Τα τρία δέντρα

Σκέφθηκα σήμερα να σας διηγηθώ μια ιστορία, ένα παραμύθι, στο οποίο θα βρούμε ένα βαθύ και μεγάλο δίδαγμα.

Ήταν μια φορά σ’ ένα δάσος τρία δέντρα. Το καθένα από αυτά είχε για τον εαυτό του έναν οραματισμό. Το πρώτο επιθυμούσε να αξιωθεί να γίνει κάποια στιγμή ένα πολύτιμο μπαούλο, ξυλόγλυπτο, όμορφα σκαλισμένο, που μέσα του θα φυλάσσεται ένας πολύτιμος θησαυρός. Το δεύτερο δέντρο ήθελε να αξιωνόταν να γίνει στα χέρια ενός καλού ναυπηγού ένα μεγάλο καράβι, ένα γερό σκαρί, όμορφο, μεγαλόπρεπο, που θα μετέφερε βασιλιάδες και επίσημα πρόσωπα. Το τρίτο δέντρο έλεγε ότι το μόνο που θα ήθελε ήταν να γίνει το πιο ψηλό και πιο δυνατό δέντρο του δάσους, έτσι ώστε οι άνθρωποι, που θα βλέπουν το ύψος του στην κορυφή του λόφου, να σκέπτονται τον Ουρανό και τον Θεό.

Όμως πέρασαν τα χρόνια και τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως αλλιώς. Πήγαν στο δάσος υλοτόμοι και έκοψαν το πρώτο δέντρο. Κι ενώ σχεδίαζε και ποθούσε να γίνει όμορφο ξυλόγλυπτο μπαούλο για θησαυρούς, ο ξυλουργός το έκανε δοχείο για την τροφή των ζώων, παχνί για τα άχυρα των ζώων. Το δεύτερο δέντρο, που ήθελε να γίνει ωραίο καράβι, για να μεταφέρει βασιλιάδες, έγινε ένα μικρό ψαροκάϊκο, που τόχαν φτωχοί ψαράδες να ψαρεύουν. Το τρίτο δέντρο, που ήθελε να μείνει το ψηλότερο του δάσους το έκοψε κάποιος ξυλοκόπος και το έβαλε στην αποθήκη του.

Περνούσαν τα χρόνια και τα δέντρα, απογοητευμένα από την εξέλιξη των πραγμάτων, ξέχασαν ακόμα και τα όνειρά τους. Όμως κάποια μέρα ένας άνδρας και μια γυναίκα ήλθαν στο στάβλο, που ήταν εκείνο το ξύλινο παχνί με τα άχυρα και εκεί η γυναίκα γέννησε ένα αγοράκι και το τοποθέτησαν στο παχνί που είχε φτιαχτεί από το πρώτο δέντρο. Ήταν ο Ιωσήφ και η Παναγία. Και απόθεσαν σ’ εκείνο το ξύλινο παχνί όχι απλώς διαμάντια και χρυσάφια, αλλά τον ίδιο τον Θεό, που είχε γίνει άνθρωπος για εμάς. Έτσι, αξιώθηκε αυτό το παχνί, η φάτνη, να δεχτεί μέσα της το θησαυρό των θησαυρών, τον ίδιο τον Θεό.

Στο μικρό ψαροκάϊκο, που είχε γίνει από το δεύτερο δέντρο, μετά από χρόνια μπήκαν κάτι ψαράδες. Ένας απ’ αυτούς κουρασμένος ξάπλωσε να κοιμηθεί. Είχαν ανοιχθεί στη θάλασσα. Τότε ξέσπασε μεγάλη τρικυμία. Το ψαροκάϊκο δεν ήταν αρκετά δυνατό για να κρατήσει. Οι άλλοι τότε ξύπνησαν εκείνον που κοιμόταν. Κι εκείνος σηκώθηκε και διέταξε τη φουρτουνιασμένη θάλασσα: «σιώπα, πεφίμωσο». Και η θάλασσα ειρήνεψε αμέσως. Ήταν ο Χριστός μαζί με τους μαθητές του στη λίμνη Γεννησαρέτ. Έτσι και το δεύτερο δέντρο, που είχε φιλοδοξήσει να γίνει μεγάλο πλοίο, που θα μετέφερε υψηλά πρόσωπα και βασιλιάδες, αξιώθηκε να μεταφέρει τον βασιλέα των βασιλέων, τον ίδιο τον Χριστό με τους μαθητές Του!

Και το τρίτο δέντρο, που ήταν στην αποθήκη του ξυλουργού, μια μέρα το πήραν και έκαναν έναν σταυρό. Και πάνω σ’ αυτόν τον σταυρό σταύρωσαν τον Χριστό. Έτσι, το δέντρο αυτό έγινε πιο ψηλό απ’ ό,τι είχε επιθυμήσει. Έφτασε στον ουρανό και στον Θεό! Έγινε, όπως λέμε σε ένα τροπάριο, «ουρανού ισοστάσιο».

