Ο κήπος με τα γλυπτά

Σε προχθεσινή επίσκεψή μου στο ονομαστό ιδιωτικό Σχολείο του Harrow (£30.000 δίδακτρα το χρόνο), στο οποίο φοίτησε ο Λόρδος Βύρωνας και 7 Άγγλοι Πρωθυπουργοί, μεταξύ αυτών και ο Ουΐστον Τσώρτσιλ, παρατήρησα ότι σε έναν από τους κήπους του πραγματοποιείται έκθεση με ωραία και πρωτότυπα γλυπτά.

Ο κήπος έχει ονομασθεί, προφανώς λόγω της έκθεσης αυτής, «Sculpture Garden».

Απ’ όσον γνωρίζω δεν έχει διαφημισθεί καθόλου, για τούτο και δεν είδα εκεί επισκέπτες, που να είχαν βρεθεί ειδικά εκεί για την έκθεση.

Δίπλα από τον κήπο υπάρχει ένα κτήριο του Σχολείου στην είσοδο του οποίου διάβασα την επιγραφή «Τμήμα Γλυπτών».

Απ’ αυτό συμπεραίνω πως τα εκτιθέμενα γλυπτά θα πρέπει να είναι έργα των μαθητών του Σχολείου.

Περὶ βιβλίων ὁ λόγος ἤ ἐγκωμιάζοντας…

Σκέ­φτη­κες στ᾿ ἀλήθεια πο­λὺ, μέ­χρι νὰ γρά­ψεις αὐ­τὰ ποὺ κα­τα­θέ­τεις στὴ συ­νέ­χεια; Για­τὶ ἔ­χεις καταλάβει πιὰ, ἀ­πό ἄλ­λες φορές, ὅ­τι ὁ λό­γος σου δὲν εἶ­ναι ἀ­ψὺς, ὅ­πως τὸ πα­λιὸ τὸ κρα­σὶ γιὰ νὰ ἑλ­κύ­ει· μή­τε ἔ­χεις ἰκανοὺς φί­λους-ἀ­να­γνῶ­στες νὰ σὲ προ­σέ­χουν. Ἔ­τσι γρά­φεις, μό­νο καὶ μό­νο γιὰ νὰ τα­λαι­πω­ρεῖς τὰ μο­λύ­βια σου, νὰ γε­μί­ζεις μὲ λέ­ξεις, λευ­κὲς σε­λί­δες χαρ­τιοῦ, σε­λί­δες πολ­λὲς ποὺ ὕ­στε­ρα τὶς τσα­λα­κώ­νεις, για­τὶ δὲ σοῦ ἄ­ρε­σαν καὶ ἄ­σπλα­χνα τὶς πε­τᾶς.

Σκέ­φτη­κες, λοι­πὸν, πο­λύ μέ­χρι νὰ γρά­ψεις αὐ­τὲς τὶς γραμ­μές. Για­τὶ δὲν ὑ­πῆρ­χε λό­γος νὰ πεῖς στὸν κό­σμο αὐ­τὰ ποὺ ἔ­νοι­ω­θες τό­τε, ὄ­ταν ζοῦ­σες, δη­λα­δή, στὴ Με­γά­λη τὴν Πο­λι­τεί­α, καὶ μο­νά­χα μέ­σα στὶς βι­βλι­ο­θῆ­κες καὶ στὶς ἀ­φτι­α­σί­δω­τες τὶς ἐκ­κλη­σι­ὲς ἀ­νά­σαι­νες ἐ­λεύ­θε­ρα. Στὶς βι­βλι­ο­θή­κες, αὐ­τὲς τὶς Τρά­πε­ζες τοῦ Πνεύ­μα­τος ποὺ δα­νεί­ζουν, προ­σφέ­ρουν, χα­ρί­ζουν, δί­χως νὰ πε­ρι­μέ­νουν τό­κους καὶ χρε­ω­λύ­σια, ἰ­κα­νὰ πο­σὰ γνώ­σε­ων καὶ Γνώ­σης καὶ στὶς ἐκ­κλη­σι­ἐς ὅ­που τα­μί­ευ­ες στιγ­μὲς ἰ­κα­νῆς προ­σευ­χῆς καὶ θε­ο­πει­θοῦς ἀ­να­βά­σε­ως, ποὺ σή­με­ρα χρη­σι­μο­ποι­εῖς ὡς ὑ­πό­λοι­πο πνευ­μα­τι­κοῦ λο­γα­ρια­σμοῦ. Ἐ­πει­δὴ γνω­ρί­ζεις πιὰ ὅ­τι ἡ προ­σφο­ρὰ τους, τόσο τῶν ἐκκλησιῶν, ὅσο καὶ τῶν βι­βλι­ο­θηκῶν εἶ­ναι περί­που ταυ­τό­ση­μες, ὅ­πως συμ­βαί­νει στὴν ἰ­ε­ρα­πο­στο­λὴ: ἀ­πό­δο­ση, δη­λα­δή, δί­χως νὰ πε­ρι­μέ­νεις καμμιὰν ἀν­τα­πό­δο­ση…

