Οικία Βύρωνος [Δ΄]

Οι κηπουροί

Παρουσιάσαμε πρόσφατα τους όμορφους κήπους της Οικίας της αριστοκρατικής οικογένειας του Λόρδου Βύρωνα.

Για να έχεις όμως ωραίους και φροντισμένους κήπους χρειάζεται να έχεις καλούς και άξιους κηπουρούς.

Προφανώς ο Δήμος του Νόττινγχαμ, στον οποίο ανήκει η εν λόγω Οικία και οι κήποι της, φροντίζει με πολλή αγάπη και σεβασμό το πανέμορφο αυτό περιβάλλον, για να μπορούν να το απολαμβάνουν όλοι οι επισκέπτες.

Μέσα στους κήπους όμως, και μάλλον για λόγους καλλιτεχνικούς, βλέπουμε να έχουν στηθεί κάποια ομοιώματα κηπουρών, τα οποία προκαλούν το ενδιαφέρον των επισκεπτών με την πρωτοτυπία τους.

Είναι κατασκευασμένα εξαιρετικά περίτεχνα από σύρμα και θα πρέπει κανείς να πάει πολύ κοντά τους για να διαπιστώσει τελικά ότι οι «εργατικοί» αυτοί κηπουροί δεν είναι αληθινοί.

Ο θρίαμβος του Wembley

40 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τον μεγάλο και βέβαια αξεπέραστο θρίαμβο της παρουσίας και συμμετοχής του Παναθηναϊκού στον Τελικό Ευρωπαϊκών Πρωταθλητριών Ομάδων Ποδοσφαίρου στο Wembley, στις 12 Ιουνίου 1971!

Η θρυλική ομάδα του τριφυλλιού, με ποδοσφαιριστές που τους γνωρίζει ονομαστικά ολόκληρος ο Ελληνισμός προχώρησαν με δυναμισμό, με αρχοντιά, με πάθος για τη φανέλα κι έφτασαν τον Παναθηναϊκό και το ελληνικό ποδόσφαιρο στο υψηλότερο αγωνιστικό σκαλοπάτι.

Το αποτέλεσμα του αγώνα, εναντίον της ολλανδικής ομάδας του Άγιαξ, δεν ήταν βέβαια θετικό για την ελληνική ομάδα, αλλά ως γνωστόν στον αθλητισμό δεν μετράει μόνο το αποτέλεσμα.

Η όλη πορεία του Παναθηναϊκού προς το Wembley αποτυπώνεται στις σελίδες του Προγράμματος που αναρτούνται στο σημερινό μας αφιέρωμα.

Ο ενθουσιασμός όμως των Ελλήνων φιλάθλων της εποχής εκείνης δεν μπορεί εύκολα να αποτυπωθεί οπουδήποτε σήμερα.

Αξίζει όμως να αναφέρουμε μερικούς μόνο στίχους από το τραγούδι του Wembley, που έψαλλαν σε ύφος επικό οι οπαδοί του τριφυλλιού πορευόμενοι προς τον «μεγάλο ναό του ποδοσφαίρου»:

Πράσινο τον Τάμεση θέλω να δω
Μέσα σ’ ένα Κύπελλο χρυσό
Κι έξω από το Μπάκιγχαμ έχω σκοπό
Να κολλήσω το τριφύλλι θυρεό.

Ανάλογη πορεία δεν κατάφερε μέχρι σήμερα δυστυχώς να κάνει άλλη ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα. Ευτυχώς που υπάρχει και το ελληνικό μπάσκετ, το οποίο έχει καταφέρει να κάνει να κυματίσει η γαλανόλευκη στον ψηλότερο ιστό σε ανάλογου επιπέδου αγώνες.

Ανελήφθη εν δόξη

Στο εξαίρετο βιβλίο «Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστι», του μακ. Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, ιδρυτού της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, διαβάζουμε τις παρακάτω γραμμές, στις οποίες μεταξύ άλλων αναφέρεται και στην μεγάλη σημερινή Δεσποτική Εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου:

«Τον εν ημίν διχασμόν μεταξύ φύσεως και υποστάσεως δεν ανάγομεν εις τον Θεόν. Εν τη εσχάτη ημών τελειώσει πρέπει να επέλθη πλήρης ταυτότης φύσεως και προσώπου, άλλως θα ήτο αδύνατος η θέωσις ημών εν τη ακεραιότητι του είναι ημών. Πιστεύομεν ότι ο Κύριος ανελήφθη εις τον ουρανόν μη χωρισθείς από της ανθρωπίνης Αυτού φύσεως. Εν τη αιωνιότητι υπάρχει Ούτος εν δυσί φύσεσιν ατρέπτως, αλλ’ είναι εις Κύριος εν τη αρμονική ενώσει των δύο Αυτού φύσεων...

