The talk at the Pan-Orthodox Vespers

 

Romanian Orthodox Church, Bristol, Sunday of Orthodoxy, 1 March 2026

 

Firstly, I would like to thank Father Ioan for hosting this evening and for your warm welcome, and that of your parish.  I would also like to thank Father Anastasios for organising this important annual event in the calendar of our local parishes, this Pan-Orthodox vespers.

Today, on the first Sunday of Great Lent, the Sunday of Orthodoxy, we commemorate the restoration of icons to their proper place in the 9^th Century, known as the Triumph of Orthodoxy. This followed the second phase of the iconoclast (literally, icon smashing) controversy.

Most importantly in the affirmation of icons, they are a witness to the Incarnation.  As Saint John of Damascus says:

When God is seen in the flesh conversing with men, I make an image of God whom I see. I do not worship matter; I worship the Creator of matter who became matter for my sake.[i]

The Kontakion of today’s feast affirms the Incarnation:

The uncircumscribed Word of the Father became circumscribed, taking flesh from thee, O Mother of God[ii]

 but also expresses how we live our faith:

This salvation we confess in deed and word, and we depict in the holy icons.[iii]

In our Orthodox worship, what we see and what we hear is one, it affirms the same faith.  Most importantly, it is also to be lived out in thought, word and deed.

Our worship is an icon of the Kingdom of Heaven, as affirmed in the opening blessing of the Divine Liturgy: Blessed is the Kingdom of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, both now and ever and unto the ages of ages.

What kind of Kingdom is this?
Christ, when asked by Pilate if he was King of the Jews, responded:

My kingdom is not of this world. If My kingdom were of this world, My servants would fight.[iv]

Christ’s Kingdom is not of this world. As in the time of Christ, so today, it can be a temptation to fight for our earthly kingdoms with their desire for domination and earthly power, rather than to recognise our true homeland, the Kingdom of Heaven. 

The Triumph of Orthodoxy, is not in earthly battles, our victory is in the Cross of Christ: a weapon of peace and unconquerable ensign of victory.[v]

Following the opening blessing of the Divine Liturgy we pray: in peace.  In peace, let us pray to the Lord.  We are to pray in peace.  We are to be at peace within ourselves, at peace with all people as far as it depends on us, at peace with the created world.

We then pray: for the peace from on high and for the salvation of our souls. This is the same peace, Christ’s peace, the peace which is Christ, who is our salvation.

It is only having prayed for inner peace, the peace of God, which surpasses all understanding[vi], that we pray the very bold prayer: for the peace of the whole world, the welfare of the Holy Churches of God and the union of all.  The peace in our own hearts is starting point, as Saint Seraphim of Sarov famously said: acquire a peaceful spirit, and then thousands of others around you will be saved.[vii]

Before we confess our faith, in the words of the Nicene Creed, the priest blesses us: Peace be with you all. This is the blessing of Christ, who is our peace.  We then pray: Let us love one another. Our faith comes alive through mutual love: that with one mind we may confess Father Son and Holy Spirit, one in essence and undivided.  We are created in the image of God. As icons of God, we are created to love one another in the image of God the Trinity: Father, Son and Holy Spirit.

And we come to the Eucharistic meal, to share in the common cup: In the fear of God, with faith and love.

This is our witness to the world, which Christ prays for all believers: That they all may be one, as You, Father, are in Me, and I in You; that they also may be one in Us, that the world may believe that You sent Me.[viii]

As we begin the Liturgy, so we conclude: in peace. Having received the Holy Gifts, having seen the true light, having received the Heavenly Spirit, having found the true faith, we go forth in peace. We are to be peace, to be icons of Christ, to be the Body of Christ in this world.

In the context of this Pan-Orthodox gathering, it is surely important to mention and pray for our brothers and sisters who are caught up in the war in Ukraine, both Ukrainians and Russians. Justifying or supporting this war is incompatible with the Gospel, it is incompatible with the Triumph of Orthodoxy we celebrate today.  Remembering our brothers and sisters who are suffering as a result of the war, let us pray not merely for a cessation of hostilities, but for a genuine, just, and lasting peace.

Peace be with you all!
 
The Rev’d Oeconomos
Fr. Richard Penwell
Priest-in-Charge
of the Bath Orthodox Parish
of Saint John of Kronstadt
 
Note: The video with the whole Vespers is here
 

---

[i] On the Divine Images – 1,16 – Saint John of Damascus
[ii] Lenten Triodion: P.306
[iii] Lenten Triodion: P.306
[iv] John 18:36
[v] Festal Menaion: P.148
[vi] Philippians 4:7
[vii] The Inner Kingdom P.133 – Metropolitan Kallistos Ware
[viii] John 17:21

Το Φως και το σκοτάδι

 
"...Όλες οι αλήθειες της Ορθοδοξίας, πηγάζουν και απολήγουν στην μία Αλήθεια, την απεριόριστη και αιώνια. Η Αλήθεια αυτή είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός…
 

…Έξω από Εκείνον, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε φάντασμα, σε σκιάχτρο, σε κάτι ανοημάτιστο. Έτσι, στη θέση του ανθρώπου θα βρείτε υπολείμματα ανθρώπου, αποσπάσματα ανθρώπου, τεμάχια ανθρώπου. Ένεκα τούτου και η αληθινή ανθρωπιά βρίσκεται μονάχα στην Θεανθρωπότητα. Δεύτερη δεν υπάρχει κάτω από τον ουρανό..." (Άγ.Ιουστίνος Πόποβιτς).
 
-Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις! Είδες τι λέει ο Άγιος Αυγουστίνος; Μη μου λες λοιπόν συνέχεια  για σωστικά μυστήρια και δικαιοσύνη του Θεού και για δόγμα και για κριτήριο και για αιώνια φώτα και  σκοτάδια! Αγάπα μόνο βρε!
 
Είναι γεγονός πως σε τέτοιες αποσπασματικές θεωρήσεις της Αγίας μας πίστης, με έναν Θεό στα μέτρα μας, έναν Θεό της αλλόδοξης «αγάπης» και όχι της Αλήθειας, που σαν φάρμακο, πικρό σαν φαρμάκι τις περισσότερες φορές προσφέρεται από Ιατρούς των ψυχών, καλύτερα είναι να κάνεις προσευχή για εκείνους που Θεολογούν… θεολολογόντας, προσφέροντας «ευλογημένα» άλλοθι και "ιερές" προφάσεις σε όσους βαφτίζουν την φαυλότητα φως και την αλήθεια σκοτάδι. Μια καταδική τους βολική δικαιοσύνη, που απορρίπτει στην πράξη του Θεού τις κρίσεις και τα δικαιώματα. Το Φως και το σκοτάδι! Η Αγία Ορθοδοξία και η θλιβερή προβατόσχημη αντίχριστη κακοδοξία. Η αποκεκαλυμμένη Αλήθεια και η επικαλυμμένη πλάνη. Το έχουμε ξαναγράψει και ξαναπεί, προσπαθώντας κάθε φορά αυτομεπτικά να κοιτάξουμε στα δικά μας ερρυπωμένα φαρισαϊκά βαθέα… Ας μην φοβόμαστε τις λέξεις, όταν περιγράφουν κάτι τόσο καταφανές, ας μην ψάχνουμε ταιριαστά και στρογγυλεμένα υποκατάστατα για να προσδιορίσουμε τέτοιες στάσεις και… τάσεις.
 
Όποιος δεν συντάσσεται με τον Θεάνθρωπο Ιησού και τα δικαιώματά του, είναι στην αντίπερα όχθη. Και είναι αιρετικός, κακόδοξος και αντίχριστος! Ούτε προοδευτικός, ούτε σύγχρονος, ούτε ιδεολόγος, ούτε φιλελεύθερος, ούτε δημοκράτης! Και αυτό δεν αποτελεί ύβρη! Αυτή είναι μια αιώνια και αρίδηλη θλιβερή διαπίστωση, που τον Θεό μας πληγώνει και ξανασταυρώνει! Δεν μπορείς να πιστεύεις κατά το δοκούν, με μέτρο και περιστασιακά! Δεν υπάρχει μέση. Εδώ υπάρχουν αγεφύρωτα εις τον αιώνα άκρα! Στο ένα άκρο το Φως, στο απέναντι σκοτάδι πυκνό! Στο ένα άκρο η εν Αληθεία και εν Χριστώ Αγάπη του Σταυρού, στο απέναντι, όχι του Ιερού Αυγουστίνου το διαστρεβλωμένο αγάπα (Ο Άγιος μας καλεί να αγαπάμε εν Αληθεία και εν Χριστώ) και κάνε ό,τι θέλεις, αλλά του Ντοστογιέφσκι το: Αν δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται…
 
Αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, γνωρίζω καλά πως την πρώτη και σημαντικότερη εντολή του Κυρίου, το να Τον αγαπάς με όλη την ύπαρξή σου αφιερωμένη σε Εκείνον δεν το έπραξες ως τώρα ούτε μια απειροελάχιστη στιγμή... Τουλάχιστον προσπάθησε για τούτο ως την τελευταία σου ανάσα... Το πιο σημαντικό ακόμα και από αυτό όμως είναι, να μην αμνηστεύσεις ποτέ σου κάθε σου λοξοδρόμημα με τα φτιασιδώματα εκείνων που πάντα θα διαβάζουν κοντόφθαλμα και όχι με τα μάτια της ψυχής τα ρητά του Ιερού Αυγουστίνου και τόσων άλλων, παραλείποντας και φορώντας θεληματικά τυφλοπάνι μπροστά σε ρήματα αιωνίου ζωής όπως το «ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστιν ο αγαπών με·...» (Ιωάννης 14:21).
 
Νώντας Σκοπετέας
Κυριακή της Ορθοδοξίας 2026
 
Η εκπομπή είναι εδώ

Σε ένα από τα λιμάνια Της

 
Γέννημα - θρέμμα των Θεραπειών, του Γιάννη και της Θωμαής, ο θείος Μόρφης. Εγγονός του Πολυχρόνη, αδελφός της θείας Ελένης, του θείου Κώτσου, του θείου Σταύρου  και ανηψιός της θείας τους, της Ευριδίκης ο Ευμόρφιος,  όπως ήταν το Βαπτιστικό του, που γιόρταζε στην γιορτή της Μεταμορφωσεως και τα τραταρίσματα ήταν νηστίσιμα, μαζί με την σύζυγό του Αθανασία και τα δυό τους παιδιά Νίτσα και Γιαννάκη είχαν στήσει το σπιτικό τους στο Τσαρσί, δίπλα  στο σπίτι του Μανδηλά.  Στο ισόγειο είχε το μεσιτικό του γραφείο, to  EMLAK BUROSU, όπου και προσκαλούσε συγγενείς,  φίλους και εκλεκτούς περαστικούς για έναν καφέ, στο πόδι, και σοχμπέτι (κουβεντούλα).
 

