Τζένιφερ Λας, η Αγγλίδα συγγραφέας που μετέφρασα

Πάντα αγαπούσα τη λογοτεχνία και γενικά τα βιβλία. Θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει βιβλία από ιδιαίτερα μικρή ηλικία. Ξεκίνησα με τις Μικρές Κυρίες και τον Ροβινσώνα Κρούσο θαρρώ, πέρασα στον Λουντέμη και στον Δουμά και από εκεί και πέρα, το ταξίδι ήταν ατελείωτο!

Το 1997 έμαθα για ένα λογοτεχνικό φεστιβάλ στο Χέι Ον Γουέι, στην Ουαλία. Τυχαία το πληροφορήθηκα από μια ελληνική εφημερίδα και αποφάσισα να πάω. Έκλεισα εισιτήριο με την τότε Ολυμπιακή, βρήκα ένα πανδοχείο σε ένα κοντινό χωριό, το Κλάιρο και πήγα! Όταν έφτασα στο πανδοχείο, ήμουν καταγεγραμμένη ως άτομο από την Ελλάδα, ο ιδιοκτήτης δεν μπορούσε να συλλαβίσει το όνομά μου. Την επόμενη ημέρα ο ίδιος ο ιδιοκτήτης είχε την ευγένεια να με πάει στο διπλανό χωριό με το αυτοκίνητό του. Παρακολούθησα διάφορες ομιλίες και παρουσιάσεις βιβλίων, ανάμεσα σε αυτές ήταν και αυτή του βιβλίου της Τζένιφερ Λας, «Δεσμοί Αίματος». Αγόρασα το βιβλίο, όπως αγόρασα και πολλά άλλα. Γνωρίστηκα με διάφορους άλλους ανθρώπους, ήπια τσάι, έφαγα, χάζεψα και αργά το απόγευμα πήρα ένα ταξί και επέστρεψα στο πανδοχείο μου. Ήμουν πολύ κουρασμένη, ξεφύλισσα λίγο τα βιβλία που είχα αγοράσει και κοιμήθηκα. Την επόμενη ημέρα πήρα τρένο και πήγα στο Λονδίνο, όπου έμεινα άλλες δύο ημέρες στο σπίτι ενός φίλου, πριν επιστρέψω στην Αθήνα.

Στην Αθήνα πλέον, διάβασα τους Δεσμούς Αίματος και μου άρεσε πολύ. Σε αυτό το βιβλίο βρήκα στοιχεία που είχαν αρχίσει να εξαφανίζονται από τη σημερινή κοινωνία: ανθρωπιά, οικογενειακές σχέσεις, δεσμούς αίματος και αγάπης, όπως λέει και ο τίτλος του βιβλίου. Ξεκίνησε σαν αστείο και σαν χόμπυ, άρχισα να μεταφράζω το κείμενο, ήταν αρκετά δύσκολο, αφού παρόλο που γνώριζα αγγλικά και ελληνικά, δεν είχα σπουδάσει την τέχνη της μετάφρασης, δεν γνώριζα τους κανόνες. Παρόλη την αγάπη μου για τη λογοτεχνία, παρόλες τις γνώσεις μου των δύο γλωσσών, παρόλη την ανάγνωση των χιλιάδων βιβλίων που είχαν πέσει στα χέρια μου, το αποτέλεσμα της προσπάθειάς μου ήταν λειψό. Όταν τελείωσα τη μετάφραση όλου του βιβλίου, αποφάσισα να το κυνηγήσω, να μην μείνει το κείμενο μόνο στον υπολογιστή μου. Πήγα τη μετάφρασή μου σε διάφορους εκδοτικούς οίκους στην Αθήνα. Μετά από πολλές προσπάθειες, κατάφερα να εκδόσω την ελληνική μου μετάφραση από τις εκδόσεις Καλέντη. Το συναίσθημα που ένιωσα όταν έπιασα το βιβλίο τυπωμένο στα χέρια μου δεν περιγράφεται.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να μπορέσω να το ξανανιώσω και να το ξεπεράσω: όταν είδα το δικό μου βιβλίο τυπωμένο. Στην πορεία των χρόνων αγόρασα όλα τα βιβλία της Τζένιφερ Λας, τα βρήκα μέσω διαδιχτύου, τα περισσότερα από αυτά ήταν εξαντλημένα, εκδόσεις παλιές της δεκαετίας του 1970 κυρίως. Μετά από δυο χρόνια περίπου μετέφρασα άλλο ένα βιβλίο της Τζένιφερ Λας, «Το Προσκύνημα». Ένα βιβλίο οδοιπορικό στο καθολικό προσκύνημα που γίνεται στο Σαντιάγκο Ντε Κομποστέλα της Ισπανίας, ελληνική μετάφραση της πόλης: Άγιος Ιάκωβος κάτω από τα αστέρια! Πρόκειται για το πιο παλιό προσκύνημα των Χριστιανών. Η δεύτερη μετάφραση ήταν πανεύκολη πλέον για μένα, φυσικά είχε τις δυσκολίες της, αλλά πλέον γνώριζα πώς να τις αποφύγω. Η δεύτερη μετάφρασή μου εκδόθηκε πάλι από τις εκδόσεις Καλέντη.