Ο Θεός έκτισε την φύσιν ημών, και ως εκ τούτου Ούτος μόνος γνωρίζει τα όρια των δυνατοτήτων αυτής. Εκάστη υπόστασις τίθεται εντός ενός δεδομένου φυσικού περιβάλλοντος, αλλ’ ημείς δεν γνωρίζομεν αυτό, ως θα έπρεπε. Τούτο βαθμηδόν αποκαλύπτεται εις ημάς, αποβαίνον περιεχόμενον της υποστάσεως, ήτις εκλήθη προς ολοκληρωτικήν κατοχήν της φύσεως αυτής. Εν τη εσχάτη αυτής τελειώσει η κτιστή υπόστασις θα φέρη ωσαύτως άπαν το πλήρωμα της φύσεως ταύτης, την οποίαν ο Δημιουργός συνέλαβεν ικανήν να περιλάβη το πλήρωμα του θεανθρωπίνου είναι. Ο Χριστός, Όστις είναι και το μέτρον του ανθρώπου, εφανέρωσε τούτο εν τη αναλήψει Αυτού. Και εν Αυτώ εισέτι η κτιστή φύσις δεν μετετράπη εις την άναρχον Ουσίαν της Θεότητος, αλλά προσέλαβεν αμείωτον το πλήρωμα της Θεότητος εις τοιούτον βαθμόν, ώστε εν τη υποστάσει του Χριστού εκάθισεν αύτη εκ δεξιών του Θεού Πατρός».
Σημείωση: Η φωτογραφία της ανάρτησης δείχνει τον τάφο του μακ. π. Σωφρονίου στο Μοναστήρι του Έσσεξ.

Clacton-on-Sea

ΜEΡΑ ΜΑΓΙΟΥ

Στην ανατολική ακτή
κοντά στα σύνορα
του ονομαστού σταυροπηγίου
το δυνατό θαλασσινό αγέρι
σήκωσε τους αετούς
στα συγνεφιασμένα ουράνια.

Η πόλη που έμαθε να υποδέχεται
φημισμένους ναυάρχους
δεν διστάζει καθόλου να λαμπροφορέσει
στη δεύτερη αργία του Μαγιού
πλημυρισμένη από τις θαλερές φωνές
άπειρων πιτσιρικάδων.

Παγωτό βανίλια χυμένο στην παραλία
η απόχη άδεια από πεταλούδες
αλλά η ματιά καρφωμένη
πέρα μακριά
στο ακυβέρνητο ιστιοφόρο
της φουσκωμένης θάλασσας.

Πως να μείνεις ασυγκίνητος
μπροστά σε τέτοια περιπέτεια!

Τ.Β.
Clacton-on-Sea, 30-5-2011

Tέχνη στο Μοναστήρι του Έσσεξ [Α΄]

Για την Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου στην περιοχή Έσσεξ της Ανατολικής Αγγλίας, η οποία ιδρύθηκε το 1959 από τον Αρχιμανδρίτη Σωφρόνιο Σαχάρωφ, έχουμε κάνει ένα σύντομα αφιέρωμα παλαιότερα.

Χθες είχαμε την ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε ένα ωραίο Κοινοτικό προσκύνημα στην εν λόγω Μονή, με τη συμμετοχή 50 περίπου ατόμων, μικρών και μεγάλων σε ηλικία, ανδρών και γυναικών.

Με την ευκαιρία αυτή σκέφθηκα να παρουσιάσουμε μερικές φωτογραφίες από τις όμορφες ψηφιδωτές εικόνες που βρίσκονται σε εξωτερικούς τοίχους των κτηρίων της Μονής.

Κάποιες από αυτές βρίσκονται στους τοίχους του Καθολικού.

Άλλες βρίσκονται στο Ηγουμενείο και σε άλλα κτήρια της Μονής.

Οἱ χρονιάρες μέρες

Συνήθως ὀνομάζουμε χρονιάρα, τήν ἐπίσημη ἡμέρα ἐκείνη, δηλαδή τήν ἡμέρα μιᾶς μεγάλης γιορτῆς, ἐπειδή μέ τό περιέχόμενό της ἐπιβάλλεται στό χρόνο, τόν ἱεροποιεῖ καί τόν ἁγιάζει, ἀλλά καί γιατί τήν ἡμέρα αὐτή ἀναπαύονται οἱ ἄνθρωποι "ἐκ τῶν ἔργων αὐτῶν".

