Ο συνθέτης Δημήτρης Δραγατάκης

Στο Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου (Hellenic Centre, Great Hall, 16-18 Paddington Street, Marylebone, London W1U 5AS) θα πραγματοποιηθεί σήμερα ο βράδυ (από τις 7.15 μ.μ.) μια εκδήλωση - αφιέρωμα στον σημαντικό νεοέλληνα δημιουργό Δημήτρη Δραγατάκη (1914 - 2001).

Κατ’ αρχάς θα δοθεί μια σύντομη ομιλία (στ’ Αγγλικά) από τον Κώστα Καφούρο και θα ακολουθήσει κονσέρτο πιάνου.

Ο Δημήτρης Δραγατάκης, παρότι δεν ήταν πολύ γνωστός εκτός Ελλάδος, θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους νεοέλληνες συνθέτες. Το προσωπικό του μουσικό ιδίωμα χαρακτηρίζεται από ωριμότητα και λακωνικότητα. Η μουσική του επηρεάστηκε από τις μουσικές παραδόσεις της Ελλάδας, καθώς και από την αρχαία Ελληνική δραματουργία. Στις συνθέσεις του χρησιμοποιεί ρυθμικά και μελωδικά τμήματα που τα δανείστηκε από τη δημοτική μας μουσική.

Το πρόγραμμα του κονσέρτου θα περιλαμβάνει έργα του Δραγατάκη, όπως επίσης και νεώτερων συνθετών, οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τη δική του μουσική κληρονομιά.

Η εκδήλωση, που έχει καλλιτεχνικό διευθυντή τον Κώστα Καφούρο και σολίστα τον Dominic Saunders, οργανώνεται από το Ελληνικό Κέντρο, επιχορηγείται από την εταιρεία Niarchos (London) Ltd.

Αναδόμηση της Ακρόπολης

FULL RECONSTRUCTION
OF AN INCOMPLETE ARCHAEOLOGICAL MODEL (2001)

Το Πανεπιστήμιο University of Santiago de Compostela - Technological Research Institute δημιούργησε αυτό το αριστούργημα, με σκηνοθέτη τον Carlos Hernandez. Δείχνει μια εικονική αναδόμηση της σπουδαίου αυτού μνημείου της Ακρόπολης.

Είναι μόνο 9 λεπτά. Αξίζει να το δούμε μέχρι τέλους.

Κώστας Ε. Τσιρόπουλος

Το περιοδικό Νέα Ευθύνη, σε συνεργασία με την Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, την Εταιρεία Ελλήνων Μεταφραστών Λογοτεχνίας και το Ελληνικό Pen Club, διοργανώνει την Πέμπτη 21 Οκτωβρίου 2010, από τις 6.00 μ.μ., στο αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50), μεγάλη τιμητική εκδήλωση για τον συγγραφέα Κώστα Ε. Τσιρόπουλο.

Θα μιλήσουν οι συγγραφείς: Κώστας Ασημακόπουλος, Γιώργος Βαρθαλίτης, Βασίλης Βιτσαξής, Νατάσα Κεσμέτη, Γιάννης Β. Κωβαίος, Διονύσης Κ. Μαγκλιβέρας, Νίκος Αλ. Μηλιώνης, Π.Β. Πάσχος, Μερόπη Σπυροπούλου, Κώστας Χατζηαντωνίου και Δημήτρης Αγγελής.

Βιογραφικό του συγγραφέα: O συγγραφέας Κώστας Ε. Τσιρόπουλος γεννήθηκε στη Λάρισα (1930). Σπούδασε νομική (Θεσσαλονίκη) και ιστορία της τέχνης στο Παρίσι και τη Βαρκελώνη. Ιδρυτής και διευθυντής της ετήσιας έκδοσης «Χριστιανικό Συμπόσιο» (1966-1971) και του περιοδικού «Ευθύνη» (1961-1966 και 1972-2009). Συνεργάστηκε επί χρόνια με την ΕΡΤ και την «Καθημερινή» (1962-1967), Γενικός Γραμματέας της Στέγης Καλών Τεχνών και Γραμμάτων (1974-1976), Γενικός Γραμματέας του Εθνικού Θεάτρου (1975-1980), Πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Έχει τιμηθεί με το βραβείο Φέξη των Δώδεκα (1964), Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου (1966), Α΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος (1979), Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1986, 2003), Βραβείο της Εταιρείας Χριστιανικών Γραμμάτων (1989) Α΄ Βραβείο της Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας (1990), Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας (2006), και έχει ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Γρανάδας (2004). Το ποιητικό, πεζογραφικό και δοκιμιακό του έργο εκτείνεται σε δεκάδες τόμους. Έχει επίσης μεταφράσει από τα ισπανικά, τα καταλανικά και τα γαλλικά βιβλία και κείμενα των Ορτέγα υ Γκασσέτ, Αντόνιο Ματσάδο, Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Καμίλο Χοσέ Θέλα, Χουάν Ραμόν Χιμένεθ, Σαλβαδόρ Εσπρίου, Χοσέ Μπεργαμίν, Ντρυόν, Ζενεβουά, Αρανγκούρεν κ.α. Βιβλία και κείμενά του έχουν μεταφραστεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες.

