Ζει μέσα σου ο Χριστός;

 
Περνούν τα χρόνια και όλο παίρνουν… δυνάμεις, αντοχές, υπομονές… Οι αναστολές γίνονται βάρη αβάσταγα… οι αναβολές μονιμότητες…
 

Μα ακόμα η καρδιά πάλλεται και ο Χριστός περιμένει εκείνη την ρανίδα από δάκρυ… εκείνη τη στιγμή που η κεντήστρα συνείδηση θα σπάσει τα φίμωτρά της, να κραυγάσει το εγέρθητι και το ανάστα…
 
Ω εκείνη η στιγμή η μοναδική της αυτομεμψίας… του απολογισμού, της αυτοκριτικής, χωρίς προφάσεις και βολεψά άλλοθι… Και εκείνες οι ερωτήσεις της… Αγαπάς τον Χριστό; Ζεις τον Χριστό; Ζει μέσα σου ο Χριστός;
 
Πόσο καιρό τα αποφεύγεις αυτά τα ερωτήματα αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου; Και αναβάλεις την απάντηση, και κοιτάς οπουδήποτα αλλού παρά μέσα σου, στα κατάβαθά σου; Δεν σε αγαπώ και δεν ζεις μέσα μου Χριστέ… μου!
 
Σκληρός ο λόγος τούτος, αλλά… μαλάκωσε με μιας η καρδιά, σαν πρόφερες αυτό το κτητικό δίπλα του… Χριστέ μου! Έγινε η αρχή… έστω και τώρα που πέρασαν χρόνοι και καιροί νεκροί και ξερικοί… Έπεσε η πρώτη στάλα, βρέθηκε η πρώτη χαρμάδα να παρεισδύσει Εκείνος μέσα σου να ζήσει εντός σου… Αν το θελήσεις, θα σε αξιώσει κάποτε να ψελίσεις: … ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός… Διώκτης του ήταν εκείνος που το πρωτοείπε… Γίνε μιμητής του… Και συσταυρώσου… μην Τον ανασταυρώνεις…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