Έλληνας μέτοχος στη Μπρίστολ Σίτι

 

ΕΛΛΗΝΙΚΟ «ΜΠΑΜ» ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ:

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΜΠΡΙΣΤΟΛ!

 

Μεγάλη επιχειρηματική κίνηση στην Αγγλία με έντονο ελληνικό ενδιαφέρον! Ο Γιώργος Δασκαλάκης, συνιδρυτής και CEO της Kaizen Gaming, βρίσκεται σε προχωρημένες συζητήσεις για την απόκτηση μειοψηφικού πακέτου μετοχών της Μπρίστολ Σίτι, σύμφωνα με το Sky News.
 
Η Μπρίστολ Σίτι αγωνίζεται στην Championship, τη δεύτερη κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, και οι επαφές του Δασκαλάκη με τον ιδιοκτήτη του συλλόγου, Στίβεν Λάνσνταουν, φαίνεται πως έχουν προχωρήσει σημαντικά.
 
Εφόσον ολοκληρωθεί η συμφωνία, θα πρόκειται για μία σημαντική επένδυση Έλληνα επιχειρηματία στο αγγλικό ποδόσφαιρο, με τον Δασκαλάκη να ετοιμάζεται για ένα νέο μεγάλο βήμα.

Inventions and Inventors

 
Throughout human history, inventions have transformed the way people live, communicate, travel, work, and understand the world around them. From the printing press and the telephone to the airplane, television, computer, and World Wide Web, human creativity has continually opened new possibilities for society. Behind these achievements stand inventors, scientists, engineers, and pioneers whose imagination, knowledge, perseverance, and willingness to experiment enabled them to turn new ideas into practical realities. Their discoveries remind us that even a single innovation can profoundly influence the lives of millions of people and sometimes change the course of history.
 

At the same time, the history of invention is rarely the work of one person alone. Many important technologies developed gradually through the discoveries and improvements of numerous individuals, often working in different countries and generations. For this reason, lists of famous inventors should be regarded as useful introductions rather than complete accounts of how an invention came into being. Remembering figures such as Johannes Gutenberg, Michael Faraday, Alexander Graham Bell, Thomas Edison, the Wright brothers, Alexander Fleming, and Tim Berners-Lee encourage us to appreciate both individual ingenuity and the shared accumulation of human knowledge. Inventions are ultimately a testimony to humanity’s continuing desire to explore, discover, solve problems, and build a better future.

The European Union

 

27 Countries, One Community

 

The European Union is one of the world’s largest political and economic blocs? ✨
 
Behind the map of its 27 member states are some fascinating facts! 👇
 
📌 EUROPEAN UNION - KEY FACTS
 
27 Member States
 
👥 About 450 million people
🌍 Around 4.2 million km² of land area
💶 20 countries use the euro
🗣️ 24 official languages
🏛️ European Commission: Brussels
🏛️ European Parliament: Strasbourg & Brussels
⭐ Flag: 12 golden stars on a blue background
 
Fascinating Facts
 
⭐ The 12 stars on the EU flag do not represent the number of member states. They symbolize unity, harmony and completeness.
 
💶 The euro is the official currency of 20 of the 27 EU countries.
 
🛂 The European Union and the Schengen Area are not the same thing. Most EU countries are part of Schengen, but some are not, while some non-EU countries are members of Schengen.
 
Croatia became the newest euro-area member in 2023.
 
The United Kingdom officially left the European Union on 31 January 2020.
 
🌐 The EU operates one of the world's largest single markets, allowing the free movement of goods, services, capital and people under EU rules.
 
🏛️ The Maastricht Treaty established the European Union in its modern legal form and entered into force in 1993.
 