Πρώτη καί ἀδιάψευστη χρονιάρα μέρα μέσα στόν κύκλο τῶν ἡμερῶν τοῦ χρόνου εἶναι καί παραμένει ἡ Κυριακή, ἡ ὁποία εἶναι φορτισμένη μέ τό μέγιστο περιεχόμενο καί νόημα: αὐτό τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ μας. Γι' αὐτό καί οἱ παλαιότεροι, τήν Κυριακή τήν τηροῦσαν ὡς ἀργία, ὡς ἡμέρα καταπαύσεως, ἀλλά καί ὡς τό εὐλογημένο διάλειμμα πού παρέχει ὁ Θεός στόν κεκμηκότα ἄνθρωπο, ὥστε νά ἀνασυγκροτηθεῖ, νά βρεῖ τόν καιρό, γιά νά καταφύγει σ' Ἐκεῖνον, κατά τήν τέλεση τῆς Θ. Εὐχαριστίας, γιά νά τόν δοξολογήσει καί παράλληλα νά τόν παρακαλέσει, ὅπως τοῦ σταθεῖ συνεργός καί συναντιλήπτορας καί στή νέα ἑβδομάδα.

Μέ τά χρόνια ὅμως καί μέ τήν αὐτάρκεια πού ἀποκτησαν οἱ ἄνθρωποι, τούτη ἡ εὐλογημένη ἀρχή παραμερίστηκε. Γιατί ἡ Κυριακή προσμετρήθηκε μέσα στόν ἀριθμό τῶν ἐργασίμων ἡμερῶν, ἀκόμη καί γιά τούς ὑπαλλήλους πού ἔχουν καί τό πενθήμερο ἐργασίας. Μέ ἀποτέλεσμα νά ἐξαφανίζεται ἡ τιμή πρός τήν ἐπίσημη αὐτή ἡμέρα καί, στή συνέχεια, πρός τίς ἄλλες ἡμέρες τῶν ἑορτῶν πού κλαδίζονται μέσα στό σῶμα τοῦ ἐνιαυτοῦ.

Πᾶνε πολλά χρόνια -θά ζυγώνουν τό μισόν αἰὼνα- ὅταν σέ μιά μικρή, ἥσυχη καί ταπεινή κοινότητα ἀνθρώπων μέ πολύ χαμηλό βιοτικό ἐπίπεδο, ἀλλά καί μεγάλη καρδιά καί καλωσύνη, σ' ἔνα λιτό νησιωτικό χωριό, ἔζησα καί βίωσα τό γεγονός τῆς τιμῆς πρός τήν Κυριακή καί τή γιορτή. Μέ αὐθόρμητο τρόπο καί μέ τήν ἀσίγαστη πίστη τους προσπαθοῦσαν ἐκεῖνοι οἱ ἁπλοϊκοί χωρικοί νά τηρήσουν τήν ἀργία τῆς χρονιάρας ἡμέρας, ἔστω μέχρι καί τό μεσημέρι, ἀφοῦ εἶχαν καί ζωντανά, στά ὁποῖα ἔπρεπε νά παραδώσουν ἕνα μέρος τοῦ χρόνου τους, γιατί κι ἐκεῖνα ἤθελαν περιποίηση καί φροντίδα.

Ὡστόσο, τήν Κυριακή καί τή γιορτή τίς τιμοῦσαν δεόντως. Μάλιστα, θυμᾶμαι, πώς τίς καλές αὐτές ἡμέρες τρώγανε τό καλό τό φαΐ, πήγαιναν νά ἐπισκεφτοῦν κάποιο δικό τους, ἐνῶ τίς ἡμέρες αὐτές πάντα περίμεναν τόν ταχυδρόμο γιά νά τούς φέρει τό γράμμα ἀπό τόν ξενητεμένο δικό τους ἄνθρωπο. Ἀδιάψευστα τεκμήρια αὐτῶν τῶν ἡμερῶν ἀπομένουν κάποιες φωτογραφίες "βγαλμένες" ἐδῶ καί σαράντα, πενήντα ἤ καί παραπάνω χρόνια. Γιατί ὁ πλανόδιος φωτογράφος περνοῦσε ἀπό τό χωριό μόνο τέτοιες μέρες, μέρες καλές, χαρμόσυνες μέρες, πού ἤξερε πώς ὁ κόσμος ἦταν μαζεμένος στά σπίτια του, ἀλλά κι "ἀλλασμένος", δηλαδή ντυμένος μέ τά καλά του.

Ἐπίσης μιά παλιά συνήθεια τῶν παλαιῶν ἦταν, ὅπως τά ἀπογεύματα τῶν ἡμερῶν αὐτῶν ἤ στόν βαθύ τόν Ὄρθρο πηγαίνουν οἱ γυναῖκες τῶν ναυτικῶν ἤ τῶν ἀποδήμων, ἀλλά καί κάποιες φιλόθεες συγχωριανές τους, γιά ν' ἀνάψουν τά καντήλια σέ ταπεινά ξωκκλήσια, σιωπηλά κι ἄδεια μοναστήρια, ἀκόμα καί σέ προσκυνητάρια. Συνήθεια πού κρατεῖ μέσα της τήν εὐλογία καί τήν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία σέ τέτοιους ἔρημους τόπους, σέ λιτά καί μικρά ἱ. θυσιαστήρια βιώνεται περισσότερο ἀπ' ὅτι στούς πολύβοους ἐνοριακούς ναούς, ὅπου ὁ σκανδαλισμός εἶναι ἐπί θύραις καί ἡ ἀνησυχία ἐπίσης.