Ὡ­στό­σο μὲ τὰ χρό­νια ποὺ πέ­ρα­σαν, κά­τι λύ­γι­σε μέ­σα σου καὶ σὲ κα­τά­φε­ρε νὰ γρά­ψεις ἔ­να λι­τὸ, προ­σω­πι­κὸ εὐ­χα­ρι­στή­ριο... Γιὰ τὶ ἄλ­λο, γιὰ τὶς βι­βλι­ο­θῆ­κες,ἀσφαλῶς, ἀφοῦ στὶς ἐκκλησιὲς κάθε μέρα τὸ ἀποδεικνύεις…

Εἶ­χες πάν­τα τὸ πά­θος νὰ με­λε­τᾶς, ἰ­δι­αί­τε­ρα με­γά­λους ἕλ­λη­νες συγ­γρα­φεῖς, για­τὶ τοὺς ἔ­νοι­ω­θες πιὸ δι­κοὺς σου, κά­τι σὰ συγ­γε­νεῖς. Τοῦ­το, ἐ­πει­δὴ σὲ πεί­ρα­ζαν κάπως τὰ ξέ­να τὰ ὀ­νό­μα­τα, τὰ το­πω­νύ­μια, τὰ ἤ­θη καὶ τὰ ἔ­θι­μά τους, ὅλ᾿ αὐ­τὰ, λοι­πὸν, ποὺ στέ­γνω­ναν πο­λὺ τὴν ψυ­χὴ σου… Γι᾿ αὐ­τὸ καὶ ἀ­να­ζη­τοῦ­σες βι­βλι­ο­θῆ­κες νὰ σοῦ πα­ρέ­χουν ὕ­λη. Ἐ­πει­δὴ μέ­σα σ᾿ αὐτὲς ἔ­νοι­ω­θες τὴ σι­γου­ριὰ τῆς ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας, τὸ ἀ­νό­θευ­το τῆς φι­λί­ας, ἔ­στω κι ἄν ἡ ἄλ­λη ἡ πλευ­ρὰ, τοῦ συγ­γρα­φέ­α -ζων­τα­νοῦ ἤ κε­κοι­μη­μέ­νου- σι­ω­πᾶ καὶ ἐκ­φρά­ζε­ται μο­νά­χα μὲ τυ­πο­γρα­φι­κὰ στοι­χεῖ­α… Αὐ­τὸ δὲ σὲ πεί­ρα­ζε, ἀν­τί­θε­τα σοῦ χά­ρι­ζε τὴ δυ­να­τό­τη­τα νὰ δι­α­λέ­γε­σαι μα­ζὶ του, δί­χως ἐν­τά­σεις, ἀν­τε­κλί­σεις καὶ θυ­μό.

Μὲ τὸ χρό­νο, λοι­πόν, τὶς βρῆ­κες τὶς βι­βλι­ο­θῆ­κες ποὺ σὲ ἀ­νά­παυ­αν καὶ τὶς ἐ­πι­σκε­πτό­σουν, γιὰ νὰ ἡ­συ­χά­σει τὸ πνεῦ­μα σου νὰ τα­ξι­δἐ­ψει ἡ ψυ­χὴ σου, νὰ πά­ρει νέ­ο κου­ρά­γιο τὸ εἶ­ναι σου, ὥ­στε νὰ περ­πα­τή­σει, δί­χως πα­ρα­πα­τή­μα­τα καὶ τὴν ἄλ­λη μέ­ρα στοὺς πο­λύ­βου­ους καὶ ἄ­σπλα­χνους δρό­μους τῆς με­γά­λης πο­λι­τεί­ας...

