Άσπιλε, αμόλυντε...

Ο εκλεκτός νέος Ιεροψάλτης και Καθηγητής Βυζαντινής Μουσικής κ. Νεκτάριος Γουναρίδης, ερχόμενος από την Αθήνα μας, επισκέφθηκε την προηγούμενη Παρασκευή τον Ι.Ν. Αγ. Παντελεήμονος & Αγ. Παρασκευής ΒΔ Λονδίνου και έψαλλε κατά τους Β΄ Χαιρετισμούς.

Από την Ακολουθία εκείνη είναι και το σύντομο βιντεάκι της παρούσας ανάρτησης.

Αποστολή στη Νότια Αφρική [B']

Αισθάνομαι για άλλη μια φορά την υποχρέωση να αναφερθώ στον φωτισμένο αυτό νέο, που ακούει στο όνομα Lewis Sweeney, και που είχα την ευλογία να βαπτίσω πριν από αρκετά χρόνια.  Ο Lewis ως γνωστόν βρίσκεται στη Νότια Αφρική, προσφέροντας εθελοντικές υπηρεσίες σε νεαρούς που έχουν ανάγκη.

Στο τελευταίο του μήνυμα αναφέρει τα εξής:

Below is my mid year update. Sorry if it is a little late. It took me ages to write because  laptop screen has broken and I am left with about 3 square inches of viability which makes skyping home and just about everything else near impossible! 

UPDATE - Half Way Through 

South Africa is truly amazing and my bond with her grows stronger every day. I have been here for a little over six months now and so much has changed both within myself and indeed in my life. I recently accepted an offer from the University of Westminster to study a joint honours in Development Studies and International Relations. This experience has given me a direction on life and I want to follow a career in NGO management particularly in the field of refugees and displaced persons.  

The other big change in my life is that in January I was joined by a Project Trust partner. Since Luke's arrival my role here has become more and more effective as we bounce off each other with ideas and child care methods. His presence has also put an end to the loneliness that was beginning to creep in. We are also there to support each other at the end of a bad day.  

With less than 6 months to go I am dreading August and indeed my final goodbye to these boys that I care for so deeply. They present some of the greatest challenges I will ever have to face but at the same time they give my life indescribable meaning. I cannot imagine my life without them and I will spend the next 6 months cherishing every moment. 

Thank you so much for making this experience possible. My life has been impacted so positively and I hope I have had the same impact on these boys. 

Sincerely 

Lewis Sweeney 

Volunteer 

Boys' Town Magaliesburg 

Όπως βλέπουμε ο αγώνας του αγαπητού μας Lewis συνεχίζεται αμείωτος. Τα όνειρά του για το μέλλον, τα σχέδιά του για τις σπουδές και για τις άλλες επιδιώξεις του φανερώνουν έναν νέο άνθρωπο γεμάτο ζωή, γεμάτο ευαισθησίες και αγάπη για τον συνάνθρωπο. Είθε, ο Άγιος Θεός μας να του προσφέρει καλή υγεία και τον εμπνεύσει κι ενδυναμώσει να επιτύχει τους υψηλούς στόχους του...

Ο Οδυσσέας Ελύτης για τον Γιώργο Σαραντάρη

Στις 25 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν 73 χρόνια από την οσιακή κοίμηση του ποιητή και στοχαστή Γιώργου Σαραντάρη (1908-1941). Πέθανε σε ηλικία μόλις 33 ετών από τις κακουχίες του πολέμου, αφήνοντας πάντως ένα πολύ σημαντικό ποιητικό και φιλοσοφικό έργο. Φίλος του υπήρξε ο νομπελίστας ποιητής μας Οδυσσέας Ελύτης, ο οποίος κατάγγειλε το επιστρατευτικό σύστημα της χώρας, ότι «δολοφόνησε» τον Σαραντάρη.