The 27 Member States
 
🇦🇹 Austria • 🇧🇪 Belgium • 🇧🇬 Bulgaria
🇭🇷 Croatia • 🇨🇾 Cyprus • 🇨🇿 Czechia
🇩🇰 Denmark • 🇪🇪 Estonia • 🇫🇮 Finland
🇫🇷 France • 🇩🇪 Germany • 🇬🇷 Greece
🇭🇺 Hungary • 🇮🇪 Ireland • 🇮🇹 Italy
🇱🇻 Latvia • 🇱🇹 Lithuania • 🇱🇺 Luxembourg
🇲🇹 Malta • 🇳🇱 Netherlands • 🇵🇱 Poland
🇵🇹 Portugal • 🇷🇴 Romania • 🇸🇰 Slovakia
🇸🇮 Slovenia • 🇪🇸 Spain • 🇸🇪 Sweden
 
✨ 27 countries. Over 440 million people. One of the world's most influential regional unions.

Eικόνα της Σουμελάς

 
Το καράβι «Κωνσταντινούπολις» - Σεπτέμβρης 1922
 

Την έλεγαν Γιαγιά-Ευγενία. 70 χρονών. Από το χωριό Λιβερά της Τραπεζούντας. Χήρα. Τα παιδιά της σφαγμένα το ’21. Της έμεινε μόνο ο εγγονός. Ο μικρός ο Βασίλης. 5 χρονών.
 
Όταν ήρθε η διαταγή «Φεύγετε», οι Τούρκοι έκαψαν το χωριό. Η Ευγενία πρόλαβε να πάρει τρία πράγματα: Το παιδί, το μαντήλι του άντρα της και την εικόνα.
 
Η εικόνα της Παναγίας Σουμελάς.
 
Όχι η πρωτότυπη - εκείνη έμεινε στο μοναστήρι, στον Μελά. Αυτή ήταν αντίγραφο. Ξύλο παλιό, ζωγραφισμένη στο χέρι, από καλόγερο, το 1800. Την είχε από τη μάνα της. Την είχε από τη γιαγιά της. 120 χρόνια στην οικογένεια.
 
Στο λιμάνι της Τραπεζούντας γινόταν το αδιαχώρητο. Χιλιάδες ψυχές. Τούρκοι χωροφύλακες έψαχναν τους πρόσφυγες. «Χρυσάφια! Λίρες! Όπλα!» φώναζαν. Και τα έπαιρναν. Εικόνες; Τις έσπαγαν. Τις έκαιγαν. «Ειδωλολατρία», έλεγαν.
 
Η Ευγενία κατάλαβε. Αν τη δουν, τη χάνει.
 
Τύλιξε την εικόνα στο μαύρο μαντήλι της. Μετά την έδεσε με σπάγκο, σφιχτά, στο στήθος της. Από πάνω φόρεσε το χοντρό το ζιπούνι της. Από πάνω τη μαύρη φούστα. Από πάνω το μαντήλι στο κεφάλι.
 
Έμοιαζε με μια γριά 100 κιλά. Καμπουριαστή.
«Τι έχεις εκεί, γριά;» φώναξε ο χωροφύλακας στο καράβι.
«Καμπούρα, αφέντη», είπε η Ευγενία. «Από τα χρόνια.»
Την έσπρωξε. «Πέρασε, βρωμόγρια!»
 
Πέρασε.
 
Στο αμπάρι, 2.000 ψυχές. Ο ένας πάνω στον άλλον. Βρώμα. Εμετός. Πείνα. Δίψα. Τα παιδιά έκλαιγαν. Οι μανάδες μοιρολογούσαν.
 
Η Ευγενία καθόταν σε μια γωνιά. Ακίνητη. Το στήθος την πονούσε. Η εικόνα ήταν σκληρή. Της έκοβε το δέρμα. Αλλά δεν μιλούσε.
 
Τη νύχτα, όταν όλοι κοιμόντουσαν, έλυνε λίγο το ζιπούνι. Έβαζε το χέρι μέσα. Άγγιζε το ξύλο. «Παναΐα μου, κράτα μας», ψιθύριζε. «Φέρε μας στην Ελλάδα.»
 