Ὅ­μως αὐ­τὸ ποὺ σὲ πλή­γω­νε ἦ­ταν οἱ ἀρ­γί­ες, τ᾿ ἀ­πο­γέ­μα­τα τοῦ Σαβ­βά­του καὶ οἱ Κυ­ρια­κὲς, ὅ­ταν οἱ βι­βλι­ο­θῆ­κες ἦ­ταν κλει­στὲς κι ἐ­σὺ ἔ­νοι­ωθες ὅ­πως οἱ ἄ­στε­γοι, τρι­γυρ­νών­τας τού­τη τὴ φο­ρὰ στοὺς σχε­δὸν ἔ­ρη­μους δρό­μους τῆς Σό­λω­νος καὶ τῆς Ἀ­κα­δη­μί­ας, κοι­τών­τας μὲ σι­ω­πη­λὴ οἰ­κει­ό­τη­τα στὶς φω­τι­σμέ­νες προ­θῆ­κες τῶν βι­βλι­ο­πω­λεί­ων τὰ νέ­α βι­βλί­α ποὺ σὲ κοι­τοῦ­σαν μέσ᾿ ἀπ᾿ τὸ σκο­νι­σμέ­νο τὸ τζά­μι μὲ φι­λί­α καὶ κά­τι πά­σχι­ζαν νὰ σοῦ ποῦν γι᾿ αὐ­τὸ ποὺ κρα­τοῦ­σαν χω­νε­μέ­νο στὰ κλει­στὰ τους φύλ­λα, τὰ στο­λι­σμέ­να μὲ τυ­πο­γρα­φι­κὰ στοι­χεῖ­α, εἰ­κό­νες, σχέ­δια καὶ, κάποτε, θαυ­μά­σια πρω­το­γράμ­μα­τα. Τὰ κοι­τοῦ­σες μὲ τὶς ὧ­ρες καὶ πά­σχι­ζες, πρὶν ἀ­να­χω­ρή­σεις γιὰ τὴ μο­να­ξιὰ σου, ν᾿ ἀ­πο­κρυ­πτο­γρα­φή­σεις κά­ποι­ο λό­γο, μιὰ φρά­ση ἔ­στω, ὡς τεκμήριο φι­λί­ας καὶ στέ­ρε­ης ἀν­θρω­πιᾶς. Για­τὶ σοῦ χρει­α­ζό­ταν τό­σο πο­λὺ ἐ­κεί­νους τοὺς και­ροὺς…

Κι ἄν πά­λι δὲν κα­τόρ­θω­νες νὰ κα­τα­λά­βεις κά­τι, τό­τε προ­σπα­θοῦ­σες νὰ σι­γά­σεις τὴ στε­νο­χώ­ρια σου μὲ τὴν ὑ­πο­μο­νὴ, ὅ­τι θὰ ξη­μέ­ρω­νε ἡ μέ­ρα ποὺ θὰ μπο­ροῦ­σες νὰ μπεῖς στὸ βι­βλι­ο­πω­λεῖ­ο καὶ ν᾿ ἀγ­γί­ξεις μὲ τὰ χέ­ρια σου τὸ φρε­σκο­βγαλ­μέ­νο βι­βλί­ο, ποὺ ἀ­νά­δι­νε ἀ­κό­μα τὴ μυ­ρω­διὰ τοῦ τυ­πο­γρα­φεί­ου, κα­θὼς τὸ ἄ­νοι­γες… Καὶ γιὰ νὰ πεῖς ὅ­λη τὴν ἀ­λή­θεια, θὰ πρέ­πει νὰ κα­τε­βά­σεις ἀρ­κε­τὰ σκα­λο­πά­τια στὸ Χρό­νο καὶ νὰ σι­μώ­σεις τὴν παι­δι­κὴ ἡ­λι­κί­α, ὅ­ταν πά­νω στὸ γα­λα­ζο­πρά­σι­νο ξύ­λι­νο θρα­νί­ο τοῦ ξεχασμένου σήμερα Δημοτικοῦ Σχολείου τοῦ χωριοῦ σου, ἄ­νοι­γες γιὰ πρώ­τη φο­ρὰ τὸ Ἀ­να­γνω­στι­κὸ, γιὰ νὰ συλ­λα­βί­σεις τὰ γράμ­μα­τα ποὺ σοῦ χά­ρι­ζαν οἱ ζω­γρα­φι­σμέ­νες σε­λί­δες του, ἐ­νῶ πα­ράλ­λη­λα ἔ­φθα­νε μέ­σα σου ἐ­κεί­νη ἡ μυ­ρω­διὰ ἀ­πό χαρ­τὶ τυ­πω­μέ­νο καὶ με­λά­νι… Ἀ­πό τό­τε αὐ­τὴ σου ἡ σχέ­ση μὲ τὸ βι­βλί­ο ἔ­γι­νε σχέ­ση πά­θους, ποὺ ξε­κι­νοῦ­σε ἀπ᾿ τὴν πρώ­τη γνω­ρι­μί­α, μέ­σω ἐ­κεί­νης τῆς ἀ­νά­σας ποὺ ἄ­φη­νε μέ­σα σου τὸ τυ­πω­μέ­νο χαρ­τὶ τοῦ καλοστημένου Ἀ­να­γνω­στι­κοῦ τῆς πρώ­της τοῦ Δη­μο­τι­κοῦ.