Έγραψε σχετικά στα "Ανοιχτά χαρτιά":

"Θέλω αυτή τη στιγμή απροκάλυπτα να καταγγείλω το επιστρατευτικό σύστημα που επικρατούσε  την εποχή εκείνη και που, δεν ξέρω πώς, κατάφερε να κρατήσει όλα τα χοντρόπετσα θηρία των αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων στα Γραφεία και στις Επιμελητείες και να ξαποστείλει στην πρώτη γραμμή το πιο αγνό και ανυπεράσπιστο πλάσμα. Έναν εύθραυστο διανοούμενο που μόλις στεκότανε στα πόδια του, που όμως είχε προφτάσει να κάνει τις πιο πρωτότυπες και γεμάτες από αγάπη σκέψεις για την Ελλάδα και το μέλλον της. Ήταν σχεδόν μια δολοφονία. Διπλωματούχος ιταλικού πανεπιστημίου -ο μόνος ίσως σε ολόκληρο το στράτευμα-, θα μπορούσε να ΄ναι περιζήτητος σε οποιαδήποτε από τις Υπηρεσίες που είχαν αναλάβει την αντικατασκοπεία, ή την ανάκριση των αιχμαλώτων. Αλλά όχι. Έπρεπε να φορτωθεί το γυλιό και τον οπλισμό των τριάντα οκάδων, για να χαθεί παραπατώντας μες στα χιονισμένα φαράγγια ένας ακόμη ποιητής, ένας ακόμη αθώος στο δρόμο του μαρτυρίου".

Και συνεχίζει ο Ελύτης:

"Φαίνεται ότι (ο Σαραντάρης) πέρασε φρικτές ώρες. Τα χοντρά μυωπικά του γυαλιά, που χωρίς αυτά δεν μπορούσε να κάνει βήμα, τά 'χασε μέσα στην παραζάλη. Φώναζε «βοήθεια» στους άλλους φαντάρους, αυτός ο Χριστιανός φώναζε «αδέλφια» και τ' «αδέλφια» τον κοροϊδεύανε, τα πιο αδίστακτα βαλθήκανε κιόλας να του κλέβουνε κουβέρτες, μάλλινα, οτιδήποτε χρήσιμο μπορούσε ο δόλιος να κουβαλεί. Απόμεινε σαν το κατατρεγμένο πουλί μέσα στην παγωνιά. Χωρίς να βαρυγκομήσει. Χωρίς να ξεστομίσει έναν πικρό λόγο. Περήφανος, μ' ένα σώμα ελάχιστο και μια μεγάλη ψυχή, που τον κράτησε όσο που να τραγουδήσει ακόμη λίγο:

«Εγώ που οδοιπόρησα με τους ποιμένες της Πρεμετής»

-         κι ύστερα ν' ανεβεί «στους τόπους που αγγέλλουν τον ουρανό και συνομιλούν με τον ήλιο».

Έτσι πέθανε ένας Έλληνας ποιητής, όταν οι συνάδελφοί του στη Δύση βλαστημούσανε το Θεό κι εμπιστεύονταν στη μαριχουάνα. Έπρεπε να το διαφυλάξουμε αυτό, να το κάνουμε σύμβολό μας και κουράγιο μας, τώρα που άρχιζαν άλλα δεινά, η πείνα, η κλούβα, οι εκτελέσεις στον τοίχο".

Ο Οδυσσέας Ελύτης αγαπούσε κι εκτιμούσε ειλικρινά το ταλέντο και το ήθος του Γιώργου Σαραντάρη και αισθανόταν προς αυτόν μια ειλικρινή φιλία και ευγνωμοσύνη, γιατί τον ενθάρρυνε να προχωρήσει στην ποίηση και τον βοήθησε αποφασιστικά στην εξέλιξή του. Αυτός, ως ακόμη φοιτητή της Νομικής, τον εισήγαγε ως "μελλοντικό σπουδαίο ποιητή"  στον κύκλο του λογοτεχνικού περιοδικού "Τα Νέα Γράμματα", που έγραφε η ελίτ των λογοτεχνών της δεκαετίας το 1930.  Ο Ελύτης  έγραψε για τον Σαραντάρη:

