Ταξί του Λονδίνου

Ένα ωραίο γλυπτό, με θέμα «Το Ταξί του Λονδίνου», έργο του Λονδρέζου καλλιτέχνη Benedict Radcliffe, τοποθετήθηκε στο νεόδμητο τέρμιναλ 2 του αεροδρομίου του Χήθροου, στα δυτικά της πρωτεύουσας της Μεγ. Βρετανίας.

Αυτό το πρωτότυπο γλυπτό, που τοποθετήθηκε στην Αίθουσα Αναχωρήσεων του εν λόγω τέρμιναλ, ήταν μια έμπνευση του καλλιτέχνη, με αφορμή τα παραδοσιακά μαύρα ταξί (black cab) του Λονδίνου.

Τοποθετήθηκε στη θέση αυτή με τη σκέψη ότι θα το δουν και θα το θαυμάσουν 20 εκατομμύρια ταξιδιωτών το χρόνο, ρίχνοντας μια τελευταία ματιά σε ένα πολύ χαρακτηριστικό λονδρέζικο στοιχείο, το οποίο θεωρείται από τα πλέον φωτογραφημένα θέματα της μεγαλούπολης του Λονδίνου.

Ο ίδιος ο καλλιτέχνης ανέφερε σχετικά: “It's hard to think of a more instantly recognisable motor vehicle, British or otherwise, than the FX4 Black Cab. Synonymous with London for more than half a century, the FX4 first appeared on our streets in 1958 and has served London and many other towns and cities in the UK ever since. I am incredibly proud to have been selected by Heathrow for a permanent display at Heathrow’s Terminal 2, the opportunity to exhibit at the UK’s hub airport has been a great honour for me.”

Περίπατοι στὸ ἔρημο καὶ χειμωνιάτικο Κλῆμα

Εἶναι ὄντως θεραπευτικὴ μιὰ τέτοια ὁδοιπορία. Ὁδοιπορία σὲ χῶρο γνώριμο. Ὅπως εἶναι τὸ χωριό σου, ἐκεῖ δηλαδὴ ποὺ συλλάβισες γιὰ πρώτη φορὰ τὸν Κόσμο καὶ τὴν δικιά σου παρουσία μέσα του. Γνώριμο τὸ χωριὸ ἀπὸ παλιά, μὲ τὰ ἄδεια σπίτια νὰ ζητιανεύουν ἀνθρώπινη παρουσία, ἀποπνέει ἄρωμα νοσταλγίας, καθὼς ἀπὸ τὰ ὑγρὰ καὶ νεοχλοϊσμένα μούσκλια ἀναδύεται μιὰ περίεργη εὐωδιά.

Ἕνα παράξενο θυμιάτισμα, ποὺ ἀδυνατεῖ τὴν μέσα σου ἀπαισιοδοξία καὶ τῆς χαρίζει τὸ προνόμιο τοῦ στοχασμοῦ στὰ τοῦ βίου χαλεπά. Γιατὶ καθὼς ὁδοιπορεῖς μέσα στὰ στεγνὰ ἀπὸ ἀνθρώπινη παρουσία σοκκάκια, ἔχεις τὴν αἴσθηση ὅτι κάποιοι σὲ συντροφεύουν. Κι εἶναι ἀλήθεια αὐτό, γιατὶ ὅπου κι ἄν κοιτάξεις θὰ δεῖς νὰ προβάλλουν ἀπὸ τὶς γωνιές, τ᾿ ἄδεια τὰ σπίτια, τοὺς ἐρημωμένους καφενέδες καὶ τὰ λησμονημένα μπακάλικα, μορφὲς ἀνθρώπων, γνωστῶν, συγγενῶν φίλων σου...