33 Μεταλλωρύχοι της Χιλής

Μια πνευματική προσέγγιση

Με αφορμή την ιδιαίτερα συγκινητική (όπως την παρακολουθήσαμε πρόσφατα σε ζωντανή μετάδοση από την τηλεόραση του BBC) επιχείρηση απεγκλωβισμού των 33 μεταλλωρύχων της Χιλής, θα ήταν καλά να αναφέρουμε μερικές σκέψεις, για να δούμε την πνευματική και ηθική διάσταση του γεγονότος αυτού.

Το γεγονός, η είδηση αυτή καθ’ αυτή, είναι γνωστή. Στις 5 Αυγούστου 2010 33 μεταλλωρύχοι που εργάζονταν σε ορυχείο χρυσού και χαλκού στην περιοχή Σαν Χοσέ της Χιλής, εγκλωβίστηκαν σε ένα βάθος 625 μέτρων, μετά από κατάρρευση που σημειώθηκε στο ορυχείο.

Στην υπόθεση αυτή υπάρχουν πολλές ευθύνες (ειδικώτερα μάλιστα της εταιρείας που εκμεταλλευόταν το ορυχείο) και διάφορα συμφέροντα, πολιτικά, οικονομικά και άλλα. Προσωπικά μου έκανε εντύπωση το γεγονός πως η ανακοίνωση ότι οι μεταλλωρύχοι ήταν ζωντανοί έγινε με καθυστέρηση 5 ωρών, γιατί θεωρήθηκε πως έπρεπε να έλθει στο χώρο του ορυχείου ο Πρόεδρος της χώρας, για να κάνει εκείνος την ανακοίνωση αυτή, προφανώς για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη. Μάλιστα σε αυτές τις 5 ώρες δεν είχε ειδοποιηθεί καμμία οικογένεια.

Όμως αυτά θα τα μελετήσουν και θα τα αναλύσουν οι ειδικοί επιστήμονες, κοινωνιολόγοι και άλλοι. Σε μας μένει να δούμε την ουσία του γεγονότος, που είναι οι 33 αυτοί άνθρωποι (ο αριθμός 33 μας θυμίζει και τα χρόνια του Χριστού μας). Οι εργάτες αυτοί έκαναν βέβαια μεγάλη θυσία να κατεβαίνουν στα ορυχεία, με τεράστιους κινδύνους, για να εργαστούν και να ζήσουν τις οικογένειές τους. Οι κίνδυνοι ήταν πάντοτε ορατοί, αλλά εκείνοι με αυτοθυσία και πνεύμα αγάπης και προσφοράς προς τους δικούς τους ανθρώπους κατέβαιναν στις στοές για να κάνουν το αδύνατο δυνατό και να θρέψουν έτσι τις οικογένειές τους. Ποιός δεν θα τους θαύμαζε γι’ αυτό!

Όμως θα μου πείτε ανάλογα αισθάνεται και δρα, λίγο ως πολύ, κάθε άνθρωπος. Μήπως η δική μας Ελληνική Ομογένεια όπου γης δεν γνώρισε ανάλογες δυσκολίες όταν πρωτοβρέθηκε στην ξένη γη για εργασία; Έχω ακούσει πολλές τέτοιες ιστορίες και με έχουν κάνει να θαυμάζω και να τιμώ πάντοτε εκείνους τους Ομογενείς, ιδιαίτερα της πρώτης γενεάς που ξενιτεύθηκαν, εργάσθηκαν σκληρά και δικαιώθηκαν στην πορεία, απολαμβάνοντας σήμερα τους καρπούς των κόπων τους.