"Δεν έχω γνωρίσει, θα 'θελα να το διακηρύξω, μορφή πνευματικού ανθρώπου αγνότερη από τη δική του… Η παρουσία του την εποχή εκείνη, νομίζω, ήταν καίρια… Οι μέρες του ήταν γεμάτες εργασία. Ήταν οι πέτρες που χρησιμοποιούσε για να χτίσει την ηθική του προσωπικότητα - και αυτό είναι που του έδωσε κάποτε το μεγάλο θάρρος να καταγγείλει την παρακμή και ν' αποτείνει προς τον θεοποιημένο Καβάφη το αγέρωχο ερώτημα "αγάπησες ποτέ σου μια Ρωξάνη;" σ' ένα ποίημα βαρύ σε νόημα που κανείς, απ' όσο ξέρω, ίσαμε σήμερα δεν αξιώθηκε να σχολιάσει.

Με όραμα την Ορθοδοξία και την «άλλη χαρά» το ασήμι αυτό που οι αγροίκοι της κριτικής μας το πήρανε για μπακίρι προσδοκούσε τα πάντα από τους νέους, που τους αλίευε γύρω από τις πανεπιστημιακές σχολές, και τους ενθουσίαζε και ονειρευότανε να τους αντιπαρατάξει στητούς και περήφανους στην Ευρώπη".

Οι "αγροίκοι της κριτικής", αλλά και ομότεχνοί του θα τον θεωρήσουν "μπακίρι" και θα τον αγνοήσουν, πιθανόν γιατί, όπως γράφει ο Δημ. Γ. Τσάκωνας, η επαφή μαζί του θα αποκάλυπτε την κοινοτοπία του δικού τους λόγου. Άλλοι πάλι δεν τον προσέγγισαν γιατί δεν ταίριαξε στην, άξια έστω, ατομικότητά τους. Όμως για όποιους προσέγγισαν τον Γ. Σαραντάρη με αγνότητα ψυχής και γνώση του έργου του, όπως, μεταξύ άλλων, οι Οδ. Ελύτης, Μιχ. Μερακλής, Κων. Δεσποτόπουλος και Ζήσ. Λορεντζάτος  είναι ο μεγάλος ποιητής και ο διακεκριμένος στοχαστής.

Ο θάνατος του Σαραντάρη ήταν οσιακός, γιατί πίστευε βαθιά στην Ανάσταση του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού και στην αιωνιότητα. Ακολουθώντας τη σκέψη του  Ντοστογιέφσκι έγραψε ότι "Πολιτισμένος είναι μονάχα όποιος πιστεύει στον Θεάνθρωπο και στην αιωνιότητα του ανθρώπου". Ετοιμοθάνατο τον έστειλαν από το μέτωπο με αναρρωτική άδεια στην Αθήνα και σε μια ιδιωτική κλινική της οδού Τροίας τον επισκέπτονταν συγγενείς και φίλοι. Ο πρώτος του ξάδελφος, αρχιτέκτονας στο επάγγελμα, Παναγιώτης Σαραντάρης, μας είπε σχετικά:

"Το τέλος του ήταν πολύ κοντά. Εμείς, οι συγγενείς και οι φίλοι, περιτριγυρίζαμε το κρεβάτι του και κλαίγαμε βουβά. Μας είδε και με το γλυκό του χαμόγελο, γεμάτος ειρήνη και πίστη, άρχισε εκείνος να μας παρηγορεί και να μας ενδυναμώνει, παροτρύνοντας μας να μην κλαίμε, διότι η ζωή δεν τελειώνει στον κόσμο αυτό, είναι αιώνια και συνεχίζεται, διότι μετά τον θάνατό του θα ζήσει μιαν άλλη, μεγαλύτερη χαρά".

Η ποιήτρια Μελισσάνθη πήγαινε με άλλους λογοτέχνες και τον έβλεπαν καθημερινά πριν τον θάνατό του και διηγείται πως μια μέρα της είπε: "Είδα τον άλλο χώρο! Υπάρχει. Πρέπει να εξαγνιστούμε για να γίνομε άξιοι αυτής της άλλης ζωής, Μελισσάνθη!".