Ἀρ­γό­τε­ρα πά­λι, για­τὶ κι αὐ­τὸ πρέ­πει νὰ τὸ πεῖς, μιὰ ἄλ­λη ἀ­νά­σα σὲ γο­ή­τευ­σε, ἀλ­λὰ πε­ρισ­σό­τε­ρο σὲ συγ­κι­νοῦ­σε. Κι ἦ­ταν αὐ­τὴ ἡ ἀ­νά­σα τῶν πα­λαι­ῶν βι­βλί­ων, τῶν σκο­νι­σμέ­νων βι­βλί­ων, στὰ ὁ­ποῖ­α εἶ­χαν στα­λά­ξει, ὅ­πως ἡ δρο­σιὰ πά­νω στὰ πρω­ϊ­νὰ τ᾿ ἄν­θη, τὰ δά­κρυ­ά τους ἤ καὶ τοὺς ἱ­δρῶ­τες τους οἱ πρὶν ἀ­πό σέ­να ἀ­να­γνῶ­στες. Πόσοι ἄραγε;

Τ᾿ ἀ­γα­πᾶς ἰ­δι­αἰ­τε­ρα αὐ­τὰ τὰ βι­βλί­α, για­τὶ ξέ­ρεις ὅ­τι λί­γοι θὰ τ` ἀ­να­ζη­τοῦν καὶ λι­γό­τε­ροι θὰ τὰ δι­α­βά­ζουν, ἀ­φοῦ οἰ συγ­γρα­φεῖς τους ὅ­λο κι ἀ­στο­χοῦν­ται. Μἀ­λι­στα, μὲ τὴν κα­θί­ζη­ση ποὺ ἔ­πα­θε ἡ γλώσ­σα μας, ποὺ τῆς πε­τσό­κο­ψαν τὰ στο­λί­δια τῶν λέ­ξε­ών της, τὰ πνεύ­μα­τα δη­λα­δή, ἀλ­λὰ καὶ τὴ βα­ρεί­α καὶ τὴν πε­ρι­σπω­μέ­νη, ὅλ᾿ αύ­τὰ τὰ βι­βλί­α, λοι­πόν, ἀ­πο­μέ­νουν ὡς ρά­κη ριχ­μέ­να σὲ μιὰ γω­νιὰ μέ­χρι νὰ πα­ρέλ­θει ὁ και­ρός τους. Στ᾿ ἀ­λή­θεια, ἔ­χουν και­ρὸ λή­ξε­ως τὰ βι­βλί­α; Καὶ μά­λι­στα τὰ βι­βλί­α ποὺ ση­κώ­νουν πά­νω τους ἔ­να ὄ­νο­μα τρα­νοῦ λο­γί­ου, ποὺ κρα­τοῦν στὰ σπλά­χνα τους λέ­ξεις μὲ πε­ρι­ε­χό­με­νο, λέ­ξεις ποὺ στά­ζουν αἷ­μα, ποὺ φα­νε­ρώ­νουν πολ­λα­πλά­σιο ἀ­γώ­να ἀπ᾿ αὐ­τὸν ποὺ ζοῦ­με, τὸν ση­με­ρι­νὸ; Προ­σπα­θεῖς νὰ τὰ κα­τα­λά­βεις ὅλ᾿ αὐ­τὰ, νὰ τὰ ἑρ­μη­νεύ­σεις, ἀλ­λὰ δὲν μπο­ρεῖς, για­τὶ οἱ δυ­νά­μεις σου εἶ­ναι λει­ψὲς, ὤ­στε ν᾿ ἀ­να­με­τρη­θεῖς μὲ τοὺς γί­γαν­τες αὐ­τοὺς τοῦ πνεύ­μα­τος καὶ τῆς γρα­φῆς. Ἔ­τσι σι­ω­πᾶς καὶ προ­σεύ­χε­σαι γιὰ τὶς ψυ­χὲς ὅ­λων αὐ­τῶν ποὺ τὰ γρα­πτὰ τους, ὡς ἄλ­λα λεί­ψα­να, χρόνο μὲ τὸ χρό­νο ὅ­λο καὶ χλω­μιάζουν καὶ πε­ρι­μέ­νουν μιὰν ἄλ­λη ἀ­νά­στα­ση… Ἕ­να ἄγ­γιγ­μα, ἔ­να φυλ­λο­μέ­τρη­μα, μιὰν ἀ­νά­γνω­ση. Για­τὶ, ὅ­πως ὄ­λοι οἱ θνη­τοὶ, τὸ ἀ­ξί­ζουν….

