Ελληνική Σικελία

Και ποιός δεν γνωρίζει την ιστορική σχέση της Σικελίας με την Μεγάλη Ελλάδα (Magna Grecia). Είναι όροι σχεδόν ταυτόσημοι.

Από μικροί μαθαίναμε στο σχολειό για τα κατορθώματα και τις επιτυχίες των σπουδαίων προγόνων μας, για τις πολιτιστικές εκστρατείες και τις κατακτήσεις τους, για την διάδοση του αθάνατου ελληνικού πολιτισμού και για την καλλιτεχνική προσφορά τους σε τόσα μέρη και τοπικές κοινωνίες.

Ονόματα, όπως Συρακούσες, Σελινούντας, Ακράγαντας, Γέλα, Ταυρομενία, «ring many bells» όπως θα έλεγαν και οι Άγγλοι. Είναι ονόματα δηλαδή που μας λένε πολλά.

Στις περιοχές αυτές σώζονται μέχρι σήμερα αρχαίοι ελληνικοί ναοί, ελληνικά θέατρα, αρχαία λατομεία και τόσα άλλα αξιοθέατα.

Είναι οπωσδήποτε αλήθεια ότι η εποχή της κατοχής, η της διοίκησης, ή της επιρροής έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Το ελληνικό ίχνος όμως παραμένει μόνιμα εκεί.

.

Εορτή του Τιμίου Σταυρού

Παγκόσμιος Ύψωσις

του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού

«Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης
Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Εκκλησίας
Σταυρός, βασιλέων τό κραταίωμα
Σταυρός, πιστῶν τό στήριγμα
Σταυρός, ἀγγέλων ἡ δόξα καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα».

Ο θρύλος της Godiva

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία από την μεσαιωνική εποχή της Αγγλίας, γύρω στα τέλη του 10ου και αρχές του 11ου αιώνα, καταγράφεται στα ιστορικά αρχεία της ονομαστής Αγγλικής πόλης Κόβεντρυ (έδρα σήμερα πολλών, γνωστών και μεγάλων αυτοκινητοβιομηχανιών).

Η ευγενική και καλοσυνάτη λαίδη Godiva ήταν η σύζυγος του σκληρόκαρδου Αγγλοσάξωνα άρχοντα της περιοχής Leofric. Ο άρχοντας, λοιπόν, είχε βάλει βαρύτατους φόρους στους υπηκόους του. Εκείνοι, μη δυνάμενοι να ανταποκριθούν και να τους πληρώσουν, απευθύνθηκαν στην καλή τους αρχόντισσα. Αυτή, με τη σειρά της, δέχθηκε να μεσολαβήσει στον παράξενο σύζυγό της. Τότε εκείνος της πρότεινε κάτι που προφανώς πίστευε πως μια αρχόντισσα δεν θα δέχονταν να κάνει. Της είπε πως αν καβαλίκευε ένα άλογο τελείως γυμνή και περνούσε όλη την πόλη του Κόβεντρυ, για να την δουν όλοι οι υπήκοοί της, τότε εκείνος θα απέσυρε την βαρύτατη φορολογία.

Η Godiva έκανε αυτό που της ζήτησε ο σύζυγός της κι έτσι έμεινε στην ιστορία ως η φιλάνθρωπη αρχόντισσα.

Godiva

Αδύνατον ν’ αντισταθείς
στης ακάλυπτης αρχόντισσας
τη γυμνή αλήθεια.

Λουσμένη στο φως
με τις επίσημες αποχρώσεις
της χιλιετίας του πένθους.

Αμύητη στις σκευωρίες
ως άλλο οστράκινο σκεύος μάρτυρος
την αδύναμη δύναμή της

προβάλλουσα
αίρει την αδικία
στη χώρα των αργαλειών.

Της δέσποινας η σεμνότητα
αποκαθιστά την αρμονία
στην οικουμενική μας αβεβαιότητα.

Coventry, Οκτώβριος 2003

Καμπάνα

Η καμπάνα («κώδων» στην ελληνική εκκλησιαστική ορολογία) είναι ένα απαραίτητο σκεύος για την τέλεση των Ιερών Ακολουθιών της Εκκλησίας μας, αλλά βέβαια αποτελεί κι ένα σημαντικότατο στοιχείο της πνευματικής ζωής των πιστών. Η έναρξη της χρήσης της χάνεται στα βάθη των χριστιανικών αιώνων.

Δεν επιθυμώ όμως εδώ να κάνω μεγάλη ανάλυση για το θέμα αυτό. Θέλω απλά να αναφέρω ότι αισθανθήκαμε μεγάλη χαρά και τιμή όταν μας δόθηκε η ευκαιρία να σχεδιάσουμε, να μελετήσουμε, να κατασκευάσουμε και τελικά να τοποθετήσουμε στην κατάλληλη θέση την καμπάνα του ιστορικού Ιερού Ναού Αγ. Νικολάου στο Κάρδιφ της Ουαλίας.

Στην Ελληνική Κοινότητα της Νότιας Ουαλίας, με έδρα την πρωτεύουσα του Πριγκηπάτου, το Κάρδιφ, διακόνησα για 6 χρόνια, από το 1987 μέχρι το 1993. Στις αρχές του 1988 πληροφορήθηκα από τα παλαιότερα μέλη της Κοινότητας ότι ο Ναός είχε καμπάνα, αλλά αποφάσισε να την προσφέρει στην Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, για να υποστηρίξει με τον τρόπο αυτό την πολεμική προσπάθεια της φιλοξενούσας χώρας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μετά από διαβουλεύσεις στο Διοικητικό Συμβούλιο της Κοινότητας, πήραμε τελικά την απόφαση να κατασκευάσουμε μια καινούρια καμπάνα. Η Βιργινία την σχεδίασε, ο Κερκυραίος Σπύρος Ατζοπάρδης επιμελήθηκε την κατασκευή της σε χυτήριο της περιοχής και όταν ετοιμάσθηκε τοποθετήθηκε στην θέση της, τον Δεκέμβριο του 1988, για να σημαίνει και να επισημαίνει...

