Εύστοχοι οι παππούδες μας

 
Το εικονίδιο της παρούσας ανάρτησης παίζει με τη δύναμη της αντιπαραβολής: από τη μία, σύγχρονες πολιτικές φωνές που επικαλούνται την «ασφάλεια» για να νομιμοποιήσουν γεωπολιτικές αξιώσεις· από την άλλη, η εικόνα του αρχαίου σοφού που θυμίζει ότι άλλο η αναγκαιότητα κι άλλο η δικαιοσύνη. Η σάτιρα δεν στοχεύει τόσο στα πρόσωπα όσο στη λογική που επανέρχεται διαχρονικά στην ιστορία: όταν η ισχύς βαφτίζεται ηθικό επιχείρημα και η επιθυμία παρουσιάζεται ως αναπόφευκτο συμφέρον.
 

Η καταληκτική φράση του Επίκτητου λειτουργεί σαν φιλοσοφικό φρένο στον πολιτικό κυνισμό. Υπενθυμίζει ότι όσα δεν δίνονται εθελοντικά δεν παύουν να είναι ξένα, ακόμη κι αν κατακτηθούν με τη βία ή με τον λόγο της «ασφάλειας». Έτσι, το εικονίδιο συνδέει τον αρχαίο στοχασμό με τη σύγχρονη πραγματικότητα και μας προκαλεί να αναρωτηθούμε: πόση πρόοδος υπάρχει πραγματικά, όταν τα ίδια επιχειρήματα επαναλαμβάνονται αιώνες μετά, απλώς με διαφορετικούς χάρτες και διαφορετικά όπλα;