Γιορτή των Ευρωπαϊκών Γλωσσών στο Λονδίνο

 
Στις 26 Σεπτεμβρίου τ.έ., με αφορμή την Ημέρα Ευρωπαϊκών Γλωσσών, η ελληνική γλώσσα και πολιτισμός είχαν την τιμητική τους στην καρδιά του Λονδίνου!
 

Το ελληνικό περίπτερο προσέλκυσε πλήθος κόσμου, σημειώνοντας τεράστια απήχηση σε μικρούς και μεγάλους μαθητές από όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίοι έδειξαν τεράστιο ενδιαφέρον να γνωρίσουν τη γλώσσα και την κουλτούρα μας.
 
Το Ελληνικό Σχολείο του Bristol βρέθηκε εκεί και μοιράστηκε όμορφες στιγμές, με τους εξαιρετικούς εκπαιδευτικούς και μαθητές του σχολείου.
 
Το Ελληνικό Γυμνάσιο-Λύκειο Λονδίνου, εκπαιδευτικοί και μαθητές, ήταν παρόντες στην εκδήλωση, αποδεικνύοντας τη δύναμη και τη συνοχή της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης.
 
Μια υπέροχη γιορτή γεμάτη χαμόγελα, μάθηση και περηφάνια για τη γλώσσα μας!

Ένα μπουκέτο παρηγοριάς

 
Το ποίημα «A Bunch of Consolation» («Ένα μπουκέτο παρηγοριάς») της Βρετανίδας ποιήτριας Maura Dooley συναντά τον ταξιδιώτη μέσα στα βαγόνια του Μετρό του Λονδίνου, στο πλαίσιο του γνωστού προγράμματος Poems on the Underground, που εδώ και δεκαετίες φέρνει την ποίηση μέσα στην καθημερινότητα εκατομμυρίων επιβατών. Το ποίημα προέρχεται από την ποιητική συλλογή Five Fifty-Five, που κυκλοφόρησε το 2023 από τις εκδόσεις Bloodaxe Books, και συμπεριλήφθηκε στη θερινή επιλογή ποιημάτων του 2026 για το London Underground και το London Overground. Έτσι, ανάμεσα στις στάσεις, στις μετακινήσεις και στους γρήγορους ρυθμούς της μεγαλούπολης, λίγοι στίχοι προσφέρουν στον επιβάτη μια απρόσμενη ευκαιρία για περισυλλογή.
 

Στο «A Bunch of Consolation», η Maura Dooley μιλά με απλότητα και τρυφερότητα για την απώλεια, τη μνήμη και εκείνους τους ανθρώπους που θεωρούμε πως θα βρίσκονται πάντοτε κοντά μας, μέχρι τη στιγμή που φεύγουν. Οι άνθρωποι αυτοί μάς έδειξαν τον δρόμο -όχι τον δικό τους, αλλά τον τρόπο να αναζητήσουμε τον δικό μας- και η απουσία τους μάς αφήνει αντιμέτωπους με όσα προλάβαμε ή δεν προλάβαμε να μάθουμε από αυτούς. Το ποίημα δεν επιχειρεί να εξαλείψει τη θλίψη· αναζητά μάλλον έναν τρόπο να σταθούμε μέσα σε αυτήν. Η αγάπη, η έκφραση των συναισθημάτων και η εσωτερική σταθερότητα προβάλλουν τελικά ως μικρές αλλά ουσιαστικές μορφές παρηγοριάς απέναντι στην αναπόφευκτη εμπειρία του αποχωρισμού.

Φωτογραφία: Δρ. Αιμιλία Μωραΐτη

Της Ελπίδας το ακρωνύμιο

 
Αυτή η πρόσκαιρη ευδαιμονία, είναι για την συντριπτική πλειονότητα του «Νέου Ισραήλ» το αποκλειστικό ζητούμενο.
 

Και αυτό έχει ως άμεση συνέπεια το να υπάρχει κατάρρευση και βύθισμα στην απελπισία, όταν κυκλώσουν τα πρώτα τρικυμισμένα κύματα του πόνου και της δοκιμασίας.
 
Για ποιόν ευεργέτη πόνο και για ποιόν Κύριο Καθηγητή να μιλήσει τότε κανείς;

Μα ο πανευμήχανος Κύριος πάντοτε βρίσκει τον τρόπο να θέσει Νου και να διδάξει!
 
Να σμιλεύσει ψυχές και να τις μαλακώσει! Και βρίσκει τρόπους τότε να προειδοποιήσει τις ψυχές πως έφτασε πλέον η ενδεκάτη ώρα που μπορεί να πολλαπλασιαστεί και να γίνει αιώνιο… Με ένα βιβλίο γραμμένο από ανθρώπους με χιλιοτρυπημένα από τις θεραπείες και τους ορούς χέρια. Με ένα ομίλημα από εκείνους που συμπορεύτηκαν με την ασθένεια την ανίατη, την δυσίατη, την γιατρεμένη. Σε μια σελίδα χαρτιού, σε μια διαδικτυακή όαση, σ’ έναν ραδιοφωνικό άμβωνα… Σε ένα δωμάτιο ψυχρό, στην διάρκεια μιας ΧηΜειοΘεραπείας…
 
Ω αυτά τα δωμάτια, αυτοί οι διάδρομοι- γειτονιές του Σταυρού  πόσες ψυχές έχουν λυτρώσει! Πόσο Φως βρίσκει κανείς εκεί!
 
Τόποι που αγιάστηκαν από δάκρυα και προσευχές!
 
Καρδιές που συνεχώς πλαταίνουν για να χωρούν όλο και περισσότερους…
 
Χάριν συντομίας πολλές φορές αυτές οι μέρες οι μεγάλες λέγονται από όσους πορεύονται μέρες Χ.Μ.Θ.
 