π. Κων. Ν. Καλ­λια­νός

Tέχνη στο Μοναστήρι του Έσσεξ [Β΄]

Οι Τραπεζαρίες

Είχαμε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε πρόσφατα το πρώτο μέρος του θέματος «Τέχνη στο Μοναστήρι του Έσσεξ».

Μιλάμε βέβαια για την Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου στην περιοχή Έσσεξ της Ανατολικής Αγγλίας.

Κατά την πρόσφατη επίσκεψή μας θαυμάσαμε για άλλη μια φορά τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες που έχουν ιστορηθεί στις δύο μεγάλες τραπεζαρίες της Μονής.

Τις παλαιότερες είχε επιμεληθεί ο κτήτορας της Μονής μακ. Αρχιμ. Σωφρόνιος.

Τις νεώτερες επιμελήθηκαν σύγχρονοι αγιογράφοι.

Περιοδικό «Πλανόδιον»

Κυκλοφόρησε πρόσφατα (Ιούνιος 2011) το τεύχος 50 του έγκριτου περιοδικού, με την ευφάνταστη ονομασία «Πλανόδιον». Το τεύχος αυτό είναι αφιερωμένο στο αμερικανικό μικρό διήγημα.

Τὸ τεῦ­χος σχε­δι­ά­στη­κε ἀ­πὸ τὸν Γιά­ννη Πα­τί­λη, τὴν Ἡ­ρὼ Νι­κο­πού­λου καὶ τὸν Βα­σί­λη Μα­νου­σά­κη, λο­γο­τέ­χνη καὶ με­τα­φρα­στή, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἀ­νέ­λα­βε τὴν ἐ­πι­λο­γὴ τῶν κει­μέ­νων καὶ τὸν συν­το­νι­σμὸ τῶν με­τα­φρα­στῶν. Ἤ­δη ἀ­πὸ τὸν Ὀ­κτώ­βριο τοῦ 2009 τὸ πε­ρι­ο­δι­κὸ εἶ­χε ξε­κι­νή­σει ἕ­να πρό­γραμ­μα κα­τα­γρα­φῆς, με­λέ­της, ἀν­θο­λό­γη­σης καὶ με­τά­φρα­σης ἑ­νὸς πε­ζο­γρα­φι­κοῦ ὑ­πο-εί­δους, τοῦ μι­κροῦ δι­η­γή­μα­τος, ποὺ ἐ­δῶ καὶ δύ­ο δε­κα­ε­τί­ες πε­ρί­που τεί­νει νὰ αὐ­το­νο­μη­θεῖ στὸν παγ­κό­σμιο λο­γο­τε­χνι­κὸ χῶ­ρο καὶ γιὰ τὸ ὁ­ποῖ­ο ἔ­χει προ­τα­θεῖ πλη­θώ­ρα ὀ­νο­μα­σι­ῶν, ὅ­λες τους δη­λω­τι­κὲς τῆς σμι­κρό­τη­τάς του. Τὸ πε­ρι­ο­δι­κὸ «Πλα­νό­διον» ἀ­πέ­ναν­τι σὲ ὅ­λες αὐ­τὲς τὶς ὀ­νο­μα­σί­ες