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η εκδοχή του Μπράουνινγκ του Τέρενς Ράττιγκαν

Ένα θεατρικό έργο είναι επιτυχημένο όταν ο θεατής κατά την διάρκεια της παράστασης δακρύζει ή γελάει αυθόρμητα, όταν το κοινό βγαίνει έξω  από το θέατρο και δεν συνειδητοποιεί πού ακριβώς βρίσκεται, όταν το κοινό  βγαίνει έξω από το θέατρο και συμπάσχει ακόμα με τα γεγονότα της ζωής των ηρώων, όταν νιώθει την ανάγκη να συζητήσει με τους φίλους του και τους γνωστούς του την υπόθεση, να αναρωτηθεί τι έπραξαν σωστά οι ήρωες, πού έκαναν λάθη, πώς θα μπορούσαν να είχαν ζήσει καλύτερα τις ζωές τους.

Ακριβώς τέτοια συναισθήματα μου προκάλεσε το έργο που είχα την τύχη και την χαρά να παρακολουθήσω χθες το βράδυ σε ένα αθηναϊκό θέατρο, ήταν το γνωστό έργο «Η εκδοχή του Μπράουνινγκ» του Βρετανού συγγραφέα Τέρενς Ράττιγκαν. Στο έργο ο Ράττιγκαν μας παρουσιάζει τον καθηγητή κλασικής φιλολογίας Άντριου Κρόκερ-Χάρις, έναν άνθρωπο ολότελα αφοσιωμένο στην κλασική φιλολογία, στα αρχαία ελληνικά και λατινικά έργα και στις μελέτες του, έναν άνθρωπο που δεν ασχολείται με τις καθημερινές, συνηθισμένες φιλοδοξίες και αντλεί χαρά και κουράγιο από τα κείμενα του Αισχύλου και του Οβίδιου. Είναι χρόνια παντρεμένος με την Μίλι,ανηψιά ενός λόρδου και κόρη ενός πλούσιου εμπόρου, η Μίλι δεν είναι ευτυχισμένη δίπλα του, αυτή είναι γήϊνη και προσδοκά τις απλές και πεζές χαρές της ζωής: μια προαγωγή για τον άντρα της, μια καλή σύνταξη και καλά, πλούσια γεράματα, μια κοινωνική καταξίωση. Η Μίλι δυστυχισμένη και πικραμένη από την κοινή τους ζωή, αναζητεί την αγάπη και την συντροφικότητα στο πρόσωπο του συναδέλφου του αντρός της, του Φρανκ Χάντερ. Ο Φρανκ Χάντερ γίνεται εραστής της Μίλι, όχι επειδή την αγαπάει ή επειδή την ποθεί, γίνεται εραστής της επειδή η ζωή του είναι άδεια και προσπαθεί κάπως να την γεμίσει. Κατά βάθος λυπάται και εκτιμά τον Κρόκερ-Χάρις, αυτό δεν τον εμποδίζει όμως να είναι ανειλικρινής απέναντί του. Ο Κρόκερ-Χάρις αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και αναγκάζεται να παραιτηθεί από το κολλέγιο στο οποίο δίδασκε κλασική φιλολογία σχεδόν  όλη του την ζωή. Ο διευθυντής του ανακοινώνει ότι το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε να μην του δώσει την σύνταξη που είχε αιτηθεί, γιατί δεν πληρεί τις προϋποθέσεις, επίσης του ανακοινώνει ότι τον αποχαιρετιστήριο λόγο προς το σχολείο δεν θα τον βγάλει αυτός αλλά ένας πολύ νεώτερος καθηγητής επειδή είναι πιο δημοφιλής με τους μαθητές. Η Μίλι τον απαξιώνει συνεχώς και τον υποτιμά ακόμα και μπροστά σε τρίτους. Από τον αντικαταστάτη του ο Κρόκερ-Χάρις επιβεβαιώνει ένα γεγονός που κατά βάθος γνώριζε: δεν είναι αγαπητός στο κολλέγιο, οι μαθητές του τον ειρωνεύονται και τον παρομοιάζουν με ναζί. Ο Κρόκερ-Χάρις για μια φορά στην ζωή του σηκώνει τα μάτια από τα βιβλία του και συνειδητοποιεί ότι δεν είναι ευτυχισμένος, ότι είναι παραγκωνισμένος από συναδέλφους, μαθητές, την ίδια του την γυναίκα, συνειδητοποιεί ότι έχει χάσει για πάντα τον δρόμο προς την ευτυχία. Και τότε ο μαθητής Τάπλοου του χαρίζει ένα βιβλίο, μια ξεχασμένη μετάφραση του Αγαμέμνωνα του Αισχύλου, είναι ένα μικρό συμβολικό δώρο που γεμίζει με χαρά τον άδειο, αφανισμένο καθηγητή.