Αυτό που έζησαν όμως οι 33 μεταλλωρύχοι ήταν οπωσδήποτε μια ασύγκριτη δοκιμασία. Για 17 ημέρες ήταν θαμμένοι μέσα στη γη και κανείς δεν γνώριζε αν ζούσαν ή αν είχαν πεθάνει.

Οι συγγενείς βέβαια ζούσαν την δική τους αγωνία, το δικό τους δράμα. Εκείνοι όμως, οι 33, απεδείχθησαν μεγάλοι ήρωες, με πολλές ανθρώπινες και χριστιανικές αρετές. Μοιράζονταν ισότιμα το φαγητό (μια πιρουνιά τόνο και μια γουλιά γάλα την ημέρα ο καθένας), φρόντιζαν ο ένας τον άλλον, είχαν σε όλα τα θέματα δημοκρατία.

Ας θυμηθούμε στο σημείο αυτό την προσπάθεια που καταβάλλεται σε διάφορες πλευρές του πλανήτη μας, με σκοπό την επικράτηση της δημοκρατίας, ενός πολιτεύματος που θα λαμβάνει υπ’ όψιν τις ανάγκες των ανθρώπων, και θα τους εξασφαλίζει μέριμνα στην ασθένεια και στα γηρατειά, φροντίδα για την εκπαίδευση και στήριξη στις δύσκολες στιγμές του βίου.

Αυτό για τους 33 ήταν δεδομένο. Δεν χρειάστηκε να ψηφίσουν εκπροσώπους, να αναδείξουν συμβούλους και να εκφράσουν αιτήματα. Το βασικό τους θέμα ήταν η επιβίωση με κάθε θεμιτό τρόπο, με συνεργασία, με αγάπη, με πνεύμα αλληλεγύης, συντροφικότητας, προσευχής και προσοχής.

Κατά τις πρώτες 17 ημέρες, που οι 33 ήταν αγνοούμενοι, το στοιχείο που κυριαρχούσε στη ζωή τους ήταν η ελπίδα. Προσεύχονταν και ήλπιζαν στο Θεό ότι θα έλθει η στιγμή που οι διασώστες θα έλθουν προς αναζήτηση και σωτηρία.

Από τότε που ανακαλύφθηκαν, η αρετή εκείνη που κυριαρχούσε στη ζωή τους ήταν η υπομονή. Χωρίς να βαρυγκομούν, χωρίς να βλαστημούν, χωρίς να αμφισβητούν τη δύναμη του Θεού και των διασωστών τους, με πνεύμα αισιοδοξίας, με χαμόγελο και με καρτερία θαυμαστή, ανέμεναν την ευλογημένη εκείνη ώρα που ένα δυνατό χέρι θα τους τραβούσε από τα βάθη της γης και θα τους έφερνε πάλι στο φως της ημέρας.

Ελπίδα, λοιπόν, και υπομονή! Αρετές γνήσια χριστιανικές που μας οδηγούν πάντα σε ασφαλές λιμάνι και στην αγκαλιά του Θεού.

Όταν δε ήλθε η κατάλληλη ώρα, ύστερα από 69 ημέρες, να ξαναβρεθούν και πάλι στην επιφάνεια της γης και να ξανασυναντήσουν τους αγαπημένους τους συγγενείς και φίλους, τους είδαμε κατ’ αρχάς να ανεβαίνουν φορώντας φανέλα που διαφήμιζε τη χώρα τους, τη Χιλή, δείχνοντας έτσι τα αισθήματα της φιλοπατρίας και της αφοσίωσης στα εθνικά ιδανικά. Επίσης δε, όταν έβγαιναν από την σωτήρια εκείνη «κάψουλα», που μέσα από ένα κλειστοφοβικό ταξίδι τους μετέφερε από το σκοτάδι στο φως, τους είδαμε -τον έναν μετά τον άλλον- να κάνουν με ευλάβεια το σημείο του σταυρού, να γονατίζουν και να ευχαριστούν το Θεό!

Αυτό κι αν ήταν ένα μεγάλο παράδειγμα ελπίδας, υπομονής, φιλοπατρίας και χριστιανικής πίστης για όλους εμάς, που καθισμένοι αναπαυτικά στον καναπέ του σπιτιού μας, παρακολουθούσαμε (με αγωνία ίσως, αλλά οπωσδήποτε και με ασφάλεια) την εξέλιξη της διάσωσης των 33 συνανθρώπων μας.

Αυτά που ακολούθησαν και θα ακολουθήσουν, μετά την ανάσυρσή τους από τα έγκατα της γης, είναι αντικείμενο επεξεργασίας και μελέτης άλλων ειδικών επιστημόνων.

