Σε ένα από τα λιμάνια Της

 
Γέννημα - θρέμμα των Θεραπειών, του Γιάννη και της Θωμαής, ο θείος Μόρφης. Εγγονός του Πολυχρόνη, αδελφός της θείας Ελένης, του θείου Κώτσου, του θείου Σταύρου  και ανηψιός της θείας τους, της Ευριδίκης ο Ευμόρφιος,  όπως ήταν το Βαπτιστικό του, που γιόρταζε στην γιορτή της Μεταμορφωσεως και τα τραταρίσματα ήταν νηστίσιμα, μαζί με την σύζυγό του Αθανασία και τα δυό τους παιδιά Νίτσα και Γιαννάκη είχαν στήσει το σπιτικό τους στο Τσαρσί, δίπλα  στο σπίτι του Μανδηλά.  Στο ισόγειο είχε το μεσιτικό του γραφείο, to  EMLAK BUROSU, όπου και προσκαλούσε συγγενείς,  φίλους και εκλεκτούς περαστικούς για έναν καφέ, στο πόδι, και σοχμπέτι (κουβεντούλα).
 

Υπέρ χαρισματικός ο θείος Μόρφης, η ψυχή της παρέας, όπως έλεγαν οι μεγάλοι, σαν τον Μάρτη που δεν λείπει από την Σαρακοστή, δεν έλειπε από καμιά συγκέντρωση και συνάξεις της ευρείας οικογένειας - το Πολυχρονέϊκο ήταν μεγάλο σόι, καθότι ο προπαππούς Πολυχρόνης γέννησε πέντε παιδιά, όλα αγόρια και αυτά με την σειρά τους γέννησαν δικά τους παιδιά. Από χορούς και διασκεδάσεις, πρώτος και καλύτερος στις χοροεσπερίδες, με τα βαλς και τα ταγκό, με ειδικότητα στις καντρίλιες  και στο <πολίτικο κασάπικο>. Κανταδόρος και πασίγνωστος για τα ανέκδοτά του όχι μόνο στα Ελληνικά αλλά και λίγο-πολύ, τσάτρα-πάτρα και κουτσά-στραβά, στις άλλες γλώσσες που κυκλοφορούσαν στην Πόλη. 
 
Φυσικά μέσα σε όλα προτεραιότητα του είχε την Εκκλησία. Πως να μην την είχε, Πολίτης  ήταν,  στα Θεραπειά ζούσε, όπως οι περισσότεροι Χαραλαμπόπουλοι (παλαιότερα το επίθετο τους ήταν Δαγρέ). Η Εκκλησία,  με τις ακολουθίες  και τα όλα της, ήταν ζυμωμένη με την ζωή μας και μέρος της,  στο αίμα μας, στο DNA μας, που λέμε σήμερα και αλλοίμονο! Οι γιορτές που διαδέχονται η μια την άλλη και που σταματημό δεν έχουν,  κατά κάποιο τρόπο καθοδηγούσαν το <κάθε μέρα μας>. Μαζί με το <Κίτσα, τι θα μαγειρέψεις σήμερα;> και <να έρθω για καφέ αύριο στις έντεκα;>, οι επισκέψεις για τα χρόνια πολλά και τα κεράσματα, οι χαρές, τα γεννητούρια, οι κηδείες και τα Τρισάγια, μέρος του ζην και του ευ ζην μας. Όλο το χρόνο. Με το που έφευγε το Δωδεκαήμερο σκεφτόμασταν τις Αποκριές με τον καλοχτενισμένο αφράτο χαλβά με κουκουνάρι, τα τουλουμπάκια και τα μπαμπαδάκια με το καϊμάκι από το Σαράϊ , άσε τους λουκουμάδες και τα μπακλαβαδάκια με σαμ-φιστίκια από το Ουτς Γιλντιζ στο Μπαλίκ Παζάρ (ψαραγορά του Πέρα)  και το Μπακλαχουράνι, τους Χαιρετισμούς και την Κυριακή της Ορθοδοξίας, που για μένα, Αναστήλωση σήμαινε ο περίπατος των Εικόνων στην αγκαλιά του ενός και του άλλου στην Εκκλησία και δεν χρειαζόμουν άλλες εξηγήσεις.
 
Λέμε για Εικόνες και κοιτάζω πάνω στο Παλιομοδίτικο ερμάρι, που από καιρό κατοικούν τα Εικονίσματά μου, παλιά και καινούργια, από την μια γιαγιά και από την άλλη, μικρές, μεγάλες, ασημένιες που χρειάζονται γυάλισμα και αυτές της σημερινής μόδας που δεν χρειάζονται, τον Αγιο Στυλιανό και φυσικά της Παναγίας και μια παμπάλαια από το 1871, της προγιαγιάς Λεμονιάς που έχει την Αγία Παρασκευή με την Αγία Βαρβάρα μαζί δίπλα-δίπλα.  Πρόσφατα προστέθηκαν  και δυό άλλες,  μουσαφίρησσες.
 