Ο μικρός ο Βασίλης ρώτησε: «Γιαγιά, τι έχεις εκεί;» «Την καρδιά μου, παιδί μου», είπε. «Την καρδιά του Πόντου. Κοιμήσου.»
 
Τρίτη μέρα. Τέλειωσε το νερό.
 
Ένα μωρό πέθανε στην αγκαλιά της μάνας του. Το πέταξαν στη θάλασσα. Οι άντρες άρχισαν να τρελαίνονται. Ένας πήγε να βουτήξει. Τον κράτησαν.
 
Η Ευγενία δεν έβγαλε την εικόνα. Ακόμα κι όταν λιποθύμησε από τη δίψα. Οι γυναίκες τη ράντισαν με θαλασσινό νερό. «Ξύπνα, μάνα!» Άνοιξε τα μάτια. Πρώτα έπιασε το στήθος. Η εικόνα ήταν εκεί. Μετά ήπιε μια γουλιά.
 
Πειραιάς. Έβδομη μέρα.
 
Όταν άνοιξε το αμπάρι, μπήκε φως και μυρωδιά λιμανιού. Οι άνθρωποι σπρώχνονταν. Έπεφταν. Πολλοί δεν μπορούσαν να περπατήσουν.
 
Η Ευγενία σηκώθηκε. Με το παιδί από το χέρι. Με την εικόνα στο στήθος. Κατέβηκε τη σκάλα. Πάτησε Ελλάδα.
 
Στο τελωνείο, ένας Έλληνας λιμενικός τη λυπήθηκε. «Γριά, τι κουβαλάς;» Η Ευγενία έλυσε το ζιπούνι. Έβγαλε την εικόνα. «Την Παναγία μας, παιδί μου. Από τη Σουμελά.»
 
Ο λιμενικός γονάτισε. Σταυροκοπήθηκε. «Καλώς την έφερες, μάνα.»
 
Το 1951, χτίστηκε η νέα Μονή Παναγίας Σουμελάς στο Βέρμιο. Η Γιαγιά-Ευγενία ήταν 99 χρονών. Την ανέβασαν με μουλάρι.
 
Έδωσε την εικόνα στον Ηγούμενο. «Ήταν στο στήθος μου 7 μέρες», είπε. «Τώρα να πάει στο θρόνο της.»
 
Πέθανε εκείνο το βράδυ. Στον ύπνο της. Με χαμόγελο.
 
Η εικόνα της Ευγενίας είναι σήμερα στο τέμπλο. Δίπλα στην πρωτότυπη που ήρθε το 1931 από τον Πόντο.
 
Από κάτω γράφει:
 
«Δωρεά Ευγενίας Κωνσταντινίδου, Λιβερά Τραπεζούντας. Την έσωσε στο στήθος της. 1922.»
 
Αυτές ήταν οι γυναίκες του Πόντου. Δεν έσωσαν μόνο παιδιά. Έσωσαν αγίους. Γιατί ήξεραν: «Χωρίς εικόνα, η παράγκα είναι στάβλος. Με την εικόνα, γίνεται εκκλησιά.»
 
Και ο μικρός ο Βασίλης; Έγινε παπάς. Παπα-Βασίλης στη Νέα Σουμελά. Και κάθε 15αύγουστο, όταν λιτανεύουν την Παναγία, λέει:
 
«Αυτή η εικόνα πέρασε θάλασσα πάνω σε καρδιά γιαγιάς. Προσκυνήστε την όρθιοι.»

Η «Παναγία της Υεμένης»

 
Η φωτογραφία του Ισπανού Σάμουελ Αράντα βραβεύτηκε από την επιτροπή των World Press Photo ως η καλύτερη φωτογραφία της χρονιάς για το 2011. Εικονίζονται η Ζαΐντ Αλ Κουάς και η μητέρα του Φατιμά σε μία στάση που θυμίζει έντονα την Πιετά του Μιχαήλ Άγγελου με την Παναγία και τον Χριστό λίγο μετά την Αποκαθήλωση...
 