Μετά από μερικά χρόνια, εξέδωσα τα δικά μου βιβλία, χωρίς κόπο αυτήν τη φορά, μια και ήταν αυτοεκδόσεις, δεν είχα κανέναν να με ελέγξει, όπως στην πρώτη μου μετάφραση. Σίγουρα είχα μεγαλύτερη πείρα αλλά μια επιμέλεια την χρειαζόμουν. Όλοι χρειαζόμαστε επιμέλεια στα γραπτά μας, μόνοι μας δεν μπορούμε εύκολα να διορθώσουμε τα λάθη μας. Δύο έργα λοιπόν της Τζένιφερ Λας έχουν εκδοθεί και κυκλοφορήσει στην Ελλάδα σε μετάφρασή μου. Πριν από λίγους μήνες έμαθα τον θάνατο του αδελφού της Τζένιφερ Λας, του πατέρα Εφραίμ, ο οποίος ήταν Ορθόδοξος ιερέας στην Αγγλία. Δεν τον ήξερα καλά, μια δυο φορές είχα μιλήσει μαζί του στο τηλέφωνο σχετικά πάντα με τα έργα της αδελφής του. Στενοχωρήθηκα όμως για το θάνατό του. Ήταν ένα από τα τελευταία πράγματα που με συνέδεαν με την συγχωρεμένη την Τζένιφερ Λας και το έργο της.

Ποια ήταν η Τζένιφερ Λας όμως; Μια Αγγλίδα συγγραφέας και ζωγράφος. Γέννησε έξι παιδιά και υιοθέτησε και ένα έβδομο επειδή δεν είχε πού να μείνει. Αυτό το έβδομο παιδί το υιοθέτησε αφότου είχε ήδη δύο δικά της παιδιά. Το τονίζω επειδή έχει σημασία, υιοθετόντας αυτό το παιδί, δεν κάλυψε την δική της ανάγκη για μητρότητα αλλά την προσωπική ανάγκη του μικρού. Με τον σύζυγό της και τα επτά παιδιά τους μετακόμισαν πολλές φορές σε πολλά μέρη της Αγγλίας και της Ιρλανδίας, ο σύζυγος ήταν ο γνωστός φωτογράφος Μαρκ Φάινς. Και οι δύο είχαν επαγγέλματα καλλιτεχνικά, μη σταθερά, χωρίς συγκεκριμένο εργοδότη και αυτό σήμαινε έναν συνεχή αγώνα για διαβίωση, μια συνεχή πάλη. Τα κατάφεραν όμως και παρά τις οικονομικές δυσκολίες, ανέθρεψαν και σπούδασαν επτά επιτυχημένους ανθρώπους.

Το 1989 η Τζένιφερ διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού, πάλεψε με την ασθένεια για αρκετά χρόνια. Πιστή Καθολική, έκανε τάμα να διασχίσει το El Camino, τον πιο γνωστό και πιο παλιό προσκυνηματικό δρόμο: Λούρδη, Ροκαμαντούρ, Τεζ, Άγιες Μαρίες, Αλανσόν, Σαντιάγκο Ντε Κομποστέλα. Φυσικά δεν μπόρεσε να κάνει όλο το ταξίδι περπατώντας, όπως επιβάλλεται, αλλά διέσχισε όλη την Γαλλία και ένα κομμάτι της Ισπανίας με λεωφορεία, τρένα και αυτοκίνητα, μόνη της, αφήνοντας την οικογένειά της πίσω. Ήταν το τελευταίο ταξίδι που έκανε. Λίγα χρόνια αργότερα ο καρκίνος έκανε μετάσταση και η Τζένιφερ έχασε την άδικη μάχη, ήταν μόλις 53 ετών.