Υπέρ χαρισματικός ο θείος Μόρφης, η ψυχή της παρέας, όπως έλεγαν οι μεγάλοι, σαν τον Μάρτη που δεν λείπει από την Σαρακοστή, δεν έλειπε από καμιά συγκέντρωση και συνάξεις της ευρείας οικογένειας - το Πολυχρονέϊκο ήταν μεγάλο σόι, καθότι ο προπαππούς Πολυχρόνης γέννησε πέντε παιδιά, όλα αγόρια και αυτά με την σειρά τους γέννησαν δικά τους παιδιά. Από χορούς και διασκεδάσεις, πρώτος και καλύτερος στις χοροεσπερίδες, με τα βαλς και τα ταγκό, με ειδικότητα στις καντρίλιες  και στο <πολίτικο κασάπικο>. Κανταδόρος και πασίγνωστος για τα ανέκδοτά του όχι μόνο στα Ελληνικά αλλά και λίγο-πολύ, τσάτρα-πάτρα και κουτσά-στραβά, στις άλλες γλώσσες που κυκλοφορούσαν στην Πόλη. 
 
Φυσικά μέσα σε όλα προτεραιότητα του είχε την Εκκλησία. Πως να μην την είχε, Πολίτης  ήταν,  στα Θεραπειά ζούσε, όπως οι περισσότεροι Χαραλαμπόπουλοι (παλαιότερα το επίθετο τους ήταν Δαγρέ). Η Εκκλησία,  με τις ακολουθίες  και τα όλα της, ήταν ζυμωμένη με την ζωή μας και μέρος της,  στο αίμα μας, στο DNA μας, που λέμε σήμερα και αλλοίμονο! Οι γιορτές που διαδέχονται η μια την άλλη και που σταματημό δεν έχουν,  κατά κάποιο τρόπο καθοδηγούσαν το <κάθε μέρα μας>. Μαζί με το <Κίτσα, τι θα μαγειρέψεις σήμερα;> και <να έρθω για καφέ αύριο στις έντεκα;>, οι επισκέψεις για τα χρόνια πολλά και τα κεράσματα, οι χαρές, τα γεννητούρια, οι κηδείες και τα Τρισάγια, μέρος του ζην και του ευ ζην μας. Όλο το χρόνο. Με το που έφευγε το Δωδεκαήμερο σκεφτόμασταν τις Αποκριές με τον καλοχτενισμένο αφράτο χαλβά με κουκουνάρι, τα τουλουμπάκια και τα μπαμπαδάκια με το καϊμάκι από το Σαράϊ , άσε τους λουκουμάδες και τα μπακλαβαδάκια με σαμ-φιστίκια από το Ουτς Γιλντιζ στο Μπαλίκ Παζάρ (ψαραγορά του Πέρα)  και το Μπακλαχουράνι, τους Χαιρετισμούς και την Κυριακή της Ορθοδοξίας, που για μένα, Αναστήλωση σήμαινε ο περίπατος των Εικόνων στην αγκαλιά του ενός και του άλλου στην Εκκλησία και δεν χρειαζόμουν άλλες εξηγήσεις.
 
Λέμε για Εικόνες και κοιτάζω πάνω στο Παλιομοδίτικο ερμάρι, που από καιρό κατοικούν τα Εικονίσματά μου, παλιά και καινούργια, από την μια γιαγιά και από την άλλη, μικρές, μεγάλες, ασημένιες που χρειάζονται γυάλισμα και αυτές της σημερινής μόδας που δεν χρειάζονται, τον Αγιο Στυλιανό και φυσικά της Παναγίας και μια παμπάλαια από το 1871, της προγιαγιάς Λεμονιάς που έχει την Αγία Παρασκευή με την Αγία Βαρβάρα μαζί δίπλα-δίπλα.  Πρόσφατα προστέθηκαν  και δυό άλλες,  μουσαφίρησσες.
 
Του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου η μία, της Αγίας Παρασκευής η άλλη.  Σκούρο-γαλάζιος ο περίγυρος και όχι χρυσός. Ζωγραφισμένες ή  Αγιογραφημένες  όπως και να ονομάζεται η μαεστρία που ένα ανθρώπινο χέρι έβαλε για να τοποθετηθούν στο εικονοστάσι με τα δαντελένια κουρτινάκια και το καντηλάκι κάπου σε μιά συνοικία της Πόλης, ενός  Ιμβριώτικου νιόπαντρου ζευγαριού, μια φορά και έναν καιρό.  

Καθώς τα γυρίσματα του καιρού αλλάζουν τα δεδομένα, το ζεύγος των εικόνων έφυγε από τον χώρο του για να ακολουθήσει μια τροχιά που το έφερε σε άλλους κόσμους. Σαν το μικρό καράβι στο τραγουδάκι  το οποίο έκανε ένα μακρύ ταξίδι στην Μεσόγειο, οι δυό "Πολίτισσες" έκαναν και αυτές ένα μακρύ ταξίδι, αλλά με μεγάλο καράβι που σάλπαρε για μακριά, πιό μακριά από την Μεσόγειο, για ένα λιμάνι στην Νέα Ηπειρο.  Αραξε το πλοίο και με το πλαφ της άγκυρας που έριξε ο καπετάνιος,  οι με ευλάβεια τυλιγμένες, μέσα σε μιά βαλίτσα Εικόνες, σταμάτησαν για να ξαποστάσουν και σαν μετανάστες πλέον να παροικίσουν σε καινούργια χώματα.
 
