Ἐπιστροφές καί πάλι…

 
Ἀνοίγεις κι ἀπόψε θύρες κλειστές. Κλειστὲς χρόνια καὶ χρόνια, ἀπὸ τότε. Ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς νεότητας καὶ ἐξετάζεις τὸ περιεχόμενό τους μὲ προσοχή καὶ ἱερότητα, γιατὶ ὅ,τι εἶναι ἐκεῖ άφημένο, δὲν εἶναι ἄχρηστο, δὲν εἶναι γιὰ νά πολτοποιηθεῖ στὰ σκουπίδια. Ἀντίθετα, ἔχει μιὰν ἀξία μοναδικὴ καὶ πάντιμη, ἀφοῦ τὸ κάθε τί ἔχει, καὶ τὸ πλέον περιφρονημένο καὶ βουλιαγμένο στὴν ἀδιαφορία καὶ τὴ σκόνη, κάποιο μυστικό του κρατεῖ. Καὶ ἦταν ἐκεῖνο τὸ μυστικὸ κάποτε μιὰ χρήσιμη τοῦ βίου, ποὺ ἴσως νὰ μὴν τῆς δόθηκε ἡ πρέπουσα σήμασία τότε.
 

Τώρα, ὅμως, καθὼς τὰ χρόνια πέρασαν καὶ μετρημένος εἶναι ὁ ὑπόλοιπος χρόνος τῆς ζωῆς, καθὼς φανερώνονται αὐτὲς οἱ στιγμὲς τοῦ χθές, ὅπως μιὰ ἐκδρομή, ἕνα ταξίδι, μιὰ σύναξη σὲ κάποια γιορτή, ἕνα ἀνθισμένο πρωϊνό-θερινὸ ἤ ἀνοιξιάτικο μὲ τὶς εὐωδιὲς νὰ τὸ στολίζουν κ.ἄ. ἀκόμη, ὅλ’ αὐτά, λοιπόν, τὰ ἁπλᾶ πράγματα, ποὺ τότε φαίνονταν αὐτονόητα, τώρα ἀποκτοῦν μιὰν ἄλλη ἀξία, ἀφοῦ μαζί μὲ αὐτὲς τὶς στιγμὲς ἀνασταίνονται καὶ πρόσωπα, ἄλλα φευγᾶτα γιὰ πάντα, ἄλλα γερασμένα, ἄλλα ἀνήμπορα πιά.
 
Τὰ ἀνταμώνεις, λοιπόν αὐτὰ τὰ πρόσωπα κάποιες φορές, -ὅσους ἀπόμειναν δηλαδή-  καὶ ἀνασαίνεις τὸν παλιὸ τὸν καιρὸ στολισμένο τὴν ὀμορφιὰ τῆς νεότητας, ἀλλὰ καὶ τῆς γνησιότητας, ἀφοῦ τότε δὲν εἶχαν προστεθεῖ πολλὰ βάσανα καὶ ἐμπειρίες, ποὺ σφαλίζουν τὴν ψυχὴ καὶ τὴν ἀφυδατώνουν ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμό, τὶς φιλίες καὶ φυσικὰ τὴν εἰλικρίνεια. Γιατὶ ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια συμμαζεύεται κανεὶς καὶ πασχίζει νὰ ζεῖ μὲ τὶς μνῆμες του καὶ τὸ βλέμμα του στραμένο στὸν Οὐρανό.
 
π. Κ.Ν. Καλλιανός