. Η επίσημη γιορτή των Χριστουγέννων τελειώνει και οι άνθρωποι ξαναγυρνούν στην καθημερινότητά τους. Την τελευταία λοιπόν εορταστική νύχτα ξεχνάνε όλες τις αναστολές τους, όλες τις απαγορεύσεις και γεύονται μια τελευταία νότα σκανδαλιάς!

Το έργο -όπως και άλλα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ- ξεκινά με ένα ναυάγιο. Το πλοίο που μεταφέρει την Βιόλα και τον Σεμπάστιαν, που είναι δίδυμα αδέλφια, ναυαγεί. Η Βιόλα βρίσκεται στις ακτές μιας μυθικής χώρας, της Ιλλυρίας, είναι πεπεισμένη ότι ο αδελφός της πνίγηκε στο ναυάγιο. Στην Ιλλυρία ζει ο δούκας Ορσίνο, ένας ευγενής νέος παράφορα ερωτευμένος με την Ολίβια. Η Βιόλα αποφασίζει να μεταμφιεστεί σε αγόρι προκειμένου να μπει στην δούλεψη του δούκα Ορσίνο, αποκτά καινούρια ταυτότητα και ονομάζεται Σεζάριο. Ο δούκας Ορσίνο εμπιστεύεται την Βιόλα-Σεζάριο και την στέλνει ως αντιπρόσωπό του στην Ολίβια για να κανονίσει το προξενειό! Η Ολίβια ερωτεύεται τον Σεζάριο, πιστεύοντας ότι είναι αγόρι. Η Βιόλα στο μεταξύ είναι ερωτευμένη με τον Ορσίνο. Ο σερ Άντριου πολιορκεί επίσης την Ολίβια, αφού έχει ενθαρρυνθεί από τον μονίμως μεθυσμένο θείο της Ολίβιας, τον σερ Τόμπυ. Ο αρχιυπηρέτης της Ολίβιας, ο αντιπαθής Μαλβόλιο φλερτάρει και αυτός την κυρά του. Τελικά εμφανίζεται και ο Σεμπάστιαν, ο οποίος έχει επιζήσει του ναυαγίου, χάρις στην ηρωική επέμβαση του πλοίαρχου Αντόνιο.

Όπως είναι φανερό, όλα αυτά τα πρόσωπα μπλέκονται μεταξύ τους σε μια κωμωδία ατελείωτων παρεξηγήσεων, κυρίως ερωτικών, όπως προαναφέραμε. Eίναι η δωδεκάτη νύχτα, η νύχτα όπου όλα επιτρἐπονται. Είναι η νύχτα της αλλαγής φύλων (η Βιόλα μετατρέπεται σε νεαρό Σεζάριο και την ερωτεύεται η Ολίβια), η εναλλαγή ρόλων (ο Μαλβόλιο από υπηρέτης προσπαθεί να γίνει αφέντης), της αλλαγής συντρόφων (τελικά η τάξη αποκαθίσταται αφού ο Σεμπάστιαν λαμβάνει τη θέση της Βιόλας ως εραστής της Ολίβιας), της συνειδητοποίησης του πραγματικού ερωτικού μας συντρόφου (ο Ορσίνο καταλαβαίνει τον έρωτα της Βιόλα και τον καλοδέχεται).

Ο Σαίξπηρ έγραψε την Δωδεκάτη νύχτα το 1601, η υπόθεση έχει εμπνευστεί από προηγούμενα έργα όπως την ιταλική κωμωδία «Οι απατημένοι», που γράφτηκε το 1537 και από μια ιστορία του Μπάρναμπι Ριτς, ονόματι «Απολλώνιος και Σίλα» του 1581. Ο βάρδος πάντα εμπνεόταν από παλαιότερες ιστορίες και από προγενέστερους συγγραφείς. Ούτως ή άλλως δεν υπάρχει παρθενογέννεση στην συγγραφή και στη δημιουργία.

Φέτος η κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας ξεκίνησε το ρεπερτόριό της με την Δωδεκάτη νύχτα του Σαίξπηρ, ως αφιέρωμα στον ελισαβετιανό δημιουργό. Η μετάφραση του έργου είναι του Νίκου Χατζόπουλου, η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά και στους κύριους ρόλους εμφανίζονται οι Γιώργος Χρυσοστόμου, Εύη Σαουλίδου, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Έμιλυ Κολιανδρή και πολλοί άλλοι.