Ίσως τώρα που μιλάμε, ο πατέρας Εφραίμ να έχει συναντήσει ήδη την δική του Τζένιφερ Λας, το θεωρώ πολύ πιθανό, αδέλφια ήταν ούτως ή άλλως. Εγώ πάντως, θα χρωστώ στην Τζένιφερ ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί χωρίς αυτήν, χωρίς τις μεταφράσεις της, χωρίς τα πρώτα δειλά μου βήματα, δεν θα είχα τολμήσει ποτέ να γράψω τα δικά μου έργα.

Εύη Ρούτουλα

Μέ Χρώματα, μέ σχήματα, ἀλλά καί μέ λόγο...

ἤ, Ἀνάγνωση τοῦ βιβλίου τῆς Βασιλικῆς Σπ. Κοσμᾶ, Ἰωάννης, Ἀποκαλύπτης - Χάκερ. Μιά εἰκαστική προσέγγιση, ἐκδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗ, ἈΘήνα 2007, σελ. 139

Ἡ Βάσω Κοσμᾶ κατάγεται μέν ἀπό τόν Πειραιᾶ, ὅπου καί σπούδασε, ὅμως στήν οὐσία εἶναι μιά φτασμένη Σκοπελίτισσα καλλιτέχνις πού τιμᾶ τό νησί, στό ὁποῖο ζεῖ, ἀδιάκοπα τριανταπέντε χρόνια -μιά ζωή, δηλαδή.

Οἱ γνώσεις της πάνω στή ζωγραφική, τήν κεραμεική, τήν ἁγιογραφία καί τό ψηφιδωτό τῆς δίνουν τήν εὐκαιρία νά ξετυλίξει τό ὄντως ἀξιοπρόσεχτο ταλέντο της, τό ὁποῖο καί ἔχει τύχει ἰκανῆς ἀποδοχῆς ἀπό τούς φιλότεχνους, καθώς προβλήθηκε, μέσω τῶν Ἐκθέσεών της, στό νησί καί ἀλλοῦ.

Ὁ τρόπος πού ζωγραφίζει, πού ἐκτυπώνει, δηλαδή, τήν μεταποιημένη, σέ σχήματα καί χρώματα, γόνιμη καί πλούσια φαντασία της, εἶναι φορτισμένος ἀπό τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς καί ἐπηρεασμένος σέ μεγάλο μέρος ἀπό τή σύγχρονη ζωγραφική. Ὅμως αὐτό πού διακρατεῖ ὁ ἐπισκέπτης θεατής εἶναι ἕνα: ἡ αἰσιοδοξία πού ἀκτινοβολοῦν οἱ χρωματισμοί, ἡ ἐλπίδα πού ἀναδύεται μέσα ἀπό τό μπέρδεμα τῶν σχημάτων καί κυρίως ὁ προβληματισμός πού ἐν εἴδει ἐσωτερικῶν ἐρωτημάτων ἀναδύεται. Καί τό ἀνάφερα αὐτό, ὄχι τυχαῖα, ἀλλά γιατί (ξανα) διαβάζοντας τό μοναδικό της βιβλίο, που εἶναι μιά ἐπιτυχημένη -ἔτσι προσωπικά τό ἐκτιμῶ- προσέγγιση στό ὄντως προφητικό καί συνάμα κορυφαῖο βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἰωάννη, «Ἀποκάλυψη», πρόσεξα μέ πόση ὤριμότητα καί ἐπιμελημένη βιβλιογραφική ἐνημέρωση, προσπαθεῖ νά τό προσεγγίσει: Ἄρα, νά τό ἑρμηνεύσει, δηλαδή, νά ξεκλειδώσει τίς τυχόν ἑφτασφράγιστες θύρες του, μέ ὁδηγό μοναδικό τήν εἰκαστική τέχνη (εἰκασία= συμπέρασμα, παράσταση, ἀλλά καί φαντασία).

Σύμφωνα μέ κορυφαῖο ἑρμηνευτή «ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ ἀγίου Ἰωάννη κλείνει τή σειρά τῶν βιβλίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Στό πρῶτο, τή Γένεση, περιγράφεται ἡ Δημιουργία τοῦ Κόσμου, ἡ ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὑποδούλωσή του στό κακό καθώς καί ἡ ἱστορία τῆς θείας Οἰκονομίας, μέ στόχο τή Δημιουργία ἑνός νέου λαοῦ τοῦ Θεοῦ, μιᾶς νέας ἀνθρωπότητος. Στήν Ἀποκάλυψη [λοιπόν] περιγράφεται ἡ τελική σύγκρουση πρός τό Κακό, ἡ ἀναδημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς Κτίσης» (Σ. Ἀγουρίδης).     