Το χειρόγραφο ποίημα «Η καμπάνα του χωριού», που το κρατώ ως πολύτιμο φυλακτό στο προσωπικό μου αρχείο, το έχει γράψει με τα χέρια της η σεβαστή μου μητέρα Ελένη.

Το Μοναστήρι του Έσσεξ

Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου στην περιοχή Έσσεξ της Ανατολικής Αγγλίας ιδρύθηκε το 1959 από τον Αρχιμανδρίτη Σωφρόνιο Σαχάρωφ.

Είναι ένα Μοναστήρι που αποτελεί πόλο έλξης για όλους τους ανά την οικουμένη Ορθόδοξους πιστούς και όχι μόνο. Το Μοναστήρι αυτό έχει καταφέρει να προσελκύει Ορθοδόξους μοναχούς και μοναχές αλλά και δόκιμους και λαϊκούς από όλες τις εθνικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, αποδεικνύοντας έτσι στην πράξη ότι η Ορθοδοξία είναι η πραγματικά «Καθολική» Εκκλησία. Αξίζει να σημειωθεί ότι στις Ιερές Ακολουθίες χρησιμοποιούνται πολλές και διάφορες γλώσσες.

Μια χαρακτηριστική και ίσως μοναδική ιδιαιτερότητα του Μοναστηριού αυτού είναι το γεγονός ότι εκεί μονάζουν μοναχοί και μοναχές. Εκείνοι που δεν γνωρίζουν καλά την Παράδοση της Εκκλησίας μας χαρακτηρίζουν το Μοναστήρι «μικτό». Όμως η σωστή ορολογία είναι «διπλό». Αυτό είναι οπωσδήποτε αρχαία Παράδοση, από τα χρόνια του Μεγ. Βασιλείου, η οποία όμως σήμερα δεν είναι σε ευρεία χρήση.

Ιδρυτής και κτίτωρ της Μονής είναι -όπως προείπαμε- ο Αρχιμ. Σωφρόνιος, ο οποίος γεννήθηκε το 1896 στη Μόσχα. Σπούδασε στην Κρατική Σχολή Καλών Τεχνών της Μόσχας και κατ’ αρχάς ασχολήθηκε με την ζωγραφική. Κατόπιν σπούδασε στο Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι και το 1925 αναχώρησε για το Άγιο Όρος, όπου εγκαταβίωσε στην Ι.Μ. Αγ. Παντελεήμονος. Εκεί γνωρίσθηκε και συνδέθηκε στενά με τον Άγιο Σιλουανό. Αυτή η γνωριμία αποτέλεσε σταθμό στη ζωή του και στην πνευματική του πορεία. Μετά την κοίμηση του Αγ. Σιλουανού αποσύρθηκε στην έρημο του Αγίου Όρους. Ύστερα (στα 1948) μετέβη στη Γαλλία και τελικά έφθασε στην Αγγλία όπου ίδρυσε το Μοναστήρι αυτό στο Έσσεξ. Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 11 Ιουλίου 1993.

Σημερινός Καθηγούμενος της Μονής είναι ο Ελληνο-Αυστραλός Αρχιμ. Κύριλλος. Στο Μοναστήρι εγκαταβιούν 2 Αρχιμανδρίτες, 2 Ιερομόναχοι, 3 Διάκονοι, 4 μοναχοί και 20 μοναχές. Εορτάζει δε στις 24 Ιουνίου, στις 29 Αυγούστου και στις 24 Σεπτεμβρίου.

.

Συνέδριο...

...για την Ποιμαντική στο χώρο της Υγείας

Με εμπνευσμένη πρωτοβουλία της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού μας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου πραγματοποιείται στη Ρόδο, 8-12 Οκτωβρίου 2008, το 1o Διεθνές Συνέδριο για την Ποιμαντική Διακονία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο χώρο της Υγείας.

Περισσότερα για το σημαντικό αυτό θέμα μπορεί κανείς να βρει εδώ.

Με μεγάλη μου χαρά δέχθηκα να εκπροσωπήσω τον Σεβ. Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας κ. Γρηγόριο στο Συνέδριο αυτό. Οι οργανωτές μου ζήτησαν μάλιστα να ομιλήσω και να μεταφέρω τις γνώσεις και εμπειρίες μου από την διακονία των Ορθοδόξων (Ελλήνων και άλλων) ασθενών στα νοσοκομεία του Λονδίνου.

Ο κήπος μας

Σεπτέμβρης μήνας, εποχή συγκομιδής (όπως την θεωρούν οι Άγγλοι), με πρωτοβρόχια στην Πατρίδα και με τα σχολειά να γεμίζουν από τις γλυκόλαλες φωνούλες των παιδιών.

Ο κήπος μας πολύχρωμος, όπως πάντα. Κέντημα αισιόδοξο και ελπιδοφόρο, εργόχειρο πολύτιμο κι αυτό της Βιργινίας.

Το βλέμμα μας γεμίζει, η όσφρηση αγάλλεται από την ευοσμία, η ψυχή πλημμυρίζει ευφορία. Δεν μπορούμε παρά να την μοιρασθούμε με όλους.

Η απλοχεριά της φύσης - μερίδιο του κήπου μας - κληρονομιά της συμπαντικής μας συνείδησης.

.

.

.

.

.