Monday, 22 July 2013

Περὶ τοῦ Γέροντος Δαμασκηνοῦ τοῦ Κουτλουμουσιανοῦ

λίγα παραλειπόμενα

Ὀφείλω νὰ πῶ, μὲ  ὅλη  τὴν εἰλικρίνεια καὶ τὴ συγκίνηση ποὺ ἔλαβα, μελετώντας μὲ προσοχὴ τὸ ὄντως ἀξιοπρόσεχτο καὶ φωτεινὸ δοκίμιο τοῦ φιλοαθωνίτου ἐκπαιδευτικοῦ κ. Ἀντωνίου Ἐμμ. Στιβακτάκη [1], καὶ τὸ δικό μου λόγο γιὰ τὸν ἐνάρετο καὶ ἀσκητικὸ Γέροντα Δαμασκηνό.

Τὸν Γέροντα γνώρισα στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ 1990, καθ` ὑπόδειξη τοῦ σεβαστοῦ Γέροντος Μωυσῆ τοῦ Ἀγιορείτου, στοῦ ὀποίου τὴν εὐλαβικὴ καὶ ἡσυχαστικὴ Καλύβη «πάλιν καὶ πολλάκις» φιλοξενήθηκα.

Θυμᾶμαι λοιπόν σιμὰ στὸ Κυριακὸ, λίγο παραπέρα ἀπό τὸ ναύδριο τοῦ Κοιμητηρίου τῆς . Σκήτης μιὰ λιτὴ Καλύβη, ἀπέριττη καὶ  χωρὶς νὰ παρουσιάζει κάτι τὸ ἰδιαίτερο, ὅπως π.χ. ἀντίκρυ Καλύβη τοῦ Γ. Παϊσίου μὲ τὴν κοσμοσυρροή της, ἄλλες Καλύβες μὲ τοὺς κήπους τὶς «ἀναδενδράδες των», ὅπως θὰ ἔλεγε κι λησμονημένος σήμερα κορυφαῖος φιλοαθωνίτης Ἀλέξανδρος ΜωραϊτίδηςἮταν Καλύβη τῆς θείας τοῦ Κυρίου Ἀναλήψεως, στὴν ὁποία ἀσκεῖτο κατὰ πάντα προσηνὴς καὶ φιλομόναχος Γέροντας Δαμασκηνός.


Δὲν ἐπιθυμῶ ἐδῶ νὰ ἐπαναλάβω τὰ ὅσα ἔγραψε ἰκανὸς βιογράφος τοῦ Γέρονος, καὶ ὄχι μόνο, γιατὶ εἶναι τόσο θαυμάσια καὶ πληρέστατα, ποὺ δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἐπαναληφθοῦν τροποποιηθοῦν. Ὡστόσο στὴν παροῦσα μου θὰ προσπαθήσω νὰ πῶ αὐτὰ ποὺ ἔζησα ἐγὼ κατὰ τὴν ἐπίσκεψή μου στὸν Γέροντα, κάποιο πρωϊνὸ, πρῖν ἀπὸ εἴκοσι καὶ πλέον χρόνια...

Εἴχαμε τὴν ἐπιθυμία, ὡς Ἐκκλησιαστικὸ Συμβούλιο, νὰ προσφέρουμε στοὺς ἐνορίτες μας, ὡς εὐλογία, ἕνα κομποσχοίνι ἁγιορείτικο, ἐξηγώντας παράλληλα ὅτι δὲν εἶναι γιὰ νὰ τὸ ἔχουμε στὸ χέρι ὡς βραχιόλι, ἀλλὰ γιὰ νὰ προσευχόμαστε.

Ἐπισκεπτόμενος λοιπὸν  τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ τὴν φιλόξενο Καλύβη τοῦ Γ. Μωυσῆτὸν παρακάλεσα νὰ μοῦ ὑποδείξη κάποιον κομποσχοινᾶ, ἔτσι ὥστε νὰ λάβω τὸν ἀπαραίτητο  ἀριθμὸ τῶν κομποσχοινιῶν ποὺ χρειαζόμασταν. καλὸς ἀδελφὸς μοὺ σύστησε τὸν Γέροντα Δαμασκηνὸ, τὸν ὁποῖο καὶ ἐπισκέφθηκα στὴν Καλύβη του γιὰ τὴν παραγγελία.

Πρέπει νὰ ἦταν γύρω στὸ ἀπομεσήμερο ὅταν πῆγα καὶ μὲ δέχθηκε μὲ μιὰν ἁπλότητα καὶ καλωσύνη σὰν νὰ μὲ γνώριζε καιρό... Τὸ κελλὶ  λιτὸ καὶ  μὲ λίγα χρειαζούμενα. Σ᾿ ἕνα τραπέζι θυμᾶμαι καναδυὸ βιβλία -τὸ ἕνα ἦταν τὸ Γεροντικὸ τοῦ Σινᾶ- καὶ δίπλα σ᾿ αὐτὰ δυὸ κουλούρια σουσαμένια.

