Εἰσπράξεις κι ὀφειλές....

Ὅταν περάσουν σαράντα χρόνια ἱερατικοῦ βίου, τότε ὁ κάθε παπᾶς, ἄν, φυσικά, τὸ ἐπιθυμεῖ, μπορεῖ νὰ κάμει τὸν ἀπολογισμό του. Νὰ δεῖ δηλαδή προσεχτικὰ τὰ δοῦναι καὶ τὰ λαβεῖν, ὡς ἄλλος δηλαδή, πνευματικὸς ἀργυραμοιβός, ὥστε νὰ βγάλει τὰ ἀναγκαῖα συμπεράσματά του. Συμπεράσματα ποὺ θὰ τοῦ δώσουν τὴν εὐκαιρία νὰ ξαναδεῖ, μέσα στὴν περιπέτεια τοῦ ἐπίγειου βίου του, συμπεριφορὲς καὶ ἀνθρώπινες στάσεις. Οἱ ὁποῖες, φυσικά, θὰ τὸν συνδράμουν, ὥστε ὁ ἀπολογισμὸς αὐτὸς νὰ εἶναι ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ἔντιμος καὶ σωστός. Γιατὶ ὅσο σιμώνει ἡ περιούσια ἡ ὤρα γιὰ τὴν ἀναχώρηση, συνειδητοποιεῖ, πὼς πρέπει νὰ εἶναι ἕτοιμος γιὰ τὴν ἀπολογία ἐπί τοῦ φοβεροῦ βήματος. Ἀπολογία ποὺ ἐξάπαντος σχετίζεται καὶ μὲ τὸν ἀπολογισμό του.

Ἔτσι, καθὼς ὁ κάθε παπᾶς ἀτενίζει μές᾿ ἀπὸ τὶς στοιβάδες τοῦ Χρόνου γεγονότα καὶ πρόσωπα -γεγονότα καὶ πρόσωπα τὰ ὁποία ἔχουν παρέλθει- καί,  μάλιστα, πολλὰ ἀπὸ τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ἔχουν, ἐπίσης,  φύγει ἀνεπστρεπτί- τότε προσέχει νὰ δεῖ τίς εἰσπράξεις του: τί μαζεψε δηλαδή, ὅλον αὐτὸν τὸν καιρὸ ἀπό τὴ συντυχία του μὲ τὸν κόσμο. Ὄχι μονάχα τῆς ἐνορίας του, ἀλλὰ καὶ τὸν ἐκτὸς αὐτῆς. Γιατὶ τότε ἀνεβαίνει ὡς ἄλλος πυρετὸς ἡ συγκινησή του, ἀνάμικτη μὲ τὸν προβληματισμό του: Ἄραγε, τί ἔδωσε καὶ τί εἰσέπραξε ἀπὸ αὐτή του τὴ συνάντηση μέ τόσους ἀνθρώπους; Κι εἶναι φυσικὸ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, ἐπειδὴ κάποτε χρειαζεται νὰ συντάσσεται κι ὁ ἀπολογισμὸς τοῦ ἔργου μας, τῆς ζωῆς ποὺ πέρασε, τῶν ἐμπειριῶν ποὺ λάβαμε: εἴτε ἀπὸ ἄρρωστες συμπεριφορὲς γνωστῶν ἤ ξένων, προϊσταμένων, φίλων ἤ συγγενῶν, εἴτε ἀπὸ τὴν ἀμέριστη στοργὴ δικῶν μας ἀνθρώπων, ποὺ μέ θυσιαστικὸ τρόπο μᾶς φρόντισαν σὲ καιροὺς πνευματικοῦ ἤ ἄλλου λιμοῦ καὶ μᾶς περιέθαλψαν. Φυσικὰ μέσα σ᾿ αὐτὲς τὶς κατηγορίες μπορεῖ νὰ ἐνταχθεῖ καὶ τὸ πρόπωπο τοῦ ἰδιου τοῦ ἰερέα: πῶς δηλ. ὁ ἴδιος στάθηκε ἀπέναντι στὸν κόσμο καὶ γιατὶ εἶχε σὲ ὀμάδες (συν)ἀνθρώπων του, πότε ἀρνητική, πότε φιλάδελφη, πότε προσεκτική καὶ πότε ἐπίφοβη. Εἶναι βλέπεις κι αὐτὸ ἕνα ζητούμενο ποὺ χρειάζεται νὰ ἐρευνηθεῖ σὲ βάθος γιατὶ ἔχει πολλὰ δοῦναι καὶ λαβεῖν. Μὲ λίγα λόγια, πολλὲς εἰσπράξεις, ἀλλὰ καὶ πολλὲς ὀφειλές.