Πολλοί κριτικοί και άνθρωποι των γραμμάτων κατηγόρησαν τον Τέρνες Ράττιγκαν ότι στα έργα του δεν ασχολείται με τα προβήματα της εργατικής τάξης  και με την πολιτική επικαιρότητα, όπως έκαναν άλλοι συγγραφείς της εποχής του, π.χ. ο Τζόν Όσμπορν ή ο Χάρολντ Πίντερ. Ο ίδιος ο Ράττιγκαν απάντησε πολύ απλά στους επικριτές του: «Από τον Αισχύλο μέχρι τον Τενεσί Ουίλιαμς, μόνο τα έργα που στηρίζονται στους χαρακτήρες και την αφήγηση είναι σημαντικά… Πιστεύω ότι τα καλύτερα έργα ασχολούνται με τους ανθρώπους και όχι με τις ιδέες.» Ο Ράττιγκαν έγραφε για αυτά που θεωρούσε αυτός σημαντικά: για τον άνθρωπο, τα συναισθήματά του, τα διλήμματά του, τις ιδέες του. Όπως άλλωστε ξεκαθάρισε: «όλα τα πολιτικά ζητήματα κατά βάθος είναι ηθικά ζητήματα».

Στην «Εκδοχή του Μπράουνινγκ» ένα τραγικό τέλος θα ήταν πιο εμπορικό, καθώς ξετυλίγεται η πλοκή και βιώνουμε τις απανωτές απογοητεύσεις του καθηγητή Κρόκερ-Χάρις, περιμένουμε ένα δραματικό φινάλε: τον άρρωστο καθηγητή να μην αντέχει άλλο τις ταπεινώσεις και να δίνει ένα τέλος στην ζωή του. Ο Ράττιγκαν όμως δεν καταφεύγει στις εύκολες και στις μικρόψυχες λύσεις, ο καθηγητής Κρόκερ-Χάρις στο τέλος του έργου κάνει την μικρή, αθώα επανάστασή του: απαιτεί να βγάλει αυτός τον αποχαιρετιστήριο λόγο. Είναι μια επανάσταση που δεν θα του προσφέρει ούτε υλικά αγαθά ούτε κάποια ιδιαίτερη αναγνώριση, είναι όμως μια μικρή σπίθα που θα φέρει τα πράγματα στην νόμιμη τάξη, είναι μια μικρή σπίθα που θα του δώσει το κουράγιο να αντέξει. Στα έργα του  Ράττιγκαν όπως και στα έργα του Τσέχοφ οι ήρωες βρίσκουν το κουράγιο να συνεχίσουν την ζωή τους, όποια κι αν είναι αυτή, ίσως γιατί η ζωή είναι όμορφη και μοναδική στον κάθε άνθρωπο ασχέτως με τα προβλήματά που αντιμετωπίζει. Όπως στο τέλος του «Θείου Βάνια» η Σόνια λέει στον θείο της «Θα ζήσουμε, θείε μου, θα ζήσουμε», έτσι και ο καθηγητής Κρόκερ-Χάρις στο τέλος της «Εκδοχής του Μπράουνινγκ» λέει στην Μίλι «Μην αφήσουμε το φαγητό να κρυώσει».      