Η παροικία βάσταξε χρόνια πολλά αλλά όπως φαίνεται δεν ήταν παντοτινή. Μερικούς μήνες πριν, πήραν την οδό της επιστροφής διασχίζοντας γή, θάλασσα και ουρανό με  προορισμό του δρόμου τα μισά, για να βρουν φιλοξενία για λίγο στο δικό μου, το δίχως δαντελωτό κουρτινάκι εικονοστάσι, πίσω από την δική μου καντηλίτσα. Ο Άγιος Ιωάννης κρατά Σταυρό όπως συχνά απεικονίζεται, η Αγία Παρασκευή, με Σταυρό στο ένα χέρι και στο άλλο ένα κλαδί ελιάς και όχι δισκάκι με μάτια.
 
Καλό είναι το μουσαφιρλίκη. Μια χαρά η θέση τους στα δικά μου εικονίσματα, αλλά καιρός επέστη και η περιπλάνηση τους με προσωρινές  άδειες παραμονής, έχει πλέον λήξει.
 
Ξεκίνησαν από εκεί που πρωί-βράδυ η Ανατολή ανταμώνεται με την Δύση για να ψιλο-κουβεντιάσουν και να πούν τα δικά τους, από εκεί όπου ο ήλιος,  φορώντας το πιο βαθύ του πορφυρό ένδυμα,  βασιλεύει με βασιλική μεγαλοπρέπεια στην ψυχή της Βασίλισσας των πόλεων, και σε ένα "εγγόνι" Της, θα καταλήξουν για μόνιμη πλέον εγκατάσταση. 
 
Στο βαθύ περβάζι ενός τοξωτού παραθυριού στην καρδιά της Αγγλίας, στην Εκκλησία της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας της πόλης Μιλτον Κηηνς,  η οποία υπάγεται, όπως όλες οι Ελληνορθόδοξες Κοινότητες στην Μεγάλη Βρετανία, στην Αρχιεπισκοπή Θυατείρων  (θυγατέρα της μητέρας Εκκλησίας),  θα εγκατασταθούν.  Το βλέμμα της Βλαχερνίτισσας, που εκεί έχει το Παρεκκλήσι Της, θα τις καλωσορίσει με παρηγορητικά σιωπηλά λόγια, πως  μακριά από  θάλασσες και τρικυμίες θα βρουν ζεστή αγκαλιά σε ένα από τα λιμάνια της Βασιλεύουσας. 
 
 <Όπου γης και πατρίς> και η θεία Παρασκευή με τα πιο γλυκά γαλανά μάτια του κόσμου και ο θείος  Γιάννης θα κοιτούν από τα ψηλά, πιο πέρα και από τα σύννεφα και θα βλέπουν πίσω από το παραθύρι τις εικόνες τους  που θα ζήσουν την δική τους Αναστήλωση  στην Επέτειο της  Αναστήλωσης. 
 
Την Κυριακή της Ορθοδοξίας γιόρταζε η μια από τις εξαδέλφες μου, η  Ευδοξία. Η άλλη μου εξαδέλφη, η Ρίτα, της χάρισε ένα λεύκωμα, Ο θείος ο Μόρφης που λέγαμε πιο πάνω, έγραφε και στιχάκια ανάλογα με την περίσταση. Εκεί στο Emlak Burosu στο τσαρσί των Θεραπειών, σκάρωσε ένα μοναδικό ποιηματάκι για να μείνει ανεξίτηλο στην πρώτη σελίδα του Λευκώματος που η Ρίτα αφιέρωσε στην κοινή  μας την εξαιρετική εξαδέλφη: 
 
Η πιο μεγάλη μας γιορτή
είναι η Ορθοδοξία
για αυτό ποτέ δεν ξεχνώ
καλή μου Ευδοξία            
 
Νίκη Beales
Της Ορθοδοξίας 2026
Μπάκινγκχαμ, Αγγλία

Orthodox Catechism, 2/3/2026

 
St. Peter and St. Paul Greek Orthodox Church in Bristol invites you to an Online Orthodox Catechism on Monday, 2^nd March 2026 at 7:00 pm (English time). This session will feature Richard Devereux speaking on “Saint David – Archbishop and Patron Saint of Wales” and Dr. Harry Harrison presenting his talk on “Great Lent as Preparation for Baptism”. It promises to be an evening of thoughtful teaching, reflection, and discussion.
 

Whether you are new to the Orthodox faith, exploring Christianity, or simply wishing to deepen your understanding, all are warmly welcome. If you would like to attend, please message Fr. Anastasios D. Salapatas to receive the relevant link. We look forward to gathering together online for learning and fellowship.

Σαρακοστιανή Συνάντηση Νεολαίας

 
Με την ευλογία του σεπτού μας ποιμενάρχη, Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας κ. Νικήτα, θα πραγματοποιηθεί  το Σάββατο 7 Μαρτίου 2026 μια μονοήμερη συγκέντρωση νέων στην Ελληνορθόδοξη κοινότητα της Αγίας Τριάδος και του Ευαγγελιστού Λουκά στο Μπέρμιγχαμ, B23 7SJ. Η εκδήλωση περιλαμβάνει δύο ομιλίες βασισμένες στο θέμα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, από τους Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Μελιτηνής κ. Μάξιμο και π. Νικήτα Banev.