Ζήτησα ἀπό τὸν Γέροντα νὰ μοῦ ἑτοιμάσει τὰ κομποσχοίνια καὶ τὸν παρακἀλεσα νὰ συννενοηθεῖ μὲ τὸν Γ. Μωυσῆ, ὥστε νὰ μοῦ σταλοῦν στὸ νησί. Δὲν ἔδειξε κανένα ἀπόλύτως «ἐμπορικὸ» ἐνδιαφέρον, μήτε προκαταβολὲς καὶ ἄλλα στοιχεῖα. Ἀρκέστηκε σ᾿ αὐτὰ ποὺ τὸν παρακάλεσα  νὰ κάμει, κι ἐκεῖνος μὲ μιὰ φυσικότητα καὶ ἡρεμία δέχτηκε νὰ τὰ πράξει...

Αὐτὸ ποὺ μοῦ ἔκαμε ἐντύπωση ἦταν τὸ ἑξῆς: Δὲν σὲ κοίταζε ποτὲ στὰ μάτια. Εἶχε ἔνα χαμηλωμένο, ντροπαλὸ, θὰ ἔλεγα, βλέμμα ποὺ σὲ συγκινοῦσε, σὲ ἕλκυε. Ἦταν σὰν ἕνα παιδὶ μὲ ὅλη του τὴν ἀθωωότητα ἀποταμιευμένη στὴν ψυχή του. Θὰ μοὺ πεῖ κάποιος ἦταν καὶ τὸ κυρτωμένο τοῦ σώματός του, ἀλλὰ δὲν θὰ τὸ δεχθῶ. Ἐδῶ τὰ πράγματα ἦσαν διαφορετικά... Καὶ μάλιστα πιστεύω πὼς τὸ βλέμμα αὐτὸ τὸ χαμηλωμένο ἔκρυβε καὶ μιὰν ἄλλη ἀρετή. Τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς.

Φεύγοντας μοῦ πρόσφρε τὸ ἕνα ἀπό τὰ δύο κουλούρια ποὺ εἶχε. Δὲν τὸ πῆρα τότε, γιατὶ ἐγὼ ἔφευγα γιὰ τὸν κόσμο μὲ τὰ χίλια δυὸ ἀγαθά, ἐνῶ ἐκεῖνος θὰ τὸ ἐστερεῖτο στὸ μέρος ποὺ ζοῦσε. Κι ὅμως, σήμερα, ὕστερα ἀπό εἴκοσιτόσα χρόνια μετάνοιωσα ποὺ δὲν τὸ πῆρα ὡς εὐλογία ἑνὸς ὄντως καθαγιασμένου Γέροντα, ὅπως μετάνοιωσα ποὺ ὅταν ὁ Γ. Παῒσιος μοῦ ἔδωσε ἔνα μικρὸ φακουδάκι μπαταρίας τὸ ἀρνήθηκα γιατὶ πίστευα τότε, ὦ τῆς ἀνοησίας μου, ὅτι ἦταν περισσότερο χρήσιμο στὸν Γέροντα. Ὕστερα ἀπὸ τόσα χρόνια ζητῶ νὰ μὲ συγχωρέσουν...

Κλείνοντας αὐτὴ τὴ λιτὴ παρέμβαση, θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ στὸ σημείο ἐκεῖνο ποὺ ἀναφέρεται ὁ βιογράφος του ὅτι ὁ Γέροντας Δαμασκηνὸς «ποτὲ δὲν θέλησε νὰ βγεῖ στὸν κόσμο, ἀκόμη κι ὅταν χρειάστηκε γιατρό...».  Προσωπικὰ πιστεύω ὄτι ἔμπρακτα βίψνε τὸ Γεροντικὸ λόγιο: «Τὶ κάμνεις ἐδῶ μοναχέ; -Τὸν τόπον φυλάττω». Προκεχωρημένα φυλάκια ἀγωνιστῶν μοναχῶν κατὰ τοῦ μισοκάλου αὐτὲς οἰ ψυχές, ποὺ δυστυχῶς ἀραιώνουν πιά, μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἄσκηση κατάφερναν νὰ συνομιλοῦν μὲ τὸ Θεό κι ὄχι μόνο νὰ συνομιλοῦν, ἀλλὰ νὰ τὸν ἰκετεύουν ὑπὲρ πάντων ἡμῶν ποὺ καθεύδουμε, ἀγωνιοῦμε, πάσχουμε, καὶ τόσα ἄλλα...

Τὴν εὐχή Σας ἁγιοφόροι καὶ θεοφίλητοι Γέροντες νὰ ἔχουμε. Ἀμήν.

παπα-Κων. Ν. Καλλιανός, Σκόπελος



[1] Ἀτ. Ἐμ. Στιβακτάκης, Δαμασκηνὸς Κουτλουμουσιανός, Ἄγκυρα Ἐλπίδος, τευχ. 73 (Μάρτιος-Ἀπρίλιος 2013), σελ. 30-35.

No comments: