Tuesday, 24 May 2011

Παροιμίες για το μήνα Μάϊο

- Αν βρέξει ο Απρίλης δυο νερά κι ο Μάης άλλο ένα τότε τ' αμπελοχώραφα χαίρονται τα καημένα.

- Απρίλης, Μάης, κοντά είν’ το θέρος.

- Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι.

- Κάθου, γέρο, λίμενε (περίμενε) να φας το Μάη χορτάρι.

- Καλός ο ήλιος του Μαγιού, τ’ Αυγούστου το φεγγάρι.

- Μάης άβρεχος, μούστος άμετρος.

- Μάης άβρεχτος, χρόνια ευτυχισμένα.

- Μάης άβροχος, τρυγητός χαρούμενος.

- Μάης πενταδείληνος και πάντα δείλι θέλει.

- Μην πάρεις το Μάη άλογο, μήτε γυναίκα τη Λαμπρή [δηλ. το Μάιο τα άλογα φαίνονται πιο γερά γιατί τρώνε περισσότερο κι έτσι ο αγοραστής μπορεί να ξεγελαστεί- επίσης οι γυναίκες τη Λαμπρή στολίζονται με τα καλά τους ρούχα και μπορεί κανείς να νομίσει ότι κάποια είναι όμορφη μόνο και μόνο επειδή είναι καλοντυμένη]

- Μήνας που δεν έχει ρο, ρίξε στο κρασί νερό.

- Ο Απρίλης έχει τ' όνομα κι ο Μάης τα λουλούδια.

- Ο Απρίλης με τα λούλουδα κι ο Μάης με τα ρόδα.

- Ο Απρίλης ο γρίλλης, ο Μάης ο πολυψωμάς [δηλ. το μήνα Απρίλιο οι γεωργοί έχουν λίγες αγροτικές εργασίες ενώ τον Μάιο έχουν πολλές και χρειάζονται πολλά ψωμιά για τους εργάτες]

- Ο Αύγουστος πουλά κρασί κι Ο Μάης πουλά σιτάρι [δηλ. μπορείς από πριν να κρίνεις τη σοδειά και να καθορίσεις την τιμή]

- Ο Μάης ρίχνει την δροσιά κι ο Απρίλης τα λουλούδια.

- Ο Μάης φτιάχνει τα σπαρτά κι ο Μάης τα χαλάει.

- Ο Μάης ρίχνει τη δροσιά και ο Απρίλης τα λουλούδια.

- Οντά ’πρεπε δεν έβρεχε κι ο Μάης χαλαζώνει.

- Όποιος φιλάει τον Αύγουστο, τον Μάη θερίζει μόνος.

- Οπού σπείρει ή δε σπείρει, το Μάη μετανοεί [δηλ. τότε κάποιος καταλαβαίνει αν έκανε καλά που καλλιέργησε τη γη ή όχι]

- Όταν πρέπει δε βροντά και το Μάη δροσολογά.

- Στο κακορίζικο χωριό το Μάη ρίχνει το νερό.

- Στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει.

- Το Μάη βάζε εργάτες κι ας είναι κι ακαμάτες [δηλ. όσο κι αν τεμπελιάζουν, θα κάνουν δουλειά γιατί είναι οι μέρες μεγάλες]

- Το Μάη εγεννήθηκα και μάγια δε φοβούμαι [πρόληψη που συνδέει την ονομασία του Μαΐου με τη λέξη μάγια- έλεγαν ότι όσοι είναι γεννημένοι το Μάη δε παθαίνουν τίποτα από μάγια]

- Το Μάη με πουκάμισο, τον Αύγουστο με κάπα.

- Τον Απρίλη και το Μάη κατά τόπους τα νερά.

- Τον Μάη κρασί μην πίνετε κι ύπνο μην αγαπάτε.

- Του καλού γεμιτζή (ναύτη) η γυναίκα το Μάη χήρεψε [δηλ. στη θάλασσα τον Μάιο κάνει ξαφνικές και μεγάλες φουρτούνες]

Monday, 23 May 2011

῾Υπομονῆς θητεία...

π. Εὐσεβίου Βίττη, εὐλαβικὸ Μνημόσυνο

Πρέ­πει νά δα­νει­στεῖς αὔ­ρι­ο πά­λι ἀ­π'­τόν ᾿Ι­ώβ
ἔ­να μι­κρό πο­σόν ὑ­πο­μο­νῆς.*
Π.Β.Πά­σχος


῾Ο προ­φη­τι­κός αὐ­τός λό­γος τοῦ ποι­η­τῆ ἀ­νοί­γει μέ­σα σου κα­θη­με­ρινά δρό­μους ἐλ­πί­δας κι ἀ­ντο­χῆς, κα­θώς πα­σχί­ζεις ν᾿ ἀ­νε­βεῖς, μέ πε­ρισ­σή δύ­να­μη, τόν προ­σω­πι­κό σου Γολ­γο­θᾶ. Γι­α­τί ἡ κά­θε μέ­ρα, ἡ κά­θε ὥ­ρα, ἡ κα­θε στι­γμή, στό χῶ­ρο τῆς ποι­μα­ντι­κῆς σου δρα­στη­ρι­ό­τη­τας καί συ­ντυ­χί­ας, ἀπαιτεῖ τὴν ὑ­πο­μο­νή, ποὺ εἶ­ναι τό κλει­δί ὁ­πού ἀ­νοί­γει καί τίς πι­ό ἐρ­μη­τι­κά κλει­δω­μέ­νες πόρ­τες τῶν καρδιῶν τῶν ἀνθρώπων.

Κι αὐ­τό, ἐ­πει­δή «οὐ­δέν γάρ ὑ­πο­μο­νῆς ἰ­σον καί καρ­τε­ρί­ας· πέ­τρα γάρ ἔ­οι­κεν» (ἱ. Χρυ­σό­στο­μος).᾿Αλ­λά καί τί­πο­τε δέν χα­ντα­κώ­νει τήν ψυ­χή, καί κατ᾿ ἀ­κο­λου­θί­αν τήν πνευ­μα­τι­κή μας ζω­ή, ὅ­σο ἡ ἀ­νυ­πο­μο­νη­σί­α καί ἡ ἀγ­χω­τι­κή μας δι­ά­θε­ση, στό νά πα­σχί­ζου­με νά φέ­ρου­με σέ πέ­ρας ἔ­να πλῆ­θος δρα­στη­ρι­ο­τή­των καί ὑ­πο­χρε­ώ­σε­ων. Γι­α­τί, ὅ­ταν φορ­τω­θεῖς μέ τέ­τοι­ου εἴ­δους βά­ρη, πρἐ­πει νά γνω­ρί­ζεις κα­λά ὅ­τι ὀ ἀ­νή­φο­ρος ὅ­λο καί πι­ό κο­πι­α­στι­κός θά γί­νε­ται. Ἀ­ντί­θε­τα, ὅ­ταν πα­ρα­τή­σεις στή ἄ­κρη ὅ­λα τά πε­ριτ­τά, μα­ζί μέ τίς μέ­ρι­μνες, ὅ­λο καί πε­ρι­σό­τε­ρο φτε­ρώ­νεις. Εἶ­ναι δέ βέ­βαι­ο, πώς τά πε­ρισ­σό­τε­ρα ἀ­πό τά ἄ­χρη­στα πρά­γμα­τα πού κου­βα­λᾶς μέ­σα σου τά ξεκαθαρίζεις καί τά πε­τᾶς, ὅταν βρεθεῖς σέ και­ρό πε­ρι­συλ­λο­γῆς, δο­κι­μα­σι­ῶν καί ἔ­ντο­νου πνευ­μα­τι­κοῦ ἀ­γώ­να. Γι­α­τί ὅ­λο καί πιὸ πολὺ κα­τα­λα­βαί­νεις, πώς σύ­ντο­μα θά φύ­γεις ἀπ᾿ αὐ­τόν τόν κό­σμο, κι ὅ­ση πε­ρισ­σό­τε­ρη μα­ται­ό­τη­τα συλ­λέ­γεις, τό­σο μα­κραί­νεις ἀπ᾿ τόν Οὐ­ρα­νό...

Τό­τε, λοι­πόν, εἶ­ναι πού σφυ­ρη­λα­τεῖς τό εἶ­ναι σου στό κα­μί­νι τῆς ὑ­πο­μο­νῆς καί τῆς καρ­τε­ρί­ας, ἀ­να­μέ­νο­ντας μέ συ­στο­λή καί πό­νο τήν ὅ­ποι­α ἀ­να­ψυ­χή ἔλ­θει μέ­σα σου­ ὡς εὐ­λο­γί­α σέ τού­τη τήν ἔ­γκο­πη ὁ­δοι­πο­ρί­α, σέ γῆ αὐ­χμῶ­σα καί δι­ψῶ­σα.

«Πά­λιν καί πολ­λά­κις» ὁ στί­χος αὐ­τός τοῦ ποι­η­τῆ, πού ἔ­χει κο­πεῖ ἀ­πό τό με­ταλ­λεῖ­ο τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης πνευ­μα­τι­κῆς μας ζω­ῆς καὶ παράδοσης, συντροφεύει τήν ψυ­χή μέ τήν πα­νί­ε­ρη Μορ­φή τοῦ Δι­καί­ου καί πο­λυ­ά­θλου Ἰ­ώβ, σέ και­ρούς καί χρό­νου­ς ὅ­που ἡ δι­και­ο­σύ­νη δέν συ­νυ­πάρ­χει μέ τούς ἐ­νοι­κοῦ­ντας ἐ­πί τῆς γῆς, ἀλ­λά, κι αὐ­τό εἶ­ναι τό πλέ­ον ση­μα­ντι­κό, δι­α­σώ­ζε­ται στόν Πα­τέ­ρα τῶν Φώ­των, πού ὑ­πο­μέ­νει κι Ἐ­κεῖ­νος τή δι­κή μας ἀ­πο­στα­σί­α κι ἀ­να­μέ­νει, μέ τή φι­λο­στορ­γί­α πού Τόν δι­α­κρί­νει, τήν ἐ­πι­στρο­φή μας (πρβλ. Λ­κ. 15, 11-32). Ἔ­τσι ὁ Θε­ός ὑ­πο­μέ­νε­ι τίς ἀ­τα­ξί­ες μας κι ἐ­μεῖς ὑ­πο­μέ­νου­με τίς δοκι­μα­σί­ες, πού, ὡ­στόσο, εἶ­ναι καί πα­ρα­μέ­νουν τά ση­μά­δι­α τῆς παι­δεί­ας Του.

Ἄν ό ποι­μέ­νας ἐ­πι­θυ­μεῖ νά προ­βεῖ μέ ἱ­ε­ρα­πο­στο­λι­κό ζῆ­λο, σέ μι­ά ἐ­πί­πο­νη ἀ­να­θε­ώ­ρη­ση τῆς στά­σης του ἀ­πέ­να­ντι στόν κό­σμο, τό­τε, ἴ­σως, θά μπο­ροῦ­σε νά σκε­φτε­ῖ μα­ζί μέ τόν Δί­και­ο Ἰ­ώβ, τή φι­λαν­θρω­πί­α τοῦ Θε­οῦ (πρβλ. Ἰώβ. 42, 1-6), πού ὑ­πο­μο­νε­τι­κά στέ­κει κι ἀ­φου­γκρά­ζε­ται τούς καϋ­μούς καί τά προ­βλή­μα­τα ὅ­σων ἐ­πι­θυ­μοῦν νά τά κα­τα­θέ­σουν τα­πει­νά στά χέ­ρι­α Του ὡς ἄλ­λη προ­σφο­ρά. Ἀλ­λά καί ὅ­σων ἔ­χει συ­ντε­λε­στεῖ ἡ ἐ­πι­στρο­φή τους, ἀ­φοῦ ἐν τῶ με­τα­ξύ "ὡς χρυ­σός ἐν χω­νευ­τη­ρί­ῳ" (Σοφ. Σολ. 3, 6) δο­κι­μά­στη­καν μέ τή φι­λο­τι­μί­α καί τό ἐν­δι­α­φέ­ρον τοῦ "πι­στοῦ καί φρο­νί­μου δού­λου" (Μτθ. 24, 45), ὥ­στε νά κα­τα­στοῦν οἱ κε­κλημ­μέ­νοι συν­δαι­τη­μό­νες στό Δεῖ­πνο τῆς Βα­σι­λεί­ας Του (πρβλ. Λκ. 14, 15-24). Ἄλλωστε ἄς μὴ λησμονοῦμε τὸν λόγο τοῦ Ἀδελφοθέου καὶ μάρτυρα: «Ἰδοὺ μακαρίζομεν τοὺς ὑπομένοντας· τὴν ὑπομονὴν Ἰὼβ ἠκούσατε, ὅτι πολυεύσπλαχνος ἐστιν ὁ Κύριος καὶ οἰκτίρμων» (Ἰακ. 5, 11). Ἀλήθεια, πόσοι τὸ καταλαβαίνουμε αὐτό;

π. Κων.Ν.Καλλιανός

* Οἱ στίχοι προέρχονται άπό τήν ποιητική συλλογή τοῦ Π.Β. Πάσχου, Ἔγκλειστος βίος, Ἀθήνα 1973, σελ. 97.

Sunday, 22 May 2011

Κριτική του Πατριάρχη Μόσχας

Αυστηρότατη κριτική έγινε χθες από τους Times του Λονδίνου στον Πατριάρχη της Μόσχας Κύριλλο. Το άρθρο έγραψε ο Αγγλικανός κληρικός Μιχαήλ Bourdeaux, που ειδικεύεται σε ρωσικά θέματα. Είναι μάλιστα ο Ιδρυτής και Πρόεδρος του Ινστιτούτου Κέστον, το οποίο δημιουργήθηκε το 1969, με σκοπό να παρακολουθεί τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, στις οποίες οι χριστιανοί διώκονταν από τα αθεϊστικά καθεστώτα της εποχής εκείνης, και να ενημερώνει σχετικά τη διεθνή Κοινότητα.


Στους χθεσινούς λοιπόν Times, ο αρθρογράφος αναφέρει χαρακτηριστικά: "Η έκδοση βιβλίου από τον Πατριάρχη Μόσχας, για πρώτη φορά στ' αγγλικά, είναι σημαντικό ζήτημα. Η συλλογή όμως των ομιλιών και των δημοσιευμένων άρθρων του είναι μεγάλη απογοήτευση". Το εν λόγω κείμενο τελειώνει ως εξής: «Ο Πατριάρχης φαίνεται να κάθεται στο θρόνο του χωρίς να βλέπει τίποτα στα πόδια του, ενώ την ίδια ώρα ανακαλύπτει στον ευρύτερο κόσμο πολλά πράγματα που δεν του αρέσουν». Ολόκληρο το άρθρο μπορεί κανείς να το διαβάσει στην φωτογραφία της παρούσας ανάρτησης.

Saturday, 21 May 2011

Μουσική ομορφιά

Δεν χρειάζονται λόγια για να περιγράψουμε το παρακάτω μουσικό βίντεο. Απλά, δείτε το:




Ίσως να μας κάνει να αλλάξει κάτι μέσα μας...

Friday, 20 May 2011

Αριθμοί μιας δυνατής Ελλάδας

Και να που βρέθηκαν νοτίως της Κρήτης 175 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο, το 3ο μεγαλύτερο κοίτασμα παγκοσμίως. Εν τω μεταξύ ο χρυσός που υπάρχει στην Θράκη μας αξίζει 38 δις ευρώ. Έχουμε εκεί, στην Μακεδονία και την Θράκη, τα 3 μεγαλύτερα κοιτάσματα χρυσού της Ευρώπης. Η αξία του πετρελαίου και του αερίου μας είναι -κρατηθείτε-10.000.000.000.000 (10 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ!) όπως αναφέρει το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ, το USGS.

Είμαστε μια χώρα που ελέγχει μια χερσαία και θαλάσσια έκταση όση είναι η Γερμανία και η Αυστρία μαζί (450.000 τετρ. χιλιόμετρα), αφού εκτεινόμαστε από την Αδριατική ως τις ακτές του Λιβάνου (περιλαμβανομένης της Κύπρου μας) και από το τριεθνές στον Έβρο ως ανοιχτά της Λιβύης. Θέλεις 2 ώρες ταξίδι με το αεροπλάνο για να πας από το πιο δυτικό (Κέρκυρα) στο πιο ανατολικό άκρο του Ελλαδικού χώρου (Λάρνακα).Σαν να πετάς δηλαδή από τις Βρυξέλλες προς τη Μασσαλία.

Στον κόσμο ζουν συνολικά 17.000.000 Ελλαδίτες, Κύπριοι, Βορειοηπειρώτες, Κωνσταντινουπολίτες, Ίμβριοι, Τενέδιοι κλπ. Είμαστε 2οι στον κόσμο σε καταθέσεις στην Ελβετία. Δεχόμαστε 16.000.000 τουρίστες τον χρόνο και διαθέτουμε μια σημαντική τουριστική βιομηχανία. Έχουμε και μια δυνατή αμυντική βιομηχανία που φτιάχνει από άρματα και τζιπ ΜΕΡΣΕΝΤΕΣ-ΕΛΒΟ ως προηγμένα συστήματα λέϊζερ και υπερσύγχρονα μη επανδρωμένα αεροπλάνα όπως έκανε το Κρατικό Εργοστάσιο Αεροπλάνων (ΚΕΑ) στο Ελληνικό. Έχουμε τρία πολύ μεγάλα ναυπηγεία που κατασκευάζουν όποιο είδος πλοίου σκεφτεί κανείς. Έχουμε βιομηχανίες αμαξωμάτων που κατασκευάζουν καταπληκτικά βαρέα φορτηγά, λεωφορεία, τρόλεϋ, βαγόνια τραίνων, επικαθήμενα, μπετονιέρες, βυτία κλπ.

Μέχρι και ΠΟΡΣΕ (!) φτιάχνομε στην Κατερίνη (δείτε στο Διαδίκτυο την βιομηχανία REPLICAR HELLAS). Διαθέτουμε 2.400 υπερδεξαμενόπλοια και μεγάλα φορτηγά και είμαστε έτσι 1οι στον κόσμο στην εμπορική ναυτιλία, ενώ άλλα 1.500 τεράστια τάνκερ και φορτηγά έχουν οι Κύπριοι πλοιοκτήτες και είναι 5οι στον κόσμο. Είμαστε 2οι παγκοσμίως στο πρόβειο γάλα, 3οι στις ελιές, 3οι παγκοσμίως στον κρόκο, στα ακτινίδια, στα ροδάκινα.Είμαστε 1οι στον κόσμο σε νικέλιο, 1οι σε λευκόλιθο, 1οι στον κόσμο σε υδρομαγνησίτη, 1οι στον κόσμο σε περλίτη (1.600.000 τόννοι), 2οι παγκοσμίως σε μπετονίτη (1.500.000 τόννοι), 1οι στην ΕΕ σε βωξίτη (2.174.000 τόννοι), 1οι και σε χρωμίτη, 1οι και σε ψευδάργυρο, 1οι και σε αλουμίνα.

Έχουμε την 2η καλύτερη Πολεμική Αεροπορία στο ΝΑΤΟ (μετά τις ΗΠΑ, ενώ οι Τούρκοι είναι προτελευταίοι), ενώ έχουμε και το 2ο καλύτερο Πολεμικό Ναυτικό στο ΝΑΤΟ, με την Τουρκία να είναι ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ!

Δεν υπάρχει μικρή και μίζερη Ελλάδα.

Thursday, 19 May 2011

19 Μαΐου σήμερα

Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού

Του πεθερού μου και γνήσιου τέκνου της Ποντιακής φυλής, Νίκου Κωνσταντινίδη,
ευλαβικό μνημόσυνο

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανές δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού-, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Ενενήντα και πλέον γενιές και 3000 χρόνια παραμονής σ’ εκείνη τη γωνιά του πλανήτη έμελλε να οδηγήσουν σ’ ένα τραγικό τέλος. Από τα μέσα του 1919 μια νέα μέρα ξημέρωσε για τον Ελληνισμό του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Έφυγαν σαν πρόσφυγες, πεινασμένοι, άρρωστοι, φοβισμένοι και φτωχοί. Φτωχοί από οικογένεια, φτωχοί από φίλους, φτωχοί από σπίτια, περιουσίες και υπάρχοντα.

Όμως δούλεψαν σκληρά, μάθανε στα παιδιά τους γράμματα, ασχολήθηκαν με τα προβλήματα της κοινωνίας και κατάφεραν να ενσωματωθούν πλήρως με το ντόπιο ελληνικό στοιχείο στη Μητέρα Πατρίδα. Ας μην ξεχνάμε πως στην Ελλάδα (και αλλού) βρίσκονται για 3-4 γενιές, ενώ εκεί πίσω, στον ΠΟΝΤΟ, στη Μ. ΑΣΙΑ, άφησαν νεκρούς 90 γενεών. Στη σύγχρονη Ελλάδα βρίσκονται λίγοι, ΕΚΕΙ είναι πολλοί...

Οι Έλληνες στον Πόντο ανέρχονταν σε 700.000 άτομα την παραμονή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το τέλος του 1923 είχαν εξοντωθεί 353.000 άτομα.

Στις 13 Αυγούστου 1923 ο περιβόητος Κεμάλ Ατατούρκ έλεγε: «επιτέλους τους ξεριζώσαμε...».

Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύονταν οδηγούνταν στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα.

Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή - τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου.

Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική. Η γενοκτονία των Χριστιανών ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μεινοτήτων της άλλοτε κραταιάς αυτοκρατορίας. Ένα σχέδιο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1914, με τον πρώτο διωγμό. Και ολοκληρώθηκε μετά την καταστροφή του 1922.

Όμως, "Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο...!!!".

Wednesday, 18 May 2011

Καρβάλη και Καππαδοκία


Από τον Εύξεινο Πόντο ως τον ποταμό Ευφράτη, από το όρος Ταύρος κι ως τον ποταμό Άλυ απλώνεται η χώρα των αλογατάρηδων, των βραχωδών ερήμων και των υπόγειων οικισμών. Η Καππαδοκία πήρε το όνομά της από το Κατπατούκα, που στην αρχαία περσική γλώσσα σημαίνει «η χώρα των όμορφων αλόγων». Είναι μια από τις μεγαλύτερες περιοχές της ανατολικής Μικράς Ασίας. Σήμερα αποτελεί τούρκικη επαρχία περιλαμβάνουσα τέσσερεις διοικήσεις: την Καισάρεια, την Νίγδη, το Γκιοζγκάτ και το Κιρ-Σεχίρ.



Η ζωή στην Καππαδοκία δεν ήταν εύκολη, ήταν όμως η ζωή που ήξεραν, η ζωή που έμαθαν από γενιές πριν να ζούνε. Εκεί στα βάθη της Μικράς Ασίας δημιούργησαν τις οικογένειές τους με στήριγμα τους μόνο την πίστη τους και την εθνική τους υπόσταση. Έφτιαχναν τις κατοικίες τους μέσα στη γη για να αμυνθούν. Η τιμή, η περιουσία, και η ζωή τους βρισκόταν στη διάθεση κάθε λογής επιδρομέων. Στις αρχές του 19ου αιώνα αρχίζουν να κτίζουν τα σπίτια τους στην επιφάνεια, μικρά, απλά και φτωχικά από πέτρα. Οι ασχολίες τους ήταν η γεωργία, το εμπόριο και οι τέχνες. Ο πυρήνας της κοινωνίας της Καππαδοκίας, η οικογένεια, ήταν συγκροτημένος πατριαρχικά. Αρχηγός ήταν ο πατέρας.




Έτσι ακριβώς λειτουργούσε η δομή της κοινωνίας στη Καππαδοκία μέχρι περίπου το 1924, όπου φτάνει η ώρα της ανταλλαγής των πληθυσμών. Το νέο ήρθε και δημιούργησε έντονα συναισθήματα στους κατοίκους της Καππαδοκίας. Από όλα τα στόματα άκουγες τις ίδιες ανησυχίες… «Πού θα αφήσουμε τα σπίτια μας;», «οι εκκλησίες μας, τι θα απογίνουν;»…





Έφτιαξαν τα δισάκια τους, πήραν τα ιερά σκεύη και τα εικονίσματα από τις εκκλησίες τους και τα φόρτωσαν στα κάρα και κίνησαν για ένα ταξίδι με προορισμό το άγνωστο… Πόνος και ταλαιπωρία… Άντρες, γυναίκες και παιδιά στο μακρύ δρόμο της προσφυγιάς…




Ξεκληρίστηκαν ολόκληρες οικογένειες από τις επιδημίες… Όσο κι αν ψάξανε να βρούνε μέρος να καθίσουν όλοι μαζί όπως ήταν στα χωριά τους στην Καππαδοκία δεν βρέθηκε. Έτσι οι οικογένειες χωρίστηκαν, σκορπίστηκαν, διαλύθηκαν… Με τον καιρό δημιουργήθηκαν, έφτιαξαν περιουσίες, απόκτησαν τα δικά τους σπίτια και χωράφια, μα δεν ξέχασαν ούτε στιγμή την καταγωγή τους και τα χωριά τους εκεί στα βάθη της Ανατολίας, στην Καππαδοκία. Ούτε όταν μάζευαν τα λίγα υπάρχοντά τους, ούτε όταν τους φόρτωσαν στα βαπόρια, ούτε κι όταν οι ντόπιοι στην Ελλάδα γυρνούσαν την πλάτη.



Η Καρβάλη ήταν κωμόπολη της μικρασιατικής Τουρκίας με αρχική ονομασία Ναζιανζό, μετέπειτα «Γέλβερι» και ήδη Γκιουζέλγιουρτ (Guzel Yurt = όμορφο χωριό) και κατοικούμενη μέχρι το 1924 από 2.000 περίπου τουρκόφωνους Έλληνες. Η οικονομία της βασιζόταν στη βιοτεχνία και στο μικρεμπόριο. Εντός της πόλης σώζεται τρωγλοδυτικός συνοικισμός με μεγάλο αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Διατηρείται μέχρι σήμερα σημαντικός αριθμός λαξευτών οικιών, παρεκκλησίων, ναών και υπογείων λαβυρινθοειδών στοών μεγάλου μήκους. Διατηρείται σε αρίστη κατάσταση ο Ι. Ναός του Αγίου Γρηγορίου (Aziz Gregorius, Kilise Camii = Άγιος Γρηγόριος, εκκλησία τζαμί Ologos = Θεολόγος) που χρησιμοποιείται ως τζαμί. Ο άμβωνας είναι αναλλοίωτος.



Μετά την ανταλλαγή, οι Έλληνες της περιοχής ίδρυσαν στην Ελλάδα την Νέα Καρβάλη κοντά στην Καβάλα (με τους διεθνώς φημισμένους κουραμπιέδες της). Εκεί φυλάσσεται και το λείψανο του γεννημένου στην Καρβάλη Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ενός των πατέρων της Ανατολικής Εκκλησίας, τέκνου και αυτού της αγιοτόκου Καππαδοκίας.

Σημείωμα: Το παραπάνω κείμενο και οι φωτογραφίες που το συνοδεύουν είναι των Θανάση Ζεύκη και Νίκου Μωραϊτάκη. Σύμφωνα με τη σύσταση που μου έκανε η αγαπητή φίλη Κριτικός Τέχνης και Λογοτέχνιδα Νατάσα Κεσμέτη ο πρώτος ήταν Καπετάνιος και ο δεύτερος Δικηγόρος. Τα ενδιαφέροντα και των δυο πάμπολλα. Έχουν ιδρύσει τον Πολιτιστικό Σύλλογο Φιλύρα στον Υμηττό (Αθήνα). Στην Φιλύρα έχουν δημιουργήσει εκτός των άλλων δυο χορωδίες ήδη με πολλές επιτυχημένες εμφανίσεις, η μια εκ των οποίων βυζαντινού μέλους.