Εύη Ρούτουλα

Χαιρετισμοὶ καὶ πάλι...

Στὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πέργης κύριον Εὐάγγελον,

ταπεινὸ προέορτιο εύχετήριο γιὰ τὰ ἐπεικείμενα σεπτὰ Ὀνομαστήριά Του.

Σταθήκαμε καὶ πάλι μπροστὰ στὴ Χάρη Της, κι ἀρχίσαμε νὰ Τῆς ἀπευθύνουμε  τὰ ἀμέτρητα Χαῖρε, ἀντλώντας κι ἐμεῖς Χαρὰ, ἔστω καὶ Χαρμολύπη,  ἀπὸ τὴν Παρουσία Της, ἀπὸ τὴν ἀνύστακτη ἐπίβλέψή Της ἐν εὐμενείᾳ. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὶς Παρασκευὲς τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς, ὅταν πιὰ ἀποτραβιέται τὸ μισοφωτισμένο παραπέτασμα τῶν προηγούμενων ἡμερῶν, τότε ἔρχεται Ἐκείνη, χρωματίζει μὲ αἰσιοδοξία τ᾿ ἀπόβραδο τῆς κάθε Σαρακοστιανῆς Παρακευῆς καὶ μᾶς ραίνει μὲ τὸ ροδόσταμο τῆς Χάρης Της. Τότε ἀναγαλλιάζει ἡ ψυχή μας, παίρνουμε κουράγιο καὶ μέσα στὴν ὅλη αὐτὴ εὐλογημένη καὶ θεοκατάνυκτη ἀτμόσφαιρα Τῆς ἀπευθύνουμε τὰ ἀτελειωτα χαῖρε. Μὲ νόημα ἀληθινὸ Τῆς ἀπευθύνουμε αὐτὰ τὰ Χαῖρε, γιατὶ μαζί Της ζοῦμε τὶς ἀτέλειωτες καὶ φιλάνθρωπες δωρεὲς τοῦ Θεοῦ. Δωρεὲς ποὺ διαλύουν κάθε ἀμφιβολία, σκοτοδίνη καὶ ἀνησυχία.

«Χαῖρε δι᾿ ἧς νεουργεῖται ἡ Κτίσις...

Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι᾿ ἧς κατέβη ὁ Θεός·

Χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν...»

Καὶ τὰ Χαῖρε δὲν ἔχουν τελειωμό. Γιατὶ ὅπως ὁ Ἄγγελος μᾶς δίδαξε, ὅταν Τὴν ἐπισκέφτηκε στὸν Εὐαγγελισμό Της (βλ. Λκ. 1, 24-38) καὶ Τῆς ἀπηύθυνε Τὸ «Χαῖρε», ἔτσι κι ἐμεῖς τὰ καταθέτουμε στὴν Ἀγάπη Της. Ὄχι μονάχα τώρα, ἀλλὰ κι ὅποτε Τὴν Ἐγκωμιάζουμε, ὅπως π.χ. στὴν πάνσεπτη Κοίμησή Της, ποὺ ψάλλουμε μὲ ὄλη μας τὴ συντριβὴ καὶ τὴ συγκίνηση: «Κεχαριτωμένη, Χαῖρε».

Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εὔχεται στοὺς Φιλιππησίους  τὸ «Χαίρετε, καὶ πάλι ἐρῶ χαίρετε» (4, 4), πιστεύω ὅτι συμπυκνώνει τὴν ἐπιθυμία τῆς Ἐκκλησίας ὥστε τὰ μέλη Της νὰ χαίρονται πραγματικά. Κι ἐπειδὴ αὐτὸ δὲν εἶναι κατορθωτό, γιατὶ «πολλαὶ αἱ θλίψεις τῶν δικαίων» (Ψαλμ. 33, 20) τοποθέτησε ἀναμεσά μας τὴ θεοστήρικτη λέξη «Χαρμολύπη» γιὰ νὰ τὰ ἰσοζυγιάσει ὅλα. Κι ἔτσι ἔγινε.