Oι συμμετέχοντες θα έχουν επίσης την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε επιλεγμένα εργαστήρια αγιογραφίας, λειτουργικής και παρασκευής προσφόρου. Θα προσφερθεί νηστίσιμο γεύμα από την κοινότητα. Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 12:00 το μεσημέρι και θα ολοκληρωθεί με τον Εσπερινό στις 17:00.

Για όσους επιθυμούν να ταξιδέψουν από το Λονδίνο, διατίθεται λεωφορείο από τον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Wood Green, N22 8LB, με αναχώρηση στις 08:30. Οι θέσεις είναι περιορισμένες, επομένως παρακαλούμε ενθαρρύνετε όσους ενδιαφέρονται να προχωρήσουν σε κράτηση μέσω του συνδέσμου eventbrite που επισυνάπτεται παρακάτω.  
 
https://www.ticketsource.co.uk/whats-on/birmingham/greek-orthodox-church-of-the-holy-trinity-st-luke/coty-lenten-gathering-birmingham/e-grorad

Σας παρακαλώ θερμά όπως ανακοινώσετε τις σχετικές πληροφορίες για την εκδήλωση αυτή στο εκκλησίασμά σας και να κοινοποιήσετε την αφίσα στις ομάδες νέων της κοινότητάς σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε μαζί μου μέσω email: coty.org@gmail.com 

Σας ευχαριστώ για το χρόνο και τη συνεργασία σας. 
 
Μετά βαθυτάτου σεβασμού, και πολλών ευχών για καλή και ευλογημένη Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή,

π. Γρηγόριος Φλωρίδης
Christian Orthodox Thyateira Youth
 
Archdiocese of Thyateira and Great Britain | Ecumenical Patriarchate

Archdiocesan Youth Camps 2026

 
With the blessing of His Eminence Archbishop Nikitas, the Archdiocese will once again run its summer residential youth camps as part of the Archdiocese Children and Youth Ministries. Camp Saint Sophrony will take place in Devon, and Camp Saint Bega will run in the North of the UK for the second year.
 

Dates:
Camp Saint Sophrony - Saturday 25 July to Friday 31 July 2026 (£300 per child)
Camp Saint Bega - Monday 3 August to Friday 7 August 2026 (£220 per child)
Camp Saint Sophrony is served by Bishop Raphael as head of clergy, and Camp Saint Bega by Father Antonios Kakalis as priest in charge.
 
Thyateira Youth Camps are for children aged 8–17 (school years 4–13). Their purpose is to deepen young people’s faith and understanding of Orthodox life, strengthen friendships within the wider Church, and cultivate a lived sense that we are one family in Christ. Over the years, many young people have returned to their parishes strengthened in faith, serving as chanters, readers, deacons, and priests. Some have even found their future spouse within the wider Church community.
 
Registration:
Both camps are now open for pre-registration of new applicants via the website:
https://thyateirayouthcamps.org.uk/youth-camps/
 
Following pre-registration, qualifying applicants will receive a sales link for their chosen camp.
 
Tickets for Camp Saint Bega are already on sale. Tickets for Camp Saint Sophrony open on 1 March and are typically filled very quickly.
 
A £100 deposit is required to secure a place. Spaces are allocated on a first come, first served basis.
 
Both camps are run entirely by voluntary staff, and the fees reflect only the true running costs.
 
I kindly ask that you review your parish finances and consider offering financial support to children from your parish who wish to attend. It would be unfortunate for anyone to miss out for financial reasons.
 
Many parishes offer annual bursaries, whether by covering the deposit, contributing half the cost, or funding the full amount. I would be grateful if you could consider doing the same and inform your parishioners of any available support as soon as possible.
 
Please also share information about the camps on your parish website and social media, and display the attached poster where appropriate.
 
Wishing you every blessing as we prepare to enter Great Lent.
 
Yours in Christ,
 
Bishop Raphael of Ilion
& Camp Saint Sophrony and Saint Bega Teams
 
Archdiocese of Thyateira and Great Britain | Ecumenical Patriarchate

Η κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα

 
Μετά τη σύντομη περιγραφή της κατάστασης της Ευρώπης στη σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα, σε συντομία θα περιγραφεί η κατάσταση της Ελλάδος σε αυτή την πραγματικότητα μέσα από αντικειμενικά στοιχεία. Προοιμιακά να γραφεί ότι στη χώρα μας πάντα ισχύουν τα όσα έγραψε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο πασχαλινό διήγημά του «Λαμπριάτικος ψάλτης» και δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 1893 στην εφημερίδα «Ακρόπολις»:
 

«Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός, ή άθεος ή οτιδήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλλεται χάριν πολυτελείας την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά ο Γραικύλος της σήμερον όστις θέλει να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και να φανή και αυτός γίγας. Το Ελληνικόν Έθνος, το δούλον, αλλ’ ουδέν ήττον και το ελεύθερον έχει και θα έχη δια παντός ανάγκην της θρησκείας του». Και όμως με τα συμπλέγματά της κυριαρχούσας τάξης ως προς  τον δυτικόφερτο τρόπο ζωής, μαζί με τα υπό τους οθωμανούς υπολείμματά της,  επιχειρείται να μετατρεπούμε οι Έλληνες από υποδείγματα πολιτισμού σε επιπόλαιους μαθητές μηδενιστικών και ηδονιστικών αντιλήψεων, καθώς και αρρωστημένων συνηθειών.
 