Του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου η μία, της Αγίας Παρασκευής η άλλη.  Σκούρο-γαλάζιος ο περίγυρος και όχι χρυσός. Ζωγραφισμένες ή  Αγιογραφημένες  όπως και να ονομάζεται η μαεστρία που ένα ανθρώπινο χέρι έβαλε για να τοποθετηθούν στο εικονοστάσι με τα δαντελένια κουρτινάκια και το καντηλάκι κάπου σε μιά συνοικία της Πόλης, ενός  Ιμβριώτικου νιόπαντρου ζευγαριού, μια φορά και έναν καιρό.  

Καθώς τα γυρίσματα του καιρού αλλάζουν τα δεδομένα, το ζεύγος των εικόνων έφυγε από τον χώρο του για να ακολουθήσει μια τροχιά που το έφερε σε άλλους κόσμους. Σαν το μικρό καράβι στο τραγουδάκι  το οποίο έκανε ένα μακρύ ταξίδι στην Μεσόγειο, οι δυό "Πολίτισσες" έκαναν και αυτές ένα μακρύ ταξίδι, αλλά με μεγάλο καράβι που σάλπαρε για μακριά, πιό μακριά από την Μεσόγειο, για ένα λιμάνι στην Νέα Ηπειρο.  Αραξε το πλοίο και με το πλαφ της άγκυρας που έριξε ο καπετάνιος,  οι με ευλάβεια τυλιγμένες, μέσα σε μιά βαλίτσα Εικόνες, σταμάτησαν για να ξαποστάσουν και σαν μετανάστες πλέον να παροικίσουν σε καινούργια χώματα.
 
Η παροικία βάσταξε χρόνια πολλά αλλά όπως φαίνεται δεν ήταν παντοτινή. Μερικούς μήνες πριν, πήραν την οδό της επιστροφής διασχίζοντας γή, θάλασσα και ουρανό με  προορισμό του δρόμου τα μισά, για να βρουν φιλοξενία για λίγο στο δικό μου, το δίχως δαντελωτό κουρτινάκι εικονοστάσι, πίσω από την δική μου καντηλίτσα. Ο Άγιος Ιωάννης κρατά Σταυρό όπως συχνά απεικονίζεται, η Αγία Παρασκευή, με Σταυρό στο ένα χέρι και στο άλλο ένα κλαδί ελιάς και όχι δισκάκι με μάτια.
 
Καλό είναι το μουσαφιρλίκη. Μια χαρά η θέση τους στα δικά μου εικονίσματα, αλλά καιρός επέστη και η περιπλάνηση τους με προσωρινές  άδειες παραμονής, έχει πλέον λήξει.
 
Ξεκίνησαν από εκεί που πρωί-βράδυ η Ανατολή ανταμώνεται με την Δύση για να ψιλο-κουβεντιάσουν και να πούν τα δικά τους, από εκεί όπου ο ήλιος,  φορώντας το πιο βαθύ του πορφυρό ένδυμα,  βασιλεύει με βασιλική μεγαλοπρέπεια στην ψυχή της Βασίλισσας των πόλεων, και σε ένα "εγγόνι" Της, θα καταλήξουν για μόνιμη πλέον εγκατάσταση. 
 
Στο βαθύ περβάζι ενός τοξωτού παραθυριού στην καρδιά της Αγγλίας, στην Εκκλησία της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας της πόλης Μιλτον Κηηνς,  η οποία υπάγεται, όπως όλες οι Ελληνορθόδοξες Κοινότητες στην Μεγάλη Βρετανία, στην Αρχιεπισκοπή Θυατείρων  (θυγατέρα της μητέρας Εκκλησίας),  θα εγκατασταθούν.  Το βλέμμα της Βλαχερνίτισσας, που εκεί έχει το Παρεκκλήσι Της, θα τις καλωσορίσει με παρηγορητικά σιωπηλά λόγια, πως  μακριά από  θάλασσες και τρικυμίες θα βρουν ζεστή αγκαλιά σε ένα από τα λιμάνια της Βασιλεύουσας. 
 
 <Όπου γης και πατρίς> και η θεία Παρασκευή με τα πιο γλυκά γαλανά μάτια του κόσμου και ο θείος  Γιάννης θα κοιτούν από τα ψηλά, πιο πέρα και από τα σύννεφα και θα βλέπουν πίσω από το παραθύρι τις εικόνες τους  που θα ζήσουν την δική τους Αναστήλωση  στην Επέτειο της  Αναστήλωσης. 
 
Την Κυριακή της Ορθοδοξίας γιόρταζε η μια από τις εξαδέλφες μου, η  Ευδοξία. Η άλλη μου εξαδέλφη, η Ρίτα, της χάρισε ένα λεύκωμα, Ο θείος ο Μόρφης που λέγαμε πιο πάνω, έγραφε και στιχάκια ανάλογα με την περίσταση. Εκεί στο Emlak Burosu στο τσαρσί των Θεραπειών, σκάρωσε ένα μοναδικό ποιηματάκι για να μείνει ανεξίτηλο στην πρώτη σελίδα του Λευκώματος που η Ρίτα αφιέρωσε στην κοινή  μας την εξαιρετική εξαδέλφη: 
 
Η πιο μεγάλη μας γιορτή
είναι η Ορθοδοξία
για αυτό ποτέ δεν ξεχνώ
καλή μου Ευδοξία            
 
Νίκη Beales
Της Ορθοδοξίας 2026
Μπάκινγκχαμ, Αγγλία