Εμείς δεν έχουμε παρά να ευχαριστήσουμε ειλικρινά και με ταπείνωση τον Άγιο Θεό μας, που επέστρεψε τη ζωή στους αδελφούς μας αυτούς, που τους έδωσε τη χάρη να επανενωθούν με τις οικογένειές τους και βέβαια που προσέφερε και σ’ εμάς ένα μεγάλο μάθημα, θάρρους, ελπίδας, υπομονής και πίστης.

Κείμενο: π.Α.Δ.Σ.

Ι.Μ. Αγ. Δημητρίου Καρακαλά [Γ΄]

Επιστρέφουμε και πάλι για οφειλόμενο προσκύνημα στον πανέμορφο Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Καρακαλά, κοντά στο Ναύπλιο. Σήμερα θα δούμε και θα προσέξουμε λίγο καλύτερα εικόνες του Καθολικού.

Το Καθολικό είναι αγιογραφημένο από τον εξαίρετο αγιογράφο Χαράλαμπο Βούλγαρη.

Στον εξωνάρθηκα βλέπουμε μια όμορφη ψηφιδωτή εικόνα του Αγίου Δημητρίου. Κοιτάζοντας δεξιά κι αριστερά πάνω στους τοίχους αντικρύζουμε κάποιες πρωτότυπες εικόνες - παραστάσεις, με τον Άγιο Δημήτριο να διδάσκει και την Κοίμηση του Αγίου Προστάτη της Μονής.

Οι όμορφες αυτές εικόνες περιτριγυρίζονται από άλλες μικρότερες εικόνες, της Υπεραγίας Θεοτόκου, διαφόρων Αγίων, καθώς και Αγγέλων.

Εισερχόμενοι στον κυρίως Ναό θαυμάζουμε κι άλλες γλυκύτατες μορφές της ευγενικής τέχνης του παραδοσιακού αγιογράφου.

Μία από αυτές είναι το Γενέσιο της Υπερευλογημένης Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας.

Κατόπιν εισερχόμενοι στο Ιερό Βήμα βλέπουμε να μας καλωσορίζει η Πλατυτέρα των Ουρανών με την ανοιχτή αγκαλιά της. Κάτω ακριβώς έχουμε τους Αγίους Ιεράρχες.

Στρέφοντας το βλέμμα μας αριστερά ατενίζουμε με κατάνυξη την Άκρα Ταπείνωση στην Αγία Πρόθεση, όπως επίσης και Αγγελικές Δυνάμεις. Ακόμη πιο αριστερά η ματιά πέφτει και μένει στην Φιλοξενία του Αβραάμ, την Ορθόδοξη εικόνα της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος.

Ομιλία του Sir Βασιλείου Μαρκεζίνη

Σήμερα το βράδυ, στις 7.00 μ.μ., στο Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου (16-18 Paddington Street, Marylebone, London W1U 5AS) θα δοθεί μια ενδιαφέρουσα ομιλία του Sir Βασιλείου Μαρκεζίνη, με θέμα «The New Eastern Problem».

Η εκδήλωση, που οργανώνεται από το Hellenic Community Trust, γίνεται μέσα στο πλαίσιο των Διαλέξεων εις μνήμη του Ανδρέα Α. Δαϋίδ και είναι η πέμπτη διάλεξη που δίδεται κάθε δύο χρόνια στο πλαίσιο αυτό. Η είσοδος θα επιτρέπεται με πρόσκληση μόνο.

Βιογραφικά του ομιλητή: Ο Sir Βασίλειος Μαρκεζίνης έγινε ιππότης του Αγγλικού Θρόνου το 2005, τιμώμενος για τις υπηρεσίες που προσέφερε στις διεθνείς νομικές σχέσεις. Έχει διατελέσει Καθηγητής στα Πανεπιστήμια του Κέϊμπριτζ, της Οξφόρδης, του Λονδίνου και του Λέϊντεν. Σήμερα είναι Jamail Regent Professor στο Πανεπιστήμιο του Τέξας. Έχει συγγράψει πλήθος επιστημονικών βιβλίων και άρθρων. Τα κύρια θέματα του επιστημονικού του έργου αφορούν τη νομική επιστήμη, τις διεθνείς σχέσεις, και συγκεκριμένα τις σχέσεις Ελλάδος με τους γείτονές της.