μι­κρο­ϊ­στο­ρι­ῶν πρό­τει­νε τὸν ὅ­ρο «Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι», καὶ τὴν Ἄ­νοι­ξη τοῦ 2010 ἐγ­και­νί­α­σε, μὲ τὸ ὄ­νο­μα αὐ­τό, ἕ­ναν μο­να­δι­κὸ στὰ γράμ­μα­τά μας λο­γο­τε­χνι­κὸ ἱ­στο­χῶ­ρο ἀ­φι­ε­ρω­μέ­νο ἀ­πο­κλει­στι­κὰ στὸ συγ­κε­κρι­μέ­νο εἶ­δος, ὅ­που ὁ ἀ­να­γνώ­στης θὰ βρεῖ πλού­σιο ὑ­λι­κὸ ἀ­πὸ δέ­κα γλῶσ­σες, μα­ζὶ μὲ πρω­τό­τυ­πες δη­μο­σι­εύ­σεις, ἀν­θο­λο­γή­σεις, εἰ­δι­κὰ ἀ­φι­ε­ρώ­μα­τα, συ­νεν­τεύ­ξεις αλλά και θεωρητικά κείμενα για το είδος, και επιπλέον βιντεοσκοπημένες αναγνώσεις διηγημάτων από τους ίδιους τους συγγραφείς τους, αλλά και μερικές πολύ εντυπωσιακές δραματοποιήσεις κάποιων ιστοριών.

Τὸ τεῦ­χος ποὺ κυ­κλο­φο­ρεῖ ἑ­στιά­ζει στὸ ἀ­με­ρι­κα­νι­κὸ μι­κρὸ δι­ή­γη­μα, γνω­στὸ ὡς f­l­a­sh f­i­c­t­i­on, τὸ ὁ­ποῖ­ο ἀ­πὸ τὶς ἀρ­χὲς τῆς δε­κα­ε­τί­ας τοῦ ’­90 γνώ­ρι­σε με­γά­λη ἐ­πι­τυ­χί­α στὸν ἀγ­γλό­φω­νο κό­σμο καὶ παγ­κό­σμια ἀ­να­γνώ­ρι­ση καὶ ἐ­πιρ­ρο­ή. Στὸ τεῦ­χος πα­ρου­σι­ά­ζον­ται 43 τέ­τοι­α μι­κρὰ δι­η­γή­μα­τα στα­χυ­ο­λο­γη­μέ­να ἀ­πὸ τὶς πέν­τε κα­λύ­τε­ρες ἀ­με­ρι­κα­νι­κὲς ἀν­θο­λο­γί­ες τοῦ εἴ­δους ποὺ κυ­κλο­φο­ροῦν. Με­τα­ξὺ τῶν ἀ­με­ρι­κα­νῶν συγ­γρα­φέ­ων ποὺ με­τα­φρά­ζον­ται πε­ρι­έ­χον­ται καὶ με­ρι­κὰ ἀ­πὸ τὰ ἀ­ξι­ο­λο­γό­τε­ρα ὀ­νό­μα­τα τῆς ἀ­με­ρι­κα­νι­κῆς λο­γο­τε­χνί­ας, ὅ­πως οἱ Ρέ­ι Μπράν­τμπε­ρι, Τὸμ Χα­ζού­κα, Λάν­γκστον Χι­ούζ, Τζό­ις Κά­ρολ Ὄ­ουτς, Σὰμ Σέ­παρντ, Τζὸν Ἀπ­ντά­ικ, Τέ­νε­σι Οὐ­ί­λιαμς, Τομ­πά­ι­ας Γούλφ. Τὴν ἀν­θο­λο­γί­α τοῦ ἀ­με­ρι­κα­νι­κοῦ δι­η­γή­μα­τος τὸ «Πλα­νό­διον» θὰ συμ­πλη­ρώ­σει μὲ τὸ ἑ­πό­με­νο τεῦ­χος του, ἀ­φι­ε­ρω­μέ­νο αὐ­τὴ τὴ φο­ρὰ στὸ ἑλ­λη­νι­κὸ μπον­ζά­ι.