Βηματίζοντας στ᾿ ἀχνάρια τῆς μεταφυσικῆς ἀναζήτησης ἡ Β. Κ(οσμά) μεταποιεῖ τά χρώματα καί σχέδιά της σέ κεραῖες μιᾶς προσωπικῆς ἐπικοινωνίας μέ τό Θεό. Γι᾿ αὐτό καί ἀποφαίνεται, καθώς προσεγγίζει τό 21ο κεφάλαιο, ὅπου γίνεται λόγος γιά τόν καινούριο κόσμο τοῦ Θεοῦ, μέ τόν «καινόν οὐρανόν καί καινήν γῆν» (Ἀποκ. 21, 1), ἀναφέροντας τά ἑξῆς: «Αὐτός πού θέλει νά διατρέξει αὐτόν τόν διάσπαρτο ἀπό σπασμένα γυαλιά δρόμο τῆς Τέχνης, δέν πρέπει νά ξεχνᾶ ὅτι ὁ ζωγράφος εἶναι ἄνθρωπος τῆς φύσης, αὐτή τόν δημιούργησε ὥστε νά τή ζωγραφίσει. Ἄν δέν ἀγαπήσει τή μητέρα του, ἄς μήν τή ζωγραφίσει, δέν θά τόν ψέξει κανείς. Ἀλλά ἄν δοκιμάσει τή φλογερή δίψα του νά ζωγραφίσει τά πάντα, ἄν προσπαθεῖ νά διακρίνει στόν κόσμο τῆς φύσης τό ὄργανο τῆς τέχνης του, ἄν ἔχει τόν πυρετό τῆς ἔμφυτης κλίσης καί τόν ἐνθουσιασμό τῆς ἰδιοφυΐας, ἄς ἀκολουθήσει τήν δύναμη πού τόν ὁδηγεῖ: αὐτός προαισθάνθηκε τόν ἄνθρωπο, αὐτός θά τόν ζωγραφίσει. Θά πατήσει τά σπασμένα γυαλιά καί μέ τό αἷμα του καί τόν προσωπικό του πόνο θά γεννήσει τίς νέες μορφές. Ἄς ὑποχωρήσει στή φαντασία ἀπό τήν ὁποία κατέχεται, ἄς διακοσμήσει αὐτό πού βλέπει... Δέν ἔχουμε ποτέ τό δικαίωμα νά μιλήσουμε ἄσχημα, ὅταν μποροῦμε νά ἐκφράσουμε ὅ,τι θέλουμε μέ τά ὑπάρχοντα ἐκφραστικά μέσα» (σελ. 64-65).

Κι ἡ Βάσω κατάφερε αὐτό τό τελευταῖο: νά ἐκφράσει, ἀφοῦ βίωσε, νά ζωγραφίσει, ἀφοῦ κατάφερε νά ἰσορροπήσουν μέσα της ὁ λόγος καί ἡ εἰκαστική του ἔκφραση, νά πετύχει, δηλαδή, νά ἀναγνώσει τήν Ἀποκάλυψη, νά συγκλονιστεῖ ἀπό Αὐτό τό ἔνθεο ποίημα καί τελικά νά πετύχει νά τό ἰχνογραφήσει, ὡς συλλαβισμό πανίερου βηματισμοῦ πρός τό θεῖο καί συνάμα τόσο φωτεινοῦ καί αἰνιγματικοῦ, πού μονάχα τό κλειδί τῆς Πίστεως, δηλαδή, τῆς ἐμπιστοσύνης στό Θεό, ἀφήνει τελικά ἐλεύθερο τό χέρι τῆς δημιουργοῦ νά παρουσιάσει τά ὅσα μᾶς παρέδωσε: ἔργα ἔνθεα καί ἔντιμα, ἔργα πού ἑρμηνεύουν καί φωτίζουν, ἔργα ταυτισμένα πλήρως μέ τόν ψυχισμό καί θεοφίλητο κόσμο τῆς καλλιτέχνιδος.

Εὐχή μας, νά συνεχίσει αὐτή τήν πορεία της μέ μοναδικό σκοπό τή συνάντηση μέ τόν Θεό. Αὐτός ἄλλωστε εἶναι κι ὁ σκοπός τοῦ κάθε καλλιτέχνη, γιατί μονάχα αὐτός μπορεῖ νά καταφέρει νά βιώσει συνειδητά τό ψαλμικό: «Οἱ ούρανοί διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ ποίησιν δέ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τό στερέωμα» (Ψαλμ. 18, 2).