Θὰ τὰ δεῖς ὅλ᾿ αὐτὰ καὶ θ᾿ ἀκούσεις καὶ τὶς φωνές τους ν᾿ ἀντηχοῦν στὸ χρόνο, ὅπως ἀντηχοῦν τὶς ἄγριες νύχτες τοῦ χειμώνα τὰ ἄδεια καὶ παγωμένα δωμάτια. Κι εἶναι οἱ φωνὲς αὐτὲς ἀνάκλημα μνήμης εὐλαβικῆς, ποὺ φωτίζει τὶς στιγμὲς αὐτὲς τοῦ περίπατου στὸ ἔρημο χωριό σου. Γιατὶ ἕνα εἶναι τὸ προνόμιο τούτων τῶν ἐπισκέψεων: ἡ φροντίδα τῆς ψυχῆς. Νὰ εὐαισθητοποιεῖται περισσότερο. Καὶ τὸ κυριώτερο νὰ μὴ λησμονᾶ.

π. Κων. Ν. Καλλιανός

Γιορτή φιστικιού στην Αίγινα

Τα τελευταία χρόνια διοργανώνεται στην Αίγινα η γιορτή του φιστικιού, τον καιρό της συγκομιδής.  Kαρδιά  του Φεστιβάλ είναι η εμπορική έκθεση. Πάρα πολλοί είναι οι εκθέτες, κατά μήκος της προβλήτας του λιμανιού. Παρουσιάζουν τα δημιουργήματά τους τα οποία έχουν ως πρώτη ύλη το φιστίκι. Αμέτρητα γλυκά. Σιροπιαστά, γλυκά του κουταλιού, με σοκολάτα, παγωτά, λικέρ… Όλα με φιστίκια.

Εντυπωσιακά είναι και τα κοσμήματα φτιαγμένα από αληθινά φιστίκια, καθώς και μια σειρά από άλλα προϊόντα που παράγονται στην Αίγινα, όπως είναι τα αγροτικά προϊόντα, τα χειροποίητα, τα κεραμικά, τα κεντήματα και τα εδέσματα.

Παράλληλα, λαμβάνουν χώρα πολιτιστικές εκδηλώσεις με παραδοσιακούς χορούς, εκθέσεις ζωγραφικής, θεατρικές παραστάσεις, εκδηλώσεις για παιδιά, λαογραφικά δρώμενα.

Η πιο όμορφη ώρα είναι η ώρα που αρχίζει να δύει ο ήλιος. Η προβλήτα και τα γραφικά σοκάκια γεμίζουν από ανθρώπους. Σε κάθε γωνιά ακούγονται ορχηστρικές μελωδίες, τα παιδιά παίζουν ανέμελα και η αύρα της θάλασσας μπερδεύεται με την μυρωδιά των γλυκών και σε μεθά!

Για την ιστορία. Ο πρώτος οργανωμένος φιστικιώνας δημιουργήθηκε στην Αίγινα από τον Νικόλαο Περόγλου στη θέση Αγ. Ειρήνη - Λίμπονες κοντά στη θάλασσα το 1896. Ο Περόγλου είχε αγοράσει μιαν έκταση από 20 περίπου στρέμματα. Στο μεγαλύτερο μέρος του κτήματος, φύτεψε οπορωφόρα δένδρα μεταξύ των οποίων και φιστικιές. Το φτωχό έδαφος και η γειτνίαση με τη θάλασσα, δεν ευνόησαν την ανάπτυξη των κάποιων ειδών με μιαν εξαίρεση, τη φιστικιά. Τότε αντικατέστησε όλα τα άλλα είδη με φιστικιές.

Η φιστικιά αναπτύσσεται πολύ αργά. Όταν τα δένδρα έφτασαν την ηλικία των 12-15 ετών ο Περόγλου διαπίστωσε, ότι η φιστικιά ήταν ένα δένδρο με λίγες απαιτήσεις και ότι ο καρπός της είχε υψηλή τιμή. Το ξηρό φιστίκι πουλιόταν 3-4 δραχμές η οκά, ενώ το ψωμί είχε 75 λεπτά. Εξάλλου, παρατήρησε ότι το κλίμα και τα εδάφη της Αίγινας ήσαν κατάλληλα για την ανάπτυξη του δένδρου.

