Μια άλλη ερμηνεία της ξενιτείας

 
Ἡ ξενιτεία δὲν εἶναι μόνο ἡ ἀναχώρηση ἀπὸ ἕναν τόπο· εἶναι κυρίως ἡ ἐσωτερικὴ μετακίνηση τῆς καρδιᾶς.
 

Εἶναι ἡ ἀπόφαση νὰ ἀπομακρυνθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ ὅ,τι τὸν κρατεῖ δεμένο μὲ τὰ πρόσκαιρα, γιὰ νὰ στραφεῖ ὁλόκληρος πρὸς τὸ αἰώνιο.
 
Ξενιτεία σημαίνει νὰ μάθεις νὰ ζεῖς μὲ ἀπλότητα, νὰ ἀποχωρίζεσαι χωρὶς πικρία, νὰ θυμᾶσαι χωρὶς προσκόλληση. Δὲν εἶναι φυγὴ ἀπὸ ἀγάπη, ἀλλὰ ἀναζήτηση βαθύτερης ἀγάπης· δὲν εἶναι ἄρνηση τοῦ κόσμου, ἀλλὰ ἐλευθερία ἀπὸ τὴν ἐξάρτηση τοῦ κόσμου.
 
Ὁ ξενιτευόμενος γίνεται ἔσωθεν ἥσυχος. Μαθαίνει νὰ σωπαίνει, νὰ ταπεινώνεται, νὰ ἐμπιστεύεται. Ἀφήνει τὴ βεβαιότητα τῶν ἀνθρωπίνων στηριγμάτων καὶ ἀκουμπᾶ στὴν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ.
 
Ἡ ξενιτεία, τελικά, εἶναι ἡ μυστικὴ πορεία τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ γνώριμο στὸ ἀληθινό· ἀπὸ τὸ θόρυβο στὴ σιωπή· ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό.
 

Κλίμαξ, Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου

 

Λόγος Γ’ Περὶ Ξενιτείας