Ακόμα με δυσαρεστεί η έλλειψη σκηνικών στο Εθνικό θέατρο. Αν και τα εκατοντάδες κόκκινα φαναράκια δημιούργησαν μια θεατρική ατμόσφαιρα. Καταννοώ ότι είναι δύσκολο να φτιάξει κάποιος σκηνικά για τις πεντάπρακτες κωμωδίες του Σαίξπηρ (η εναλλαγή ονειρεμένων σκηνικών θα ήταν δαπανηρή και επώδυνη!) αλλά παρ’ όλα αυτά εγώ ελπίζω, στο ανέβασμα ενός έργου με κανονικά σκηνικά και ακριβές παραγωγές.

Εύη Ρούτουλα

Μονόπρακτα

Κυκλοφόρησε νέο βιβλίο (Θεσσαλονίκη 2016, σσ. 144, ISBN: 978-618-81939-1-8), με γενικό τίτλο: «Μονόπρακτα». Το βιβλίο επιμελήθηκαν η Βασιλική Β. Παππά (συνεργάτις του ιστολογίου μας) και η Αγλαΐα Σ. Αρχοντά.

To βιβλίο είναι μια συλλογή με 8 μονόπρακτα, τα οποία έχουν κοινωνική θεματολογία (νεολαία, βία, μοναξιά, φιλία κ.ά).

Οι επί μέρους συγγραφείς και οι τίτλοι των έργων τους έχουν ως εξής:

-         Γλυκερία Κακκούρη, Ο Αδάμ και η Εύα στο σήμερα

-         Κώστας Κανάκας, Φωνές

-         Νάντια Κόλλια, Κάθε πέντε χρόνια

-         Σωτήριος Νικολαΐδης, Τί έχασε... η τέχνη

-         Σωτήριος Νικολαΐδης, Κάβα ’65

-         Κατερίνα Παπά, Το σήμερα που πονά

-         Βασιλική Β. Παππά, Κιρνάμενον μέλιτι

-         Δήμητρα Σαντά, Μέλισσα κι αν είσαι

Η συλλογή αυτή είναι πολύ ενδιαφέρουσα και σίγουρα αξίζει να προσεχθεί και να μελετηθεί!

Θεατρικό εργαστήρι

Το θεατρικό εργαστήρι των Ελληνικών Σχολείων της Ομογένειάς μας στο Λονδίνο συνεχίζεται και φέτος μετά από την περσινή του επιτυχία. Μέσα από παιχνίδια ομαδικότητας και φαντασίας τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τον πολιτισμό μας, εμπλουτίζουν το λεξιλόγιό τους, ασκούνται με ευχάριστο τρόπο στον προφορικό λόγο, μαθαίνουν να εκφράζονται πιο ελεύθερα στα Ελληνικά, αποκτώντας αυτοπεποίθηση και ικανότητες επικοινωνίας.

Τη διδασκαλία έχει αναλάβει και φέτος (όπως είχε και πέρσι) η εκπαιδευτικός της Κυπριακής Εκπαιδευτικής Αποστολής, εξαίρετη καλλιτέχνης και έμπειρη στη διδασκαλία θεατρικών σπουδών Έλενα Χατζηαυξέντη.

Μέρα / Ώρα: Κάθε Δευτέρα 17:00-18:30 για παιδιά 6-10 χρονών και 18:30-20:00 για παιδιά 11-18 χρονών. Τόπος: Ελληνική Κυπριακή Αδελφότητα, Brittania Road, North Finchley, London N12 9RU.

Ορέστεια

Η Ορέστεια είναι τριλογία από αρχαίες Ελληνικές τραγωδίες, γραμμένες από τον τραγικό ποιητή Αισχύλο. Παρουσιάζεται αυτός τον καιρό (29 Αυγούστου - 16 Οκτωβρίου 2015) στο Λονδίνο και συγκεκριμένα στο Shakespeare’s Globe (21 New Globe Walk, Bankside, London SE1 9DT).

A radical reinvention of the classic tale of justice and mercy.

Before setting out for the Trojan War, King Agamemnon sacrificed his daughter Iphigenia. Many years later, when Agamemnon returns to his palace, his adulterous Queen Clytemnestra takes her revenge by brutally murdering him and installing her lover on the throne. How will the gods judge Orestes, their estranged son, who must continue the endless cycle of revenge by murdering his mother?

Perfectly suited to the outdoor arena of the Globe, this innovative new adaptation is the original and ultimate tale of justice and mercy.

Adele Thomas (The Knight of the Burning Pestle) directs this thrilling three-act adaptation of the original epic trilogy, newly adapted for the Globe by Rory Mullarkey (winner of the prestigious George Devine Award for his play The Wolf from the Door at the Royal Court).

‘The Globe is surely perfectly suited to this epic discussion of justice and revenge’ (Financial Times).

Get close to the stage and the action with our standing tickets in the Yard.