Αποφάσισε  να διαδώσει την καλλιέργεια της φιστικιάς. Το 1916 δημοσίευσε ένα μικρό βιβλίο με τίτλο «Η φιστικιά» στο οποίο περιγράφει όλες τις καλλιεργητικές φροντίδες για το δένδρο. Προέτρεπε τους Αιγινήτες να φυτέψουν φιστικιές, μοίραζε εμβόλια από τα καλύτερά του δένδρα και όταν ήθελε να κάνει ένα δώρο, χάριζε ένα δενδρύλλιο. Δύο τέτοια δέντρα, δώρα του Περόγλου, υπάρχουν ακόμη στην πόλη της Αίγινας.

Αν βρεθείτε τέτοιες μέρες στην Αίγινα, μην παραλείψετε να παρακολουθήσετε, στη μικρή προβλήτα, την παρασκευή μπακλαβά με εκατό φύλλα και φιστίκι Αιγίνης, από την ομάδα γαστρονομίας.

Και ο φιστικάτος μπακλαβάς να ’ναι γωνία!

Σίσσυ Κόσσυβα

Δημοσιογράφος - Συγγραφέας

Ο «Άγγλος» Καβάφης

Μεθαύριο Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014, από τις 6.00 μ.μ., η Δρ Βικτώρια Σολομωνίδη θα δώσει μια ενδιαφέρουσα διάλεξη στο Bronte Room του Conference Centre της Βρετανικής Βιβλιοθήκης (The British Library, 96 Euston Road, London NW1 2DB), με θέμα: «Cavafy and England: A Home from Home».

The six years Cavafy spent in England as a boy had a lasting effect in shaping the Greek poet’s personality.

This lecture by Victoria Solomonidis examines C.P. Cavafy’s close links with England and relates the experiences which were to influence the creativity of  this lowly Alexandrian clerk in the Egyptian Department of Irrigation who became a poet of international renown. Through UK and Greek archival sources, the six ‘lost’ years (1871 - 1877) Cavafy spent in England as a young man are described, and the lasting effect they had in shaping the poet’s personality is evaluated.

Following his father’s death in Alexandria, Cavafy was taken into the embrace of his extended family in London, at the centre of the prosperous Greek community established in the capital since the 1830s. Through them he was exposed to their rich cultural connections, including the leading British artists and writers of the period who left a lasting mark on his burgeoning aesthetic sensibility.

Dr Victoria Solomonidis was born in Athens. She studied at the University of Athens, University College London (SSEES) and Imperial College London. She completed her doctoral thesis at King’s College London, where she is now a Fellow. Beyond her academic interests in historical research she has extensive experience in bilateral and international cultural relations. After postings in Brussels, London and Rome, since 1995 Dr Solomonidis has been serving as Minister Counsellor for Cultural Affairs at the Embassy of Greece in London and as UK Representative of the Hellenic Foundation for Culture.

Attendance is free but registration is required. If you plan to come please email chris.michaelides@bl.uk with ‘Cavafy Lecture’ in the subject line. Event organised in cooperation with the Hellenic Foundation for Culture, UK.

Ρόφημα «καϊνάρι»

Στη Λέσβο μάθαμε να πίνουμε το παραδοσιακό ρόφημα που ονομάζεται «καϊνάρι»!

Το όνομά του προέρχεται από την τούρκικη λέξη «kaynar» που σημαίνει βραστό, ζεματιστό και είναι ένα ζεστό ρόφημα. Συνηθίζεται στην Αγιάσο της Λέσβου και σε άλλες περιοχής του νησιού, αλλά και στα Άδανα και τη Νότια Τουρκία γενικότερα.

Η παρασκευή του είναι απλή: βράζεις νερό και διαλύεις στη στιγμή μέσα του 1 κουταλάκι από το έτοιμο μείγμα για καϊνάρι. Αμέσως, βυθίζεσαι σε μια κατανυκτική, εξωτική, έντονη ευωδιά από κανέλα, μπαχάρι, τζίντζερ, galangal, τσάι του βουνού, φασκόμηλο, γαρύφαλο και φλούδες πορτοκαλιού.

Θεωρείται χωνευτικό μετά από ένα γεύμα, πίνεται όλες τις ώρες και σου δίνει τα ευεργετικά συστατικά των βοτάνων και των μπαχαρικών. Πολλοί το χρησιμοποιούν και για να αρωματίσουν τα γλυκά τους: ζύμες, κέικ, λευκές κρέμες.