(Ζητῶ ἀπο τόν ἀναγνώστη μου νά συγχωρήσει τούτη τήν παρένθεση, ὅπως καί τό προσωπικό ὕφος πού περιέχει. Ὅμως δέν μπορῶ νἀ μήν ἐξομολογηθῶ, πώς πάντα τίς μεγάλες γιορτές ὁ νοῦς μου γυρίζει σ' ἐκεῖνα τά κλειστά καί σκοτεινά μοναστηράκια ἤ ξωκκλήσια, πού σκόρπια στά βουνά καί στά βράχια περιμένουν τόν φιλότιμο πιστό, πού θά τά ἐπισκεφθεῖ καί θ' ἀνάψει τά καντήλια, θά θυμιάσει καί θά πεῖ τό τροπάρι τοῦ ἁγίου ἤ τῆς ἑορτῆς, ὥστε νά ἀγαλλιάσει καί ἡμερώσει ὁ τόπος κι ἀνεβεῖ αὐτή ἡ προσευχή καί ἡ δέηση στόν Κύριο τῆς δόξης, ἀφτιασίδωτη, εἰρηνική καί ἐκ βάθους καρδίας).

Σήμερα οἱ χρονιάρες μέρες καταβροχθίστηκαν ἀπό τόν ἀδηφάγο περισπασμό, ὅπως τά προφτάσουμε ὅλα. Μόνο πού αὐτή ἡ διαρκής κίνηση μᾶς τραυματίζει θανάσιμα κάποτε μέ ἀποτέλεσμα νά χάνουμε τά πάντα καί νά μήν μποροῦμε, γιά χάρη ἄλλων ἀσχολιῶν, νά χαροῦμε τίς εὐλογημένες χρονιάρες μέρες καί νά στραφοῦμε λίγο στόν ἑαυτό μας γιά νά στοχαστοῦμε: ἄραγε, ποιός εἶναι ὁ κύριος καί ὁ πιό σημαντικός στόχος στή ζωή μου; Μέχρι ποῦ φτάνουν οἱ δυνάμεις μου νά προσπαθήσω; Μήπως πρέπει νά ψάξω μέσα σέ τούτη τήν πολυασχολία μου νά βρῶ καί λίγο χρόνο, ὥστε νά κοιτάξω τόν ἑαυτό μου καί τό Θεό; κ.ἄ. Μόνο πού σήμερα οἱ ἄνθρωποι σκέφτονται μέσω ἄλλων καί ἐνεργοῦν, χωρίς νά καταλαβαίνουν τό γιατί. Μέ ἀποτέλεσμα νά φεύγουν ἀπό τόν κόσμο αὐτό καί νά μήν ἔχουν σκεφτεῖ οὔτε μιά φορά, γιατί τελικά τόν ἐπισκέφτηκαν.

π. Κων. Ν. Καλλιανός

Οικία Βύρωνος [Γ΄]

Το παρεκκλήσι

Όπως έχουμε προείπει η Οικία της αριστοκρατικής οικογένειας του Λόρδου Βύρωνα ήταν στα μεσαιωνικά χρόνια μοναστήρι.

Ακόμα και σήμερα είναι γνωστή με την κλασική και παραδοσιακή ονομασία Newstead Abbey, που παραπέμπει βέβαια στα χρόνια της θρησκευτικής χρήσης του εν λόγω κτηριακού συγκροτήματος.

Άπό το καθολικό του παλαιού μοναστηριού σώζεται μόνο η δυτική του όψη και θεωρείται σήμερα μεσαιωνικό μνημείο.

Μέσα όμως στο κτηριακό συγκρότημα σώζεται ένα όμορφο παρεκκλήσι, στο οποίο μπορεί κανείς να θαυμάσει όμορφες τοιχογραφίες και βιτρώ.

Στην είσοδο του παρεκκλησίου μπορεί να δει κανείς και να διαβάσει μια πλάκα, στα λατινικά, πάνω στην οποία αναφέρονται ονομαστικά όλοι οι ηγούμενοι του παλαιού μοναστηριού.

Το παρεκκλήσι αυτό είναι ακόμα και σήμερα σε χρήση από την τοπική αγγλικανική ενορία. Είναι βέβαια ανοιχτό στους πολλούς επισκέπτες του ωραίου και ιστορικού αυτού χώρου.