Τελικά, το κάθε ένα από τα δένδρα της ιστορίας μας απόκτησε όχι μόνο αυτό που ήθελε και ποθούσε, αλλά ασυγκρίτως περισσότερα. Όχι όμως με τον τρόπο που φανταζόταν και σχεδίαζε.

Η ιστορία αυτή μας λέει: Δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για μας. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι εκείνο που μας ετοιμάζει ο Θεός, είναι πάντα προτιμότερο και ωφελιμότερο για μας. Εμείς μπορούμε και πρέπει να κάνουμε όνειρα. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε και ότι τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως εμείς θα θέλαμε. Και ότι ο Θεός οικονομεί και γίνονται καλύτερα από ό,τι εμείς φανταζόμαστε.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ας έχουμε πίστη. Πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό.

O Λόρδος Βύρωνας στην Ελλάδα

Καθιερώθηκε πρόσφατα από την Ελληνική Πολιτεία η 19η Απριλίου, ημέρα του θανάτου του Λόρδου Βύρωνα, ως «Ημέρα Φιλελληνισμού και Διεθνούς Αλληλεγγύης». Η απόφαση ελήφθη ύστερα από πρόταση του Συνδέσμου «Μπάϊρον». Με συνέντευξη τύπου που παραχώρησε στη Στοά του Βιβλίου, (13/04/09) ο Σύνδεσμος τόνισε ότι η Ημέρα αυτή αφορά όλη την Ελλάδα και τον Ελληνισμό της Διασποράς. Οι εκπρόσωποι του Συνδέσμου ενημέρωσαν ότι έχουν απευθυνθεί στο Υπουργείο Παιδείας, καθώς και στις ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, προτείνοντας να τιμηθεί και στα σχολεία της χώρας μας η Ημέρα Φιλελληνισμού και Διεθνούς Αλληλεγγύης.

Επιπλέον, το 2009 συμπληρώνονται 200 χρόνια από την πρώτη επίσκεψη του Λόρδου Βύρωνα στην Ελλάδα. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1809 έφθασε στην Πάτρα και στη συνέχεια περιηγήθηκε πολλές περιοχές της χώρας μας. Ανέβηκε και στην Ακρόπολη, όπου ένοιωσε οργή μπροστά στη λεηλασία του Παρθενώνα από το Λόρδο Έλγιν την οποία εξέφρασε μέσα από τα ποιήματα του «Το Προσκύνημα του Τσάϊλντ Χάρολντ» και «Η κατάρα της Αθηνάς».

Για την επέτειο αυτή ο Σύνδεσμος «Μπάϊρον» προγραμματίζει το Φθινόπωρο ένα οδοιπορικό εκδηλώσεων στα βήματα του Λόρδου Βύρωνα που θα συνδέσει πολλές Ελληνικές πόλεις και θα φθάσει ως το Τεπελένι της Αλβανίας.

Ελληνική σούβλα κ.λ.π.

Οι Απόδημοι Έλληνες βρίσκονται κάθε τόσο σε παρέες, σε οικίες, σε συνάξεις όπου ανανεώνουν τους δεσμούς φιλίας και αγάπης που τους συνδέουν.

Έτσι έγινε και πρόσφατα, όταν μια ομάδα συνελλήνων βρεθήκαμε σε σπίτι φιλικό και εξαιρετικά φιλόξενο (της Άντρης και του Σεραφείμ) και είχαμε την ευκαιρία να τα πούμε και να δειπνήσουμε με παραδοσιακά εδέσματα, τα περισσότερα «της ώρας».

Τα εύγευστα ψητά ετοιμάσθηκαν στον «ελληνικό» κήπο τους. Το κασκόλ και η σημαία δίπλα από το αμπελόκλημα αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Εμείς βέβαια ως Έλληνες θέλουμε και μια γεύση ψαρικού στο τραπέζι μας. Και γι’ αυτό είχαν φροντίσει οι οικοδεσπότες.

Η βραδιά πέρασε πολύ όμορφα και οφείλουμε τα δέοντα στους φιλοξενούντες. Εμείς δε, επιφυλασσόμεθα...

The Hellenic Times

Ένα νέο ελληνικό περιοδικό ποικίλης ύλης κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες στο Λονδίνο. Εκδότρια είναι η γνωστή κι επιτυχημένη δημοσιογράφος κα. Μάρθα - Μαρία Χρυσομάλλη, που κατάγεται από την Καλαμάτα.

Στο εξώφυλλο απεικονίζεται ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Σοφίας, που βρίσκεται στο κεντρικό Λονδίνο και αποτελεί το εκκλησιαστικό και κοινωνικό επίκεντρο της Ελληνικής Ομογένειας του Λονδίνου.

