Όρος ασύνορο

Τέλος, τέρμα και άκρια δεν έχει το Άγιον Όρος
Όπου οδηγεί η Παναγιά, γίνεσαι Χριστοφόρος
Ανόθευτή του η ομορφιά, θάλασσα  η ευλογία
αχείμαστή του η άνοιξη, ζώσα η μαρτυρία.
 

Στων πρεσβευτών του τις μορφές, θυσία  του ελαχίστου
στων καντηλιών τους τις φωτιές, η επίγνωση του απίστου.
Δεν είναι απόδημη η καρδιά που γεύτηκε το Θείο
Να μεγαλώσει σαν ποθεί της χάρης το δοχείο
 
Μύρια ψηφιά δεν μου αρκούν μια εικόνα του να φτιάξω
Σε εικονοστάσι αθωνικό να βρω να συνταιριάξω.
Και μύριες λέξεις κι αν γραφτούν το αιώνιο δεν τ’ αγγίζουν
Όνειρο αχειροποίητο πλάθουν ψυχές  που ελπίζουν...
 
Κάθε φορά που στου Άθωνα τα αγιομέρια πατάς, όταν το άμοιαστο δαντέλωμα του γαλάζιου του σε σαγηνεύει και πάλι, νιώθεις πως ξανασυναντάς μια καρδιά αφημένη, αγκυροβολημένη για πάντα εκεί. Δεν είναι απόδημη η καρδιά που επιστρέφει σε μέρη που αναπαύεται! Άκουσε κάποτε ο Κύριος το σπαραχτικό της “Καλόν εστίν ημάς ώδε είναι” και δια πρεσβειών της Μάνας όλου του κόσμου και πυλωρού του επίγειου τούτου παραδείσου, οικονόμησε ένα μόνιμο ολοδικό της στασίδι-απάγκιο, σιμά σε πολυκάντηλο Θρονί, σε Προστασία Φοβερή, σε Γοργοϋπήκοο βοηθό, σε Ελαιοβρύτισσα Γερόντισσα δεόμενη στον μέγα Χορηγό…
 
Τον πρώτο-πρώτο  ζήλο μας αναζητάμε, σαν τον δρόμο ξαναπαίρνουμε για το Όρος. Τον πλατυσμό της θηριάλωτης καρδιάς μας προσδοκάμε, σαν το άγριο στενεύει το άγιό της. Αρχινά και πάλι ένα οδοιπορικό θαυμασίων εμπειριών σε Θεοτοκοβάδιστα μονοπάτια. Εκ προοιμίου το μόνο που είναι γνωστό για της ψυχής την γραφίδα, είναι πως είναι πάμφτωχες οι λέξεις για να εξιστορήσουν όσα τα μάτια είδαν και όσα οι εύλαλες σιωπές του Όρους αντήχησαν. Ένα μικρό ψηφιδωτό ας δώσει ο Κύριος να ξαναφτιαχτεί με αυτά τα παντοτινά θυμητάρια. Στο πίσω μέρος του να στάξει καθαρό κερί και να κολλήσει άλλο ένα διαμονητήριο με τα ονόματα των φιλαγιορειτών- συνταξιδιωτών.
 
Μετά από δέκα και πλέον χρόνια καταγραφής της σωστικής μνήμης, μια ευχή μονάχα σε τούτο το ξεκίνημα. Μια ψυχή έστω, να επιστρέψει από της απιστίας την μακρινή την χώρα, να οδηγηθεί νοερά στην αιώνια άνοιξη του ασύνορου Αθωνικού λειμώνα, να γευτεί με τα ακροδάχτυλά της την γλυκύτητά του, να οσφρανθεί  τους ανθούς του,  σαν εκείνοι  προσφέρονται σε εσπερινή ατέρμονη διάχυση, να συμποθήσει τη σωτηρία με όλους εκείνους που παλεύουν καθημερινά με τον μισόθεο εχθρό, τον ακοίμητο.
 
Νέοι αθωνίτες εν σώματι άγγελοι προστίθενται στο άγιο συναξάρι παραμυθώντας τις πολιορκημένες ψυχές μας. Αναρίθμητοι αφανείς σημειώνονται  συνέχεια στα ιερά κατάστιχα του άνω στερεώματος  σαν το ζεστό σώμα τους παραδοθεί στο χώμα του περιβολιού της Κυρίας Θεοτόκου. Μια ψυχή έστω, να βρεθεί διαβάζοντας τούτες τις σελίδες, να μιμηθεί όσους στεφάνωσε ο Ουρανός…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
To βίντεο είναι εδώ