Παγκόσμια ημέρα του Λευκού Μπαστουνιού

Στις 15 Οκτωβρίου, κάθε χρόνο, τιμάται η παγκόσμια ημέρα του Λευκού Μπαστουνιού. Το λευκό μπαστούνι, είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να εντοπίζουν και να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθεια τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια.

Παρακάτω παρουσιάζουμε μια εικόνα της πραγματικότητας, έτσι όπως την παραθέτει ένας τυφλός συνάνθρωπός μας:

«Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ: Θέλεις να με βοηθήσεις; Τότε, διάβασε τα παρακάτω και να ξέρεις πως αν κάτι θυμάσαι απ'αυτά όταν κάπου, κάποτε, τυχαία ή για κάποιο λόγο με συναντήσεις, θα με κάνεις να νιώσω άνετα, δίνοντας μου αυτό ακριβώς που χρειάζομαι.

Όταν με συναντήσεις μπορείς να με βοηθήσεις αν θυμηθείς τα παρακάτω:

1. Μόνο εμείς οι τυφλοί κρατάμε λευκό μπαστούνι και αυτό για να περπατάμε με ασφάλεια, όχι για να ξεχωρίζουμε, να παίζουμε, να μας δείχνουν ή να ζητιανεύουμε.

2. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος αλλά τυφλός. Μη με μεταχειρίζεσαι σαν παιδάκι. Μεγαλώνω, παίζω, τρέχω, διαβάζω, γράφω, σπουδάζω, δουλεύω, παθιάζομαι, κλαίω, γελάω, ερωτεύομαι, θυμώνω, «σερφάρω», κάνω chat, όπως ΕΣΥ!
.

3. Πιο εύκολα θα περπατήσω μαζί σου, παρά με το μπαστούνι ή με το σκύλο μου. Όμως, μη με πιάνεις από τον ώμο ή απ'το μπράτσο. Άσε με να πιάσω εγώ το δικό σου μπράτσο: Έτσι θα νιώθω (=θα ξέρω) πότε σταματάς, πότε στρίβεις, πότε ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις.

4. Μη ρωτάς τον συνοδό μου: «Πώς τον λένε;», «Τι θέλει να ψωνίσει;», «Ποιο φαγητό του αρέσει;», «Που θέλει να πάει;», «Πώς γράφει και διαβάζει;», «Πώς μπορεί;». Ρώτησε εμένα, ξέρω και εγώ να σου απαντήσω! Χρησιμοποίησε τον κανονικό τόνο της φωνής σου, όπως μιλάς στους άλλους μίλα και σε εμένα.

5. Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός» κλπ., τις μεταχειρίζομαι και εγώ. Βλέπω με τα χέρια μου: βλέπω για μένα= αγγίζω, ακούω, μυρίζω, καταλαβαίνω, αισθάνομαι.

6. Σύστησέ με στους άλλους, ακόμη και στα παιδιά. Θέλω να γνωρίσω ποιος είναι στην τάξη ή στο δωμάτιο μαζί μου. Μίλησε μου όταν μπαίνεις. Πες μου πως φεύγεις: με φέρνεις σε μεγάλη αμηχανία αν μ' αφήνεις να μιλάω με κάποιον που δεν είναι κοντά μου.

7. Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα. Πες μου που είναι η πόρτα στο δωμάτιο, το αποχωρητήριο, το παράθυρο κλπ. Και αν υπάρχουν εμπόδια ή πράγματα στο πάτωμα. Δε θέλω να κάνω ζημιές, γιατί μπορώ να μην κάνω ζημιές.

8. Βοήθησέ με διακριτικά στο τραπέζι και πες μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο μου σαν «ρολόι» και πες μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου, π.χ «Το κρέας σου είναι στο Έξι». Κοίτα το ποτήρι μου να είναι δίπλα στο πιάτο μου και πες μου αν είναι στο δεξί ή στο αριστερό μου χέρι, για να το «δω» και εγώ όταν το χρειαστώ.

9. Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος, φτάνει να με βοηθάς να καταλαβαίνω τι γίνεται διαβάζοντας / περιγράφοντας μου όσα δεν μπορώ να δω.

10.Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισε με στους καλεσμένους σου.

11. Ξέρω να συμπεριφέρομαι. Αν υστερώ σε κάτι βοήθησε με. Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου! Μη μιλάς για τη «θαυματουργό αντίληψη» των τυφλών. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας.

12. Αν είσαι περίεργος θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημα μου αλλά όχι μόνο γι' αυτό, γιατί για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως και εσύ!»