Όσον αφορά την πα­ρου­σί­α τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ποί­η­σης στὸ πα­ρὸν τεῦ­χος, ξε­κι­νᾶ μὲ δώ­δε­κα ἀ­νέκ­δο­τα ποι­ή­μα­τα ἀ­πὸ τὴν τε­λευ­ταί­α με­τα­θα­νά­τια συλ­λο­γὴ τοῦ Γιά­ννη Βαρ­βέ­ρη, ποὺ τώ­ρα πιὰ δη­μο­σι­εύ­ον­ται εἰς μνή­μην του. Πα­ρου­σι­ά­ζον­ται ἐ­πί­σης και­νούρ­για ἀ­νέκ­δο­τα ποι­ή­μα­τα τῆς Τα­σού­λας Κα­ρα­γε­ωρ­γί­ου, τῆς Ἀ­να­στα­σί­ας Ἀν­τύ­πα, τοῦ Ἀν­τώ­νη Πε­ραν­τω­νά­κη καὶ τῶν νέ­ων ποι­η­τῶν Ἄν­νας Ἀ­φεν­του­λί­δου, Βαγ­γέ­λη Πε­τα­λᾶ καὶ Ἑ­λέ­νης Σι­γα­λοῦ.

Στὸ τε­λευ­ταῖ­ο τμῆ­μα τοῦ τεύ­χους δε­σπό­ζουν, ὅ­πως πάν­τα, τὰ δο­κι­μια­κά, σχο­λι­ο­γρα­φι­κὰ καὶ βι­βλι­ο­κρι­τι­κὰ κεί­με­να τῶν τα­κτι­κῶν συ­νερ­γα­τῶν τοῦ πε­ρι­ο­δικοῦ, πα­ρου­σι­α­σμέ­να πολ­λὰ ἐξ αὐ­τῶν στὶς μό­νι­μες προ­σω­πι­κές τους στῆ­λες. Πα­ρου­σι­ά­ζε­ται τὸ δο­κί­μιο τῆς Στέλ­λας Νι­κο­λού­δη «Φτι­ά­χνον­τας τὸ σῶ­μα τῆς Ἀ­νά­στα­σης», ἕ­νας αὐ­το­βι­ο­γρα­φι­κὸς στο­χα­σμὸς γιὰ τὴν ἐ­σω­τε­ρι­κὴ ἀ­να­γέν­νη­ση τοῦ ἀν­θρώ­που μέ­σα στὴ ζω­ὴ καὶ τὴ γλώσ­σα. Ἀ­κο­λου­θοῦν μὲ τὰ κεί­με­νά τους οἱ τα­κτι­κοὶ συ­νερ­γά­τες τοῦ πε­ρι­ο­δι­κοῦ: Γι­ῶρ­γος Ἀ­ρά­γης, Κων­σταν­τῖ­νος Που­λῆς, Γι­ῶρ­γος Βαρ­θα­λί­της, Χρῖ­στος Ρου­με­λι­ω­τά­κης, Κώ­στας Κου­τσου­ρέ­λης, Ἀν­τώ­νης Ζέρ­βας, Ἄγ­γε­λος Κα­λο­γε­ρό­που­λος, Γι­ῶρ­γος Ζε­βε­λά­κης, Τα­σού­λα Κα­ρα­γε­ωρ­γί­ου, Ν.Δ. Τριαν­τα­φυλ­λό­που­λος, Φώ­της Τερ­ζά­κης.

Πηγή: Μπονζάι

Η πραγματική Ελλάδα του σήμερα

Μέσα από το παρακάτω βίντεο βλέπουμε όχι μόνο 77 καλλιτέχνες, όχι μόνο 40 διαφορετικά σημεία της Αττικής, ούτε μονάχα ένα αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας. Κυρίως βλέπουμε την ψυχή της Ελλάδας! Βλέπουμε (και ακούμε) την τέχνη, τη μουσική και τον υπέροχο λόγο του τόπου μας! Η ματιά και η καρδιά ταξιδεύουν. Ιδιαίτερα ημών των αποδήμων.