Πρώτα το δημογραφικό πρόβλημα, που έχει σχέση με την επιβίωση του Ελληνισμού. Η ωφελιμιστική προπαγάνδα καλεί τις γυναίκες να αποφεύγουν να τεκνοποιήσουν. Έτσι οι Έλληνες γινόμαστε όλο και λιγότεροι. Σύμφωνα με τα στοιχεία, που συνέλεξε ο πρ. υπουργός και ομ. καθηγητής πανεπιστημίου κ. Μανόλης Δρεττάκης και δημοσιεύθηκαν την 15^η Ιανουαρίου 2026 στην εφημερίδα «Χριστιανική»,  κ.μ.ο. ετησίως στα έτη 2004-2009 οι γεννήσεις ήσαν στην Αττική 32.687 και οι θάνατοι 33.930, ήτοι ετήσια μείωση πληθυσμού 1.244. Στην πενταετία 2020-2024, στην ίδια περιοχή, οι ανά έτος γεννήσεις ήσαν 24.970 και οι θάνατοι 41.925, ήτοι ετήσια μείωση πληθυσμού 16.955. Αντιστοίχως στο υπόλοιπο της χώρας και στα χρόνια  2004-2009 υπήρξε ετήσια μείωση πληθυσμού κατά 1.244 άτομα, έναντι της ετήσιας μείωσης στην πενταετία 2020-2024 κατά 46.909 άτομα.
 
Επί του θέματος της μειώσεως του ελληνικού πληθυσμού να σημειωθεί ότι, όπως γράφτηκε σε φύλλο εφημερίδας της 17ης Φεβρουαρίου 2026, ο βουλευτής Λέσβου του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτης Παρασκευαΐδης διαγράφτηκε από το Κόμμα του, γιατί, μεταξύ άλλων, υπεστήριξε  πως το δημογραφικό τείνει να εξελιχθεί σε εθνική πληγή και απειλεί μακροπρόθεσμα την επιβίωση του έθνους και δεν λύνεται με τους γάμους των ομοφυλοφίλων, αλλά με γάμους νέων ετερόφυλων ζευγαριών… Η επίδραση της δυτικόπληκτης ωφελιμιστικής - απάνθρωπης ζωής φάνηκε και από την δημοσίως εκφρασθείσα άποψη, πως θεωρείται αδιανόητο ιατροί σε δημόσια νοσοκομεία να ζητούν να σκεφθεί μια γυναίκα πριν προβεί στην άμβλωση και όσοι το πράττουν να διώκονται πειθαρχικά! Είναι λυπηρό πως πολλές γυναίκες αποδέχονται την προπαγάνδα, βλέπουν κοντόφθαλμα τη ζωή, αποδέχονται δογματικά τον φεμινισμό και βάζουν μπροστά από την γέννηση και την παιδαγωγία παιδιών την καριέρα τους και τη σιλουέτα τους.
 
Σημειώνεται ότι στην πρόσφατη εξαμηνιαία έκθεσή της η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD) προειδοποιεί ότι η επιβράδυνση αύξησης του πληθυσμού, καθώς και η γήρανση και η συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού απειλούν να εκτροχιάσουν τις μακροπρόθεσμες οικονομικές προοπτικές σε όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα είναι στη χειρότερη θέση μεταξύ των ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών. Επίσης είναι μαζί με την Ιταλία, οι δύο χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση που το κατά κεφαλήν εισόδημα των νοικοκυριών σήμερα είναι μικρότερο  από αυτό του 2004!!!   
 
Η διαρροή των νέων προς χώρες της Ευρώπης είναι μια άλλη σοβαρή πληγή, που υφίσταται η χώρα από την οικονομική κρίση και μετά. Σύμφωνα με έρευνα της «ΔιαΝΕΟσις» (Οκτώβριος 2025) το 62,3% των Ελλήνων, που ζουν  στη Γερμανία, μετανάστευσαν σε αυτή την χώρα από το 2010 έως το 2023! Από αυτούς το 44,8% πήγε στη Γερμανία από ανάγκη και το 71,4% θέλουν να γυρίσουν στην Ελλάδα, αν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Σημειώνεται ότι η διαμονή στην ξένη, οι μεικτοί γάμοι, η απώλεια της γλώσσας και η απομάκρυνση από την Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελούν μακροπρόθεσμα παράγοντες απώλειας της εθνικής συνειδήσεως.
 
Η αιτία του ξενιτεμού των νέων μας είναι κυρίως η οικονομική κατάσταση στη χώρα, κυρίως η δυσαναλογία των μισθών με το κόστος ζωής. Σύμφωνα με την Eurostat η Ελλάδα με ετήσιο μέσο μισθό 18.000 Ευρώ είναι η προτελευταία χώρα - μέλος της Ε.Ε., μπροστά μόνο από την Βουλγαρία… Ο ετήσιος μέσος μισθός  στην Ε.Ε είναι 39.800 και ο Έλληνας εργαζόμενος έχει κατά 53,8% λιγότερο μισθό. Επίσης σε δημοσκόπηση της εταιρείας aboutpeople τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2025 μεταξύ έξι χωρών της Ευρώπης και σε πολίτες με δικαίωμα ψήφου στο ερώτημα αν η γενιά τους ζει καλύτερα ή χειρότερα από τη γενιά των γονιών τους οι Έλληνες βρεθήκαμε στην τελευταία, πάλι, θέση δηλώνοντας, σε ποσοστό 59,9%,  ότι σήμερα ζούμε χειρότερα από ό,τι οι γονείς τους!
 