π. Κ.Ν. Καλλιανός

Ημερίδα για τα Γλυπτά του Παρθενώνα

Παρότι όπως φαίνεται η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα δεν βρίσκεται πλέον στις προτεραιότητες της Ελληνικής Κυβέρνησης, κάποιοι άνθρωποι και οργανισμοί σκέπτονται ακόμα το ζήτημα αυτό, προβληματίζονται και συζητούν για την προώθησή του.

Έτσι, την Τρίτη 7 Ιουνίου τ.έ., 9:15 π.μ. - 12:45 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί στο Senate House, Senate Room, Malet Street, London, WC1E 7HU, μια ημερίδα, οργανωμένη από τους παρακάτω οργανισμούς:

-The British Committee for the Reunification of the Parthenon Marbles www.parthenonuk.com/upcomingevents

- The International Organising Committee – Australia – for the Restitution of the Parthenon Marbles (inc)  www.parthenonmarblesaustralia.org.au

- The South African Committee for the Reunification of the Parthenon Sculptures

The conference will mark 200 years from the date in 1816 when the British Parliament voted to purchase from Lord Elgin his collection of sculpted marbles collected from the Parthenon and elsewhere on the Athenian Acropolis. Two weeks later the Acropolis Museum (www.theacropolismuseum.gr/en/) will be celebrating its 7th anniversary.

Presentations by speakers from the UK, Greece, South Africa and Australia. Themes will include issues relating to the reunification of the marbles from the perspective of modern day museology to UNESCO’s call for mediation. Spaces are limited, for registration, please email: info@parthenonuk.com

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ στο Κόβεντρυ

Ο επισκέπτης του Αγγλικανικού Καθεδρικού Ναού στην πόλη του Κόβεντρυ της Κεντρικής Αγγλίας, που τιμάται επ’ ονόματι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, έρχεται αντιμέτωπος με μια μεγάλη και εντυπωσιακή καλλιτεχνική σύνθεση, που βρίσκεται κοντά στην είσοδο του Ναού, και απεικονίζει τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να κατανικά τον διάβολο.

Η ορειχάλκινη αυτή αγαλμάτινη σύνθεση, η οποία σύμφωνα με την ερμηνεία των υπευθύνων του Ναού αναπαριστά «την τελική νίκη του καλού ενάντια στο κακό», αποτελεί έργο του εξαίρετου Βρετανο-Εβραίου καλλιτέχνη Sir Jacob Epstein, που θεωρείται ο σπουδαιότερος γλύπτης του 20ου αι.

Η ιδέα για τη δημιουργία του εν λόγω γλυπτού ανήκει στον Basil Spence, αρχιτέκτονα του Ναού. Ο Spence προσέγγισε τον Epstien το 1955. Η μακέττα του γλυπτού εγκρίθηκε το 1956 και δύο χρόνια αργότερα το έργο ήταν έτοιμο. Τοποθετήθηκε στο Ναό το 1960, ενώ ο καλλιτέχνης είχε πεθάνει ένα χρόνο ενωρίτερα.

Όψεις του Καθεδρικού Ναού του Canterbury

Η πρόσφατη επίσκεψη στον Καθεδρικό Ναό της αγγλικής πόλης του Canterbury ήταν όντως μια ενδιαφέρουσα εμπειρία.

Κάθε τέτοια επίσκεψη είναι επιστροφή στο χρόνο, μια «βουτιά» στην ιστορία, όχι μόνο του τοπικού Χριστιανισμού αλλά και γενικώτερα του πολιτισμού και της καλλιτεχνικής παραγωγής του τόπου.

Και είναι αλήθεια πως κάθε πέτρα, κάθε πόρτα, κάθε τοίχος, αυτού του ιδιαίτερου νησιού της Αγγλίας έχει πράγματι τη δική του ιστορία.

Πολλά στοιχεία της ιστορίας και των σχετικών παραδόσεων σχετίζονται και με εμάς τους Έλληνες και με τη δική μας πορεία στο χρόνο και στον πολιτισμό.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι, ενώ σήμερα ο Καθεδρικός Ναός του Canterbury είναι Αγγλικανικός, κάποτε ήταν Ορθόδοξος, και φυσικά υπηρετούσαν σε αυτόν Ορθόδοξοι Κληρικοί.

