Μια που το θυμήθηκα....

 
Αφού περνούσε η Απογευματινή από τον ένα στον άλλο, μάλλον από την μιά στην άλλη αφού ο μόνος άλλος ήταν ο μπαμπάς μου, πρώτα από τα χέρια και τα μάτια της γιαγιάς, μετά της μαμάς, κατόπιν απ’ τα δικά μου, τελικά έφτανε και σε εκείνον και έπεφτε και στα δικά του χέρια. Στην διαδρομή περνούσε βέβαια και από τα αυτιά μας - είχε, η αγαπημένη μαμά της μαμάς μου, την συνήθεια να μοιράζεται φωναχτά αυτά που διάβαζε με τους παρόντες - για να ξαναεπιστρέψει εκεί από όπου άρχισε τον περίπατο, στην γιαγιά. Δίπλωνε τότε προσεκτικά την εφημερίδα στα τέσσερα και την έβαζε «στην κόχη»,  όπως έλεγε,  στο τραπεζάκι δίπλα στο πιάνο, σε μιά γωνιά κάτω από το παράθυρο. Όχι για να την ξαναδιαβάσει, την άλλη μέρα θα ερχόταν άλλη με άλλες κηδείες, άλλα μνημόσυνα και τα υπόλοιπα. Τι; Μπαγιάτικες ειδήσεις θα κοίταζε; Αλλος ήταν ο λόγος. Ο πατέρας του Nasit bey.
 

Ο Νασίτ μπεης,  ήταν ένας συνάδελφος του μπαμπά μου, πολύ ψηλός, λίγο κυρτός που φορούσε ένα κιτρινο-κανελί πανωφόρι σαν ώριμη μπανάνα και για αυτό τον λόγο το μυαλό μου τον κατέγραψε "ο μπανάνα μπέης". Ο πατέρας του, τον οποίο ουδέποτε συναντήσαμε ήταν από την Κρήτη. Αγαπούσε να διαβάζει, όπως μας έλεγε ο γιός του. Αλλά μόνο Ελληνικά. Με χίλια ζόρια, έμαθε να μιλά Τουρκικά, δεν προσπάθησε να μάθει να τα διαβάζει, δεν τα χρειαζόταν, "τι να τα κάνω;" αναρωτιώταν, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Νασίτ μπέη / μπανάνα. 
 
Έτσι ο λοιπόν όταν αυτός ο πολυ ευγενικός άνθρωπος, με τις χίλιες υποκλίσεις και τα χίλια Tesekkur ederim, τα παρακαλώ και τα ευχαριστώ σε κάθε ποτήρι νερό και σε κάθε sekerli καφέ ερχόταν στο σπίτι μας, η γιαγιά μου είχε έτοιμη μια μικρή στοίβα από Απογευματινές, δεμένη προσεκτικά με κόκκινο και άσπρο σπαγκάκι για να την πάει στον γέρο-πατέρα του, που ζούσε ελπίζοντας πως μιά μέρα θα ξαναγυρνούσε στον τόπο του. 
 
Και μια λοιπόν που το θυμήθηκα...
 
Νίκη Beales