Ὁ καθένας ἄς κοιτάξει τὰ μυστικά του κατάστιχα κι ἄς κάμει τοὺς λογαριασμούς του. Πολὺ περισσότερο ὁ παπᾶς.

π. Κ.Ν. Καλλιανός

30 χρόνια Ιερωσύνης

Συμπληρώνονται σήμερα 30 ολόκληρα χρόνια Ιερωσύνης του παρόντος ιστολόγου στην Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας. 30 χρόνια Ιερατικής Διακονίας, αφιερωμένα όλα στον αγαπημένο μας Απόδημο Ελληνισμό.

Ήταν 6 Αυγούστου 1987. Η χειροτονία σε Πρεσβύτερο έλαβε χώρα στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Κεφαλάρι της Κηφισιάς, της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής.

Ο τότε Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αττικής Δωρόθεος ήταν ασθενής κι έτσι τη χειροτονία τέλεσε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ηλιουπόλεως Θεόκλητος του παλαιφάτου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.

Ο Θεοφιλέστατος ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και κληρικός, ο οποίος τέλεσε μια θαυμάσια και ιδιαίτερα συγκινητική και κατανυκτική ιεροτελεστία, η οποία φυσικά θα μας μείνει αξέχαστη.

Το ιερό αυτό μυστήριο παρακολούθησε κι ένα μωρό, ο Δημήτρης, μαζί με τη μητέρα του Βιργινία. Ο Δημήτρης, πρωτότοκος γιος του χειροτονούμενου, ήταν τότε τρισήμιση μηνών. Σήμερα είναι 30 ετών και Διδάκτορας της Ιερής Επιστήμης της Θεολογίας!

Διακεκριμένη θέση στο εκκλησίασμα είχε την ημέρα εκείνη μια Αρχόντισσα του Ελληνικού Πνεύματος, η Ιωάννα Τσάτσου - Σεφεριάδη (1909-2000), αδελφή του Γιώργου Σεφέρη και σύζυγος του τ. Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Καθ. Κωνσταντίνου Τσάτσου.

Προσευχή της εβδομάδας

Μια ωραία προσευχή, αγιορείτικης προέλευσης, έχουμε τη χαρά να παρουσιάζουμε σήμερα στο ιστολόγιό μας. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη την προσευχή, η ψυχή του λαχταρά να επικοινωνήσει με το Θεό.

Ως γνωστό στη δική μας την Ορθόδοξη παράδοση προτιμούμε να έχουμε ένα συγκεκριμένο κείμενο και να διαβάζουμε την προσευχή από εκεί, από το να αυτοσχεδιάζουμε. Έτσι, αυτό το κείμενο μας βοηθά να εστιάσουμε στα στοιχεία εκείνα που έχουν πραγματική αξία και σημασία για την πνευματική μας ζωή και την ψυχική μας πρόοδο.

Πρώτη εβδομάδα Δεκαπενταυγούστου

Ξεκινώντας μια πανίερη περίοδο άφατης χαρμολύπης και λυτρωτικών παρακλήσεων προς την Κυρία των Αγγέλων, μια νέα εκπομπή (με 2 μέρη) για τους Αγίους δεκαπεντιστάδες! Τα ανυποχώρητα παιδιά που μας δείχνουν τον ουράνιο  δρόμο για την προϋπάντηση της Μητέρας του παντός στην δική της Ανάληψη...

OI AGIOI DEKAPENTISTADES MEROS 1 .mp3

OI AGIOI DEKAPENTISTADES MEROS 1 .mp3 MediaFire is a simple to use free service that lets you put all your photos, documents, music, and video in a si...

Καλή Παναγιά σε όλους!

Νώντας Σκοπετέας

Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος

Στη Βρετανία υπάρχει μια εμμονή σε όλες τις τάξεις της κοινωνίας γύρω από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και γύρω από όλα τα θέματα που σχετίζονται με αυτόν. Συγκεκριμένα δε, ονομάζουν τον Πόλεμο αυτό ως «Μεγάλο Πόλεμο»!

Έτσι, αποφάσισαν να αφιερώσουν τις χρονιές 2014-2018 σε επετειακές εκατοντάχρονες εκδηλώσεις, και με την ευκαιρία αυτή να μελετήσουν ακόμα βαθύτερα ό,τι σχετίζεται με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό τα Βρετανικά Βασιλικά Ταχυδρομεία κυκλοφορούν κάθε χρόνο μια σειρά γραμματοσήμων, αφιερωμένη στον Μεγάλο Πόλεμο. Αυτές τις ημέρες κυκλοφόρησε η τέταρτη σειρά τέτοιων γραμματοσήμων, με κύρια θέματά της τις παπαρούνες (σύμβολο του εν λόγω Πολέμου), την ποίηση, τις νοσοκόμες, την τέχνη, τα μνημεία και την Αγία Γραφή.