Ο σημαντικότερος στην ιστορία Αρχιεπίσκοπος του Canterbury ήταν Έλληνας. Ήταν ο Θεόδωρος από την Ταρσό. Έγινε Αρχιεπίσκοπος το 668 και εκοιμήθη το 690, αφήνοντας πίσω του μεγάλο θεολογικό, εκκλησιαστικό και ποιμαντικό έργο. Η Εκκλησία μας τον τιμά ως Άγιο και τον εορτάζει στις 19 Σεπτεμβρίου.

Ερωτώ γιατί

Ένα είναι γεγονός, ότι ο τόπος που εξέλεξαν οι πρόγονοί μας είναι ο ωραιότερος στη λεκάνη της Μεσογείου. Και τί δεν έχει, εκτός από τις θάλασσες που την περιβάλλουν, με τα δαντελωτά ακρογιάλια της,  τα δασώδη βουνά  της που ενεργούν σαν σφουγγάρι  για να  κρατούν  το νερό, ούτως ώστε ποτέ να μή μας λείπει  το φυσικό αγαθό που λέγεται  νερό.

Από τα αρχαία χρόνια αξιοποίησαν τη θάλασσα σε σημείο σήμερα μάλιστα  ο Ελληνικός στόλος να θεωρείται  παγκοσμίως ο μεγαλύτερος.

Λόγο της  φυσικής ομορφιάς που παρουσιάζει  η Ελλάδα,  έγινε η αιτία να την επισκέπτονται  από τα πέρατα του κόσμου  για διακοπές  άνθρωποι  πολλών εθνοτήτων, όπως τελευταία  και Κινέζοι.

Τα πιο πάνω είναι η αιτία που θα πρέπει να αισθανόμαστε  τυχεροί  που ζούμε σ’ αυτή τη ευλογημένη γωνιά της  γης  πλουτισμένη  με τόσα αγαθά.  Εν αντιθέσει  με το τι  εσκέπτονταν μέχρι προ μερικών  χρόνων  πολλοί ονομάζοντας την Ελλάδα  ψωροκώσταινα. 

Τώρα ήλθε η ώρα  να εξηγήσουμε  την  κατ’ εξοχήν  αιτία.

Κατά την δική μου γνώμη η κακοδαιμονία οφείλεται στο χαρακτήρα του Έλληνα.  Η κακοδαιμονία ξεκινάει από τη διχόνοια που προέρχεται   από   ζήλεια με προσωπείο τον φρενήρη εγωισμό. 

Από τα αρχαία χρόνια η διχόνοια  δεν είναι η αιτία των  πελοποννησιακών πολέμων, καταστρέφοντας ό,τι ωραίο είχε να προσφέρει  ο Ελληνισμός; Αλλά  ο Θεός της Ελλάδος παρουσίασε  ως εκ θαύματος  τον ανυπέρβλητο   σε ανδρεία αλλά προπαντώς σε διοίκηση Αλέξανδρο  που παγκοσμίως  ονομάζεται ΜΕΓΑΣ  και τούτο γιατί δεν υπάρχει ταίρι του. Αυτός είναι ο ΜΕΓΑΣ και ουδείς άλλος. 

Τελειώνοντας ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος  όλοι  οι σώφρονες λαοί  ξεκίνησαν  την ανοικοδόμηση της πατρίδος των  για να επουλώσουν  τα ηθικά και υλικά  ερείπια  που άφησε πίσω του  αυτός ο πόλεμος. 

Αυτό δυστυχώς   δεν συνέβει στην πατρίδα μας.  Αντί να  ανοικοδομούμε  τα καταστρεμένα, ξεκινήσαμε  την αλληλοκταστροφή μας  με τον εμφύλιο, που έφερε την πατρίδα μας το λιγότερο δύο με τρείς δεκαετίες  πίσω.

Αντί να εργαζόμαστε για να ανυψώσουμε το βιωτικό επίπεδό μας  ξενιτευτήκαμε, ξοδεύοντας  τις δυνάμεις μας  εκτός πατρίδος.  Με μεγάλη μου λύπη βλέπω και σήμερα τον ανθό της διανοήσης   να ξενιτεύεται. Γι’ αυτόν επλήρωσε ο ΄Ελληνας φορολογούμενος.

Αυτά εν ολίγοις  έρχομαι  να ερωτήσω   ΓΙΑΤΙ;   Ας απαντήσει  κάποιος  που στις φλέβες του τρέχει αίμα Ελληνικό.