Ὡστόσο, αὐτὸ ποὺ ἀπομένει τὶς μέρες αὐτὲς τὶς Σαρακοστιανὲς εἶναι ἄλλο. Εἶναι αὐτὸ ποὺ κλείνουν οἱ παρακάτω λίγες λέξεις, λέξεις μὲ ἀφάνταστα ἐκρηκτικὸ περιεχόμενο, ἀλλὰ κι  αἰσιοδοξία καὶ φῶς.

«Χαῖρε, δι᾽ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει·
χαῖρε, δι΄ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει»

Πῶς λοιπόν, νὰ μὴν Τῆς ποῦμε τὰ τόσα Χαῖρε;

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Μετὰ τὴν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν

π. Κων. Ν. Καλλιανός

Ετήσιο Θεολογικό Συνέδριο

...του Institute for Orthodox Christian Studies (IOCS)

Το Ινστιτούτο Ορθοδόξων Χριστιανικών Σπουδών του Κέϊμπριτζ ανακοινώνει το Ετήσιο Θεολογικό του Συνέδριο, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στο Sidney Sussex College, του Cambridge, μεταξύ 8-10 Σεπτεμβρίου 2014.

Θέμα του Συνεδρίου θα είναι: «Logos - Cosmos - Eros: Horizons and Limitations of Russian Religious Philosophy»!

Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση ο στόχος του Συνεδρίου είναι διττός: First, it discusses and evaluates the reception of Byzantine theology and philosophy by Russian religious thinkers in the 19th and 20th century. Second, the conference will examine the relevance of Russian Religious Philosophy to the contemporary world. The conference will explore how far these vast but largely untapped intellectual resources can help us construct a genuinely Christian vision of God, of the world and of the self in the 21st century.

Μεταξύ των ομιλητών θα είναι και οι εξής:

Μητροπολίτης Διοκλείας κ. Κάλλιστος

Dr Clemena Antonova (Institute for Human Sciences, Vienna)

Dr Ruth Coates (University of Bristol)

Dr Brandon Gallaher (University of Oxford)

π. Νικόλαος Λουδοβίκος (Ανωτ. Εκκλ. Ακαδημία Θεσσαλονίκης)

Revd Prof Andrew Louth (University of Durham)

Prof Artur Mrówczynski-Van Allen (Institute of Philosophy Edith Stein, ICSCO, Theological Institute Lumen Gentium, Granada)

Dr Christoph Schneider (IOCS)

Dr Natalia Vaganova (St. Tikhon’s Orthodox University, Moscow)

Prof Evert van der Zweerde (Radboud University Nijmegen)

Ευλογημένη η είσοδος

...και ανθοστόλιστη!

Είμαστε πια στην Άνοιξη! Είναι γεγονός! Το μαρτυρεί και το επικυρώνει με βεβαιότητα και επισημότητα ακόμα και ο καιρός του Λονδίνου!

Αυτό οπωσδήποτε σημαίνει πλούσια ανθοφορία και χρωματικός στολισμός της φύσης και των κήπων μας.

Δεν θα μπορούσε η είσοδός μας να μην συμμετάσχει στη ζεστή αυτή και γνήσια εαρινή διαδικασία, τη ευγενική και αγαπητική χορηγεία βεβαίως της καλής μας καπετάνισσας!

Και μάλιστα με πλήρη ανθοστολισμό και αθρόο πλουμισμό της πρόσοψης του οίκου που εγκαινίασε μια Αγγλίδα πριγκιπέσσα!

Για του λόγου το αληθές δείχνουμε σήμερα εδώ λίγα φωτοστιγμιότυπα της ζωηρής αυτής φυσικής  διεργασίας, που υπογραμμίζει σαφώς τη νίκη της ζωής και του φωτός επί του θανάτου και του σκότους!