Ο Ζαΐντ ένας 18χρονος φοιτητής ιατρικής εργάζονταν παράλληλα ως οδηγός ταξί για να πληρώσει τα δίδακτρα της σχολής του. Ζούσε μαζί την οικογένεια του κοντά στην πλατεία «Αλλαγής», στην Σάνα, την πρωτεύουσα της Υεμένης. Μαζί με χιλιάδες άλλους νέους βγήκε στους δρόμους, τον Οκτώβριο του 2011, κατά του προέδρου Αλί Αμπτουλάχ Σαλέχ στην υεμενική έκδοση της Αραβικής Άνοιξης. Στις 15 Οκτωβρίου 2011 οι διαδηλώσεις δέχτηκαν επίθεση από τις κυβερνητικές δυνάμεις. Όταν έγινε διακοπή ρεύματος η μάνα του Ζαίντ θορυβήθηκε και επειδή ήξερε ότι ανάμεσα στους διαδηλωτές ήταν και ο γιός της, προσπάθησε να το βρεί. Τον αναζήτησε στο νοσοκομείο, καθώς είχε χτυπηθεί και στο παρελθόν. Η Φατιμά θυμάται: «Κοίταξα ανάμεσα στους νεκρούς και στους τραυματίες που ήταν ανάμεσα τους. Αναζήτησα τον γιο μου σε όλους τους χώρους και τελικά τον εντόπισα σε μία μικρή αίθουσα που δεν απείχε πολύ από το τζαμί. Δυσκολευόταν να αναπνεύσει και κατάλαβα ότι είχε πάθει ασφυξία από τα δακρυγόνα που είχαν ρίξει νωρίτερα. Για αυτό ακριβώς τον πήρα στην αγκαλιά μου και τον κράτησα πολύ κοντά μου. Δεν ήξερα την κατάσταση της υγείας του»...
 
Η Φατιμά δεν παρατηρούσε τι γινόταν γύρω της, εάν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι. Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν ο γιός της. Ο κόσμος με ρωτούσε εάν έκλαψα όταν βρήκα τον γιο μου. Εάν έκλαιγα κάτω από την μπούρκα μου. Έκλαιγα, όχι επειδή ήμουν λυπημένη, αλλά επειδή τον βρήκα και επειδή θα μπορούσε να σωθεί....
 
Ο ίδιος o Ζαΐντ δήλωσε στο ΒΒC: «Η εικόνα εξηγεί τα πάντα: την αγάπη της μητέρας, τον πληγωμένο γιο και το τι έγινε στην χώρα μου εκείνη την περίοδο»...

Η Εορτή της Παναγίας στο Bristol

 
Με ιδιαίτερη λαμπρότητα, κατάνυξη και μεγάλη συμμετοχή πιστών εορτάσθηκε χθες η μεγάλη Θεομητορική Εορτή της Κοιμήσεως και Μεταστάσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου στον Ελληνορθόδοξο Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol. Πλήθος ενοριτών και προσκυνητών προσήλθε στον Ιερό Ναό, για να τιμήσει με πίστη και ευλάβεια την Παναγία μας, να συμμετάσχει στη Θεία Λειτουργία και να ενώσει την προσευχή του με ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία κατά την ευλογημένη αυτή ημέρα.
 

Η εορτή της Κοιμήσεως δεν αποτελεί ημέρα λύπης, αλλά εορτή ελπίδας, χαράς και προσδοκίας της αιωνίου ζωής. Η Υπεραγία Θεοτόκος, αφού ολοκλήρωσε την επίγεια πορεία της, μετέστη προς την αληθινή Ζωή, παραμένοντας πάντοτε η στοργική Μητέρα και ακαταίσχυντη μεσίτρια των Χριστιανών. Μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της εορτής, όλοι ανανεώσαμε την αγάπη και την εμπιστοσύνη μας προς την Παναγία, παρακαλώντας την να σκεπάζει την ενορία μας, τις οικογένειές μας και ολόκληρο τον κόσμο με τη μητρική της προστασία.

Φωτογραφία: Λαμπρινή Δελλαπόρτα

Η Παναγία μας...

 

...ετοίμασε μόνη Της το κλινάρι Της

 

Πόσο συγκινητικό είναι να βλέπει κανένας την Παναγία να ετοιμάζει με τα άχραντα χέρια Της, το κλινάρι Της, τις λαμπάδες, το θυμιατήρι με το λιβάνι κι ότι άλλο χρειαζότανε για την κηδεία Της...
 
Από μικρό κορίτσι αγαπούσε την εργασία κι ολοένα δούλευε, πότε γνέθοντας όπως στον Ευαγγελισμό που την βρήκε ο Αρχάγγελος με τη ρόκα στο χέρι, πότε ράβοντας τα ίδια τα φορέματά Της, ως "ιμάτια αυτόρραφα αγαπώσα", κι υστερώτερα όταν γεννήθηκε ο Χριστός, υφαίνοντάς Του, τον "άρραφον" εκείνον χιτώνα...
 
Και στα γεράματά Της δεν ξεκουράστηκε, αλλά η ίδια έκανε τις δουλειές του σπιτιού, έραβε, μαγείρευε, περιποιότανε τον καινούριο γιό Της τον Ιωάννην, κι ως την τελευταίαν ώρα της ζωής Της, με τα χέρια εκείνα τ’ αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, ετοίμασε το κρεβάτι Της, κ όλα τα της ταφής Της.
 

Φώτης Κόντογλου

 

Χρόνια πολλά σε όλους! Καλό Δεκαπενταύγουστο με υγεία και πίστη! Η Παναγία να μας σκεπάζει!

Historic periods of ancient Greece

 
From the Bronze Age civilizations of the Aegean to the rise of the Greek city-states, the Classical golden age, and the vast Hellenistic world, each period left a powerful mark on history.
 

Philosophy, democracy, art, architecture, warfare, literature, and science - ancient Greece created a legacy that continues to influence the world today.

Έκλειψη Ηλίου

 
Ένα εντυπωσιακό ουράνιο φαινόμενο είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε χθες στον ουρανό μας.
 

Σε μερικές περιοχές της Γηραιάς Ηπείρου (όπως στην Αγγλία) η έκλειψη ήταν μερική, ενώ σε κάποιες άλλες ήταν ολική.
 

Ήταν όντως μια περίεργη αίσθηση, όταν διαπιστώσαμε πως η χροιά του Ήλιου ήταν τελείως αλλαγμένη, δεν είχε έντονο ύφος και ήταν σαν να είχε χαμηλώσει με κάποιο μαγικό κουμπί η έντασή του.

Η προηγούμενη φορά που παρατηρήσαμε το φαινόμενο αυτό στην Αγγλία ήταν  το 2006.

 
Κατά τη διάρκεια μιας ολικής ηλιακής έκλειψης, η Σελήνη περνάει ακριβώς μπροστά από τον Ήλιο, μπλοκάροντας το μεγαλύτερο μέρος του φωτός του και επιτρέποντάς μας να δούμε την πύρινη ατμόσφαιρα του Ήλιου.
 
Φωτογραφίες: οι δύο πρώτες είναι από το Torquay, η τρίτη από το Cheltenham και η τέταρτη από το Bristol.

30th anniversary Isaak and Solomou

 
Isaak and Solomou
 
          11 and 14 August 1996
 
 

Anastasios Isaak,
only twenty-four
and married just a few weeks,
 
snared in the barbed wire
of the Buffer Zone –
the Grey Wolves beat you to death.
 
I watched the film:
Canadian hunters
clubbing a seal pup.
 
A photographer caught
Rauf Denktaş
snapping away with his long lens.
 
Tasos, if only
you had stayed at home.
 

Solomos Solomou,
mad with grief
at your cousin’s death
 
what nerve to climb that flagpole
in front of the Turkish troops,
intent on tearing down
their flag.
 
They were always going to
shoot you dead.
 
You weren’t even
a third of the way up
when the guns pop-popped.
 
In Paralimni they’ve named
a scruffy little Square after you both:
Plateia Isaak kai Solomou.
 
You didn’t even get one each.
It’s the one near the butcher’s shop
where I bought two skinned rabbits.
 
 
                   Richard Devereux

Greeks and Turks

 

From the Ottoman Wars to a Future of Cooperation

 

Few neighbouring peoples share a history as long, painful, and interconnected as the Greeks and Turks. Across the Aegean Sea, they have fought wars, exchanged populations, competed for territory, and carried memories of loss for generations. Yet they have also traded, lived in the same cities, shared foods and music, and influenced one another for nearly a thousand years.
 
Their history was never simply an endless struggle between two modern nations.
 
The first major conflicts developed after Turkic armies entered Anatolia during the eleventh century. In 1071, the Seljuk Turks defeated the Byzantine Empire at the Battle of Manzikert, opening much of Anatolia to Turkic settlement. The Byzantines temporarily recovered some territory, but new Turkish states continued to expand.
 
Beginning in the fourteenth century, the rising Ottoman Empire conquered Byzantine lands in Anatolia and southeastern Europe. Greek speaking communities in Thrace, Macedonia, the Aegean islands, and mainland Greece gradually came under Ottoman rule.
 
The Ottoman Byzantine wars reached their most famous moment in 1453, when Sultan Mehmed II captured Constantinople. The fall of the Byzantine capital ended an empire that had survived for more than a thousand years and transformed Constantinople into the centre of Ottoman power.
 
Greek resistance did not end. Ottoman forces fought repeated revolts in the Greek lands, while Greek sailors and soldiers also served in conflicts involving Venice, Russia, and other Ottoman rivals. During the long Ottoman Venetian wars, Greek islands and coastal regions frequently became battlefields. Crete, Cyprus, the Ionian Islands, and parts of the Peloponnese changed hands or endured sieges, raids, and destruction.
 
Greek Orthodox communities nevertheless continued living throughout the empire. They preserved their religion through the Orthodox Church, operated schools and trading networks, and maintained local identities. Some Greeks became influential merchants, diplomats, shipowners, and administrators. Ottoman rule was unequal, but the period was not one uninterrupted war between every Greek and every Turk.
 
In 1821, Greek revolutionaries launched the Greek War of Independence against Ottoman rule. Greece achieved independence, but many Greek communities remained within Ottoman territory.
 
During the Greco Turkish War of 1897, the Ottoman army defeated Greece after fighting over the future of Crete. Greece later joined Serbia, Bulgaria, and Montenegro against the Ottoman Empire during the First Balkan War of 1912 and 1913, helping remove Ottoman authority from most of Europe.
 
The most devastating confrontation came after World War I. In 1919, Greek troops landed at Smyrna, modern İzmir, and advanced deep into Anatolia. Turkish nationalists led by Mustafa Kemal Atatürk organized resistance and defeated the Greek army in 1922.
 
The war ended in catastrophe. Smyrna burned, civilians were killed or displaced, and ancient communities disappeared. The compulsory population exchange that followed forced roughly 1.2 million Orthodox Christians from Turkey to Greece and several hundred thousand Muslims from Greece to Turkey.
 
Later disputes over Cyprus, the Aegean islands, airspace, territorial waters, and maritime boundaries kept the rivalry alive. The division of Cyprus following the violence and illegal Turkish military invasion of 1974 remains one of the region’s deepest wounds.
 
Greece and Turkey are permanent neighbours. Conflict would damage both economies, threaten civilians, disrupt tourism and trade, and create grievances lasting for generations. Military victory might capture territory, but it could never erase memory or produce genuine peace.
 
Greeks and Turks have repeatedly helped one another after earthquakes, wildfires, and other disasters. Their governments can cooperate on trade, energy, environmental protection, migration, tourism, and the preservation of shared historical sites.
 
Their cultures are already connected through food, music, architecture, coffee traditions, seafaring, and centuries of coexistence.
 
The past should be remembered honestly. Greek, Turkish, Armenian, Cypriot, and other civilian suffering should never be ignored. But remembering history does not require repeating it.
 
After centuries of Ottoman wars, revolutions, population exchanges, and territorial disputes, the greatest victory would not be another battlefield triumph.
 
It would be the decision to peacefully end the cycle.

Bristol Balloon Fiesta 2026

 
The iconic Bristol International Balloon Fiesta in partnership with Albert Goodman is a free to attend, three-day event that celebrates the city and its heritage links to the remarkable world of hot air ballooning.
 

Bristol International Balloon Fiesta is one of the most popular and striking outdoor events on the calendar. This year, the world-renowned free Fiesta returned to Ashton Court, between Friday 7 August and Sunday 9 August 2026.

Those hoping to spot some special shapes at this year’s Fiesta, weren’t disappointed! Fiesta fans had seen some incredible shapes at this year’s ballooning lineup, including BBC Globe, Thomas the Tank Engine, Ordnance Survey Map, Piggy Bank, Bridgit, Ralph the Rozière, The Bristol Balloon, Wes the Wolf, Johnny the Panda and Panasonic Battery.

Ben Hardy, the executive director of the Bristol International Balloon Fiesta, said the team and balloonists "had a lot of fun" this year.

The festival was founded in 1979 by Don Cameron (founder of Cameron Balloons) and a small group of balloon enthusiasts who wanted to bring together international pilots for a yearly gathering.

It quickly expanded from a local meet-up into one of Europe's largest annual hot-air ballooning events, moving permanently to the sprawling Ashton Court grounds.
 
Photos by: Kyriacos Vasilas

Ο Αύγουστος της Θεογεννήτριας

 
Πιαστείτε από τον μανδύα της Παναγίας και μη χωριστείτε ποτέ από την μητέρα μας,
γιατί αυτή είναι η εγγύησις της σωτηρίας μας.
Και αμαρτωλοί να είμαστε και ανάξιοι να είμαστε η Παναγία θα μας βοηθήσει
να σωθούμε εφ’ όσον όμως και εμείς έχομε φιλότιμο και αγωνιζόμαστε.
(π. Γεώργιος Καψάνης)
 

Κάθε ημέρα μέσα στον ευλογημένο ενιαυτό της Αγίας μας Πίστης, αγιάζεται από την ολοζώντανη παρουσία της Παναγίας μας. Η Πανύμνητος Πλατυτέρα σκεπάζει ελπίδες και ικεσίες, στεναγμούς και δάκρυα, ανάγκες και περιστάσεις… Η Διαπορθμεύουσα κυρία Θεοτόκος, αναζητά εναγωνίως τις παρακλήσεις μας και τα αιτήματά μας, να τα περάσει απέναντι να τα διαβιβάσει στον Υιό και Θεό της. Είναι ο Αύγουστος τόσο δικός της. Από την πρώτη έως την τελευταία του μέρα. Ευλογημένος με την μνήμη της μεταστάσεώς της, με την μεγάλη γιορτή της, το δικό της Πάσχα. Είναι η μάνα όλου του κόσμου, η Κυρία Θεοτόκος που θα ενώνει πάντοτε γη και ουρανό.
 
«Ἀπειρόγαμε νύμφη Θεογεννήτρια, ἡ τῆς Εὔας τὴν λύπην χαροποιήσασα, ἀνυμνοῦμεν οἱ πιστοὶ καὶ προσκυνοῦμέν σε, ὅτι ἀνήγαγες ἡμᾶς ἐκ τῆς ἀρχαίας ἀρᾶς καὶ νῦν δυσώπει ἀπαύστως, πανύμνητε Παναγία, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.»….  «…Θεογεννήτρια, τῶν πόθῳ προσιόντων, τῇ σκέπῃ Σου τῇ θείᾳ, θεραπεύειν ἀξίωσον.»
 
Θεογεννήτρια! Πόσο συνταρακτικό αυτό το προσωνύμιο, αν συναισθανθούμε το τι περιγράφει. Μηχανικά πολλές φορές το απαγγέλουμε ή και το ψέλνουμε για Εκείνην που γέννησε τον Θεό… Αν το συλλάβουμε αδελφοί μου, κάθε φορά που θα βγαίνει από τα χείλη μας θα είναι μια τρανή ομολογία της Αγίας μας πίστης. Για αυτό το οφείλουμε στις ψυχές μας, να γνωρίζουμε την Κυρία των Αγγέλων. Να μην είναι αυτή μόνο μια καλή αφορμή για γιορτές, σχόλες, εκδρομές και πανηγύρια, αλλά για δάκρυα δοξολογικά συντριβής και μετανοίας που τολμάμε -μη μας παραδειγματίσεις Κύριε- εμείς οι Έλληνες μόνο να βλασφημούμε ανείπωτα αισχρά το Πανάγιο πρόσωπό της… Στα χέρια μας ένα βιβλίο αφιερωμένο σε Εκείνην. Γραμμένο με χάρη για την Θεογεννήτρια και Φωτογεννήτρια Μητέρα… Να μάθουμε περισσότερα, να νιώσουμε περισσότερα, να αυτομεμφθούμε περισσότερο για την ολέθρια άγνοιά μας. Τούτον τον Αύγουστο μην χωριστούμε ούτε ελάχιστα από Εκείνην.
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Τα Νικητήρια «Ευχαριστώ» της Πόλης

 
Στις Βλαχέρνες σήμερα με ευλάβεια η Ανάμνηση.
 

Και σαν σήμερα,  στον τόπο τον ίδιο, τον δικό μας και της καρδιάς μας γονατίζουμε και δεν λησμονούμε  αυτά που διαδραματίστηκαν τότε, πολλά - πολλά χρόνια πριν.
 
Παρών, πρώτος και καλύτερος - ποιός άλλος; - ο Πατριάρχης μας, που ζει και αναπνέει την Πόλη και την πόλη Της Παναγιάς, την δική Του Πόλη,  αντιπροσωπεύοντας όλους εμάς που η απόσταση μόνο νοερά μας αφήνει να Την πλησιάσουμε.

Τότε, όταν γιορτάζοντας τα έπαθλα της νίκης, η Πόλη δωρίστηκε για πάντα στην Παναγία. Όταν  εμπνεύστηκαν  οι στίχοι του  «Τη Υπερμάχω...» για να αποδώσουν όσο πιό εκφραστικά και όμορφα γίνεται, μέσα από τον μοναδικό συνδυασμό της υμνωδίας και της μελωδίας, απεριόριστη ευγνωμοσύνη στην Θεοτόκο.
 
Από το Άλφα μέχρι το Ωμέγα, συλλαβές - λέξεις - λόγια - ποίηση - μουσική,  που μας αγγίζουν εδώ και αιώνες και μας προσφέρονται σαν Αντίδωρα. 
 
Με ένα δικό μου "Ευχαριστώ" 
 
Νίκη Beales
Μπάκινγκχαμ - Αγγλία
7 Αυγούστου 2026
1.400 χρόνια μετά