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Ομιλία στο Ιερατικό Συνέδριο

"Κανονισμοί Κοινοτικών Οργανισμών Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β."

Ομιλία Πρωτοπρ. Αναστασίου Δ. Σαλαπάτα

στη Σύναξη Ιερού Κλήρου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων & Μεγ. Βρετανίας

Κόβεντρυ, 25-27 Μαΐου 2016

          Σεβασμιώτατε, Πανιερώτατε, Θεοφιλέστατοι,

Σεβαστοί Πατέρες, αγαπητοί αδελφοί & αδελφές,

          Κατ’ αρχάς θα ήθελα να εκφράσω θερμές ευχαριστίες στον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπό μας για την τιμή που μου κάνει -για άλλη μια φορά- να είμαι ομιλητής στην Ιερή αυτή Σύναξή μας.

          Στην παρούσα συνεδρία της Σύναξης αυτής ασχολούμαστε με το εξαιρετικά ενδιαφέρον και βέβαια ιδιαίτερα πολύπλοκο σύστημα Διοίκησης της τοπικής Εκκλησίας και της θεοφιλούς Ομογένειάς μας. Η Διοίκηση των επί μέρους Οργανισμών της Ιερής αυτής Επαρχίας του σεπτού Οικουμενικού μας Θρόνου βασίζεται κυρίως, καθηκόντως και ιεροκανονικώς, στην Αγία Γραφή και στην Κανονική Παράδοση της Εκκλησίας μας, λαμβανομένων βέβαια υπ’ όψιν και άλλων σημαντικών στοιχείων, όπως είναι οι Νόμοι του Κράτους, ή εν προκειμένω των Κρατών, στα οποία εκτείνεται η δράση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής μας.

Το αντικείμενο της δικής μας αναφοράς είναι οι «Κανονισμοί των Οργανισμών της Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.». Βέβαια -ως γνωστόν- υπάρχει, υφίσταται και χρησιμοποιείται και ο όρος «Καταστατικό». Αξίζει και έχει σημασία να μελετήσουμε -έστω και επιγραμματικά- ποιά είναι η σχέση και η διαφορά των δύο αυτών όρων.

          Μελετώντας το έγκριτο λεξικό του Καθ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη, στο λήμμα «καταστατικό» βρίσκουμε να γράφει τα εξής: «Είναι νομικός όρος. Είναι το ειδικό έγγραφο που περιλαμβάνει το σύνολο των κανόνων, οι οποίοι καθορίζουν την ταυτότητα και τον σκοπό, προσδιορίζουν τη λειτουργία και ρυθμίζουν την οργάνωση νομικού προσώπου, κυρίως ιδιωτικού δικαίου. Ο όρος “καταστατικό” είναι συνώνυμος με τον όρο “κανονισμός”».

          Ειδικώτερα για τον όρο «κανονισμός», ο ίδιος λεξικογράφος, αναφέρει στο εν λόγω λήμμα τα παρακάτω: «Κανονισμός είναι το σύνολο των κανόνων που ρυθμίζουν τη λειτουργία θεσμού, οργανισμού, ιδρύματος κ.λπ.».

          Όπως βλέπουμε στους παραπάνω ορισμούς η διαφορά των όρων «Καταστατικού» και «Κανονισμού» δεν είναι εύκολα ευδιάκριτη. Όμως είναι, επίσης, αλήθεια, πως -στην πράξη της ζωής και των κοινωνικών θεσμών- ο όρος «Καταστατικό» έχει επικρατήσει να σημαίνει κάτι ευρύτερο, ενώ ο όρος «Κανονισμός» ταυτίζεται πολλές φορές με τη φράση «εσωτερικός Κανονισμός» και σημαίνει κάτι ειδικώτερο και μερικώτερο.

          Όπως είναι γνωστό στην Ιερά Αρχιεπισκοπή μας έχουμε διάφορα Καταστατικά και Κανονισμούς σε ισχύ και χρήση. Τα κυριώτερα από αυτά, τα οποία είναι μάλιστα κοινά και ισχύουν στην μεγάλη πλειοψηφία των Ελληνορθοδόξων Κοινοτήτων μας είναι αυτά που διέπουν την ίδρυση και λειτουργία των Κοινοτήτων, των Βοηθητικών Αδελφοτήτων, των Ελληνικών μας Σχολείων και των Οργανώσεων Νεολαίας.