Η κατάσταση στην Ελλάδα φαίνεται και από τις δημοσκοπήσεις ως προς την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Σε έρευνα της «KAPA Research» δείχνει ότι στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες πολίτες δεν εμπιστεύονται κανέναν θεσμό της ελληνικής πολιτείας, πλην του Στρατού. Κατά την έρευνα το 97% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η διαφθορά στην Ελλάδα είναι από αρκετά έως πολύ διαδεδομένη. Το αρνητικό για την ελληνική πραγματικότητα είναι πως έχει μειωθεί σημαντικά η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, ως σύστημα, και στην Εκκλησία, ως ηγεσία. Και στους δύο θεσμούς το ποσοστό όσων τους εμπιστεύονται πολύ και αρκετά είναι 28%. Ως προς τη Δικαιοσύνη η χώρα μας βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις στη κατάταξη των ευρωπαϊκών χωρών, ως προς τον δείκτη του κράτους δικαίου. Είναι στην 29^η θέση ανάμεσα σε 31 χώρες της Ευρώπης, της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών και της Βόρειας Αμερικής.
 
Κυρίαρχα συναισθήματα στους ερωτηθέντες στην προηγούμενη δημοσκόπηση είναι η ανησυχία - φόβος - απαισιοδοξία (54%), απογοήτευση (54%) και θυμός (46%). Ως προς την κυβέρνηση το 70,8% των πολιτών κρίνει αρνητικά το έργο της (GPO, Δημοσκόπηση Νοεμβρίου 2025 για τα «Παραπολιτικά»). Εκείνο που σώζει την ελληνική κοινωνία είναι ο θεσμός της οικογένειας. Σε έρευνα της «Μέτρον Ανάλυσις» η οικογένεια έχει την εμπιστοσύνη  του 82% των Ελλήνων. Αυτός είναι και ο λόγος που διώκεται από την κυριαρχούσα ιντελιγκέντσια. Επίσης οι Έλληνες μπορεί να μην νιώθουμε εμπιστοσύνη στην διοίκηση της Εκκλησίας, αλλά στο μεγάλο μας ποσοστό (84%) εξακολουθούμε να είμαστε κοντά στην Ορθοδοξία (Από πρόσφατη έρευνα της PEW Research Center, δημοσιευμένη στις 30  Ιανουαρίου του 2025 στην «Καθημερινή»). 
 
Ως προς το ήθος των πολιτών αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας μας γεγονότα, όπως το ότι εν ενεργεία υπουργός προκάλεσε την ψήφιση Νόμου, που την εξυπηρετούσε, το ότι στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Δομοκού είχε περάσει πιστόλι, με το οποίο κρατούμενος δολοφόνησε συγκρατούμενό του σε χώρο όπου δεν υπήρχαν κάμερες ασφαλείας! Επίσης η απάτη του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα Τέμπη, το Μάτι, η κατάσταση στα νοσοκομεία, το σκάνδαλο με τα κατεψυγμένα έμβρυα... Και αυτά είναι τα πιο κραυγαλέα. Στην αφάνεια περνούν τα αδήλωτα πολλά έσοδα της μεγάλης πλειοψηφίας των ελεύθερων επαγγελματιών (κτιστών, ελαιοχρωματιστών, υδραυλικών, ηλεκτρολόγων κ.λ.π.). Αυτοί δεν δίδουν αποδείξεις και άλλοι, όπως οι γιατροί, παίρνουν φακελάκια, ή κόβουν αποδείξεις με μικρότερα ποσά από αυτά που εισπράττουν... Κάποιοι ελεύθεροι επαγγελματίες θέτουν το δίλημμα τιμής με ή χωρίς ΦΠΑ… Ελάχιστοι οι δηλώνοντες όσα εισπράττουν…
 
Υπάρχουν συνήθειες στους Έλληνες κτηθείσες υπό την οθωμανική εξοντωτική διοίκηση, με τα μπαξίσια και τα αβάσταχτα χαράτσια. Τότε ορθώς έκρυβαν τα έσοδά τους οι ραγιάδες και δωροδοκούσαν για να κάνουν τη δουλειά τους. Όμως σήμερα για να γίνει η Ελλάδα σύγχρονο και προοδευτικό κράτος πρέπει να ξεχάσει το ραγιαδισμό και να αναπτύξει το κράτος δικαίου, την κοινωνική αλληλεγγύη, τον δικό του πολιτισμό, την εντιμότητα στις συναλλαγές και, προ πάντων, την Παιδεία. Αυτά είναι τα ζωτικά και αυθεντικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων, που χρειάζεται να τα κάνουμε πράξη για να ξαναβρούμε τη θέση που μας πρέπει στην παγκόσμια πραγματικότητα.
 
Υπενθυμίζεται, όχι προς έπαρση αλλά προς κατανόηση της ευθύνης μας, ότι σε κάθε Ολυμπιακούς Αγώνες προηγείται όλων των κρατών η χώρα μας και ακούγεται ο εθνικός μας ύμνος και ο ολυμπιακός ύμνος των Παλαμά - Σαμάρα, ότι όλοι αναγνωρίζουν πως ο Δυτικός πολιτισμός βασίστηκε και στον Ελληνικό και ότι η γλώσσα μας είναι η πληρέστερη και η πιο καλά δουλεμένη από τις άλλες, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται σε όλες τις επιστήμες.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Κοιτάω μέσα μου βαθιά

 
Ξεκίνημα έφτασε κι αρχή,
από τον πόνο η χαρά κι από τον θάνατο η ζωή!
Πύλες ανοίξαν Πατρικές, της μετανοίας οι αγκαλιές,
κάνε Αγαθέ να τις διαβώ, σε νέα αρχή να πορευτώ!
Φταίχτης εγώ, πρώτος εγώ, αμάρτημα αρχαίο κουβαλώ,
μα σήμερα μόνος  Εγώ, ξανασταυρώνω τον Χριστό!
Κοιτάω μέσα μου βαθιά, να ξεριζώσω την ψευτιά!
Ξημέρωσε Σαρακοστή!
Στέλνω σε μένα μια ευχή!
Αληθινή μετάνοια ψυχή!
 