Αυτό το βίντεο χαρακτηρίστηκε «εναλλακτικό», και έλαβε τον επίσημο τίτλο: «Παίζουμε Οικολογικά -- Ζούμε Λογικά -- Ενεργούμε Ομαδικά»! Η σημασία και η εμβέλειά του όμως ξεπέρασαν σύνορα, όρια και τίτλους. Μακάρι σε όλες μας τις εκφάνσεις να είμασταν το ίδιο συλλογικοί και συγκλίνοντες προς τον άλλον...

Τέχνη στο ψαρεστιατόριο

Στο ψαρεστιατόριο (Fish and Chips Shop) του φίλου μας του Ανδρέα στο Βόρειο Λονδίνο ένας τοίχος είναι αφιερωμένος σε ζωγραφιές. Είναι ζωγραφιές μαθητών από ένα τοπικό σχολείο.

Οι μαθητές και μαθήτριες στο διάλειμμά τους, ή μετά τη λήξη των μαθημάτων, επισκέπτονται το ψαρεστιατόριο, με τις νόστιμες παραδοσιακές αγγλικές λιχουδιές (ψάρι και τηγανιτές πατάτες), καταθέτουν τη ζωγραφιά τους και λαμβάνουν ως αντίδωρο λίγα πατατάκια, ή κάποια άλλη λιχουδιά.

Η καλή καρδιά του Ανδρέα, και βέβαια και ο τοίχος του καταστήματός του, χωρούν τις παιδικές καλλιτεχνικές εμπνεύσεις και δημιουργίες. Από το περίσσευμα της αγάπης του δε, ανταποδίδει -με το γνήσιο πνεύμα της ελληνικής φιλοξενίας- σε είδος.

Τέτοια είναι η προσφορά των Ελλήνων Ομογενών σ’ αυτή την πολυπολιτισμική και πολυθρησκευτική πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιώνος. Ως Απόδημος Ελληνισμός είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτήν και άλλες ανάλογες ευγενικές συμπεριφορές συμπατριωτών μας. Είθε ο Μεγάλος Θεός μας να τους έχει πάντα καλά!

Ο γύφτος κι ο γιατρός

Ένας γύφτος αγοράζει οικόπεδο δίπλα από το σπίτι ενός γιατρού. Φωνάζει λοιπόν ένα μηχανικό και τον βάζει να του κτίσει ένα ίδιο ακριβώς σπίτι. Όταν τελείωσε το σπίτι του ο γύφτος βγαίνει στο μπαλκόνι και φωνάζει το γιατρό.
- Γιατρέ, γιατρέ!
- Τι συμβαίνει; του λέει ο γιατρός.
- Να, του λέει ο γύφτος, εσύ μπορεί να μην με χωνεύεις αλλά εγώ είμαι ίδιος με σένα γιατί έχουμε το ίδιο σπίτι!

- Αποκλείεται, του λέει ο γιατρός, γιατί δεν έχουμε τα ίδια έπιπλα...
Σκυλιάζει ο γύφτος παραγγέλνει τα ίδια ακριβώς έπιπλα με του γιατρού και ξαναβγαίνει στο μπαλκόνι.
- Γιατρέ, γιατρέ! Ιδιο σπίτι έχουμε ίδια έπιπλα είμαι ίδιος με σένα.
- Τι λες, του λέει ο γιατρός, έχουμε το ίδιο αυτοκίνητο; Και του δείχνει μια πολυτελή Mercedes που είχε στο γκαράζ.
Σκυλιάζει ο γύφτος βάζει γραμμάτια παίρνει δάνεια και αγοράζει μια ακριβώς ίδια Mercedes και βγαίνει πάλι στο μπαλκόνι.
- Γιατρέ, γιατρέ!
- Τι θες πάλι; του λέει ο γιατρός.
- Είμαι ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ από σένα!
- Γιατί; του λέει ο γιατρός.
- Έχουμε ίδιο σπίτι ίδια έπιπλα και ίδιο αυτοκίνητο, συμφωνείς;
- Συμφωνώ αλλά από πού και ως πού είσαι καλύτερος από μένα; του λέει ο γιατρός.
- Γιατί εγώ έχω γείτονα γιατρό ενώ εσύ έχεις γείτονα ΓΥΦΤΟ!!!