          Από το 2005, με εμπνευσμένη πρωτοβουλία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου μας, ορίσθηκαν Επιτροπές, με σκοπό τη μελέτη, επεξεργασία και αναθεώρηση των εν λόγω Καταστατικών και Κανονισμών. Κάποιες από τις Επιτροπές αυτές ολοκλήρωσαν το έργο τους, άλλες συνεχίζουν με εντατικούς ρυθμούς την επεξεργασία του κειμένου που τους έχει ανατεθεί.

          Η αίσθηση που υπάρχει -σε αυτή τη φάση- είναι πως το Καταστατικό των Κοινοτήτων, λόγω της ιδιαίτερης βαρύτητας και σπουδαιότητας την οποία έχει, θα πρέπει να κρατήσει τον τίτλο και το κύρος του «Καταστατικού», ενώ όλα τα υπόλοιπα θα μπορούν ίσως -όταν ολοκληρωθεί η επεξεργασία τους- να αποτελέσουν τους νέους «Κανονισμούς» λειτουργίας των επί μέρους Κοινοτικών Οργανισμών, που δραστηριοποιούνται εντός των ορίων και κάτω από την προστατευτική σκέπη των Κοινοτήτων μας.

          Ο Κανονισμός των Βοηθητικών Αδελφοτήτων, τον οποίο μελέτησε και επεξεργάσθηκε ειδική Επιτροπή, έχει ήδη παραδωθεί στον Σεβ. Αρχιεπίσκοπό μας. Αυτός ο Κανονισμός αποτελεί ένα καλοδομημένο κείμενο κι ένα κατευθυντήριο οδηγό λειτουργίας του νευραλγικού φιλανθρωπικού τομέα των Κοινοτήτων μας. Έχει μάλιστα προταθεί και προσαρμογή του ονόματός του στις τρέχουσες σύγχρονες συνθήκες, ως «Φιλανθρωπική Αδελφότητα Εκκλησιαστικής και Κοινωνικής Διακονίας στην Κοινότητα (τάδε) της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας»! Ο εν λόγω Κανονισμός αποτελεί τον απαραίτητο καταστατικό εξοπλισμό, για να μπορεί να ανταποκρίνεται η νέα αυτή Φιλανθρωπική Αδελφότητα στις ανάγκες της τρέχουσας εκκλησιαστικής και κοινωνικής πραγματικότητας.

          Η Επιτροπή Μελέτης του Κανονισμού του Κεντρικού Εκπαιδευτικού Συμβουλίου (Κ.Ε.Σ.) της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, καθώς επίσης και των Κανονισμών των κατά Κοινότητες Σχολικών Εφορειών δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα το έργο της. Αυτοί οι Κανονισμοί είναι οπωσδήποτε κεντρικής σημασίας, για τη ζωή, την εκπαιδευτική δράση και την πολιτιστική αναβάθμιση της Ομογένειας. Η ολοκλήρωσή τους δε, θα σημάνει τη βελτίωση της οργάνωσης και λειτουργίας των εν λόγω Οργανισμών.

          Υπάρχει βέβαια και ένας ακόμη Κανονισμός. Είναι ο Κανονισμός για τις κατά Κοινότητες Οργανώσεις της Ελληνικής Ορθόδοξης Νεολαίας. Οι Νεολαίες μας και οι ανάλογοι Κανονισμοί τους είναι θεμελιακές αρχές με καθοριστική αξία και σημασία, και αναφέρονται στο μέλλον και στην εξέλιξη της Ομογένειας. Φυσικά χρειάζεται κι αυτός ο Κανονισμός επεξεργασία και αναθεώρηση για να είναι όντως ικανός να συμβάλει αποτελεσματικά στην ίδρυση, οργάνωση, διατήρηση και στην όσο γίνεται μεγαλύτερη τόνωση και ισχυροποίηση των κατά τόπους Νεολαιών.

          Το σύνηθες είναι το Καταστατικό των Κοινοτήτων και οι Κανονισμοί των Κοινοτικών Οργανισμών -όταν ετοιμάζονται- να συζητούνται και να ψηφίζονται στις Κληρικολαϊκές Συνελεύσεις της Ιεράς Αρχιεπισκοπής μας, και κατόπιν να εγκρίνονται και να επικυρώνονται από το σεπτό Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Αυτή είναι μια πολλή ενδιαφέρουσα διαδικασία, την οποία έχουμε υποχρέωση να μεθοδεύσουμε άμεσα, για να προσφέρουμε σύντομα στις Κοινότητές μας τους τόσο αναγκαίους αυτούς καταστατικούς χάρτες.