Τῶν Εἰσοδίων τοῦ Δεκαπενταύγουστου τά εἰσόδια...

Καθὼς ἀνοίγονται μπροστά μας οἱ πανίερες ἡμέρες τοῦ Δεκαπενταυγούστου, τοῦ Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ, μιὰ νεόκοπη φράση ἦρθε δειλά-δειλὰ νὰ εἰσβάλει στὸ λεξιλόγιό μας τὸ τοπικό: «Καλὴ Παναγιά»!!!

Δὲν ξέρω ποῦ ἀκούγεται καὶ πῶς προῆλθε αὐτὴ ἡ φράση, ὅμως στὸν τόπο μας, στὸ νησί μας δηλαδή, συνηθίσαμε νὰ λέμε κάποια ἄλλα εὐχετήρια λόγια, ποὺ ἀσφαλῶς καὶ περιέχομενο εἶχαν καὶ βαθειὰ στὴν Παράδοση ἦταν ριζωμένα. Χώρια ποὺ τὰ βίωναν οἱ ἄνθρωποι μὲ κατάνυξη καὶ ἄμετρη συγκίνηση, γιατὶ ζοῦσαν τὴ Σαρακοστή, ἀφοῦ ἄλλωστε νήστευαν καί, μάλιστα, μὲ ἱεροπρέπεια καὶ σεβασμό. Καὶ δὲν τοὺς ἔνοιαζε ἄν φᾶνε ψωμὶ μὲ ντομάτα ἤ καὶ ντοματόριζο ἀλάδωτο. Ἄν «σαόξου», στὴν ἐξοχὴ δηλαδή, -μὴ ξεχνᾶμε πὼς οἱ μέρες αὐτὲς ἦταν πολὺ κοπιαστικὲς, ἀφοῦ ἔπρεπε νὰ μαζευτεῖ τὸ δαμάσκηνο καὶ τὸ ἀμύγδαλο- χόρταιναν μὲ κορόμηλο, ψωμὶ καὶ νερό... Ξέρανε, πὼς ἐπιτελοῦσαν ἕνα ἱερὸ χρέος, κάνοντας τὸν κανόνα τους «τοὺ gάνουνα», εἰς τιμὴν καὶ μνήμην Ἐκείνης, τὴν Ὁποία «αἱ γενεαὶ πᾶσαι» τὴν μακάρισαν, ὡς μόνην Θεοτόκον. Πῶς νὰ λείψουν ἐκεῖνοι, λοιπόν, ἀπὸ τὶς Παραδόσεις τῶν Πατέρων τους; Ἔτσι μόλις εἰσόδευε ὁ Δεκαπενταύγουστος ἡ εὐχὴ ποὺ ἄκουγες ἦταν: «Καλὴ Σαρακουστίτσα». Φυσικὰ λίγες ἦταν οἱ μέρες κι ὄχι σαράντα. Ὅμως Σαρακοστὴ  τὴ νοοῦσαν καὶ ἤθελαν νὰ εἶναι. Κι ἔτσι, ὅταν περνοῦσαν οἱ πρῶτες μέρες πάλι εὔχονταν «Ἄdι, τς᾿ Παναϊᾶς μὶ ὑγεία».

Μὲ τὰ χρόνια, ἀλλὰ πρωτίστως μὲ τὴν παρουσία τοῦ τουρισμοῦ ποὺ ὀριζοντίωσε πολλὲς κι εὐλογημένες συνήθειες, ἀτόνισαν καὶ τὰ παραπάνω. Βλέπεις ἀκόμα καὶ ἡ μέρα τῆς Παναγίας, ἡ  ἑορτὴ δηλ. τῆς Κοιμήσεως, εἶναι ἐργάσιμη μέρα, ὅπως ὅλες οἱ προηγούμενες καὶ τὸ μόνο ποὺ τὴ θυμίζει πιὰ εἶναι οἱ πανηγυρικές, εὐχαριστιακὲς συνάξεις τῶν ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖες καὶ συνεχίζουν -σὲ πεῖσμα ἐκείνων ποὺ έπιθυμοῦν(;), - ἡ ἀνάγκη τοὺς κάνει(;), νὰ εἶναι ἐπιλήσμονες- νὰ θυμίζουν ὅτι «ἡ τῆς ζωῆς Μητέρα πρὸς τὴν ζωὴν μετέστη...».  Καὶ φυσικὰ τοὺς θυμᾶται πάντοτε...

π. Κ.Ν. Καλλιανός