Ένα ιδιότυπο ακρωνύμιο (κάτι σαν ακρωνύμιο και αρκτικόλεξο) τόσο φοβιστικό και απευκτέο για άλλους που ίσως δημιουργήθηκε και χάριν εξορκισμού του κακού, της παλιοαρρώστιας που λέει ο λαός…
 
Δεν είναι το ακρωνύμιο αυτό που μοιάζει να φτιάχτηκε όχι μόνο χάριν συντομίας, μα σαν μυστικό πέρασμα ανώδυνης διαφυγής. Είναι και η σιωπή και η λησμονιά και ένα λευκό χαρτί να παραμένει άγραφο, γιατί δεν βαστά τις περισσότερες φορές ο πονεμένος που μένει πίσω να το συμπληρώσει με θύμησες και χαμόγελα που γίνονται δίστομες ρομφαίες, σαν η αγέραστη μνήμη τα βγάζει ξανά στην επιφάνεια μιας πένθιμης γαλήνης.
 
Εμείς ελέω Θεού σκεφτήκαμε πως ίσως στο τέλος αυτής της ωριαίας ραδιοσυμπόρευσής μας, από αυτά τα γράμματα θα δημιουργηθούν κάποια άλλα ακρωνύμια που θα γεννούν Ελπίδα και Φως και Χαρά αληθινή!
 
Χ. Μ. Θ …
Χριστός Μόνο Θαύμα,
Χριστός Μόνη Θεραπεία,
Χριστός Μαζί Θαρσείτε!
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

A Poem on the Freshers’ Fair

 
My good friend, Philhellene and Poet Richard Devereux, sent me a message and a new Poem.
 

His message:
 
Friday, a week ago, I drove up to the Downs about 10:00 am to go for a walk. Behind a high metal fence were several large marquees and a crowd of students queuing to enter the site. It was Freshers' Fair - to welcome the first-year students who have just arrived in Bristol.
 
I thought I would see if I could get in as I thought it would be interesting to talk the Greeks and the Poets. The attached poem tells what happened next.
 
I noticed the Skopians, a pleasant young man and woman, had a banner, white letters on red: MAKEDONIA. To gain their confidence, I told them how moved I had been as a boy by the Skopje earthquake, how I had visited Lake Doiran and looked over the border but our car hire insurance prevented us from going there. Then I lectured them on the terms of the Prespa Agreement. Their only defence was we have been calling it Makedonia since we were small children.
 
His Poem:
 
 
On Blagging My Way Into Freshers’ Fair, Aged 72
 
 
Stall Holders Only the sign says.
I lower my eyes and carry on walking
briskly past the girl manning the barrier –
“Greek Club”, I boom. I’m in.
 
In long marquees, Clubs and Societies
have set up stalls on trestle tables.
Just turned ten – Freshers’ Fair is now open
 
and I am
as if a boy playing ball on some forbidden lawn.
 
In the International tent,
about fifty clubs in national colours
offer nibbles of native foods,
flyers for coming events,
photos, posters, keyrings,
and most of all, connections.
 
No show from the Hellenic Society
but it could be kicking off when they do;
their neighbours – the Makedonia Society –
fly a flag without the ‘North’.
I lecture them on the Prespa Agreement;
they shrug and offer a pepper dip.
 
In the Performance marquee, no sign
of the Poetry Society. The Pantomime Club
suggest I try the Hobbies tent “behind you”.
 
Near the Scouts, Chess and the 20 Minute Club –
the Poetry Society stall. Unmanned, of course.
A metaphor of absence
 
that I complete with my presence
in this forbidden place.
There is nowhere poets cannot go.

Η ΕπΑνάσταση της Προσευχής

 
Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Πέτρου και Παύλου Bristol, στο πλαίσιο της σειράς διαδικτυακών συναντήσεων και μελέτης «Εκκλησία και Κοινωνία», διοργανώνει τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026, στις 7.00 μ.μ. ώρα Αγγλίας (9.00 μ.μ. ώρα Ελλάδος και Κύπρου), την πρώτη διαδικτυακή της συνάντηση για τη νέα κατηχητική χρονιά. Ομιλητής θα είναι ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Παπαθανασίου, Ιερέας της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα «Προσευχή - ως πράξη επαναστατική». Η συνάντηση είναι ανοικτή σε όλους και η συμμετοχή μπορεί να γίνει διαδικτυακά μέσω του συνδέσμου και των στοιχείων που αναγράφονται στη σχετική αφίσα.
 

Η προσευχή, μέσα στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, δεν αποτελεί απλώς μια ευσεβή συνήθεια ή μια στιγμιαία αναζήτηση παρηγοριάς, αλλά μια βαθιά πράξη σχέσεως και κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό. Υπό αυτή την έννοια μπορεί πράγματι να χαρακτηρισθεί «επαναστατική»: επειδή καλεί τον άνθρωπο να αντισταθεί στον θόρυβο, στην αυτάρκεια, στον εγωκεντρισμό και στην αδιάκοπη εξωστρέφεια της καθημερινότητας, στρέφοντας το βλέμμα προς το εσωτερικό του και προς τον Θεό. Η αληθινή προσευχή δεν απομακρύνει τον πιστό από τον κόσμο, αλλά μπορεί να μεταμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο τον αντικρίζει και ζει μέσα σ’ αυτόν· καλλιεργώντας μετάνοια, αγάπη, ελευθερία, ειρήνη και ευθύνη απέναντι στον συνάνθρωπο. Έτσι, η προσευχή γίνεται μια αθόρυβη αλλά ουσιαστική «επανάσταση» που αρχίζει από την ανθρώπινη καρδιά.