Ευχηθείτε αδελφοί μου συναμαρτωλοί, να ναι η μετάνοια και όχι το ανθρωπάρεσκο υπεύθυνο για τις παραπάνω ρίμες...     
 
Η θλιβερή αποστασία και η Θεομαχία των ημερών μας, πρέπει να οδηγεί όλους ΜΑΣ ανεξαιρέτως, σε θρήνο γοερό, αυστηρή και γενναία ενδοσκόπηση και σε αλλεπάλληλα θρηνητικά σπαρακτικά οίμοι! Αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, δεν μας φταίνε όπως πάντα οι άλλοι… Εγώ φταίω για όλα! Η οχληρή μας συνείδηση ζητά συνεχώς ανάπαυση και εμείς σπεύδουμε να της προσφέρουμε αφειδώλευτα άλλοθι και προφάσεις να καταλαγιάσει… να υπνώσει… Ένα από αυτά ίσως το κορυφαίο που επιστράτευσε ποτέ ο δικολάβος του σκότους, είναι ότι δεν φταίμε εμείς για τους Προπάτορές μας που εξαπατημένοι παράκουσαν και αμάρτησαν και απογυμνώθηκαν από την χάρη του Αγίου Θεού, φορτώνοντάς μας αδίκως ένα βάρος δυσβάσταχτο. «Καὶ ἐνετείλατο Κύριος ὁ Θεός τῷ Ἀδάμ λέγων. ἀπό παντός ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ ἀπό δέ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλόν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ’ αὐτοῦ. ἧ δ’ ἄν ἡμέρα φάγητε ἀπ’ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν. 2, 16-17).
 
Ναι την φθορά και τον θάνατο κληρονομήσαμε, δεν πράξαμε εμείς, αλλά εμείς ευθυνόμαστε… «ὥσπερ δι᾿ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθε καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ᾿ ᾧ πάντες ἥμαρτον» (Ρωμ. 5, 12). Ακατανόητο για πολλούς και άδικο… τόσο άδικο! Και θα ήταν ακόμα αν δεν είχε ενανθρωπήσει ο Θεός Λόγος αν δεν είχε ανοίξει τα χέρια του πάνω στον Σταυρό, αν δεν είχε Αναστηθεί τριήμερος! Τώρα την αποδεχόμαστε την κληρονομιά του νέου Αδάμ! Και αισθανόμαστε τον πλούτο της. Μα ακόμα τρώει κάποιους, ευλογοφανώς, εκείνο το σαράκι της "αθωότητας" της "ανευθυνότητας" της "μη συνέργειας" με τον πρώτο Αδάμ. Το παρακάτω απόσπασμα από ομίλημα του Χρυσοστόμου των ημερών μας, π. Αθανασίου Μυτιληναίου, δίνει την απάντηση σε όσους νιώθουν αδικημένοι και αθώοι των… αρχαίων κατηγοριών. Συνταρακτικό αληθινά και φέτος στις παρυφές της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής ξαναδιαβάζεται έτσι όπως το απομαγνητοφωνήσαμε, να ξεριζωθεί από μέσα μας ό,τι το ψεύτικο αποκοιμίζει και απονεκρώνει την Θεόσδοτη συνείδησή μας. Βοήθησέ μας Κύριε να αντιληφθούμε πρώτοι εμείς οι ταλαίπωροι με την ερρυπωμένη καρδιά ότι κάθε φορά που το εγώ μας κυριαρχεί, ανασταυρώνουμε τον Χριστό και γινόμαστε αυτοστιγμεί ο πεσών γεννήτοράς μας...
 
"...Μην κατηγορούμε λοιπόν τους πρωτοπλάστους, γιατί το επαναλαμβάνουμε και αν θέλετε, αυτοί δεν είχαν άλλους (πριν από εκείνους) που το είχαν πράξει! Και δεν είχαν δει τη συνέπεια του πράγματος! Εμείς που γνωρίσαμε τι συνέβη στους πρωτοπλάστους, γιατί το επαναλαμβάνουμε μέσα στο πλήρες Φως του Χριστού, με το βάπτισμα που έχουμε; Είμαστε ή δεν είμαστε χειρότεροι από τους προγόνους μας, τον Αδάμ και την Εύα; Να αιτιώμεθα λοιπόν τον εαυτό μας και όχι τον Αδάμ και την Εύα! Αυτοί είναι στον Παράδεισο! Και εμείς μπορούμε να βρεθούμε εκεί, όταν εγκαταλείψουμε αυτόν τον ανθρωποκεντρισμό μας, το να λέμε ότι δεν έχω ανάγκη τον Θεό… Είμαι αυτοδύναμος… Ας εγκαταλείψουμε αυτόν τον ανθρωποκεντρισμό μας και τότε θα πλησιάσουμε τον Κύριο και τότε θα σωθούμε…».
 
Νώντας Σκοπετέας
Κυριακή Τυρινής 2026
 
Η εκπομπή είναι εδώ