‘The Oresteia is a huge, epic trilogy about how we live together, so it’s brilliant to be doing it in a huge, epic theatre right in the heart of a European capital city. Its stunning words present human beings in all their grim and beautiful and messy contradictions, so it’s hugely exciting to be staging it somewhere so public, where language feels so alive, and where the audience’s relationship with the performers feels so immediate and intimate’ – Rory Mullarkey, Playwright.

Δημήτρης Δημητριάδης: μαθήματα γραφής

Πρόσφατα πήγα σε μια διάλεξη που έδωσε ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας, Δημήτρης Δημητριάδης. Ομολογώ ότι το έργο του δεν μου είναι ιδιαίτερα γνωστό αλλά ξέρω ότι είναι από τους σημαντικότερους, σύγχρονους Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς. Επίσης ένας σοβαρός λόγος που με οδήγησε εκεί, είναι η πρόσφατη, προσωπική μου ενασχόληση με την θεατρική γραφή.

Η διάλεξη έλαβε χώρα στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων στην Κυψέλη και ήταν δωρεάν για το κοινό. Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από ανθρώπους όλων των ηλικιών, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι οι περισσότεροι εξ αυτών, κρατούσαν στα χέρια μπλοκ σημειώσεων και στιλό. Ήταν φανερό ότι περίμεναν να κρατήσουν σημειώσεις, να λάβουν ένα μερίδιο γνώσης. Η όλη εικόνα ήταν όμορφη, είναι παρήγορο και αισιόδοξο να βλέπεις τόσους συνανθρώπους σου να ενδιαφέρονται για την γραφή, για το θέατρο, για την τέχνη.

Ο ίδιος ο Δημήτρης Δημητριάδης είναι ένας ευπροσήγορος και συμπαθητικός άντρας. Μιλούσε ήρεμα, πολλές φορές επαναλάμβανε διατυπώνοντας δυνατά τις ιδέες του και πάνω από όλα, ήταν ένας άνθρωπος ανεπιτήδευτος, χωρίς στόμφο. Μας μίλησε για την διαδικασία συγγραφής ενός θεατρικού έργου: το πριν, το κατά την διάρκεια και το μετά. Το πριν είναι η σύλληψη της ιδέας μιας ιστορίας, συνήθως μέσα από βιωματικές εμπειρίες που μπλέκονται με την μυθοπλασία. Το κατά την διάρκεια είναι η έκδοση του έργου καθώς και η θεατρική παραγωγή του, το έργο φεύγει από τα χέρια του συγγραφέα του και μετακομίζει έστω προσωρινά στα χέρια του σκηνοθέτη του. Όσο για το μετά, ε, αυτό είναι παρελθόν, χαζεύεις το όμορφο εξώφυλλο του βιβλίου σου, έχεις ωραίες αναμνήσεις και επεξεργάζεσαι ήδη ένα καινούριο έργο.

Ποιος είναι όμως ο Δημήτρης Δημητριάδης; Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1944 και σπούδασε Νομική. Στην δεκαετία του 1960 πήγε με υποτροφία στις Βρυξέλλες και σπούδασε θέατρο και κινηματογράφο. Το πρώτο του θεατρικό έργο το έγραψε στα γαλλικά και ανέβηκε σε σκηνή στο Παρίσι. Ασχολήθηκε με την μετάφραση μυθιστορημάτων και πεζογραφίας, μετέφρασε Ζαν Ζενέ, Ονορέ Ντε Μπαλζάκ, Μολιέρο, Ζαν Πολ Σαρτρ, Μαργκερίτ Ντιράς, Σαίξπηρ, Τένεσι Ουίλιαμς, Σάμουελ Μπέκετ. Επίσης μετέφρασε αρχαίο δράμα στην νέα ελληνική.

Άρχισε να γράφει τα δικά του έργα από το 1978 και ύστερα, ασχολήθηκε με πεζογραφία και ποίηση αλλά τον κέρδισε το θέατρο. Έχει γράψει δεκάδες θεατρικά έργα που έχουν παιχτεί στην Ελλάδα αλλά και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου. Τα θεατρικά του έργα έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, στα πορτογαλικά, στα ισπανικά, στα γερμανικά, στα ιταλικά και στα ρουμανικά.

Θα τελειώσω με τα δικά του λόγια, είναι πολύ χαρακτηριστικά για οποιονδήποτε έχει γράψει: «Ό,τι γράφω το αφήνω στην τύχη. Στην ευτυχία ή στην δυστυχία της. Αφήνομαι, χωρίς πρστατευτικά τείχη, και αυτό έχει να κάνει με κάτι απειλητικό, γιατί προχωρώ χωρίς μίτο και κάπου με περιμένει ένας Μινώταυρος.»   

Εύη Ρούτουλα