Ανάμεσα στα πλούσια περιεχόμενά του βρίσκουμε αφιερώματα στο Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου, στην Εθνική Ομοσπονδία Κυπρίων Ηνωμένου Βασιλείου, στην έναρξη της παρουσίας των Ελλήνων στο Λονδίνο, στα 60-χρονα του Καθεδρικού Ναού Αγίων Πάντων Λονδίνου, στην Έκθεση για το Βυζάντιο που πραγματοποιήθηκε στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών και πολλά άλλα.

Ιδιαίτερα τιμητικό είναι και το δισέλιδο αφιέρωμα (σσ. 48-49) στον δευτερότοκο γιο μας Νικόλαο, ο οποίος τα τελευταία 15 χρόνια ασχολείται επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο και εκτός από την συμμετοχή του σε μεγάλες ομάδες (Chelsea, Ολυμπιακός κ.ά.) έχει επίσης εκπροσωπήσει και τα ένδοξα χρώματα της Πατρίδας μας.

Το περιοδικό θα διατίθεται στα καταστήματα του κεντρικού και του βορείου Λονδίνου, τα οποία πωλούν ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά. Επίσης δε, θα μπορεί όποιος επιθυμεί να γίνει και συνδρομητής.

Αξίζουν θερμότατα ευχαριστήρια και συγχαρητήρια στην κα. Χρυσομάλλη, για την ωραία αυτή πρωτοβουλία της. Ευχόμαστε το περιοδικό αυτό να βρει την ανταπόκριση που του πρέπει ανάμεσα στα πολλά και ενδιαφερόμενα για τέτοιες εκδόσεις μέλη της Ελληνικής Ομογένειας στη Μεγάλη Βρετανία.

Πριν το 1985

Ο αγαπημένος μου φίλος και κουμπάρος Βασίλης, μου στέλνει από την Αθήνα τακτικά διάφορα ωραία μηνύματα, τα οποία είναι πολύ διασκεδαστικά. Ένα από αυτά είναι και το παρακάτω, που σκέφθηκα να μοιρασθώ μαζί σας, γιατί έχει και κοινωνική διάσταση, και σίγουρα αγγίζει πολλούς από εμάς:

Για όσους είναι γεννημένοι μέχρι το 1985!!!

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση... Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα... Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι...

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι... Τι φρίκη!
.

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ... Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Συνομιλούσαμε με άτομα του άλλου φύλου προσωπικά, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ακαταλαβίστικα συνθηματικά.

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Μαθητικό Συνέδριο

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος, αγαπημένος φίλος και παλαιός συνεργάτης στην Παροικιακή Εκπαίδευση στην Αγγλία, είναι σήμερα Διευθυντής του Διαπολιτισμικού Δημοτικού Σχολείου Ν. Επιβατών Θεσσαλονίκης.

Προχθές με ενημέρωσε για μια δική του πρωτοβουλία, η οποία έγινε πραγματικότητα χθες Κυριακή. Αυτή ήταν το 1ο Μαθητικό Συνέδριο Δήμου Θερμαϊκού. Κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο και πρωτοποριακό, που μόνο ένας εμπνευσμένος και αφοσιωμένος εκπαιδευτικός, σαν τον Δημήτρη Μητρόπουλο, θα μπορούσε να συλλάβει και να πραγματοποιήσει.

Είμαι σίγουρος πως το Συνέδριο θα είχε μεγάλη επιτυχία και θα προσέφερε πολλούς και εύγευστους καρπούς σε όλους τους Συνέδρους, μικρούς και μεγάλους.

Το πρόγραμμα φαίνεται ιδιαίτερα πλούσιο και ελκυστικό. Μακάρι και άλλοι να μιμηθούν τον καινοτόμο και προοδευτικό αυτό εκπαιδευτικό και να τον αντιγράψουν. Εγώ το σκέπτομαι ήδη.

Ημέρα της Μητέρας

...στην Ελλάδα

Σήμερα η Πατρίδα εορτάζει την Ημέρα της Μητέρας. Εμείς στην Αγγλία την εορτάσαμε ενωρίτερα.

Λένε πως ο Νίτσε όταν έχασε τα λογικά του, έχασε και κάθε γλωσσική δυνατότητα, εκτός από μια και μόνη λέξη. Τη λέξη Μητέρα. Τόσα βαθειά είναι χαραγμένη στην ανθρώπινη ψυχή η λέξη αυτή. Είναι το πρώτο ψέλλισμα από το βρεφικό στόμα και η στερνή λέξη από τα ψυχορραγούντα χείλη.

Ο Πωλ Κλωντέλ είχε πει χαρακτηριστικά πως «ο άνθρωπος γερνάει την ημέρα που χάνει τη μητέρα του».